«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 1η)

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.

1985. Κυριακή των αγίων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Βράδυ στο πνευματικό κέντρο της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Αθήνα.
«Η πραγματική Χαρά κρύβεται στην εν Χριστώ ζωή».
Είναι το θέμα της ομιλίας του αειμνήστου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'.
(Απόσπασμα)

Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 1η: «Η πραγματική Χαρά κρύβεται στην εν Χριστώ ζωή».
Ομιλία της Κυριακής των αγίων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου 1985.

«Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΧΑΡΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ»

Θα ήθελα επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού, σήμερα αυτή την ώρα που η δωρεά του Θεού -η φιλανθρωπία του Θεού μας- προσφέρει, θα ήθελα ν' αναφερθώ για την χαρά που ακούσατε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, που ήταν ένα από τα αιτήματα που έκανε ο Χριστός μας και μάλιστα εις την αρχιερατική αυτή προσευχή λίγες ώρες πριν το μαρτύριό του.

Ενώ εγνώριζε σαν καρδιογνώστης -εκτός από τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός- τι ακριβώς του συνέβαινε, κι ακόμη πριν έρθει στον κόσμο τα είχε προείπει διά των προφητών του, τις λίγες αυτές ώρες προ του πάθους εκεί στον τόπο στη Γεσθημανή, μέσα στα άλλα αιτήματα που έκανε ως τέλειος άνθρωπος προς τον ουράνιο πατέρα τον Θεό. Διαβάσαμε σήμερα και ακούσαμε στο Ευαγγέλιο «ταύτα λαλώ εν τω κόσμω ίνα έχωσι την χαράν την εμήν πεπληρωμένην εν αυτοίς».

Ενώ λοιπόν ο Χριστός ετοιμάζεται για το μαρτύριο, προσεύχεται και παρακαλεί τον ουράνιο Πατέρα για τους μαθητάς του. Και για κείνους που θα πιστέψουν στο κήρυγμα αυτό των αποστόλων του να έχουν -τι να έχουν- την χαράν -λέει- την εμήν. Αυτήν την χαρά λέει, την οποία έχουμε εμείς -την χαράν την εμήν- αυτήν λοιπόν την χαρά να έχουν πεπληρωμένη εν αυτοίς. Βλέπουμε μετά, τον άλλοτε διώκτη, τον φοβερό διώκτη τον απόστολο Παύλο, όταν ο πρώτος μάρτυς για την πίστιν και την αγάπη του Χριστού μας -εξού και πρωτομάρτυς- ο Στέφανος ο Παύλος κρατούσε τότε τα ιμάτια του Στεφάνου.

Ο άλλοτε λοιπόν διώκτης του Χριστιανισμού και μετά Απόστολος των Εθνών και πρώτος, όπως τον ονομάζουν οι πατέρες της Εκκλησίας, λέγει λοιπόν ο απόστολος Παύλος γι' αυτή τη χαρά -εκεί σε μια επιστολή- διαβάζουμε την προς  Γαλάτας, λέγει, ότι αυτή η χαρά η αληθινή και μόνιμος είναι -λέει- καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και πάλι, ο ίδιος ο Απόστολος σε μια άλλη επιστολή προς Φιλιππησίους λέγει χαίρετε -να χαίρεστε- όχι την χαρά την κοσμική, «χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε».

Και πάλι ο ίδιος ο Κύριος, εκεί μας εξιστορεί ο μαθητής της Αγάπης -ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος- λέει «ταύτα λελάληκα υμίν ίνα η χαρὰ η εμὴ εν υμίν η και η χαρὰ υμών πληρωθή». Δεν είναι μικρό το δώρο, εάν προσεκτικά μελετήσομε αυτή την ευαγγελική περικοπή, δεν είναι μικρό αυτό το δώρο, το οποίο προσφέρει ο Χριστός μας σ' εμάς. Διότι ό,τι ζητάει -ως τέλειος άνθρωπος από τον Θεό Πατέρα- ο Θεός του το δίνει.

Δεν είναι λοιπόν μικρό το δώρο, το ότι παρακαλεί και μάλιστα επαναλαμβάνω τις ώρες αυτές της αγωνίας, ίνα οι μαθηταί του κι εκείνοι που θα πιστέψουν εις τους μαθητάς, να έχουν αυτήν την μόνιμον -όχι την προσωρινή- την μόνιμον χαράν. Δεν είναι επαναλαμβάνω μικρό το δώρο, είναι πάρα πολύ μεγάλο αυτό το δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο. Και βλέπουμε πραγματικά εις τους ανθρώπους του Θεού να έχουν αυτήν την μόνιμον και την διαρκήν χαράν.

Η χαρά του κόσμου, η χαρά της ηδονής, η χαρά της αμαρτίας, στην πραγματικότητα δεν είναι χαρά, γιατί γλυκαίνει κανείς, χαίρεται κανείς ώσπου να κάνει την αμαρτία, μετά που θα κάμει την αμαρτία είναι σαν το φαρμάκι, που είναι μέσα στο γλυκό που γλυκαίνεται, η γλώσσα γλυκαίνεται, ο λάρυγγας, και μετά από λίγο, από το δηλητήριο δηλητηριάζεται ο άνθρωπος, φαρμακώνεται και αποθνήσκει. Λοιπόν, η χαρά της αμαρτίας στην ουσία δεν είναι χαρά, αλλά είναι δυστυχία. Είναι κόλασις.

Και λένε οι Πατέρες, από αυτόν τον κόσμο ο άνθρωπος προγεύεται ή την κόλαση ή τον Παράδεισο. Όταν σ' αυτόν τον κόσμο έχει κανείς συνεχώς άγχος, έχει θλίψη, έχει κατάθλιψη, έχει μελαγχολία, έχει πίκρα, έχει φαρμάκι, έχει σύγχυση, έχει ταραχή, έχει στενοχώρια, έχει ακηδία, είναι μία πρόγευσις της κολάσεως. Όταν ο άνθρωπος -ο Χριστιανός άνθρωπος- έχει μέσα στη καρδιά του, έχει την ειρήνη, έχει την χαρά, έχει την ανέκφραστη αυτή ψυχική αγαλλίαση, είναι μία πρόγευσις του Παραδείσου.

Τα βάσανα και οι δοκιμασίες δεν μειώνουν αυτήν την χαράν, που είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Γιατί λέει ο απόστολος Παύλος, ο καρπός -λέει- του πνεύματος είναι χαρά, είναι ειρήνη. Αυτός ο καρπός που είναι του Αγίου Πνεύματος, αυτή η εν Χριστώ χαρά δεν μειώνεται επαναλαμβάνω με τας θλίψεις και τας δοκιμασίας του κόσμου τούτου. Θέλετε παράδειγμα; Τί ποιο ζωντανό παράδειγμα από τους μάρτυρας του Χριστού μας!

Ενώ πήγαιναν να μαρτυρήσουν, ενώ μαρτυρούσαν, ενώ ήταν μέσα στις πυρωμένες πυροστιές, ενώ ήταν μέσα στα καρφιά, ενώ ήταν ανάποδα πάνω στο σταυρό, ενώ ήταν μέσα στην πίσσα την βρασμένη, ενώ ήταν μέσα στα ανατριχιαστικά βασανιστήρια που διαβάζουμε μέσα στο συναξάρι της Εκκλησίας, εκείνοι είχαν χαρά ανεκλάλητη. Κανείς δεν μπορεί να εκφραστεί πρεπόντως και κανείς δεν μπορεί να περιγράψει -είτε με τη γλώσσα είτε με την πέννα- αυτή τη χαρά που ένιωθαν οι μάρτυρες του Χριστού, την ώρα, όχι που πήγαιναν να μαρτυρήσουν, αλλά την ώρα που μαρτυρούσαν!

Πολλές φορές και αυτοί οι δήμιοι απορούσαν και εθαύμαζαν το μεγαλείο του Χριστιανισμού. Αυτοί, όχι μόνο οι δοκιμασίες, οποιαδήποτε δοκιμασία -και το μαρτύριο ακόμα και ο θάνατος και ο θάνατος προσφιλεστάτων προσώπων- όταν κανείς έχει την εν Χριστώ ζωή, ζει κανείς την εν Χριστώ ζωή, ακόμα κι αυτός ο θάνατος δεν μειώνει την χαρά! Τό' πα κι άλλες φορές αυτό και το επαναλαμβάνω, γιατί είναι προς τιμήν αυτής της γυναικός! Ενθυμούμαι, ήμουνα λαϊκός τότε και ευρέθηκα στην κηδεία της Μυρτιδιωτίσσης, της κόρης του Πατέρα -του εφοπλιστού του Πατέρα.

Αυτός είχε λευχαιμία και είχε τρία παιδιά: είχε τον Διαμαντή -τους οποίους είχα γνωρίσει- την Καλλιόπη, η οποία ήταν η πρώτη -ο Διαμαντής ήταν δεύτερος και η Ειρήνη ήταν μικρότερη- ήταν τότε δεκαεννιά, είκοσι χρονών. Αυτή -λοιπόν- αγαπούσε πολύ τον πατέρα της και παρακάλεσε τον Χριστό να πάρει την αρρώστια απ' τον πατέρα της και να τη δώσει σ' εκείνη! Και γιατι με πίστη παρακάλεσε τον Χριστό μας, ο Χριστός μας της έκαμε αυτό το χατίρι, εξεπλήρωσε αυτό το αίτημά της και έκανε καλά τον πατέρα της και έδωσε την λευχαιμία σ' εκείνη!...

