ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 13ο (2013 - 2026)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 137-140.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ - ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ - ΑΓΩΝΕΣ




Ο εκτοπισμός των Ελλήνων της Τρίπολης


Κυλούσε ήρεμα η ζωή για τους κατοίκους της Τρίπολης και της Ελεβής που είχαν καταφύγει πρόσφυγες στην Τρίπολη, ώσπου στις 9 Νοεμβρίου 1916 εμφανίστηκε ο Τούρκος στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης, ο λεγόμενος καϊμακάμης. Έλιπε για μήνες λόγω του ελληνοτουρκικού πολέμου. Τώρα, αφού συγκέντρωσε τους προεστούς των Ελλήνων της Τρίπολης, τους είπε επιτακτικά: -Ετοιμαστείτε, θα φύγετε από τον τόπο σας. Είναι διαταγή της τούρκικης κυβέρνησης, λόγω του πολέμου, να γίνει αμέσως εκτοπισμός όλων των Ελλήνων κατοίκων της Τρίπολης και των γύρω περιοχών. Όλοι οι Έλληνες από τα παράλια μέρη θα πάνε στο εσωτερικό. Τον παρακαλούν οι πρόκριτοι της Τρίπολης, αλλά εκείνος μένει ανένδοτος. Ανάλγητος όπως ήταν, δεν δέχεται τίποτε. Τον παρακαλάει και ο πατήρ Γεώργιος: -Πού να πάμε; Μπήκε ο χειμώνας, έχουμε έγκυες γυναίκες, αρρώστους, γέρους, μικρά παιδιά. Λυπήσου τους για να σε λυπηθεί ο Θεός. Έδειξε, μάλλον υποκριτικά, να συγκινείται κάπως και του είπε: «Θα προσπαθήσω να φύγετε μία εβδομάδα αργότερα. Θα πάτε μόνο πενήντα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην Κερασούντα». Οι λόγοι του και το ύφος του ήταν γεμάτα ειρωνεία. Την άλλη μέρα ο καϊμακάμης ήρθε στον σεβάσμιο ιερέα και του είπε: «Όπως είπαμε, μία εβδομάδα μόνο, ούτε ώρα παραπάνω». Συγκέντρωσε ο άγιος κληρικός πάλι τους προκρίτους της πόλης και τους ενημέρωσε. Ένας νέος, ο Παναγιώτης Εξαρχίδης, πρότεινε να πάνε διά θαλάσσης στην Τραπεζούντα να συναντήσουν τον μητροπολίτη Χρύσανθο, μήπως μπορέσει εκείνος να μεσολαβήσει στις τουρκικές αρχές για να ματαιωθεί ο εκτοπισμός τους. Μεγάλα πλεούμενα δεν υπήρχαν, είχαν επιταχθεί όλα από τους Τούρκους για τις ανάγκες του πολέμου. Αυτός αποφασίζει το παράτολμο. Τελικά με τον αδελφό του, Κίμωνα Εξαρχίδη, μπήκαν σε δύο μικρές σαπιόβαρκες. -Μην το κάνετε, τους λέει ένας έμπειρος ψαράς. Είναι αυτοκτονία. Τα ίδια τους έλεγαν και άλλοι έμπειροι ναυτικοί που είχαν μεγάλα καϊκια, τα οποία ήταν δεσμευμένα και αυτά από τις τουρκικές αρχές. Αυτοί δεν τους άκουσαν. Η παράτολμη αποστολή τους έληξε τραγικά' ο Κίμων πνίγηκε όταν αναποδογυρίστηκε η βάρκα του, ενώ ο αδελφός του Παναγιώτης, κατάφερε να βγει κολυμπώντας στη στεριά. Στις 16 Νοεμβρίου 1916 έπρεπε να ξεκινήσουν για το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Αναταραχή υπήρξε στους κατοίκους της Τρίπολης. Μεγάλη συμφορά τους βρήκε, απελπισία και φόβος σκίαζαν τις ψυχές τους. Τί θα έκαναν μέσα στον χειμώνα πάνω στα βουνά; Είχε πιάσει κρύο και έβρεχε συνεχώς. Πώς θα ζούσαν, πως και που θα κοιμούνταν χιλιάδες άνθρωποι; Ποιά θα ήταν η τύχη τους; Ο δραστήριος ιερέας του χωριού ανέλαβε να μιλήσει στους ανάστατους κατοίκους. Όλοι πήγαν να τον ακούσουν. Ανέβηκε στα σκαλιά της εκκλησίας, έκανε ευλαβικά τρεις φορές τον σταυρό του, κατόπιν κοίταξε το ευλογημένο ποίμνιό του με ένα βλέμμα γεμάτο από στοργή και τους είπε: «Θα σας πω λίγα λόγια, ο Χριστός και οι άγιοι πάντα λίγα έλεγαν». Τρισευτυχισμένοι είστε, όταν σας μισούν οι άνθρωποι για το όνομα του Χριστού. Να χαίρεστε και να έχετε αγαλλίαση στις ψυχές σας, να χαρείτε την ημέρα εκείνη που θα διωχθείτε και να σκιρτήσετε από χαρά, γιατί η αμοιβή σας θα είναι μεγάλη στον ουρανό, μας είπε ο Χριστός. Ο Χριστός μας τιμά και μας κάλεσε να γίνουμε διωκόμενοι γι' Αυτόν, επειδή το όνομά μας είναι Χριστιανός, να κρατήσουμε στις καρδιές μας το όνομά Του και να γίνουμε μάρτυρες. Πρόσφυγας έγινε ο Χριστός, πρόσφυγες θα γίνουμε κι εμείς γι' Αυτόν. Σταυρό υπέμεινε ο Χριστός κι εμείς θα σταυρωθούμε μαζί Του, για να αναστηθούμε στη δόξα Του. Μη φοβάστε, μην κλαίτε, ανοίγονται οι ουρανοί, ανοίγεται ο Παράδεισος για να εισέλθουμε με τους αγγέλους και τους αγίους στη δόξα του Θεού. Ο Θεός μας τιμά. Μόνο θα σας βάλω έναν κανόνα' τον θυμό και την οργή να τα κάνετε ευχή, προσευχή και σιωπή. Τίποτε να μη λέτε για τους εχθρούς σας, για τους Τούρκους. Από τα στόματά σας να βγαίνει μόνο ευλογία και καμία κατάρα. Μόνο έτσι θα αντέξουμε τις δοκιμασίες. Η δύναμή μας είναι η ταπείνωση και η αγάπη. Μόνο αν τα κρατήσετε αυτά θα βγείτε νικητές από τη δοκιμασία και θα φτάσετε στον προορισμό σας, στη Γη της Επαγγελίας του Θεού. Αν δεν τα κρατήσετε, θα λυγίσετε, θα ηττηθείτε. Όλοι να συγχωρέσετε ο ένας τον άλλο, να μονοιάσετε και την Κυριακή να κοινωνήσετε. Αν κάποιο τον βαραίνει μεγάλο αμάρτημα, ας έρθει να εξομολογηθεί. Ιησούς Χριστός νικά». Ποτέ δεν είχαν ξαναδεί έτσι τον πατέρα Γεώργιο οι Χριστιανοί της Τρίπολης. «Είναι άγιος», έλεγαν μεταξύ τους. Ύστερα κατέβηκε ο πατήρ Γεώργιος τα σκαλιά της Εκκλησίας και κατευθύνθηκε προς το νοσοκομείο για να μιλήσει με τους γιατρούς σχετικά με τη μεταφορά των ασθενών και των υπέργηρων.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 137-140.


Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΕΚΑΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 133-136.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ - ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ - ΑΓΩΝΕΣ




Στην Τρίπολη του Πόντου


Το καλοκαίρι του 1916 μαινόταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος. Τα ρωσικά κανόνια βομβάρδιζαν και οβίδες έπεφταν έξω από την Τρίπολη, μία όμορφη παραθαλάσσια πόλη. Οι Τούρκοι δεν υποχωρούσαν. Στο ανατολικό άκρο του χωριού υπήρχαν δύο σπίτια με δύο πολύ φιλικές οικογένειες. Η μία ήταν η οικογένεια του Κυριάκου και της Ελένης Τουμανίδου με τέσσερα τέκνα. Το μεγαλύτερο παιδί τους ήταν η Αναστασία 15 ετών και ακολουθούσαν ο Γιωρίκας (Γιώργος) 13 ετών, η Λεμόνα (Λεμονιά) 10 ετών και η Πανάτα (Παναγιώτα) που ήταν 8 ετών. Η καταγωγή τους ήταν από τη Σίμικλη Τριπόλεως, ένα ορεινό χωριό σε υψόμετρο 2.000 μέτρων. Η Σίμικλη ήταν ένα αμιγώς ελληνικό χωριό, του οποίου ο πληθυσμός τους καλοκαιρινούς μήνες έφθανε περίπου τους 2.000 κατοίκους. Το χωριό ήταν χωρισμένο σε συνοικίες. Κάθε συνοικία είχε το δικό της αλώνι για το αλώνισμα του σιταριού και το δικό της πηγάδι. Στο χωριό καλλιεργούσαν καλαμπόκια και φουντούκια. Η οικογένεια Τουμανίδη το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου έμενε στο σπίτι της στην Τρίπολη, όπως έκαναν πολλοί Σιμικλιώτες. Ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς στη Σίμικλη. Οι κάτοικοι ζούσαν απλά, ασχολούμενοι κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό είχε πολλές εκκλησίες. Στη Σίμικλη υπήρχε ναός του αγίου Γεωργίου, του Μεγάλου Βασιλείου, των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Την πρώτη μέρα κάθε μήνα τελούσαν αγιασμό σε όλα τα σπίτια του χωριού. Η οικογένεια Τουμανίδη είχε συγγενείς και στην περιοχή της Νικόπολης, όπου ζούσαν τα αδέλφια του Κυριάκου Τουμανίδη με τις οικογένειές τους. Ο Κυριάκος ήταν ξακουστός ράφτης στον Πόντο. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί. Ακόμη και Τούρκοι επίσημοι έρχονταν στον «Κεράκον εφέντη», όπως τον αποκαλούσαν με σεβασμό, για να τους ράψει τις επίσημες φορεσιές τους. Ο Κυριάκος ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος, που, εκτός από τη ραπτική τέχνη, του άρεσε και η ενασχόληση με τα οικονομικά. Πάντα σε όποιον γνώριζε έδινε μια συμβουλή την οποία επαναλάμβανε συχνά: «Δέκα α μετράς, μίαν α κοφ'ς» (=Δέκα μέτρα, μία κόψε!). Αν κάνεις λάθος στο μέτρημα, πάει χαμένο το ύφασμα. Ομοίως και στην οικονομική και επιχειρηματική ζωή, έχει την έννοια να σκέπτεσαι καλά, μέχρι και δέκα φορές να κάνεις υπολογισμούς πριν επιχειρήσεις κάτι, πριν κάνεις μια επένδυση, μια αγορά, μια επιχειρηματική κίνηση ή, όπως έλεγε, κάτι ακόμη πιο κρίσιμο, πριν αποφασίσεις μια στρατιωτική επιχείρηση. Στα αχνάρια του ήταν και ο γιος του Γιωργάκης, που του άρεσε πολύ η ραπτική τέχνη. Καμάρωνε για τον πατέρα του, που είχε πελάτες τους πιο διάσημους άντρες της εποχής του, μα συνάμα ήταν και πολύ ταπεινός. Όσον αυξανόταν η φήμη του κυρίου Κυριάκου, τόσο αυξανόταν η ταπείνωσή του. «Φήμη και ταπείνωση εντάμαν' πρέπ' να πάνε», έλεγε' η φήμη και η ταπείνωση πρέπει να συμβαδίζουν. Στο διπλανό σπίτι ζούσαν ο Άνθιμος και η Μαρία Ιωσηφίδου, με καταγωγή επίσης από τη Σίμικλη. Ο Άνθιμος ήταν γαιοκτήμονας, επιχειρηματίας αγρότης με πολλά κτήματα. Εκτιμούσε ιδιαίτερα τον καρδιακό φίλο και γείτονά του Κυριάκο Τουμανίδη, τον οποίο μάλιστα είχε και σύμβουλό του στις επιχειρήσεις του. «Ο Κυριάκος», έλεγε, «έχει μεγάλη σύνεση κι διορατικότητα». Οι ζωές των οικογενειών Τουμανίδη και Ιωσηφίδη συνεχίζονταν παράλληλα μέχρι που ο Άνθιμος κοιμήθηκε νέος από ασθένεια. Η Μαρία Ιωσηφίδου πήρε την απόφαση να μην ξαναπαντρευτεί, αλλά να αφοσιωθεί στην ανατροφή και την αποκατάσταση των παιδιών της. Τότε στον Πόντο ήταν πολύ σπάνιο να ξαναπαντρευτεί μια χήρα κοπέλα, όταν μάλιστα είχε και παιδιά. Η Μαρία με τον Άνθιμο είχαν δύο κόρες, τη Σοφία 14 ετών και την Κυριακή 6 ετών. Είχαν χάσει από ασθένεια το δεύτερο παιδί τους, τον Γιάννη, που, αν ζούσε, θα ήταν δέκα ετών. Η Σοφία σκούπιζε τα φύλλα των δέντρων που είχαν πέσει στην αυλή του σπιτιού τους, όταν ξαφνικά της φώναξε η μικρή αδελφούλα της, η Κυριακή: -Σοφία! Κοίτα! Κοίταξε η Σοφία και είδε να πλησιάζουν πολλοί ταλαιπωρημένοι άνθρωποι με βρώμικα ρούχα. Έτρεξε και τους φώναξε να έρθουν στο σπίτι τους. Και η Ελένη από το διπλανό σπίτι έκανε το ίδιο, όπως και πολλοί κάτοικοι της Τρίπολης. -Από που έρχεστε; τους ρώτησε η Σοφία. -Από την Ελεβή, απάντησαν. Μας έδιωξαν οι Τούρκοι υποχωρώντας λόγω της προώθησης των Ρώσων. Ήταν αξιολύπητοι, προχωρούσαν μέρες πάνω στα βουνά. Κινητοποιήθηκαν οι κάτοικοι της Τρίπολης με πρώτο τον ιερέα Γεώργιο Κανακίδη, ο οποίος πρόσφερε μέρα και νύχτα τις υπηρεσίες του στους πρόσφυγες, στους αδελφούς του Χριστού, όπως και τους έλεγε. Παρότρυνε με τα κηρύγματά του όλους τους κατοίκους της Τρίπολης, να κάνουν το ίδιο λέγοντάς τους; «Σην πόλ' ν εμούν έρθαν πουγαλεμένα ψ' υχία, τι Χριστού και τι Παναϊας σταλμέν' και ψαλαφούν να φιλεύουμ' ατ' ς. (-Στην πόλη μας ήρθαν βασανισμένες ψυχές, απεσταλμένοι του Χριστού και της Παναγίας, για να τους φιλοξενήσουμε).


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 133-136.


Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΕΚΑΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 126-128.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ




Στο κρησφύγετο του αγίου Χριστοφόρου


Οι αντάρτες με τα ταλαιπωρημένα παιδάκια που ελευθέρωσαν, έφτασαν στον τόπο της προσφυγιάς, μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Στον καταυλισμό έμεναν περίπου 200 άτομα, κυρίως γυναικόπαιδα. Τους υποδέχτηκε μία σεμνή κοπέλα που την έλεγαν Χρυσάνθη Αγγελίδου με τον σεβάσμιο ιερέα πατέρα της, τον πατέρα Νίκωνα, που διακρινόταν για την καλοσύνη του ή μάλλον για την αγιότητά του. Η ζωή εκεί δεν ήταν εύκολη. Το φαγητό όλων ελάχιστο. Όλοι ήταν λεπτοκαμωμένοι. Η ζωή τους ασκητική.  Νόμιζες ότι ζεις στα πρωτοχριστιανικά χρόνια των κατακομβών. Τα μαρτυρικά πρόσωπα όλων έλαμπαν, ο τόπος ευωδίαζε αγιότητα. Την Κυριακή ο πατήρ Νίκων τέλεσε τη λειτουργία των «κατακομβών» των Ποντίων και όλοι κοινώνησαν με ευλάβεια και δάκρυα στα μάτια το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Έλαβαν τη δύναμη του Θεού, έγιναν μικροί θεοί. Εκείνη την Κυριακή είχαν καλό φαγητό. Πήγε καλά το κυνήγι των ανταρτών και θα έτρωγαν αγριογούρουνο με χόρτα του βουνού. Το λιγότερο φαγητό απ' όλους και, μόνο αν περίσσευε, το έτρωγαν οι αντάρτες. Τον άλλο καιρό έτρωγαν ό,τι έβρισκαν στα βουνά: χόρτα, ρίζες φυτών, καρπούς δέντρων. Το βράδυ η Χρυσάνθη θα μιλούσε σε όλους τους διαμένοντες και τους φιλοξενούμενους, μικρούς και μεγάλους. Το θέμα της ομιλίας ήταν Σοφία Πόντου». Ξεκίνησε και ανέφερε λόγια αγίων Πατέρων του Πότου και ρητά από τη λαϊκή σοφία των Μαυροθαλασσιτών: Δόξα σοι, ο Θεός. Έχ' (=έχει) ο Θεός. Ελέησόν με, ο Θεός. Από η τριλοία εν' το νόεμαν τι ζωής, όλεν η ζωή 'μουν. (=Αυτή η τριλογία είναι το νόημα της ζωής, όλη η ζωή μας). Κάθαν ημέραν ξεφάνωση και τάμαν εμούν σον Θεόν εν το Σύμβολον τι Πίστης, το «Πιστεύω» (=Η καθημερινή δήλωση και υπόσχεσή μας στον Θεό είναι το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω»). Τί αγιοσύνες ο τρόπος είνας εν' με προσευχήν, δέβασμα, μετάνοιαν, Εξομολόγησιν και Θείαν Κοινωνίαν. Σον κόσμον ασ' σ' όλα κι άλλο δυνατόν εν' τι Χριστού η μετάληψη και ένωση, η Θεία Κοινωνία. (=Ο τρόπος της αγιότητας είναι ένας: προσευχή, μελέτη, μετάνοια, Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Στον κόσμο απ' όλα ισχυρότερο είναι η μετάληψη και η ένωση με τον Χριστό, η Θεία Κοινωνία). Τι Χριστού ο λόγος θα ευτάει σε θεολόγον. Η ζωή 'μουν εν το «πολεμείν», δηλαδή το να αγωνιζόμαστε, και το «θεολογείν», δηλαδή να θεολογούμε, να εντρυφούμε στον λόγο του Θεού). Η προσευκή μ' εν' η ζωή μ'. Ημέρα δίχως ευχήν, χαμένον ημέραν. (=Η προσευχή μου είναι η ζωή μου. Μέρα χωρίς προσευχή είναι μέρα χαμένη). Τι Χριστού το θέλημαν ας εν' τ' εσόν το νούνιγμαν. Τ' εσόν το νούνιγμαν ας εν' τι Χριστού το θέλεμαν. (=Του Χριστού το θέλημα ας είναι το δικό σου μέλημα. Το δικό σου μέλημα να είναι του Χριστού το θέλημα). Η δοκιμή εν' ο δρόμος για να ευρίκ' ς τον Θεόν. Τον Θεόν θα απαντάς ατόν σο άψιμον. (=Η δοκιμασία είναι ο δρόμος για να βρεις τον Θεό. Τον Θεό θα τον συναντήσεις μέσα στη φωτιά, στο καμίνι των θλίψεων και των δοκιμασιών). Τελειώνοντας η Χρυσάνθη, είπε ο Στάθης Αθανασιάδης: «Είμες ασ' σα τρανά γενέας, γαίμα ηρώων, αγίων και μαρτύρων).

`


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 126-128.


Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 120-123.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ




Η απελευθέρωση


Ο Αγροπαρδίν επέστρεψε μετά από μια ώρα και τους ενημέρωσε ότι εντός του στρατοπέδου δεν υπάρχουν περίπολα, αλλά σίγουρα θα υπάρχει περίπολο στο δρόμο εκτός του στρατοπέδου. Υπάρχουν τέσσερεις φρουροί ανά δύο στις δύο άκρες που είναι και είσοδοι-έξοδοι του στρατοπέδου, σε απόσταση περίπου 100 μέτρων μεταξύ τους και ένας σκοπός μπροστά από το διοικητήριο. Ο μοναδικός στενός χωματόδρομος που έφτανε στο στρατόπεδο, διακλαδιζόταν σε δύο δρόμους, αριστερά και δεξιά του στρατοπέδου. Άκουσε τους σκοπούς να συζητούν ότι αύριο το μεσημέρι θα έχουν γιορτή και θα διασκεδάσουν με τα παιδιά. Ο καθένας θα έπαιρνε και ένα παιδί να το κάνει ό,τι ήθελε. -Θα διασκεδάσουν νωρίτερα, αλλά με τον χορό της φωτιάς και του θανάτου, είπε ο Όμηρος. Αποφάσισαν να εξοντώσουν αθόρυβα τον σκοπό που ήταν έξω από το διοικητήριο και να ανατινάξουν πρώτα αυτό και κατόπιν τους δύο κοιτώνες των στρατιωτών, που βρίσκονταν πιο μακριά από το διοικητήριο, περιτριγυρισμένοι από δέντρα. Υπολόγιζαν ότι οι κοιτώνες θα στέγαζαν περίπου σαράντα με πενήντα στρατιώτες ο καθένας. Μετά την ανατίναξη του διοικητηρίου από τον Νικήτα και την εξόντωση του διοικητή των Τούρκων, τέσσερεις αντάρτες, ανά ζεύγη, θα εξόντωναν τους φρουρούς στις δύο εισόδους του στρατοπέδου και στη συνέχεια την περίπολο. Δύο αντάρτες θα ελευθέρωναν τα παιδιά και οι υπόλοιποι πέντε θα ανατίναζαν τους κοιτώνες των Τούρκων με δυναμίτες και εκρηκτικά. Όποιος Τούρκος έμενε ζωντανός από τις εκρήξεις και έβγαινε από τα κτίρια, θα εξοντωνόταν από την πεντάδα των Ποντίων που θα έχει αναπτυχθεί περιμετρικά των κοιτώνων. Ξεκίνησε λοιπόν η επιχείρηση απελευθέρωσης των γυναικόπαιδων. Ο Αγροπαρδίν ανέλαβε τον σκοπό στο διοικητήριο για να μπει μέσα ο Νικήτας. Έβγαλε τα παπούτσια του και ξυπόλητος ξεκίνησε να πλησιάζει τον σκοπό από την πλαϊνή πλευρά του κτιρίου. Είχε ένα μαχαίρι στο δεξί του χέρι έτοιμος να το πετάξει και ένα στο στόμα του, που θα το χρησιμοποιούσε αν δεν έβρισκε το πρώτο μαχαίρι τον στόχο του. Από την άλλη πλευρά του κτιρίου πλησίαζε ο Νικήτας. Όταν υπολόγιζε ότι ο Αγροπαρδίν έφτασε στον σκοπό που ήταν όρθιος στη γωνία του κτιρίου, έκανε θόρυβο με τα άρβυλά του τρίβοντάς τα στο χώμα. Ο σκοπός αμέσως στράφηκε προς τα εκεί και έκανε να κατεβάσει το όπλο του από τον ώμο. Δεν πρόλαβε να κάνει τίποτε άλλο. Ένα χέρι του έκλεισε βίαια το στόμα, ενώ την ίδια στιγμή μια κοφτερή λεπίδα διαπερνούσε τον λαιμό του. Αιμόφυρτος σωριάστηκε κάτω' τον κράτησε ο Αγροπαρδίν για να μην πέσει απότομα στο έδαφος και κάνει θόρυβο. Αμέσως ο Νικήτας εισήλθε στο διοικητήριο κρατώντας ένα πιστόλι, ενώ παράλληλα οι άλλοι αντάρτες παγίδευαν τους δύο κοιτώνες των στρατιωτών με δυναμίτες και εκρηκτικά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, αν και είχε ένα κλειδί από τη μέσα πλευρά. Ο Τούρκος διοικητής, ένας μεγαλόσωμος άνδρας, κοιμόταν. Μόλις μπήκε ο Νικήτας μέσα στο δωμάτιο, ξύπνησε αμέσως και ανασηκώθηκε στο κρεβάτι του. Ο Νικήτας τον απείλησε λέγοντάς του ότι, αν φωνάξει θα τον εκτελέσει. Κατόπιν βγήκε από το δωμάτιο αφήνοντας πέσω του μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Απομακρύνθηκε γρήγορα, ενώ πίσω του ακουγόταν η στριγκλιά φωνή του διοικητή, η οποία διακόπηκε απότομα με την έκρηξη της χειροβομβίδας. Αμέσως μετά εκρήξεις ανατίναζαν τους δύο κοιτώνες των Τούρκων. Στρατιώτες πετάγονταν έξω από τους κοιτώνες πανικόβλητοι, για να δεχθούν τις σφαίρες των ανταρτών. Οι υπόλοιποι Πόντιοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τους φρουρούς των εισόδων του στρατοπέδου και έστησαν ενέδρα στην περίπολο, που, ακούγοντας τις εκρήξεις επέστρεφε να βοηθήσει. Έκπληξη θανάτου τους περίμενε στο σκοτάδι. Οι αντάρτες είχαν απλώσει ένα λεπτό μαύρο σκοινί στο δρόμο. Οι τρεις άντρες της περιπόλου σκόνταψαν πάνω στο σχοινί που δεν φαινόταν μέσα στην νύχτα και οι δύο έπεσαν κάτω. Σφαίρες τους θέρισαν' ο τρίτος έτρεξε να φύγει προς τον κατήφορο έξω από το στρατόπεδο. Καθώς είχε βάρος με το όπλο, την εξάρτηση και τα πυρομαχικά που έφερε πάνω του, τον κυνήγησε και τον έφτασε εύκολα ο Χρύσανθος Παπουλίδης, ο νευρώδης Πόντιος με το παρατσούκλι «ο Νεύρον», και τον εκτέλεσε σχεδόν εξ επαφής με το πιστόλι του. Ο Στάθης με τον Όμηρο έβγαλαν τα γυναικόπαιδα από το υπόγειο μπουντρούμι που οι Τούρκοι τα είχαν στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και τα κατηύθυναν προς τον σταύλο. Δίπλα εκεί ήταν και η αποθήκη των πυρομαχικών. Πάνω στα μουλάρια φόρτωσαν γρήγορα τρία πολυβόλα, όπλα, πιστόλια, σφαίρες και χειροβοβίδες. Ξάφνου, ένας Τούρκος στρατιώτης ελαφρά τραυματισμένος πήγε να πυροβολήσει από πολύ κοντινή απόσταση τα παιδιά. Τον είδε ο Όμηρος και πετάχτηκε αυτός μπροστά στα παιδιά για να προστατέψει. Έγινε ανθρώπινη ασπίδα, δέχτηκε τις σφαίρες του Τούρκου στρατιώτη κατάστηθα, αλλά πρόλαβε να τον πυροβολήσει κι αυτός και τον σκότωσε. Τον ανέβασαν βαριά τραυματισμένο οι συμπολεμιστές του πάνω σε ένα μουλάρι. Ο Νικήτας του κρατούσε καθ' όλη την πορεία το χέρι και του μιλούσε.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 120-123.


Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΩΔΕΚΑΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 110-113.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ




Ξεσηκωμός των Ποντίων



Κατόπιν ο ιεράρχης αναστέναξε βαθιά και η ανησυχία αποτυπώθηκε στο βλέμμα και στη μορφή του. -Τι συμβαίνει, πάτερ Γερμανέ; -Αχ, παιδί μου, προχθές Τούρκοι στρατιώτες και Τσέτες, λεηλατώντας τα χωριά και τις πόλεις μας, σκότωσαν όλους τους άντρες και τους ηλικιωμένους, ενώ συνέλαβαν πάνω από εκατό γυναικόπαιδα, μικρές κοπέλες και παιδιά, προφανώς για τις ορέξεις και τα χαρέμια τους για να τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Τους έχουν φυλακισμένους σ' έναν μυστικό στρατώνα στα βραχώδη όρη. Είναι σε ύψωμα σαν φρούριο και φαίνεται απόρθητος. Είναι μικρό στρατόπεδο, αλλά μάλλον πρόκειται για το αρχηγείο των Τούρκων στην επαρχία της Αμάσειας. Ο δρόμος είναι δύσβατος και θέλει ώρες να φτάσεις εκεί. Με πήγε να δω την περιοχή χθες ένας αντάρτης μας. Από τη μία πλευρά του στρατώνα που είναι βατή υπάρχει κακοτράχαλος δρόμος. Από το φρούριο έχει θέα και δεν μπορεί να κινηθείς χωρίς να σε δουν ούτε και τη νύχτα. Εκτός αυτού, έχουν και συνεχή περίπολα. Η άλλη πλευρά δεν είναι προσβάσιμη και για τον λόγο αυτό δεν φυλάγεται. Ένας βράχος, κατακόρυφος σε κάποια σημεία του, ύψους περίπου εκατό έως εκατόν είκοσι σημεία του, απόκρημνοι γκρεμοί, κατσάβραχα. Οι Τούρκοι τον λένε «ο βράχος του Θεού». Ο αντάρτης που με πήγε είναι από την περιοχή και μου είπε ότι τον βράχο δεν τον ανέβηκε κανείς. Αλλά και κανείς που συνελήφθη και φυλακίστηκε εκεί τα τελευταία χρόνια δεν επέστρεψε ζωντανός να πει τι γίνεται εκεί, τι υπάρχει. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του πατρός Γερμανού. -Άραγε τι περιμένει τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδάκια εκεί από αυτούς τους βάρβαρους; -Πήγαινέ με εκεί πάτερ, είπε ο Νικήτας και δάκρυσε και αυτός. -Πρέπει να είσαι πολύ τολμηρός, παιδί μου. -Τρελός, θέλεις να πεις, πάτερ. Έχω τρέλα Θεού. -Τολμηρός τρελός. Όμως, παιδί μου, από τη μια δεν θέλω να σας βάλω σε κίνδυνο, από την άλλη μόνο εσείς ίσως θα μπορούσατε να ανεβείτε σε αυτό τον βράχο-Γολγοθά των χαροκαμένων παιδιών. Είστε επίλεκτοι μαχητές του Χριστού. -Πάτερ, χάνουμε χρόνο. Σε παρακαλώ να μου δείξεις τώρα τον βράχο. Απόψε αργά θα επιχειρήσουμε να τον ανεβούμε παρέα με τον βρόγχο του θανάτου, με τη βοήθεια των αγγέλων του Θεού. Με τον θάνατο πάμε παρέα, «θανατούμενοι όλην την ημέραν» (Πρβλ. Ψαλμ. μγ' [43] 23) και μέχρι τώρα τον ξεγελάμε και τον νικάμε με τη βοήθεια του Θεού. Μόνο φρόντισε να μου έχεις τουλάχιστον δεκαπέντε χοντρά σκοινιά μήκους πάνω από 130 μέτρα και σύνεργα ορειβασίας, αν έχεις. Έχουμε κι εμείς. Το βράδυ, ώρα 8, θα έρθω εδώ να τα πάρω. -Την ευχή του Χριστού νά 'χετε, παιδιά μου. Άγγελοι και αρχάγγελοι να σας κρατούν εκεί ψηλά. Η νίκη είναι δική σας. Το ήξερα ότι θα προσπαθούσες. Εσύ και ο φίλος σου ο Αλέξανδρος ό,τι και να γίνει θα μείνετε στον Πόντο. Χάρηκα, που σε συνάντησα παιδί μου. Δώσε και σε μένα τη δική σου την ευχή, την ευχή ενός στρατιώτη Ιησού Χριστού. Κι έσκυψε ο ταπεινός ιεράρχης να φιλήσει το χέρι του Νικήτα. Εκείνος αποτραβήχτηκε. -Θα ειδοποιήσω να έρθει σε λίγο ο Νικόλας, ο αντάρτης που με πήγε εκεί, για να σε πάει να δεις το μέρος από την πλευρά των βράχων. Όταν πήγαινε είδε με δέος ο Νικήτας τον βράχο, αλλά δεν πτοήθηκε. Δεν είχε ξαναδεί ούτε είχε ξανανεβεί σε τέτοιο κάθετο σε πολλά σημεία του βράχο. Του ήρθαν στον νου τα λόγια του Χριστού: «Μη φοβού' μόνον πίστευε», «θάρσει»! (Λουκ. η' 48, 50). Προσευχόταν συνεχώς θερμά μέσα του, τόσο που του μιλούσε ο Νικόλας, αλλά δεν τον άκουγε. Ήταν ήδη προσηλωμένος στον στόχο του, σαν να ανέβαινε στον βράχο με την προσευχή του. Χώρισαν με τον αντάρτη και έφυγε για να συναντήσει την ομάδα του, να τους ενημερώσει και να καταρτίσουν το σχέδιό τους για την πιο παράτολμη επιχείρηση που αναλάμβαναν. Μόλις τους είπε ότι είναι κοπέλες, μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, αιχμάλωτα, όλοι με ένα στόμα είπαν: «Εμπρός και ο Θεός βοηθός»! Ο Νικήτας διάλεξε για την αποστολή αυτή άλλους έντεκα, τους πιο ελαφρείς από τους άντρες του. Δώδεκα παλληκάρια θα επιχειρούσαν να ανέβουν στην κορυφή. Στις 8 το βράδυ ο Νικήτας, όπως συμφώνησαν, πήγε να πάρει τα σχοινιά και τα σύνεργα της ορειβασίας από τον επίσκοπο Γερμανό. Με έκπληξη είδε ότι ο επίσκοπος του είχε και ένα ζευγάρι ειδικά άρβυλα. Τα φόρεσε και έσφιξε γερά τα κορδόνια' ήταν στο νούμερό του. Ο ιεράρχης τον σταύρωσε και του έδωσε ν' ασπαστεί το τίμιο λείψανο του αγίου Γεωργίου' φεύγοντας ο Νικήτας, ο σεβάσμιος επίσκοπος του έδωσε πάλι την ευχή του. Εκείνο το βράδυ ο μητροπολίτης Γερμανός θα προσευχόταν, γονατιστός όλη την νύχτα. «Οι μεγάλες μάχες κερδίζονται στα γόνατα» και «αν θέλεις να υψωθείς, γονάτισε» έλεγε συχνά.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 110-113.