Είχαν αυτοί -βέβαια- τον τρόπο της ζωής, τον τρόπο με τα χρήματα και την πήγαιναν κάθε τόσο στην Ελβετία και της άλλαζαν το αίμα, διότι είχε το καρκίνο μέσα στο αίμα. Είχε δε φρικτούς πόνους και τότε στο σπίτι τους στο Ψυχικό ήταν ένα εκκλησάκι και εκεί ο π. Φιλόθεος ο Ζερβάκος εφιλοξενείτο και έκανε πολλές λειτουργίες. Και ενθυμούμαι, που σε μία παράκληση που κάναμε με τον π. Φιλόθεο -λαϊκός τότε εγώ- ενθυμούμαι που έλεγα «Υπεραγία Θεοτόκε» -έψαλλα τότε εγώ τη παράκληση-  «θεράπευσον τη δούλη σου» και αυτή ήταν πίσω μου. Σας είπα, περίπου είκοσι ετών, μια ωραιοτάτη κοπέλα.

Είχε φρικτούς πόνους και μια φορά μας έλεγε ο π. Φιλόθεος, την λυπήθηκε και παρεκάλεσε τον Χριστό μας να πάρει τους πόνους από εκείνη για μισή ώρα να την ξεκουράσει και να δώσει τους πόνους αυτούς στον π. Φιλόθεο! Και ο Χριστός ήκουσε την φωνή του γέροντος και του έδωσε τους πόνους! Αυτή ανακουφίστηκε κι ήρθαν οι πόνοι στον γέροντα. Κι ο γέροντας ο καημένος γύριζε το κεφάλι του μέσα στα σίδερα του κρεββατιού κι ήταν τόσο -μας έλεγε- αφόρητοι οι πόνοι που μόνον πέντε λεπτά άντεξε.

Και είπε «Θεέ μου δεν αντέχω άλλο θα ξεψυχήσω πάρε μου τους πόνους». Μόνο πέντε λεπτά άντεξε. Και θαύμασε λοιπόν ο γέροντας, εθαύμασε την υπομονή αυτής της κοπέλας. Και την προέτρεψε ο γέροντας να γίνει μοναχή. Και λέει, μα πως να κάνω εγώ γέροντα, που είμαι άρρωστη και δεν μπορώ να εκπληρώσω τα μοναχικά μου καθήκοντα; Λέει, εσύ κανόνας σου θα είναι να συνεχίσεις να κάμεις υπομονή στους πόνους. Και δέχτηκε κι έγινε μεγαλόσχημη κι από Ειρήνη την βγάλανε Μυρτιδιώτισσα!

Αφού λοιπόν την κάνανε μοναχή, ζήτησε να μείνει στο υπόγειο του σπιτιού στο Ψυχικό και δεν επέτρεψε πλέον στις υπηρεσίες να της ξαναπλύνουν τα ρούχα, να της πάνε το φαγητό, παρά μόνη της εκεί πέρα εμαγείρευε, έπλενε τα ρούχα της και ο Χριστός μας έκανε το θαύμα Του και την έκανε τελείως καλά, αφού έγινε μοναχή! Αλλά για έναν μήνα μόνο. Μετά από ένα μήνα ξανά προσεβλήθη, σαν να της είπε, «ότι βλέπεις μπορώ να σε κάνω καλά και σ' έκανα καλά, αλλά δεν είναι συμφέρον σου. Συμφέρον σου είναι να απέλθεις». Και επανήλθε λοιπόν μετά από ένα μήνα η ασθένεια και βρέθηκα και στη κηδεία της, που έγινε εδώ στον συνοικισμό του Παπάγου, στον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο.

Γιατί το ανέφερα αυτό; Γιατί το ανέφερα σαν ένα παράδειγμα, σαν επισφράγισμα στα λόγια που είπα προηγουμένως, ότι ούτε οι δυσκολίες του προσκαίρου βίου, ακόμη ούτε κι ο θάνατος προσφιλών προσώπων μπορεί να μειώσει αυτή τη χαρά, που έχει ο Χριστιανός άνθρωπος μέσα στη καρδιά του. Λοιπόν, δεν ξαναείχα βρεθεί εγώ σε κηδεία μοναχού και έσπευσα να πάω στο μνήμα και να παρακολουθήσω. Την είχαν μέσα στο φέρετρο και έβαλαν τις τριχές και ήταν έτοιμοι, σήκωσαν τις τριχές και την κατέβαζαν κάτω. Η μητέρα, η οποία ήξερε την τάξη την μοναχική -κοσμική τότε η μητέρα της και τώρα είναι κι αυτή μοναχή- είπε, την ήκουσα που είπε, όχι, «όχι, καμία εξαίρεση στο παιδί μου.

Είναι μοναχή, βγάλτε την από το φέρετρο», διότι τους μοναχούς δεν τους θάβουν με το φέρετρο. Μόνο με το σεντόνι και τίποτα παραπάνω. Και μια πέτρα για μαξιλάρι! Και τότε λοιπόν είπαν και την έβγαλαν και βοήθησε ενθυμούμαι ο αείμνηστος Παναγόπουλος, ο οποίος τότε φιλοξενείτο στο σπίτι της Πατέρα στο Ψυχικό και μάλιστα έβαλε μια φωνή, την ώρα που έβαλε τα χέρια του στο φέρετρο, για να βοηθήσει να την σηκώσουν και έβαλε μια φωνή, που φώναξε: «ζεστή, ζεστή, ζεστή».

Ζεστάθηκαν τα χέρια του, όπως τα έβαλε από κάτω για να την σηκώσουν και όπως θα ξέρετε -το λέω γι' αυτούς που δεν τον γνωρίζουν- που κι αυτό είναι ένα δείγμα, πόσο ο Θεός αναπαύεται σ' αυτούς που ακολουθούν την μοναχική πολιτεία. Είναι ένα ιδιαίτερο δώρο αυτό προς τους μοναχούς, για όσους δεν το γνωρίζετε, οι μοναχοί δεν παγώνουν δεν ξυλιάζουν όπως ξυλιάζουν όλα τα λείψανα, παρά μέχρι την ώρα που θα μπουν στο φέρετρο, μπορείς να τους λυγίσεις, όπως λυγίζει το αγνό το κερί που δεν σπάει!

Και την ώρα -λοιπόν- που την πιάσανε βλέπω που γύρισε έτσι το σώμα. Αναφέρω -λοιπόν- όλη αυτή την ιστορία για να καταλήξω στο σημείο αυτό: Την ώρα -λοιπόν- που την έβγαζαν -ενώ βλέπετε σε άλλες κηδείες που δεν υπάρχει αυτή η πίστις με ξεφωνήματα, στριγκλιές, λιποθυμίες- εκεί έβλεπες τη μητέρα να τρέχουν τα δάκρυά της, όπως ο Χριστός εδάκρυσε στο Λάζαρο χωρίς ξεφωνήματα, χωρίς φωνές, χωρίς τίποτα.

Και την ώρα λοιπόν που την βάλανε μέσα, βλέπω και σκύβει η μάννα της -ήμουν ακριβώς εκεί δίπλα στο τάφο που την βάζανε- βλέπω και σκύβει και φωνάζει, απευθύνεται στο λείψανο και λέει: «Καλή Ανάσταση κόρη μου και καλή αντάμωση εις τους ουρανούς»!

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 1η: «Η πραγματική Χαρά κρύβεται στην εν Χριστώ ζωή».
Ομιλία της Κυριακής των αγίων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου 1985.
Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 9η)

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.

Η ομιλία εκφωνήθηκε Κυριακή βράδυ στην Αθήνα,
στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης (Πατρών 12, Κολωνός),
την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 1995.

Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 9η: Κυριακή Ζ' Λουκά.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ' ΛΟΥΚΑ

(Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ)

Μιας και έχουμε περισσότερο χρόνο απόψε, από τον χρόνο που είναι περιορισμένος στη λειτουργία, για ν' αναπτύξω την ευαγγελική περικοπή, θα ήθελα απόψε επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές σας να αναφερθώ σε ένα από τα θεία θαύματα που έκανε ο Χριστός μας: την ανάσταση της κόρη του Ιαείρου και την αιμορροούσα γυναίκα! 

Πήγαινε ο Χριστός μας να εκπληρώσει την παράκληση του Ιαείρου και να θεραπεύσει την κόρη του κι εκεί καθ' οδόν, η γυναίκα η αιμορροούσα, που είχε ακούσει για τα θαύματα του Χριστού -είχε πιστέψει στον Χριστό- με πολύ δυσκολία κατόρθωσε να Τον πλησιάσει και να εκπληρώσει εκείνο, που έβαλε μέσα στον λογισμό της: πως, αν θα κατόρθωνε ν' αγγίξει με την αφή της το κράσπεδο των ιματίων του Χριστού μας θα εθεραπεύετο!

Ο Χριστός -όπως το γνωρίζουμε όλοι σαν ορθόδοξοι χριστιανοί- ήταν και είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός. Σαν Θεός γνωρίζει, όχι μόνο τας πράξεις των ανθρώπων, αλλά και τους διαλογισμούς των ανθρώπων. Είδατε εκεί, σε ένα άλλο θαύμα που είχε κάνει ο Χριστός, που πριν θεραπεύσει τον παραλυτικό του είπε «τέκνον, αφέωνταί οι αμαρτίες σου», να είναι συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου. Γιατί ήξερε, πως η παράλυσις εκείνου του ανθρώπου ήταν από τα προσωπικά του αμαρτήματα και πρωτίστως, του χαρίζει το μεγαλύτερο δώρο: την άφεση των αμαρτημάτων, γιατί το άλλο είναι μικρότερο δώρο.

Και οι Γραμματείς -εκεί- και οι Φαρισαίοι και ο αρχισυνάγωγος -με τον λογισμό τους- δεν το είπαν πουθενά. Είπαν, ποιός είναι αυτός που μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Με τον λογισμό τους. Δεν είχαν το θάρρος κατά πρόσωπο να Του το πουν κι ο Χριστός τους λέει: «γιατί πονηρά σκέπτεσθε στις καρδιές σας»; Αμέσως τους απαντά στο λογισμό που είχαν, στους λογισμούς που είχαν... «Γιατί -λέει- σκέπτεσθε πονηρά»; «Τί είναι προτιμότερο να του πω: να του δώσω την άφεση των αμαρτημάτων του ή να τον θεραπεύσω σωματικά για να δείτε, πως ο υιός του ανθρώπου έχει -λέει- την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες»;

Σπεύδει τότε και κάνει το δεύτερο θαύμα και του λέει: «πάρε το κρεββάτι σου και σήκω φύγε». Αλλά το αναφέρω αυτό για να δείτε, πως σαν καρδιογνώστης Θεός διαβάζει τους λογισμούς μας. Έτσι -λοιπόν- διάβασε και τους λογισμούς αυτής της άρρωστης γυναίκας, που για δώδεκα χρόνια έτρεχε το αίμα από πάνω της, χωρίς να έχει καμία θεραπεία από τους γιατρούς. Κι όμως αυτή η γυναίκα διέθετε τόση μεγάλη πίστη, που -όπως προανέφερα- με τον λογισμό της σκέφτηκε, πως αν κατορθώσει να εγγίξει με την αφή της το κράσπεδο των ιματίων Αυτού, θα σωθεί!

Κι όπως το έβαλε στο νου της σπρώχνοντας διακριτικά, μόλις έγγιξε το κράσπεδο των ιματίων του Χριστού μας -μυστικά, αθόρυβα- χωρίς να την πάρει κανείς είδηση, αμέσως σταμάτησε η ροή του αίματος! Και την ώρα εκείνη, που θεραπεύθηκε, σταμάτησε κι ο Χριστός μας την οδοιπορία Του. Και ερώτησε: «Τις μου ήψατο των ιματίων»; Λέτε ο Χριστός να μην ήξερε, ποιός τον έγγιξε; Πολύ καλά ήξερε ο Χριστός, αφού ήξερε τους λογισμούς της, διάβαζε τους λογισμούς της. Δεν ήξερε, ποιός τον έγγιξε;

Αλλά έκανε την ερώτηση για να τιμήσει την γυναίκα, για να την αντιδοξάσει για την πίστη της και να την κάνει γνωστή, όχι σ' εκείνους τους ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν εκείνη την ώρα, αλλά, όσο θα υπάρχει η ζωή, ο κόσμος αυτός σ' αυτόν πλανήτη, να είναι γνωστή αυτή η γυναίκα για την αδιάκριτη πίστη της, που είχε στον Χριστό! Για να επιβραβεύσει την πίστη της, για να την αντιδοξάσει για την πίστη της. Γι' αυτό λοιπόν έκανε αυτή την ερώτηση, ώστε η ίδια να ομολογήσει!

Κι όταν ο Πέτρος, ο απόστολος Πέτρος, του είπε: «διδάσκαλε τόσος κόσμος σε σπρώχνει κι εσύ λες, ποιός σε έγγιξε»; Τότε ο Χριστός λέγει: «εγώ είδα δύναμις παρ' εμού εξήρχετο», που εδώ σ' αυτή τη θέση έχει ένα πάρα πολύ σπουδαίο δίδαγμα. Μέσα στα πολλά διδάγματα, στα θεία διδάγματα που αντλεί κανείς από αυτή την ευαγγελική περικοπή, πως ο άνθρωπος, όταν θα διαθέτει αυτή την αδιάκριτη πίστη στο Θεό και τον επικαλείται με αυτή την πίστη, φεύγει από τον Χριστό δύναμις κι αυτή δύναμις ενεργεί και κάνει το θαύμα! Το λέει ο ίδιος ο Χριστός! Εγώ λέει: «είδα δύναμις παρ' εμού εξέρχετο». Είδα, ότι βγήκε από πάνω μου δύναμις!

Κι αυτή λοιπόν η δύναμις που βγαίνει από τον Χριστό, ενεργεί και κάνει το θαύμα. Και τότε δειλά - δειλά η γυναίκα με πολύ φόβο και με πολύ συστολή είπε: «Κύριε εγώ σε έγγιξα»! «Εγώ υποφέρω δώδεκα χρόνια από ακατάσχετη αιμορραγία, έδωσα όλη μου την περιουσία στους γιατρούς, όλα τα έδωσα και θεραπεία καμία δεν είχα. Και μόλις έγγιξα το κράσπεδο των ιματίων Σου, αμέσως σταμάτησε η ροή του αίματος! Αμέσως θεραπεύτηκα»! Κι ο Χριστός μας της είπε: «Θάρρει θύγατερ», γιατί ήταν τρομοκρατημένη, ήταν φοβισμένη. «Θάρρος -λέει- θυγατέρα μου»! Πόσο την τιμά με την λέξη αυτή, να την ονομάσει «θυγατέρα»! «Θάρσει θύγατερ, θάρρος θυγατέρα μου»! «Θάρρος παιδί μου, η πίστη σου σε έσωσε! Πορεύου εις ειρήνην»!

Και της δίνει αυτό το ανέκφραστο δώρο που η ειρήνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στον άνθρωπο. Ας έχει ο άνθρωπος χρήματα, ας έχει κτήματα, ας έχει θέσεις, ας έχει αξιώματα, ας έχει όλο τον κόσμο... Ειρήνη, αν δεν έχει στη καρδιά του, είναι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου! Και η πηγή της ειρήνης, η πηγή της χαράς είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός! Την ειρήνη δεν την εξαγοράζει κανείς με χρήματα, με κτήματα, με αξιώματα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που δεν ξέρουν τί έχουν! Κι όμως, με την... φούχτα παίρνουν τα... ηρεμιστικά... για να κοιμηθούν...

Η πηγή της χαράς, η πηγή της ειρήνης είναι ο Χριστός! Δεν μειώνουν τη χαρά του χριστιανού ανθρώπου τα προβλήματα της ζωής. Ακόμα και η ανέχεια, ακόμη κι οι δυσκολίες και άλλα προβλήματα. Γιατί ο χριστιανός, όταν είναι αληθινός χριστιανός, όταν έχει ορθή πίστη, όταν έχει ορθό βίο, όταν έχει μυστηριακή ζωή, όταν είναι ενωμένος με τον Χριστό και τα δυσκολότερα προβλήματα της ζωής του τα αντιμετωπίζει με υπομονή, χωρίς να μειώνεται η χαρά και η ευτυχία του. Δίνοντας -λοιπόν- το τελευταίο δώρο, την ειρήνη, «πορεύου εις ειρήνην».

Αυτό είναι με λίγα λόγια ένα από τα δύο θαύματα που ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή, αλλά, που έχει όμως σπουδαιότατα θεία διδάγματα αυτό το θαύμα. Η πίστις είναι μεγάλο δώρο του Θεού, αλλά έχει διαβαθμίσεις! Άλλος πιστεύει ολιγότερο, άλλος πιστεύει περισσότερο. Άλλος πιστεύει ορθά και άλλος πλανεμένα... Ο διάβολος κάνει πολύ μεγάλο αγώνα για να απομακρύνει τον άνθρωπο από την ορθή πίστη, από την γνησιότητα της Ορθοδοξίας!

Θυμάμαι, όταν έκανα τα εγκαίνια -πριν από λίγα χρόνια στη Σαρδηνία- στην εκκλησία του αποστόλου Θαδδαίου και χωρίς να με ενημερώσουν, έρχεται ένα κανάλι της τηλεοράσεως του Βατικανού, όπως έβγαινα στο τέλος της λειτουργίας, στο τέλος των εγκαινίων από τον ναό, και μου λένε -προτείνοντας το μικρόφωνο στο στόμα: «τί γνώμη έχετε για την ενότητα των εκκλησιών; Για τον Οικουμενισμό, που προηγείται ο πάπας της Ρώμης»; Με είχαν αιφνιδιάσει. Όπως είπα δεν είχα ενημερωθεί. Και θυμάμαι, που κοιτάζοντας με τα μάτια της ψυχής μου στον ουρανό εκείνη την ώρα -σε κλάσματα δευτερολέπτου- είπα Θεέ μου «δος μοι λόγον»! Δώσε μου λόγο!

Και θυμάμαι, που τους είπα, πως η Εκκλησία μας εύχεται για την ενότητα, αλλά, εάν ο παπισμός αγαπά -στην πραγματικότητα- την ενότητα, είναι παρά πολύ απλό. Αν όμως -στην πραγματικότητα- αγαπά την ενότητα... Να γυρίσουμε πίσω, μέχρι την εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο, που η Εκκλησία ήταν ενωμένη! Εάν, εμείς οι Ορθόδοξοι προσθέσαμε κάτι -κι ήμουν σίγουρος πως δεν προσθέσαμε κάτι- να το αφαιρέσουμε. Εάν ο παπισμός έχει προσθέσει κάτι, να το αφαιρέσει!

Που τότε, που κρίθηκε ο παπισμός επί Μ. Φωτίου ως αίρεση, δεν είχαν τις αιρέσεις που είχαν προστεθεί σήμερα. Ήταν τότε το filioque κυρίως. Από εκεί κι εδώ, μετά την κρίση τους ως αιρετικοί, έχει προστεθεί το αλάθητο του Πάπα, η άσπορος σύλληψις της Θεοτόκου, τα άζυμα, έχουν καταργήσει τελείως την παράδοση της Εκκλησίας. Ακόμη και το τέμπλο, που ήταν προς την ανατολή, το έβγαλαν, το κατάργησαν τελείως, που θυμάμαι εγώ -παιδί ακόμη- στις παπικές εκκλησίες είχαν τέμπλα προς την ανατολή και τώρα το θυσιαστήριο το έβαλαν στη μέση και γυρίζουν προς τον λαό.