Τρίτη 16 Ιουλίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΜΕΡΟΣ)



 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 107-110.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ




Ξεσηκωμός των Ποντίων




Ο Νικήτας οργώνει τα παράλια του Πόντου, κινούμενος από τα Ανατολικά προς τα Δυτικά. Ο λόγος του προφητικός, κακεί τους νέους να τους ακολουθήσουν στον αγώνα: «Σουμών', αδέλφα, ο πόλεμος, ο καιρός τι δόξας έρται. Άμον τ' αγίους θα δοκιμάουμες και θα ψέσκουμες σην φωτίαν, άμα πρέπ' να βαστάζουμε και ν νικούμε' κι θα λυγίζουμε, θα τσαλικούμες με την πίστ' ν εμούν άμον το 1821. Το γαίμαν εμούν, αρχαίων Ελλένων γαίμαν, ενωθέν με τη Χριστού το γαίμαν, που κοινωνίζουμε. Χάιτε, επάρτε τ' άρματα!» (=Ζυγώνει, αδέλφια, ο πόλεμος, ο καιρός της δόξας έρχεται. Θα δοκιμαστούμε σαν τους αγίους και θα ψηθούμε στη φωτιά, αλλά πρέπει να αντέξουμε και να νικήσουμε' δεν θα λυγίσουμε, ατσάλινοι θα γίνουμε με την πίστη μα;, όπως το 1821. Το αίμα μας, αρχαίων Ελλήνων αίμα, ενώθηκε με του Χριστού το αίμα, που κοινωνάμε. Εμπρός, πάρτε τα άρματα!)». Το αντάρτικο απλώνεται σε όλο τον Πόντο. Σε κάθε τόπο που περνούν, ο Νικήτας παραδίδει στους τοπικούς Πόντιους οπλαρχηγούς τους νέους αγωνιστές. Σαν νέοι ιερολοχίτες, επιλέγουν την οδό της αρετής, του αγώνα, αψηφώντας τους κινδύνους και αυτόν ακόμη τον θάνατο. Πορεύεται συνεχώς ο Νικήτας από τα παράλια προς την Αμάσεια για τη μεγάλη συνάντηση, όπως έλεγε, με τον υψηλότατο Έλληνα Μακεδονομάχο και τώρα στρατηγό του αντάρτικου κινήματος του Πόντου, τον αρχηγό των σωμάτων αντίστασης και υπεράσπισης του Ποντιακού Ελληνισμού, τον Μητροπολίτη Αμασείας Γερμανό Καραβαγγέλη. Η ζωή του Γερμανού Καραβαγγέλη ήταν πολυτάραχη. Το 1900, σε ηλικία 34 ετών, εκλέγεται Μητροπολίτης Καστοριάς και αναλαμβάνει την υποστήριξη των Ελλήνων της Μακεδονίας στην αντιπαράθεση και αντίδραση κατά του Βουλγαρικού Κομιτάτου, που είχε ως στόχο του τον εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας και της Θράκης. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήταν η ηγετική φυσιογνωμία του Μακεδονικού Αγώνα. Ενέπνεε τους Μακεδονομάχους, περιόδευε στις επαρχίες της Μακεδονίας, παρηγορούσε τους Έλληνες και αναπτέρωνε το ηθικό τους με τα πύρινα κηρύγματά του, συνεργαζόταν με την Ελληνική Κυβέρνηση, εμψύχωνε τους αγωνιστές και τον λαό, οργάνωνε αντιστασιακές ομάδες, ενίσχυε τους φτωχούς και τους αδυνάμους. Ήταν ο κύριος αφυπνιστής των κοιμισμένων και ράθυμων συνειδήσεων των εν Αθήναις κρατούντων, αγωνίστηκε για την Ορθοδοξία περιφρουρώντας το ποίμνιό του και τον Ελληνισμό της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους εξαρχικούς. Οι αγώνες του σεβάσμιου ιεράρχη συνεχίστηκαν στον Πόντο. Το Πατριαρχείο το 1908 τον τοποθέτησε Μητροπολίτη Αμασείας, με έδρα τη Σαμψούντα. Ακάματος και δημιουργικός, συνετέλεσε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της Μητροπόλεώς του, ίδρυσε πάνω από 100 σχολεία, έχτισε ορφανοτροφεία, γηροκομεία, εκκλησίες' το έργο του, έργο προόδου και ανάπτυξης, είχε πραγματικά την ευλογία του Θεού. Το 1915, κατά τη Γενοκτονία 1.500.000 Αρμενίων, έσωσε πολλά Αρμενόπουλα από βέβαιο θάνατο και κατόπιν χιλιάδες Πόντιους από τους Νεότουρκους, οι οποίοι, με σύνθημά τους «η Τουρκία στους Τούρκους», καταδίωκαν μέχρι τελικής εξοντώσεως όλους τους κατοίκους των άλλων εθνοτήτων ολόκληρης της Μικράς Ασίας. Ήταν από τους κύριους συντελεστές της δημιουργίας του ποντιακού αντάρτικου και ο πρώτο στην ιεραρχία του, αφού αυτός όριζε τους οπλαρχηγούς των τοπικών αγωνιστών. Το 1917 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, αλλά επέστρεψε στη θέση του, ώσπου το 1922 καταδικάστηκε ερήμην, ως εχθρός της Τουρκίας, σε θάνατο μαζί με τον επίσκοπο Ζήλων Ευθύμιο Αγριτέλλη και τον πρωτοσύγκελλό του Πλάτωνα Αϊβαζίδη. Οι δύο τελευταίοι βρήκαν τραγικό θάνατο και κατατάχθηκαν στη χορεία των εθνομαρτύρων. Ένα πικρό χάραμα έφτασε για τον Νικήτα ή μεγάλη στιγμή να συναντήσει αυτό τον άγιο άνθρωπο και υπερασπιστή του Πόντου. Μόλις τον είδε, του φίλησε με ευλάβεια το χέρι και του είπε: «Ο Θεός να ελεά μας», που ήταν το σύνθημα, όπως του είχε πει! Ο σεβάσμιος ιεράρχης τον αγκάλιασε με δάκρυα στα μάτια. -Έχω ακούσει για σένα και τους αντάρτες σου, Νικήτα. Είναι θεάρεστο το έργο που κάνετε και να το συνεχίσετε. Να έχετε από μία μικρή ομάδα μέχρι σαράντα ανδρών εσύ και ο φίλος ο Αλέξανδρος. Έχω ακούσει και γι' αυτόν. Να κινείστε ξεχωριστά και να αλλάζετε συνέχεια όνομα. Ξέρω ότι οι άνδρες σου είναι όλοι πολύ ανδρείοι, εμπειροπόλεμοι και ατρόμητοι. Εσείς δεν τον φοβάστε τον θάνατο. Θα κινείστε μεταξύ Αμασείας και Σαμψοούντας. Έρχεται θύελλα στη Σαμψούντα.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 107-110.