Κατάργησαν τις εικόνες, έκαναν αγάλματα, κατάργησαν τη νηστεία, κατάργησαν τα πάντα...! Και από τα δόγματα εξέπεσαν και από την παράδοση της Εκκλησίας! Από τότε και μετά έχουν προσθέσει τόσα άλλα ακόμη. Κι είπα λοιπόν: «Αν πραγματικά αγαπούν την ένωση, εύκολο πράγμα είναι... Να γυρίσουμε πίσω από εκεί που χωρίσαμε. Αν προσθέσαμε κάτι εμείς, να το αφαιρέσουμε. Αν εκείνοι πρόσθεσαν, να το αφαιρέσουν. Κι αμέσως ενωνόμαστε!...». Πήραν αμέσως το μικρόφωνο..., έδειξαν στις ειδήσεις ένα μικρό κομμάτι από τα εγκαίνια, αλλά τίποτα από αυτά που είπα, γιατί δεν τους συνέφερε...!

Μεγάλη προσπάθεια -λοιπόν- κάνει ο διάβολος εκμεταλλευόμενος την έπαρση, την κενοδοξία των ανθρώπων, γιατί από εκεί κανείς πέφτει στην αίρεση, από εκεί κανείς πέφτει στην πλάνη. Γιατί δεν έχουν το πνεύμα της μαθητείας, έχουν την έπαρση, έχουν την κενοδοξία. Δεν πιστεύουν σ' αυτά που ο Χριστός άφησε στους αγίους Αποστόλους και στους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Που, πριν χωριστεί η Εκκλησία, ακόμη τότε και αυτοί που λέγονται σήμερα παπικοί, πριν χωριστεί η Εκκλησία πίστευαν, ότι εις τας Οικουμενικάς Συνόδους αποφαίνεται το πνεύμα το άγιο! Και τα είχαν όλα αποδεχθεί!

Γι' αυτό -είπα- να γυρίσουμε πίσω, από εκεί που χωρίσαμε. Και η κενοδοξία του α' πάπα, του β' πάπα έφεραν αυτό το αποτέλεσμα, την διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας. Αποσπάστηκαν από τον κορμό της ορθής πίστεως -της Ορθοδοξίας-, από εκεί γεννήθηκε μετά ο προτεσταντισμός και τόσες άλλες αιρέσεις...

Πόσο συγκινήθηκα προχθές στο μοναστήρι μας, ίσως την περασμένη Κυριακή ήσασταν επάνω, θα είδατε εκεί τον πατέρα Ιωάννη από την Σουηδία, που ήρθε με ένα ζευγάρι, ένα ανδρόγυνο με έναν πάστορα ιερέα προτεστάντη με την γυναίκα του. Μια χαριτωμένη γυναίκα, ευλαβέστατη γυναίκα, που πριν από μερικούς μήνες -ίσως πλησιάζει τώρα χρόνος- βαπτίστηκε εκεί από τον πατέρα Ιωάννη στη Σουηδία και έγινε ορθόδοξη! Γυναίκα του πάστορα!

Και το συγκινητικό: αυτός ο πάστορας, αυτός ο προτεστάντης, ο σύζυγος της έφτιαξε ένα ωραιότατο παρεκκλήσι προς τιμήν των αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στο βόρειο μέρος της Σουηδίας που είναι 1.000 χιλιόμετρα από την Στοκχόλμη! Έχουν έξι μήνες νύχτα και έξι μήνες ημέρα. Και το χιόνι είναι τόσο πολύ τώρα εκεί, που μου έδειξαν φωτογραφίες με έλκηθρα τα οποία οδηγούν ειδικά σκυλιά. Για να είναι λοιπόν καλοπροαίρετη αυτή η γυναίκα, πληροφορήθηκε την γνησιότητα της Ορθοδοξίας! Πληροφορήθηκε την αλήθεια και ήρθε στην αλήθεια. Και από τη σύζυγο άρχισε να προβληματίζεται από την ζωή της, από την ευλάβειά της και ο σύζυγος!

Και αυτό, που είδε πολύ περισσότερο στο μοναστήρι μας, τον έκανε να πάρει οριστικά την απόφαση και μου είπε «το πολύ σε έξι μήνες θα έχω ασπαστεί κι εγώ την Ορθοδοξία, διότι πληροφορήθηκα βαθιά στην καρδιά μου ότι εκεί είναι η θέσις μου! Αυτή είναι η Εκκλησία! Κι εμείς φύγαμε από την Εκκλησία και πρέπει να ταπεινωθούμε να γυρίσουμε στην Εκκλησία». Για μένα, αυτά είναι τα μεγαλύτερα θαύματα! Μεγάλο αγώνα κάνει λοιπόν ο διάβολος για να βγάλει τον άνθρωπο από την πίστη.

Είναι ένα -επαναλαμβάνω- από τα δώρα του Θεού η πίστις, η ορθή πίστις! Δεν είναι απλώς κάποιος να πιστεύει, αλλά και να πιστεύει ορθά! Και για να πιστεύει ορθά πρέπει να έχει πνεύμα μαθητείας και όχι το πνεύμα της κρίσεως, της περιεργείας, γιατί οι περισσότεροι αιρετικοί βγήκαν μέσα από το Ευαγγέλιο, παρερμηνεύοντας το Ευαγγέλιο! Γιατί το διάβαζαν με κρίση και με περιέργεια! [...]

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 9η: Κυριακή Ζ' Λουκά,
Κυριακή 19 Νοεμβρίου 1995.
Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 10η)

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.

Η ομιλία εκφωνήθηκε Κυριακή βράδυ στην Αθήνα,
στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης

(Πατρών 12, Κολωνός).

Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 10η: Κυριακή Θ' Λουκά.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ' ΛΟΥΚΑ

(Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ)

«άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Λουκ. ιβ', 20). Σύντομη -ευλογημένοι χριστιανοί- αλλά πάρα πολύ διδακτική και συγκλονιστική, η προ ολίγου αναγνωσθείσα ευαγγελική περικοπή. Συνήθιζε ο Χριστός μας, ο θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός που είναι η πηγή του Φωτός και της Σοφίας, να ομιλεί πάντοτε με λόγια απλά και τις περισσότερες φορές με παραβολές, ώστε να κατανοούν τα λόγια του και οι πιο απλοί και οι πιο αγράμματοι άνθρωποι.

Μία -λοιπόν- από τις παραβολές του Κυρίου μας είναι και του άφρονος πλουσίου. Αυτή -λέει- τη χρονιά, τα υλικά του αγαθά είχαν τόσο πολύ αυξηθεί, γιατί είχε γεμίσει λέει η χώρα από τις βροχές, με τις κατάλληλες συνθήκες για να γίνουν τα σπαρτά, και ήταν τόσα πολλά -λέει- τα γεννήματά του, που δεν είχε πού να τα βάλει! Άλλοι συνάνθρωποί του δεν είχαν ψωμί για να γεμίσουν το πεινασμένο στομάχι τους κι εκείνος βασανιζόταν, πού θα βάλει αυτά τα γεννήματα!... Και μετά από πολύ -λέει- σκέψη που έκανε, ικανοποιήθηκε, γιατί βρήκε τον τρόπο για να καλύψει, για να γεμίσει τα υλικά εκείνα αγαθά τα οποία είχε, με το να γκρεμίσει τις αποθήκες που είχε και να φτιάξει άλλες μεγαλύτερες...!

Με αυτή την σκέψη ικανοποιήθηκε, ότι έτσι δεν θα πάει τίποτε χαμένο από αυτά που κέρδισε. Βλέπετε, οι περισσότεροι πλούσιοι όλων των εποχών, όχι της εποχής του Κυρίου μας, αλλά κάθε εποχής και μέχρι που θά 'ρθει ο Χριστός μας μια μέρα να κρίνει τον κόσμο, οικειοποιούνται αυτά τα υλικά αγαθά, που τους δίδει ο Χριστός. Ενώ τους τιμά με το να τους καταστήσει οικονόμους σ' αυτά τα υλικά αγαθά, που τους εμπιστεύεται, εκείνοι τα οικειοποιούνται για τον εαυτό τους και το πολύ - πολύ για τα παιδιά τους.

Όχι, τα πολλά παιδιά, γιατί οι πλούσιοι συνήθως δεν κάνουν πολλά παιδιά. Ένα, το πολύ δύο, οι πτωχοί μόνο κάνουν πολλά παιδιά! Μου έλεγε ο Μητροπολίτης της Ρουμανίας, της Εκκλησίας μας εκεί, για την ευτυχία του αδελφού του, του πτωχού αδελφού του που έχει δεκαεπτά παιδιά!

Οικειοποιούνται λοιπόν οι πλούσιοι τα υλικά αγαθά, τα κάνουν κατάδικά τους κι εκεί στις σκέψεις αυτές, στους υπολογισμούς του αυτούς έρχεται ο θάνατος σαν τον κλέφτη!... «Άφρων, άφρων, αυτή τη νύχτα παίρνω την ψυχή σου». Και δεν θα την πάρει ο Θεός, θα την πάρουν οι δαίμονες, γιατί εκείνοι τον εξουσιάζουν για την φιλαργυρία του, για την σκληρότητά του για την απάνθρωπά του! Αυτά -του λέει- τα οποία ετοίμασες, πού θα τ' αφήσεις; Αυτό είναι το τέλος του κάθε πλουσίου, του κάθε άφρονος, που δεν πλουτίζει εις τον Θεόν, αλλά εις τον εαυτό του...

Ίσως πει κανείς: ευτυχώς, που δεν είμαι πλούσιος πολύ, για να είμαι κι εγώ κατά την έκφραση του θεανθρώπου Ιησού Χριστού, «άφρων»! Αλλά -αδελφοί μου και παιδιά μου εν Χριστώ- δεν είναι μόνον άφρονες οι πλούσιοι που κατασπαταλούν τα υλικά αγαθά, που τους εμπιστεύεται ο Θεός για να περνάνε σ' αυτή τη ζωή καλά. Λένε πολλοί: «τί ανάγκη έχει αυτός, όλα τα έχει«, για τους πλουσίους. Ναι, όλα τα έχει τα υλικά αγαθά. Δεν έχει όμως ένα, που είναι το πιο βασικό: δεν έχει την ευτυχία, δεν έχει τη χαρά, γιατί η πηγή της χαράς και της ευτυχίας δεν είναι ο χρυσός, είναι ο Χριστός!

Δεν είναι τα χρήματα, δεν είναι τα αξιώματα. Όσα κι αν έχει κανείς, τον Θεό, αν δεν έχει, είναι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου! Από στατιστικές στην Αμερική, οι περισσότεροι που αυτοκτονούν είναι πλούσιοι. Πολλές φορές τό' πα από αυτή τη θέση, να το επαναλάβω για εκείνους που έρχονται για πρώτη φορά. Προ ετών, όταν ήρθε από την Ηλιούπολη κάποια γυναίκα εδώ για να εξομολογηθεί, μου ενεπιστεύθη, ότι τις λύρες στο σπίτι τους τις είχαν σε δοχεία πετρελαίου, κάτω από το διπλό κρεβάτι...! Είχαν μια βάση, που την είχαν σηκωμένη ψηλά για να παίρνει τους ντενεκέδες από κάτω, καλά σφραγισμένες, και με τον αριθμό απ' έξω, πόσες λίρες είχε ο κάθε ντενεκές! Μ' ένα κάλυμμα στο κρεβάτι μέχρι κάτω, να μην προδίδει τίποτε... Γιατί, πού να χωρέσει τόσες λίρες το χρηματοκιβώτιό τους!

Και αφού μου εξομολογήθη, ό,τι μου εξομολογήθη η γυναίκα αυτή, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, μου είπε στο τέλος: «είμαι η πιο δυστυχισμένη γυναίκα του κόσμου... Έχουμε στο σπίτι μας χρυσό, Χριστό δεν έχουμε»! Και μου περιέγραφε το δράμα της, τη γκρίνια και τη φαγωμάρα και το άγχος. «Χρυσό έχουμε, Χριστό δεν έχουμε»!

Κι όταν έφυγε τότε, νέος τότε, πιο νέος κληρικός, καθόμουνα και φιλοσοφούσα με δάκρυα στα μάτια και έλεγα: «πάρε για μια ακόμη φορά το μάθημά σου». Πού είναι η ευτυχία των πλουσίων, πού είναι η ευτυχία των ανθρώπων που έχουν χρυσό, που έχουν χρήματα, πού είναι η ευτυχία τους; Όσα κι αν έχει κανείς -έχουν οι πλούσιοι- τίποτα -λέει- δεν τους λείπει από υλικά. Τους λείπει όμως ο Χριστός! Κι όπου απουσιάζει ο Χριστός είναι απούσα η χαρά και η ευτυχία!

Αλλά -όπως προανέφερα- δεν είναι μόνο άφρονες αυτοί που κατασπαταλούν αυτά τα υλικά αγαθά, που ο Θεός τους τα εμπιστεύεται. Αλλά, άφρων είναι ο κάθε ένας που κατασπαταλά και τον πνευματικό του πλούτο! Άφρων είναι εκείνος που προδίδει την γνησιότητα της Ορθοδοξίας και για υλικά αγαθά και για αξιώματα και για τίτλους ντρέπεται να ομολογήσει την πίστη του! Και πολλές φορές προδίδει αυτόν τον ατίμητο θησαυρό της Ορθοδοξίας... Άφρων είναι εκείνος που καλλιεργεί τα πάθη του και ζει μέσα στον βόρβορο και μέσα στην ακολασία. Θυσιάζει τον Χριστό, και με σπαραγμό ψυχής το βλέπω ακόμη και σαν πνευματικός σε πολλά πνευματικά μου παιδιά και ειδικά στους αρχαρίους. Αυτούς, που έρχονται τελευταία και γνωρίζουν αυτόν τον χώρο. Και φεύγω κάθε Σάββατο -μάρτυρες είναι οι αδελφοί της Μονής- πεθαμένος από την κόπωση!

Κι εκείνο που με κουράζει είναι η έλλειψη της μετανοίας των περισσοτέρων χριστιανών, που θυσιάζουν τον ατίμητο θησαυρό, θυσιάζουν τον Χριστό, θυσιάζουν την Αγία Κοινωνία! Χρόνια -χριστιανοί μας- ακοινώνητοι! Γιατί; Γιατί προτιμούν να καλλιεργούν τα πάθη τους, να ζουν στα πάθη τους, να απολαμβάνουν τα πάθη τους κι ας στερούνται τον Χριστό... Άφρων λοιπόν δεν είναι μόνο εκείνος που κατασπαταλά τα υλικά αγαθά, αλλά και εκείνος που θυσιάζει την αγνότητά του, την πίστη του, τα ιδανικά, όλες εκείνες τις αρετές που τον στολίζουν και τον χαριτώνουν. Και μπορούν να τον κάνουν με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας έναν κατά χάρη μικρό Χριστό!

Πόσοι λοιπόν χριστιανοί μας είναι μακριά από το «ποτήριον» της ζωής, μακριά από την Αγία Κοινωνία! Γιατί; Γιατί θυσιάζουν τον Χριστό, όπως προανέφερα και επαναλαμβάνω για τα πάθη τους... Αλλά -αδελφοί μου και παιδιά μου εν Χριστώ- εκείνοι που κατασπαταλούν και τον υλικό πλούτο και τον πνευματικό πλούτο, που θυσιάζουν την αγνότητα και όλες εκείνες τις αρετές που μπορεί να τους καταστήσουν σωστούς και αληθινούς χριστιανούς, μοιάζουν με τον υπνοβάτη!

Διάβαζα σ' ένα βιβλίο -πριν από μερικά χρόνια- για έναν υπνοβάτη -και μάλιστα ένα συγκλονιστικό περιστατικό μου ανέφερε χθες ένα πνευματικοπαίδι, μου για μια κοπέλα που υπνοβατούσε, αλλά -έτι περισσότερο- είχε και την επήρεια του σατανά που εδαιμονίζετο! Ένα συγκλονιστικό περιστατικό που είναι εδώ, θα τον παρακαλέσω, είναι εδώ παρών. Είπα -χθες το βράδυ- στο παπα-Κυπριανό να του το υπαγορεύσει με λεπτομέρειες, γιατί πολλοί θα ωφεληθούν από αυτό το περιστατικό! Που τον έβγαλε, γιατί αυτός ο νέος κάνει τα πρώτα του βήματα της πνευματικής ζωής και της πνευματικής του πορείας εδώ στο χώρο της Μονής, που ενώθηκε με το Χριστό διά μέσου της Μονής και ηθέλησε ο σατανάς να τον βάλει στη φυλακή! Με τί τρόπο;

Όπως πήγαινε το πρωί για την εργασία του -πεντέμισι - έξι η ώρα το πρωί- βλέπει μπροστά του μια κοπέλα με τα εσώρουχα, με τα μαλλιά ξέμπλεκα, να πέφτει μπροστά στο αυτοκίνητο! Ν' ακούει έναν κρότο φοβερό, που το αυτοκίνητο το έχει σε αθλία κατάσταση στο συνεργείο και να την βλέπει, όχι να περπατάει, την έβλεπε στον αέρα... Κι αφού χτυπάει στο αυτοκίνητο, την βλέπει πέντε μέτρα ψηλά, ακούει έναν κρότο φοβερό και βγαίνει και την βλέπει πεθαμένη... Φανταστείτε, τί έγινε εκείνη τη στιγμή! Προχθές έγινε αυτό. Κόπηκε η λαλιά του, δεν μπορούσε να φωνάξει βοήθεια. Και για μια στιγμή, την παίρνει με άλλο αυτοκίνητο, την πάει εκεί στο πιο κοντινό νοσοκομείο και παρακαλούσε...

Του είπε ο γιατρός ότι είναι πεθαμένη σχεδόν... Και παρακαλούσε τους αγίους Αναργύρους να κάνουν το θαύμα τους. Κι εκεί, που παρακαλούσε πέντε - δέκα λεπτά, βλέπει τη κοπέλα κι ανοίγει τα μάτια της! Και λέει: πού είμαι; Πού βρίσκομαι; Κι όταν την πέρασαν από ακτίνες οι γιατροί, η κοπέλα δεν είχε τίποτε!...

Θαύμα των αγίων Αναργύρων! Μόνο το πόδι της δεν ήταν καλά από το σπάσιμό του. Πώς σε λένε; Είπε το όνομα. Είπε το επώνυμο. Ειδοποιούν τους γονείς. Έρχονται οι γονείς και τους είπε το παιδί το περιστατικό. «Παιδί μου, του λένε, σου ζητάμε συγνώμη, που σε βάλαμε σ' αυτή την ταλαιπωρία!... Η κόρη μας υπνωτίζεται, αλλά και δαιμονίζεται! Και επειδή μας φεύγει πολλές φορές τη νύχτα, κλειδώνουμε τις πόρτες! Πως -λέει- παιδί μου βγήκε; Η πόρτα του δωματίου της κλειδωμένη, η πόρτα του σπιτιού έξω - έξω κλειδωμένη! Τα κλειδιά ήταν στη τσέπη μας... Πώς βγήκε»;

Οι δαίμονες την πήρανε. Την είδε και το παιδί στον αέρα... Δεν πατούσε κάτω! Την βγάλανε και την βάλανε μπροστά στο αυτοκίνητο, για να εκδικηθούν το παιδί για την μετάνοιά του και για την στροφή του στο χώρο της Εκκλησίας! Αλλά, ο Θεός αφήνει τον σατανά, αλλά δεν αφήνει και τον άνθρωπο! Κι οπωσδήποτε θα έχει καλή έκβαση αυτή η περιπέτεια, γιατί περιμένουμε τώρα εδώ την κοπέλα αυτή να έρθει για να διαβαστεί και ευχηθείτε οι άγιοι της μονής μας να κάνουν το θαύμα τους και να την θεραπεύσουν!