Τρίτη 9 Ιουλίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΔΕΚΑΤΟ ΜΕΡΟΣ)



 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 102-105.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»


`


Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Γ'



ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ




Σχολείο στις κατακόμβες Αργυρούπολης



Διασχίζοντας τα βουνά, η ομάδα του Αλέξανδρου έφτασε σε μια περιοχή που φημιζόταν για τα μεταλλεία της. Την έλεγαν Αργυρούπολη από τα μεταλλεύματα αργύρου και άλλων πολύτιμων μετάλλων που διέθετε. Οι Τούρκοι για να αποδυναμώσουν τους Έλληνες, κατάργησαν όσα προνόμια είχαν οι Πόντιοι και επέβαλαν αβάστακτους φόρους, αναγκάζοντας τους Έλληνες μεταλλουργούς να τα εγκαταλείψουν. Ο Νικηφόρος Ελευθεριάδης αποχαιρέτησε τους αντάρτες με τους οποίους έζησε τόσο καιρό και κατευθύνθηκε μαζί με τον γιο του Λεόντιο προς το χωριό του, το Σταυρίν της επαρχίας Αρδάσσης, που βρισκόταν δίπλα στην Κρώμνη, κοντά στη θρυλική Σάντα. Είχε αγωνία να πάει στην οικογένειά του. Μέσα στις στοές πρώην απομακρυσμένων λατομείων, σε μεγάλο υψόμετρο υπήρχαν κοινόβια Ποντίων προσφύγων, σύγχρονες κατακόμβες. Εκεί βρίσκονταν κυρίως γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, τους οποίους προστάτευαν Πόντιοι αντάρτες. «Εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» υπήρχε ζωή αγία. Η ομάδα του Αλέξανδρου επισκέφθηκε την κατακόμβη που είχε την ονομασία «Άγιος Ευγένιος ο Τραπεζούντιος». Οι στοές σε κάποιο σημείο κατέληγαν σε μια φυσική λίμνη που ήταν περικυκλωμένη από βράχους. «Θαύμα Θεού», είπε ο Αλέξανδρος μόλις αντίκρυσε το θέαμα. Ήπιαν δροσερό νερό και ξεκουράστηκαν. Λίγο παραπέρα τα παιδιά είχαν μάθημα ιστορίας για την καταγωγή του Ποντιακού Ελληνισμού. Παρακολουθούσαν τακτικά το μάθημα και ο Αλέξανδρος με τους συμπολεμιστές του. Τα παιδιά άκουγαν με μεγάλη προσοχή τα λόγια της δασκάλας τους Ελένης Ανθίδου. Η Ελένη αγαπούσε και μελετούσε την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού' και τώρα γι' αυτό θα τους μιλούσε. «Το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή του Πόντου απαντά πολλούς αιώνες. Από την ελληνική μυθολογία ακόμη έχουμε αναφορές στον Πόντο. Θαλασσοπόροι οι Έλληνες, γύρω στο 1000 π.Χ., διέσχισαν τον Άξενο Πόντο, όπως ονομαζόταν τότε η Μαύρη θάλασσα, αναζητώντας πολύτιμα μέταλλα. Ο Ελληνισμός του Πόντου, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, χρονολογείται από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Η Μίλητος έγινε από τους Ίωνες μεγάλη ναυτική και εμπορική δύναμη και τα πλοία της ταξίδευαν σε όλη τη Μεσόγειο. Οι Μιλήσιοι εγκαθίδρυσαν νέες αποικίες στον Ελλήσποντο και στον Εύξεινο Πόντο.Οι Μιλήσιοι τον 8ο αι. π.Χ. ίδρυσαν τη Σινώπη. Οι Σινωπείς με τη σειρά τους ίδρυσαν νέες αποικίες στις βόρειες παραλιακές περιοχές της Μικράς Ασίας. Τότε ιδρύθηκαν η Σαμψούντα, η Κερασούντα, η Τραπεζούντα και πολλές άλλες πόλεις. Η σπουδαιότερη πόλη του Πόντου ήταν η Τραπεζούντα. Ιδρύθηκε το 756 π.Χ. Οι Έλληνες, με τη ναυτοσύνη τους και το εμπόριο, με την επικοινωνία με τους άλλους λαούς και τη φιλοξενία, για την οποία διακρίνονταν, μετέτρεψαν τον Άξενο (αφιλόξενο) Πόντο σε Εύξεινο (φιλόξενο) Πόντο. Την εποχή της κοσμοκρατορίας του Μ. Αλεξάνδρου, ο Πόντος εξελληνίστηκε. Τους νεότερους χρόνους, μετά την Α' Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας το 1204, δημιουργήθηκαν τρία νέα κρατίδια: Το Δεσποτάτο της Ηπείρου, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Οκτώ έτη μετά τη Β' Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Τραπεζούντα καταλήφθηκε από τους Τούρκους, στις 15 Αυγούστου 1461. Σε όλους τους αιώνες της οθωμανικής δουλείας, οι Τούρκοι προσπαθούσαν να εξισλαμίσουν τους Έλληνες. Στην επανάσταση του 1821, εθελοντές Πόντιοι αγωνιστές ταξίδεψαν στην Ελλάδα για να πολεμήσουν κατά του Τούρκου δυνάστη και, ή να νικήσουν ή να πεθάνουν. Τους αποκαλούσαν από τον τόπο καταγωγής τους, Τραπεζούντιους, Σινωπίτες, Μαυροθαλασσίτες, Αργυρουπολίτες κ.λπ. Πλούσιοι Πόντιοι έκαναν μεγάλες δωρεές για να στηρίξουν την επανάσταση και αναδείχτηκαν εθνικοί ευεργέτες. Αυτό κόστισε στους Πόντιους από το 1821 έως το 1829 σφαγές, εξοντωτική εργασία σε καταναγκαστικά έργα, διωγμούς, φυλακίσεις κ.ο.κ. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, Πόντιος με καταγωγή από την Υψηλή, ένα χωριό του Όφι στον Πόντο, ήταν ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας και ο ιδρυτής του Ιερού Λόχου. Στις 24 Φεβρουαρίου 1821 κήρυξε την Ελληνική Επανάσταση στη Μολδοβλαχία». Κλείνοντας το μάθημά της, η Ελένη Ανθίδου είπε στα παιδιά: «Και τώρα συνεχίζουμε εμείς να γράφουμε την ιστορία του Πόντου και του Ελληνισμού διωκόμενοι και θλιβόμενοι, αλλά υπομένοντας και ελπίζοντας στο έλεος του Θεού. Στον Πόντο άνθιζε η Ορθοδοξία, τα γράμματα και οι τέχνες. Στους επόμενους αιώνες ο Πόντος και ολόκληρη η Μικρασία θα λάμψουν ακόμη περισσότερο και θα γίνουν πάλι το φως του κόσμου».



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 102-105.


Δευτέρα 1 Ιουλίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΕΝΑΤΟ ΜΕΡΟΣ)

 




Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 94-98.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»



Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Β'


ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ




Συνάντηση με τον μητροπολίτη Χρύσανθο



Μόλις ο Αλέξανδρος και ο Νικήτας πλησίασαν στο κρησφύγετό τους, το σκοτάδι ήταν βαθύ. Ο σκοπός που τους αντιλήφθηκε τους φώναξε: -Αλτ! Σύνθημα! -Χριστός! απάντησε ο Νικήτας. -Παρασύνθημα! -Παναϊα! φώναξε ο Νικήτας. Κατόπιν εισήλθαν στο κρησφύγετο. Το άλλο πρωί ενημέρωσαν τους συμπολεμιστές τους για τη συνάντησή τους με τον μητροπολίτη Χρύσανθο, τα λόγια που τους είπε, τις πληροφορίες που τους έδωσε και άρχιζαν να σχεδιάζουν τον τρόπο δράσης για την παρεμπόδιση της τουρκικής φάλαγγας. Το σχέδιο δράσης το ονομάσανε «Επιχείρηση Συμπληγάδες». Σύμφωνα με το σχέδιο, οι Πόντιοι θα περίμεναν την τουρκική φάλαγγα σε ένα σημείο που στένευε ο δρόμος και είχε ψηλούς βράχους από τη μία και την άλλη πλευρά, σαν συμπληγάδες πέτρες. Μόλις θα περνούσε το τουρκικό στρατιωτικό σώμα ανάμεσα από τις συμπληγάδες, οι Πόντιοι θα τους αιφνιδίαζαν αιφνιδίαζαν ρίχνοντάς τους από ψηλά, πάνω από τα βράχια χειροβομβίδες, εκρηκτικά και φωτοβολίδες. Σκοπός ήταν να τους προκαλέσουν μεγάλες απώλειες χωρίς να κινδυνεύουν οι ίδιοι. Σε απόσταση περίπου εκατό μέτρων μπροστά από το σημείο της επίθεσης, θα έφραζαν τον δρόμο με μεγάλους κορμούς δέντρων. Μία ομάδα Ποντίων ανταρτών θα ήταν εκεί, ώστε να μην μπορέσουν να διαφύγουν οι Τούρκοι προς τα εμπρός. Κατά τον ίδιο τρόπο, μια άλλη ομάδα των Ποντίων πολεμιστών, αφού περνούσαν οι Τούρκοι στρατιώτες, θα έκλεινε το πίσω μέρος του δρόμου με κορμούς δέντρων και θα ταμπουρωνόταν εκεί, για να μην υπάρξουν περιθώρια διαφυγής. Άλλοι Πόντιοι αντάρτες, σύμφωνα με το σχέδιο, θα ακροβολίζονταν στις πλαγιές του βουνού και κάποιοι ελεύθεροι σκοπευτές πάνω στα δέντρα. Κάπως θα φωτίζονταν οι Τούρκοι από τις φωτιές των εκρηκτικών και των φωτοβολίδων, θα είχαν οι Έλληνες σκοπευτές στόχο μέσα στη νύχτα, ενώ αντιθέτως δεν θα τους έβλεπαν οι Τούρκοι. Οι ώρες περνούσαν και η αγωνία των Ελλήνων ανταρτών κορυφωνόταν. Πλησίαζε η ώρα της επιχείρησης  «Συμπληγάδες», η ώρα της φωτιάς. Οι Πόντιοι προετοιμάζονταν για μάχη. Αφού προσευχήθηκαν γονατιστοί όλοι μαζί, κατόπιν ο Στάθης Αθανασιάδης άρχισε να παίζει την ποντιακή λύρα και οι υπόλοιποι χόρευαν τον πολεμικό χορό των Ποντίων, τον πυρρίχιο, ο οποίος αποκαλείται και «σέρρα», επειδή στον ποταμό Σέρρα της Τραπεζούντας υπήρξαν οι πιο ξακουστοί χορευτές. Κατόπιν χόρεψαν τον χορό «μαχαιρί», τον χορό των μαχαιριών, που ονομαζόταν έτσι, επειδή οι δύο χορευτές αναπαρίσταναν μια μονομαχία με μαχαίρια. Η ώρα της μάχης έφτασε. Πράγματι, όπως τους είχε πληροφορήσει ο μητροπολίτης Χρύσανθος, πλησίαζε προς το πέρας των Συμπληγάδων η πομπή των Τούρκων. Μπροστά πήγαιναν τουρκικά περίπολα, ακολουθούσαν έφιπποι στρατιώτες, κοντές τροχήλατες άμαξες με κανόνια, πολυβόλα και οπλισμό και στο τέλος της πορείας περιπολούντες πεζοί στρατιώτες. Μόλις μπήκαν οι Τούρκοι ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες, ο Νικήτας φώναξε δυνατά: «Αέρτς!» δηλαδή «Άγιος Γεώργιος!», το σύνθημα έναρξης της επίθεσης. Αμέσως μετά ο Σαμψών Ραμπίδης στην εμπροσθοφυλακή φώναξε δυνατά: «Άψιμον!» δηλαδή «Φωτιά!» και ο Στάθης Αθανασιάδης στην οπισθοφυλακή φώναξε: «Πυρ!». Οι Τούρκοι αιφνιδιάστηκαν, δεν πρόλαβαν να κάνουν τίποτε. Οι Πόντιοι αντάρτες έριξαν από ψηλά χειροβομβίδες, εκρηκτικά και φωτοβολίδες. Η νύχτα έφεξε κι έγινε μέρα. Τρομερές επαναλαμβανόμενες εκρήξεις ακολούθησαν, πυρ και ατμίδα καπνού, φωτιά και ατσάλι. Παντού έβλεπες διαμελισμένα κορμιά Τούρκων στρατιωτών. Προσπαθώντας να διαφύγουν μπροστά, εξουδετερώθηκαν από την εμπροσθοφυλακή των Ποντίων και όσοι στράφηκαν πανικοβλημένοι προς τα πίσω, άλλοι σκοτώθηκαν από τις εκρήξεις και τον χαλασμό, ενώ άλλοι εξοντώθηκαν από τους ακροβολισμένους Πόντιους αντάρτες, τους ελεύθερους σκοπευτές και την οπισθοφυλακή των Ποντίων. Μόλις τελείωσε το μακελειό, αγκαλιάστηκαν οι Πόντιοι σε σχήμα κύκλου και, αφού φώναξαν δυνατά: «Δόξα Θεού! Δόξα Πόντου!», έψαλαν με δάκρυα στα μάτια τον νικητήριο ύμνο της Θεοτόκου «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια!...». Μετά χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και έφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις για να συναντηθούν, σύμφωνα με το σχέδιο, το βράδυ της επόμενης νύχτας σε ψηλό τόπο, σε ένα ξωκλήσι του προφήτη Ηλία, κρεμασμένο πάνω σ' ένα βράχο. Η στολή των δύο φίλων, του Αλέξανδρου και του Νικήτα, ήταν η ζίπκας, η μαύρη στολή των Ποντίων, με το όπλο ανά χείρας, το πιστόλι δεμένο στον ένα μηρό και το μαχαίρι στον άλλο και επιπλέον με το σπαθί που τους χάρισε ο μητροπολίτης Χρύσανθος μέσα στη θήκη του κρεμασμένο στο μέσο της πλάτης τους και δεμένο με ζώνη τυλιγμένη σε όλο το σώμα τους για να μην κινείται και τους εμποδίζει στο βάδισμα και στο τρέξιμο.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 94-98.


Τετάρτη 26 Ιουνίου 2024

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΤΟΥΜΑΝΙΔΗ: «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (ΟΓΔΟΟ ΜΕΡΟΣ)



 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 89-93.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»



Το βιβλίο αυτό είναι ένα πόνημα-αφήγηση που εξιστορεί τη ζωή των προπατόρων μας στον μαρτυρικό Πόντο, αυτών που αντί του συμβιβασμού, της υποταγής και της προσκύνησης, επέλεξαν τον πυρρίχιο δρόμο του καθήκοντος, τον πυρρίχιο τρόπο της πίστεως και της προσευχής, την πυρρίχια ζωή της θυσίας. Είναι μια προσπάθεια να προβληθεί η αγιοπατερική παράδοση και σοφία του Πόντου από το απώτερο άκρο της Μ. Ασίας, από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, μια συλλογή μαρτυριών που διασώθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά, από τους ανθρώπους που τα βίωσαν και γράφονται για να μεταφερθούν στη σημερινή και τις επόμενες γενιές. Είναι ένα ταξίδι στη μαρτυρική ζωή του Ελληνισμού του Πόντου, τις αρχές και τις αξίες του, μία περιπλάνηση στη δίνη άλλων κόσμων σκληρών, αλλά πραγματικών. Ίσως στην υλόφρονη εποχή μας να φαντάζει παραμυθένια η αγιότητα και η προσκόλληση στην ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι άνθρωποι στον Πόντο και γενικότερα στην Μικρά Ασία υπέστησαν δοκιμασίες, έχυσαν δάκρυα και αίμα. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας οδηγός επιβίωσης, που περιγράφει τρόπους και τεχνικές πνευματικού πολέμου σε καιρούς κρίσεως ή σε καιρούς Αποκαλύψεως, όταν καλείται κάποιος να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όριά του. Περιέχει προσευχές, τρόπους και μεθόδους πνευματικού αγώνα από τον αγιοτόκο Πόντο, που έχουν δοκιμαστεί στις δυσκολότερες καταστάσεις και αντιξοότητες. Για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. άνοιξαν δακρύβρεχτα αρχεία μιας ζωής, βίβλοι καρδιάς, καταθέσεις ψυχών. Ξεδιπλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν από τις εσχατιές της Ανατολής αναμνήσεις μαρτυρικής ζωής αγίων του Πόντου, γραμμένες με δάκρυα και αίμα, που στολίζουν στον δρόμο του Θεού και παρακαλούν για δικαίωση. Όσα γράφτηκαν σ' αυτό το βιβλίο έγιναν. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη και οι άνθρωποι ανυψώθηκαν στον ουρανό, καταθέτοντας στον Θεό τα πειστήρια του μαρτυρίου τους: κομμένα χέρια, πόδια, γλώσσες, κεφάλια, καμμένα κορμιά, παγωμένα μέλη, θυσιασμένα παιδάκια, αγνές παρθένες κόρες με την τιμή και την αξιοπρέπειά τους κατατεθειμένες στον Χριστό για να τους τις ξαναδώσει λαμπρότερες στη Δευτέρα Παρουσία Του, πυρπολημένες καρδιές και φλεγόμενες ψυχές. Ας είναι αιωνία παρά τω Θεώ η μνήμη των μαρτύρων της πίστεως, του Πόντου και ολόκληρης της Μικρασίας. *(Απόσπασμα εκ του προλόγου).