Αλλά θυμήθηκα και είπα αυτό, που είναι όντως συγκλονιστικό όπως διαπιστώσατε, από ένα άλλο, που διάβαζα σ' ένα βιβλίο από έναν υπνοβάτη, που σηκωνόταν κι εκείνος τη νύχτα! Κι ένα βράδυ ανεβαίνει στο δεύτερο πάτωμα και βγαίνει έξω στη βεράντα, που είχε ένα πάρα πολύ χαμηλό μπαλκόνι. Κι αυτός νόμιζε, ότι ήταν στο δωμάτιό του... Κι όταν από το απέναντι σπίτι ανάψανε το φως για να σηκωθούνε οι άνθρωποι για τη δουλειά τους, αυτός βλέποντας το φως ξύπνησε! Και με το ξύπνημα, όπως σαν να δρασκελίζει, νομίζοντας ότι πάει στο κρεβάτι του, πέφτει στο κενό και σκοτώνεται!...

Έτσι λοιπόν μοιάζουν όλοι εκείνοι οι άφρονες που κατασπαταλούν, είτε υλικά αγαθά τα οποία οικειοποιούνται, είτε τον θησαυρό -όπως προανέφερα- της πίστεως, της αγνότητος και όλων εκείνων των αρετών που κάνουν τον χριστιανό κατά χάρη Θεό. Σαν τον υπνοβάτη -λοιπόν- κι εκείνοι! Έρχεται η ώρα που φθάνει ο θάνατος, κι εκεί που σκέφτονται ότι θα γλεντήσουν, θα απολαύσουν τη ζωή τους, έρχεται ο θάνατος σαν τον κλέφτη και θα ακούσουν κι εκείνοι τη φωνή του Θεού: «άφρων, άφρων, αυτή τη βραδιά, αυτή την ώρα παίρνω τη ψυχή σου»! [...]

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 10η: Κυριακή Θ' Λουκά,
Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 8η)

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.

Η ομιλία εκφωνήθηκε Κυριακή βράδυ στην Αθήνα,
στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης (Πατρών 12, Κολωνός),
τον Οκτώβριο του 1990.

Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 8η: Κυριακή Δ' Λουκά: «Να γίνουμε γη αγαθή»;

«ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΗ ΑΓΑΘΗ»

Πρωτίστως θα ήθελα να ευχαριστήσω το Θεό, που για μια ακόμη χρονιά φέτος μας αξιώνει σήμερα, να αρχίζουμε τα εσπερινά μας κηρύγματα. Και συγκινούμαι ιδιαιτέρως, που, ύστερα από μια διακοπή δύο μηνών και περισσότερο, πάλι σ' αυτή την φωλιά του Θεού, σ' αυτή τη στέγη του Θεού συναντώμεθα. Θα ήθελα -λοιπόν- απόψε στο ξεκίνημα των εσπερινών κηρυγμάτων επικαλούμενος τον φωτισμό του Θεού και τις προσευχές σας να αναφερθώ στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, που οι άγιοι πατέρες καθιέρωσαν αυτή την Κυριακή την παραβολή του σπορέως μιας και διερχόμεθα την περίοδο της σποράς!
Όσοι ασχολούνται με την γεωργία είναι περίοδος τώρα που σπέρνουν τους καρπούς των. Και γι' αυτό, οι άγιοι πατέρες έχουν κανονίσει αυτή την περίοδο, αυτή την τόσο διδακτική, ευαγγελική περικοπή. Πολλές φορές θα την έχετε ακούσει, ίσως πολλές φορές να την έχετε διαβάσει, όμως ο λόγος του Θεού δεν χορταίνεται. Όπως εκείνος που πεινάει, ενώ κάθε μέρα τρέφεται με το ψωμί δεν το χορταίνει, δεν το αποστρέφεται, αλλά κάθε μέρα το αναζητά, γιατί πεινάει, έτσι ακριβώς είναι και ο λόγος του Θεού που είναι η τροφή της ψυχής! Επαναλαμβάνω, πως πολλές φορές θα έχετε ακούσει, ίσως περισσότερες φορές να έχετε διαβάσει για την ευαγγελική περικοπή. Όσες φορές όμως κι αν διαβάσει κανείς μια ευαγγελική περικοπή, εάν προσέξει και προσευχηθεί, διαβάζοντάς τη για δεύτερη, για τρίτη, για τέταρτη φορά, κάτι καινούργιο θα έχει να τον διδάξει. Πότε όμως; Όταν προσέχει και προσεύχεται την ώρα που διαβάζει την ευαγγελική περικοπή ή την ώρα που ακούσει την ευαγγελική περικοπή.
Ο ίδιος ο Χριστός μας, όταν ερμήνευσε στους μαθητές Του -που δυσκολεύτηκαν να ερμηνεύσουν την ευαγγελική περικοπή- ο ίδιος ο Κύριός μας έδωσε την ερμηνεία στους αγίους αποστόλους, που είπε «σ' εσάς έχει δοθεί για να γνωρίζετε τα μυστήρια του Θεού και στους άλλους με παραβολές» και λέγει, όσον αφορά για τον σπόρο, διότι το χωράφι, ο αγρός είναι οι καρδιές των ανθρώπων! Και ο γεωργός είναι αυτός ο Θεός, είναι αυτός ο Χριστός! Και ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού!
Στην ερμηνεία -λοιπόν- που δίδει ο Κύριός μας λέει, ότι ο σπόρος που πέφτει στον δρόμο και πατιέται, είναι είναι ο λόγος του Θεού που πέφτει σ' εκείνες τις καρδιές, που είναι τόσο σκληρές από την αμαρτία, από την αμετανοησία -γιατί όλοι είμεθα αμαρτωλοί- που όχι μόνον δεν δέχονται τον λόγο του Θεού, αλλά και πολλές φορές πολεμούν τον λόγο του Θεού!
Ο σπόρος που πέφτει στις καρδιές εκείνες, που μοιάζουν με την πέτρα -που είναι πέτρα και δεν έχει χώμα- είναι οι καρδιές εκείνες, που δέχονται για μια στιγμή τον λόγο του Θεού, αλλά αμέσως μετά από λίγο τον απορρίπτουν!
Και ο σπόρος εκείνος που πέφτει που στο χωράφι, αλλά το χωράφι όμως αυτό που έχει αγκάθια, φυτρώνει ο σπόρος, αναπτύσσεται, κι εκεί που μεγαλώνει, τα αγκάθια πνίγουν το φυτό, είναι οι καρδιές των ανθρώπων που δέχονται τον λόγο του Θεού, αρχίζει να καρποφορεί κάπως ο λόγος του Θεού, αλλά τα πάθη, οι αδυναμίες έρχονται και πνίγουν τον λόγο του Θεού.
Και ο σπόρος που πέφτει σε γη αγαθή, και αν προσέξετε λέει «τελεσφορεί>>, «αποδίδει», είναι ο λόγος του Θεού που πέφτει στις καρδιές εκείνες που είναι καρδιές αγνές, που είναι καρδιές καθαρές, που διακρίνονται για την απλότητα και την ταπείνωση. Είναι η γη η αγαθή που δέχεται ευχαρίστως με ανέκφραστη λαχτάρα τον λόγο του Θεού και τελεσφορεί, αποδίδει δηλαδή ο σπόρος, αποδίδει καρπούς.
Το Ευαγγέλιο για όλους είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας και μας δίδεται η ευκαιρία στη σημερινή ευαγγελική περικοπή να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας, για να δούμε σε ποιά κατηγορία είμεθα. Είμεθα στη κατηγορία του σπόρου που πέφτει στο δρόμο, είμεθα στην κατηγορία του σπόρου που πέφτει στην πέτρα, είμεθα στην κατηγορία που πέφτει στη γη, αλλά τα αγκάθια πνίγουν τον σπόρο, ή είμεθα γη αγαθή;
Ο καθένας -αυστηρά- ας καθρεφτίσει με ειλικρίνεια την ψυχή του στον καθρέφτη του Ευαγγελίου, που είναι η σημερινή ευαγγελική περικοπή και ας δώσει την απάντηση. Για να σας βοηθήσω όμως λιγάκι, γιατί οι περισσότεροι χριστιανοί μας νομίζουν πως καλώς πορεύονται, ενώ είναι μέσα στο σκοτάδι, πιστεύουν, πως καλώς πορεύονται...

Θα σας φέρω ένα απλό παράδειγμα: για να φτάσει κανείς στην εξομολόγηση, σημαίνει πως κάτι έχει μέσα του. Σημαίνει, ότι πιστεύει, σημαίνει ότι παραδέχεται το μυστήριο αυτό και αισθάνεται την ανάγκη του, για να πάει στην εξομολόγηση.