   «ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»



Β'


ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ




Συνάντηση με τον μητροπολίτη Χρύσανθο



Μεταμφιεσμένοι, φορώντας τουρκικά ρούχα, μέσα στο μισοσκόταδο κινούνται δύο σκιές χωρίς να μιλούν. Κατευθύνονται στη Μητρόπολη Τραπεζούντος. Αφού την προσπερνούν, κάνουν το γύρο του περιβόλου, σκαρφαλώνουν στη μάντρα και από εκεί με ένα σάλτο βρίσκονται στον αύλειο χώρο της Μητροπόλεως. Ο χώρος γνώριμος γι' αυτούς, κατευθύνονται στο κελί του μητροπολίτη Χρύσανθου Φιλιππίδη. Άγιος άνθρωπος ο Χρύσανθος, χάρηκε πολύ που τους είδε. Τα μάτια του βούρκωσαν, τους ασπάστηκε και τους είπε: «Χαίρομαι που είστε καλά. Έχετε αδυνατίσει από τις κακουχίες».  «Ήμασταν στα αμελέ ταμπουρού στη Θεοδοσιόπολη και δραπετεύσαμε. Περάσαμε πολύ δύσκολα, αλλά μας δυνάμωσε ο Θεός και αντέξαμε...», αποκρίθηκε ο Νικήτας και πριν προλάβει να αποσώσει τη φράση του πετάχτηκε ενθουσιώδης ο Αλέξανδρος: «Ζήσαμε τα θαύματα του Θεού, πορευόμενοι με διαρκώς ανανεωμένες δυνάμεις, οδηγούμενοι από το ένα κατόρθωμα στο άλλο». Ο μητροπολίτης ανασηκώθηκε και με ενδιαφέρον ρώτησε: «Που είναι το κρησφύγετό σας; Είναι και άλλοι μαζί σας;». «Στο φαράγγι της βροντής, στην Πλατανόβρυση, στο αγίασμα του αγίου Ευγενίου. Υπήρχε εκεί από παλιά μία πηγή από την οποία ανέβλυζε ιαματικό νερό», αποκρίθηκε ο Νικήτας.  «Βρίσκεστε μακριά, ώρες από εδώ», είπε προβληματισμένος ο μητροπολίτης. «Η περιοχή είναι δύσβατη. Από εκεί κοντά, στον κακοτράχαλο δρόμο, ανάμεσα από τα ψηλά βράχια, που είναι σαν συμπληγάδες πέτρες, θα περάσει μεθαύριο βράδυ ένα τουρκικό σώμα ορεσίβιων στρατιωτών που θα μεταφέρει οπλισμό και πυρομαχικά. Έχετε όπλα για να τους σταματήσετε; Θα κάνετε έργο ιερό. Τα όπλα αυτά θα χρησιμοποιηθούν για να εξοπλιστούν Τσέτες κακούργοι και άλλοι Τούρκοι, με στόχο να σφάξουν Έλληνες, αλλά και Αρμένιους που έχουν απομείνει ζωντανοί μετά την αρμενική σφαγή» «Με την ευχή σας θα τους σταματήσουμε, Σεβασμιώτατε. Είμαστε οπλισμένοι» είπε θαρρετά ο Νικήτας. «Έχετε ενθουσιασμό, αλλά να προσέχετε. Θ δυσκολέψουν πολύ τα πράγματα. Έρχεται λαίλαπα, τρομερά γεγονότα. Θα δούμε όλη τη βαναυσότητα του πολέμου. Ο αγώνας θα είναι αδυσώπητος. Θα σας δώσω την ευχή μου και δύο ευλογίες, δύο όπλα. Τα όπλα αυτά αλληλοσυμπληρώνονται και δρουν συνδυαστικά. Είναι όπλα πνευματικά, που με αυτά μπορείς να καταβάλλεις κάθε υψηλόφρονα, υβριστή και υπερήφανο. Το ένα όπλο θα σας δίνει σοφία, φωτισμό, διορατικότητα και προορατικότητα. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού, η Καινή Διαθήκη, η ζωή μας. Το άλλο όπλο θα σας προσφέρει άμυνα, δύναμη και ισχύ. Είναι το Ψαλτήρι. Δύο όπλα λοιπόν σοφίας και δύναμης. Ευαγγέλιο και Ψαλτήρι. Να τα μελετάτε καθημερινά μαζί με τους συναγωνιστές σας και θα είστε θυελλώδεις, φόβος και τρόμος των εχθρών σας' κανένας δεν θα δύναται να σας καταβάλλει», είπε ο σεβάσμιος μητροπολίτης, τονίζοντας μία - μία τις λέξεις. «Και να θυμάστε»: «Σον νουν Βαγγέλον, σην γλώσσαν Ψαλμός, σην καρδία σ' την ευχήν' κι οπότε ο Θεός θα εν' μετ' εσέν» (=Στον νου Ευαγγέλιο, στη γλώσσα Ψαλμό, στην καρδιά σου την ευχή' και τότε θα είναι ο Θεός μαζί σου) και θα πορεύεσθε  «εκ δυνάμεως εις δύναμιν» (Ψαλμ. ηγ' [83] 8. Αφού έμειναν μαζί με τον μητροπολίτη Χρύσανθο και συζήτησαν μια ώρα ακόμη για τα πάθη του Ποντιακού Ελληνισμού, τους έδωσε λεπτομερείς πληροφορίες για τη μετά από δύο ημέρες διακίνηση του τουρκικού οπλισμού. Επίσης τους έδωσε σχέδια δράσης και χάρτες με δρόμους, μονοπάτια, πηγές, λίμνες, ποτάμια του Πόντου και τους είπε: «Ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι» Ματθ. θ' 37. Πολλά αδέλφια μας κινδυνεύουν καθημερινά, διώκονται, καταστρέφονται, άλλοι σκοτώνονται, ατιμάζονται, σταυρώνονται. Δεν έχουμε όμως πολλές αντάρτικες ομάδες να θερίσουν τους Τούρκους και να σώσουν τους Έλληνες του Πόντου. Τους προέτρεψε να επισκεφθούν τον επίσκοπο Αμασείας Γερμανό Καραβαγγέλη, τον πρώην Μακεδονομάχο και προεξάρχοντα του Μακεδονικού Αγώνα. Για να σας εμπιστευθεί και να πιστέψει ότι εγώ σας στέλνω θα του πείτε: «Ο Θεός να ελεά μας». Στη συνέχεια κατέβηκαν σε ένα υπόγειο χώρο, άνοιξε ένα μπαούλο και έβγαλε από μέσα δύο ατσάλινα σπαρτιάτικα σπαθιά με τις θήκες τους, τα οποία τους χάρισε, και τους έδωσε την ευχή του: «Πάντα νίκας! Καλόν φώτισιν!». Μυστικά και αθόρυβα έφυγαν από τον περίβολο της Μητρόπολης πηδώντας τον μαντρότοιχο και μέσα στο σκοτάδι, σαν κινούμενες σκιές, κατευθύνθηκαν στα παρχάρεα, στο κρησφύγετό τους.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Γεωργίου Κ. Τουμανίδη:
«Πυρρίχιος Δρόμος»
εκδόσεις «Έαρ», 1η έκδοση, Απρίλιος 2023, σελ. 89-93.


▲ ▼
Print Friendly and PDF