Πριν δέκα μέρες ήρθε μια ψυχή για να εξομολογηθεί στο μοναστήρι μας. Ένας νέος. Τον ρώτησα αν έχει ξαναεξομολογηθεί και μου είπε, πως πριν πολλά χρόνια είχε εξομολογηθεί. -Τί έχεις που σε βαραίνει τώρα: -Α, δεν έχω και σπουδαία πράγματα. Αισθάνθηκα έτσι την ανάγκη να τα πούμε, αλλά δεν αισθάνομαι και τίποτα το σπουδαίο, τίποτα το σοβαρό. Ψιλά πράγματα... Λέω: -θες να σε βοηθήσω λίγο; -Ναι, αν θέλετε. -Μήπως βλασφημείς τα θεία, που η ερώτηση αυτή αναφέρετε στην πρώτη εντολή (αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου);
-Α, -λέει- στο θυμό μου, το κάνω πολλές φορές... Είμαι λέει βλάσφημος. -Καλά... και αυτό είναι ψιλά πράγματα; Αυτό δεν σε βαραίνει; Ο ίδιος ο Θεός έδωσε εντολή στον Μωυσή, όταν έβγαλε τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο και για σαράντα χρόνια ήταν εκεί στο Σινά, τότε για πρώτη φορά ένας βλαστήμησε. Για πρώτη φορά! Και ο Μωυσής δεν ήξερε τί επιτίμιο να του βάλει. Και τον πήρε και τον πήγε στη σκηνή του μαρτυρίου, στη σκηνή εκείνη που ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης, η στάμνα με το μάνα και λοιπά. Και ρώτησε ο Μωυσής τον Θεό και του είπε: -Αυτός βλαστήμησε το όνομά Σου, τί να τον κάνω;
Και ο Θεός του απήντησε από την σκηνή του μαρτυρίου: του λέει, «θα τον βγάλεις έξω από την κατασκήνωση και θάνατο διά λιθοβολισμού». Ο ίδιος ο Θεός! Έξω -λέει- από την κατασκήνωση και θάνατο διά λιθοβολισμού. Και αυτή η ποινή διά λιθοβολισμού στη βλασφημία, όπως επίσης και στη μοιχεία, αυτή η ποινή κράτησε μέχρι τον ερχομό του Χριστού, που είπε ο Χριστός «δεν ήλθα να καταλύσω τον νόμο, αλλά ήρθα να προσθέσω». Μέχρι εκεί, μέχρι τον ερχομό του Χριστού, που είπε ο Χριστός μας «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Ο ερχομός του Κυρίου σταμάτησε αυτή τη θανατική ποινή διά του λιθοβολισμού.
-Α, δεν το 'ξερα, μου λέει ο καημένος, που ήταν τόσο σοβαρό. [...] Όταν δε τον ρώτησα για τα σαρκικά, μου είπε: Α, αυτό είναι αμάρτημα; Αυτό λέει, δεν είναι μια ανάγκη της φύσης; Όταν δε του είπα: πιστεύεις στο Ευαγγέλιο; Λέει και βέβαια πιστεύω. Το έχεις διαβάσει; -Μου λέει όχι! Μερικά κεφάλαια και πριν από χρόνια πολλά. Και όταν -λοιπόν- του είπα εκεί, το κεφάλαιο του αποστόλου Παύλου (προς Κορινθίους), που λέει: «μη πλανάσθε·
ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοὶ ούτε μαλακοὶ ούτε αρσενοκοίται ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι>>' Εκεί -λοιπόν- κατέβασε το κεφάλι κάτω και μου λέει κουνώντας το με ανέκφραστο πόνο: τί συμφορά για μας τους σημερινούς νέους, που αγνοούμε αυτά τα βασικά λόγια της Αγίας Γραφής. Και μετά ήρθε σε συναίσθηση ο καημένος και άρχισε να κλαίει!
Επαναλαμβάνω, γιατί έκανα μια μεγάλη παρένθεση -γιατί ήταν ωφέλιμη- θα πρέπει ο καθένας να εξετάσει καλά, να καθρεφτίσει την ψυχή του σ' αυτή την ευαγγελική περικοπή, σε ποιά κατηγορία ανήκει. Γι' αυτό ανέφερα αυτό το παράδειγμα προηγουμένως, γιατί πολλοί χριστιανοί μας, ενώ δεν βρίσκονται σε καλή ψυχική κατάσταση, νομίζουν ότι καλώς πορεύονται. Γι' αυτό θα πρέπει για να γνωρίσουμε την ψυχική μας κατάσταση θα πρέπει να την βάλουμε στη ζυγαριά των λόγων του Ευαγγελίου και θα πρέπει να καθρεφτίζουμε την ψυχή μας στα λόγια του Ευαγγελίου. Ο καθένας λοιπόν από μας ας εξετάσει την ψυχή του στον καθρέφτη του Ευαγγελίου και ιδιαιτέρως, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή για να δει σε ποιά κατάσταση βρίσκεται! [...]

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 8η: Κυριακή Δ' Λουκά: «Να γίνουμε γη αγαθή» του 1990.
Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

«ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ»: ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α' 1935-2013 (ΟΜΙΛΙΑ 6η)

 

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες του μακαριστού πνευματικού πατρός ημών, αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α', επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου 17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.

Καλοκαίρι του 1995.
Κυριακή πρωί στο Μοναστήρι των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής.
«Ομιλία στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Ε' Ματθαίου».
Είναι το θέμα της ομιλίας του αειμνήστου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'.
(Απόσπασμα)

Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 6η: «Τί ημίν και Σοι, Ιησού Υιέ του Θεού»;

«ΤΙ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΣΟΙ, ΙΗΣΟΥ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»;

<<τι ημίν και Σοι, Ιησού Ναζαρηνέ; ήλθες απολέσαι ημάς>>; (Μάρκ. α' 21-28).

Ευλογημένοι χριστιανοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά' η σημερινή ευαγγελική περικοπή -αν θα εξαιρέσω την παραβολή του ασώτου- είναι από τις πιο διδαχτικές ευαγγελικές περικοπές. Δεν ξέρω, όσοι προλάβατε το Ευαγγέλιο, εάν προσέξατε τα λόγια της σημερινής ευαγγελικής περικοπής' και κάνω αυτή την ερώτηση, γιατί ο διάβολος κάνει πάντα προσπάθειες να αποτρέπει τους χριστιανούς να μην διαβάζουν την Αγία Γραφή.

Ενώ τους αιρετικούς, τους ανθρώπους της πλάνης, τους χιλιαστάς και τους ιαχωβάδες τους προτρέπει, γιατί παρερμηνεύουν την Αγία Γραφή και οδηγούνται στην απώλεια, εκείνους τους προτρέπει. Τους ορθοδόξους τους αποτρέπει! Ακόμα και μέσα στο χώρο του ναού την ώρα που διαβάζεται το Ευαγγέλιο ή ο Απόστολος, πολλούς ο πειρασμός τους κάνει βόλτα έξω από το χώρο της εκκλησίας. Κι αν θα ρωτήσεις στο τέλος της λειτουργίας τους περισσοτέρους χριστιανούς: τί αποστολικό ανάγνωσμα είχαμε σήμερα; τί ευαγγελική περικοπή είχαμε σήμερα; Ελάχιστοι θα απαντήσουν!

Για όσους λοιπόν δεν επρόσεξαν ή δεν επρόλαβαν την ευαγγελική περικοπή' ο Χριστός μας, τα θαύματά Του μπορεί κανείς να τα αριθμήσει; Τις ακτίνες του ηλίου μπορεί; Αλλά κι αν ακόμη μπορέσει, τα θαύματα του Χριστού μας δεν θα μπορέσει να τα αριθμήσει, που έκανε τα τρία χρόνια του δημοσίου βίου Του! Ένα από τα πολλά, τ' αναρίθμητα θαύματα ήταν και όταν έφθασε στην χώρα των Γαδαρηνών.

Κατευθύνεται προς το κοιμητήριο, γιατί εγνώριζε πως υπήρχαν δύο δαιμονιζόμενοι, <<χαλεποί λίαν>> λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής. Ολόγυμνοι, τσίτσιδοι, σε αθλία κατάσταση. Γιατί ο διάβολος προκειμένου να εξευτελίσει τον άνθρωπο, τον γδύνει! Όπως και βλέπουμε σήμερα -δυστυχώς- τις περισσότερες γυναίκες και τους άνδρες -ιδιαιτέρως στη θάλασσα- να είναι ολόγυμνοι, γυμνισταί. Έτσι θέλει ο σατανάς να εξευτελίζει τον άνθρωπο.

<<Χαλεποί -λέει- λίαν>>. Και κατευθύνεται προς τα εκεί, για να τους ελευθερώσει από το δαιμόνιο, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων των Γαδαρηνών. Δεν μπορούσαν να περάσουν από εκει. Τους έδεναν με αλυσίδες και τις έσπαζαν σαν να ήταν κλωστή από κουβαρίστρα! Δεν ξέρω -αν έχετε δει καμιά φορά δαιμονιζόμενο- έχουν φοβερή δύναμη οι δαίμονες. Κι όταν ο Χριστός μας πλησίασε προς τα εκεί, οι δαίμονες άρχιζαν να φωνάζουν: <<τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; >>;

Γιατί εδώ είναι ένα από τα σπουδαία, ωραία διδάγματα. <<Γιατί προ καιρού έρχεσαι να μας βασανίσεις>>; Τους ανθρώπους ψιθυρίζει ο σατανάς στο αυτί, στο λογισμό τους: δεν υπάρχει κόλασις, δεν υπάρχει παράδεισος. Δεν υπάρχουν τιμωρίες στην άλλη ζωή. Αυτά είναι παραμύθια, είναι λόγια των παπάδων. Έτσι λέει ο σατανάς... Και οι περισσότεροι δυστυχώς αυτό πιστεύουν.

Ακούγεται πολλές φορές: εδώ είναι η κόλασις, εδώ είναι και ο παράδεισος. Μακάρι να ήταν εδώ, αλλά είναι και κάπου αλλού. Αυτός λοιπόν ο σατανάς που λέει στους ανθρώπους δεν υπάρχει κόλασις, αυτός απάνω στο φόβο του, απάνω στο δρόμο του, μήπως ο Χριστός  βγάλει τους δαίμονες από τους ανθρώπους, λέει τώρα: <<γιατί προ καιρού έρχεσαι να μας βασανίσεις>>; Τί σημαίνει προ καιρού; Ποιος είναι αυτός ο καιρός που θα βασανιστούν; Είναι η ημέρα της Κρίσεως!

Είναι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας! Και ξέρουν πολύ καλά ότι τότε θα πάρουν την οριστική τους καταδίκη μέσα στον άδη, μέσα στην κόλαση. Και τώρα λοιπόν στο φόβο τους, το ξεφωνίζουν, το μαρτυρούν οι ίδιοι οι δαίμονες. Γιατί προ καιρού έρχεσαι να μας βασανίσεις; Και το άλλο το δίδαγμα: δεν έχουν οι δαίμονες εξουσία, όχι να μπουν σε ανθρώπους χωρίς την άδεια του Θεού, χωρίς την παραχώρηση του Θεού, αλλά ούτε σε γουρούνια! Και τώρα παρακαλούν τον Χριστό:

προκειμένου να μας στείλεις πριν την ώρα μας στον άδη να βασανιζόμεθα, σε παρακαλούμε, άφησέ μας να μπούμε στα γουρούνια. Να μπούμε στους χοίρους! Και δεν λέει σε άλλα ζώα, λέει στους χοίρους. Γιατί; Γιατί οι κάτοικοι της περιοχής ήταν παραβάται του Μωσαϊκού Νόμου, που απηγόρευε να έχουν χοίρους. Και σου λέει, αυτοί, αφού είναι παραβάτες, ίσως το επιτρέψει να τιμωρηθούν, να μπούμε εκεί μέσα και να την γλυτώσουμε. Και ο Χριστός τους είπε, πηγαίνετε.

Αφού ρώτησε πρώτα: ποιο είναι το όνομά σας; Είπε λεγεών. Αναρίθμητοι δαίμονες. Όταν πριν από μερικά χρόνια διαβάζαμε εδώ μια δαιμονιζομένη, είπε, ότι εγώ είμαι ένας από τους δαίμονες, που ήμουνα μέσα στους δαιμονιζομένους των Γεργεσηνών! Πριν δυο χιλιάδες χρόνια! Πηγαίνετε, τους λέει ο Χριστός. Κι αμέσως άφησαν τους ανθρώπους, μπήκανε στα γουρούνια και οι χοίροι έπεσαν μέσα στη λίμνη και πέθαναν. Αυτοί (οι θεραπευμένοι δαιμονιζόμενοι), όταν έφυγαν οι δαίμονες, ψάχνανε οι δυστυχισμένοι να βρούνε τα ρούχα τους.

Βλέπετε, όταν ο σατανάς είναι μέσα στον άνθρωπο, του λέει βγάλτα, βγάλτα όλα! Αδιαφορώντας, αν θα σκανδαλήσει ανθρώπους. Όταν όμως βγαίνει ο σατανάς, ψάχνει ο άνθρωπος  να βρει τα ρούχα του για να ντυθεί! Κοιτάζανε να βρουν τα ρούχα, ποιος ξέρει τι είχαν κάνει. Και σωφρονισμένοι έβαλαν τα κουρέλια πάνω τους, που είχαν μείνει από αυτά που είχαν σχίσει κι ευγνωμονούσαν πεσμένοι στα πόδια του Χριστού! Αμέσως αυτό μαθεύτηκε στους κατοίκους των Γαδαρηνών.

Και εδώ είναι τώρα το άλλο το δίδαγμα: φοβερό το αμάρτημα της αγνωμοσύνης, της αχαριστίας των ανθρώπων. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος να περάσουν από το κοιμητήριο. Είχαν δυο συνανθρώπους τους, που βασανιζόντουσαν χρόνια από τον σατανά. Αντί όμως να χαρούν, αντί να τρέξουν να ευχαριστήσουν τον Θεό, να πέσουν στα πόδια του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού μας, να Τον ευχαριστήσουν, να Τον καλέσουν στα σπίτια τους να τα ευλογήσει, έκαναν το αντίθετο...! Πικραμένοι, γιατι χάσανε τους χοίρους, γιατι χάσανε τα γουρούνια, τι του είπαν;

Σε παρακαλούμε άπελθε από των ορίων ημών. Φύγε από τα όριά μας! Και τι συγκλονιστικό: ο Χριστός μας σεβόμενος την ελευθερία των ανθρώπων, σηκώνεται περιφρονημένος και φεύγει. Εάν προσεκτικά διαβάσει κανείς ή ακούσει αυτή την ευαγγελική περικοπή θα πει, ω τους ανοήτους αυτούς ανθρώπους, ω τους αχαρίστους αυτούς ανθρώπους! Και όμως αδελφοί μου, εάν προσεκτικά εμβαθύνουμε στα λόγια της αποψινής ευαγγελικής περικοπής μέσα σ' αυτούς τους αγνώμονας και αχαρίστους είμεθα και οι περισσότεροι από εμάς τους χριστιανούς ανθρώπους...

Το ίδιο κάνουμε κι εμείς στο Χριστό μας που φέρνουμε το όνομά Του, κι από Θεός έγινε άνθρωπος, που υπέφερε τα πάνδεινα για μας και τελικά σταυρώθηκε επάνω στον φρικτό Γολγοθά, να χύσει το αίμα Του με τη θέλησή Του, για να μας εξαγοράσει από την κατάρα του Νόμου και να μας επαναφέρει πάλι εις τον ποθητόν Παράδεισον. Και όμως αντί να Τον ευχαριστήσουμε, αντί να Τον δοξάσουμε, οι περισσότεροι ανοίγουν το στόμα τους και Τον βρίζουν με τα χυδαιότερα λόγια. Και όχι μόνο τον βρίζουν...

Άλλοι τον βρίζουν, άλλοι ασχημονούν, άλλοι διαπράττουν άλλα διάφορα θανάσιμα αμαρτήματα, μα ποιο πολύ Τον διώχνουν από την καρδιά τους, Τον διώχνουν από τα σπίτια τους. Με άλλα λόγια λένε στον Χριστό: σου είναι αρκετό το ότι φέρουμε το όνομά Σου και είμεθα χριστιανοί. Πάμε και στην εκκλησία καμιά φορά, Σου ανάβουμε και κανένα κερί, Σου ανάβουμε και το καντήλι... Σου έχουμε και εικόνα στο σπίτι. Αυτό σου είναι αρκετό!... 

Δεν θα μας ρυθμίσεις Εσύ την ζωή. Δεν θα γίνεις Εσύ ρυθμιστής της ζωής μας. Εσύ θέλεις προσευχή, εμείς θέλουμε τραγούδια, αισχρά τραγούδια, αμαρτωλά τραγούδια και διασκέδαση. Εσύ θέλεις αγνότητα και σωφροσύνη. Εμείς θέλουμε σαν τα γουρούνια να κυλιόμαστε στο βόρβορο της ακολασίας, μέσα στη πορνεία, μέσα στη μοιχεία, μέσα στην ασέλγεια, μέσα στην ασωτία! Εσύ θέλεις να είμεθα ελεήμονες. Εμείς θέλουμε να είμεθα φιλάργυροι! Εσύ θέλεις κι απαριθμώντας τας εντολάς του Θεού να τις τηρήσουμε, εκείνοι λένε το αντίθετο. Λοιπόν, δεν θα μας γίνεις Εσύ ρυθμιστής στη ζωή μας...

Σε παρακαλούμε: <<άπελθε από των ορίων ημών>>. Φύγε από το χώρο της καρδιάς μου, φύγε από τον τόπο του σπιτιού μου. Δεν θα μου γίνεις εσύ ρυθμιστής στη ζωή μου. Εγώ θέλω να κάνω την ζωή μου, όπως την θέλω εγώ. Κι ο Χριστός μας το σέβεται. Το μεγαλύτερο δώρο που έδωσε στον άνθρωπο είναι το αυτεξούσιο, είναι η ελευθερία. Και δεν την δεσμεύει στον άνθρωπο. Σηκώνεται και φεύγει.

Και τα αποτελέσματα, τα βλέπουμε ποια είναι σήμερα... Φεύγοντας ο Χριστός με τη θέληση των ανθρώπων, από τις καρδιές τους, από τα σπίτια τους, από τα χωριά τους, από τις πόλεις τους, από τα έθνη τους... βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα... Οι νέοι ιδιαιτέρως μέσα στα ναρκωτικά, καθημερινώς να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι, που είναι η ελπίδα του έθνους μας και της Εκκλησίας μας να πεθαίνουν από τα ναρκωτικά.

Άλλοι να είναι -όπως ανέφερα- μέσα στον βόρβορο της ακολασίας... Μέρα - νύχτα το μέλημά τους, η σπουδή τους είναι να απολαμβάνουν τα σαρκικά αμαρτήματα, που μετά τον κατακλυσμό του Νώε είπε ο Θεός: <<μεταμελήθηκα που έκανα τον άνθρωπο, γιατι γίνανε σάρκες>>! Μέσα λοιπόν στην ηθική παραλυσία, μέσα στην άρνηση, μέσα στην αποστασία. Και βλέπουμε, που οδηγούμεθα...

Απομαγνητοφωνημένες, αποσπασματικές ομιλίες
αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α',
επί τη συμπληρώσει δέκα ετών εκ της εκδημίας του εις χείρας Κυρίου
17 (30) Μαϊου 2013 εκκλ. ημ.
Ομιλία 6η: «Τι ημίν και Συ Ιησού Υιέ του Θεού» του 1995.
Απομαγνητοφώνηση, επιμέλεια ομιλίας, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