ΠΙΣΤΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ

Ωραία ή έμπνευσις της εκδόσεως του τριμηνιαίου περιοδι­κού υπό τον τίτλον 

«Τα Πάτρια»,

με σκοπόν αντικειμενικόν να ενθυμηθώμεν παλαιοτέρας ημέρας του Ιερού Αγώνος

 υπέρ της Ορ­θοδοξίας των Πατέρων ημών,

η οποία τόσον σφοδρώς και υπούλως καί δολίως καταπολεμείται υπό των σκοτεινών δυνάμεων του απαίσιου εβραιοτεκτονισμού,

ο οποίος δυστυχώς εισέδυσεν διά των οργάνων του εις αυτήν την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Δυστυχώς,

ο πολύς λαός του ευσεβούς ημών 'Εθνους,

έχει μεσάνυχτα,

ως πρός την επίγνωσιν του μεγάλου δώρου,

το οποιίον ενεπιστεύθη ο μεγαλόδωρος καί Παντοκράτωρ καί Σωτήρ του κόσμου εις το ημέτερον ευσεβές γένος.

Ας ενθυμηθή ο καθείς τον λόγον του Κυρίου,τον οποίον είπε,όταν οι μαΘηταί Του Φίλιππος και Ανδρέας είπαν:«Κύριε,''Ελληνες σας ζητούσιν''. Τότε λοιπόν Εκείνος, ώς Θε­ός παντογνώστης έξεφώνησε το περιλάλητον, «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου»(Ιωάν,ιβ' 20—23). Μέσα εις τους λόγους αυτούς του Κυρίου, διαφαίνεται ο μεγάλος προορισμός τον οποίον έχει το ημέτερον ευσεβές Εθνος άνωθεν, ίνα χρησιμεύση, ως Απόστολος καί Ευαγγελιστής της αληθείας Αυτού διά τα λοιπά 'Εθνη. Και τον προορισμόν αυτόν εξήσκησε το ευσεβές ημών 'Ε­θνος κατά την Βυζαντινήν περίοδον. Αλλά σήμερον δυστυχώς, τόσον ο πολύς λαός ηγνόησε την αξίαν της Ορθοδοξίας των πατέρων ημών,όσον και οι τραμοί της τε Πολιτείας καί κρατούσης Εκκλησίας πλανηθέντες από του πνεύματος τής αποστασίας καί του νεωτερισμού.

Αλλά και σήμερον, ο ημέτερος ευσεβής λαός, ο ακολουθών την Πατρώαν ευσέβειαν είναι αληθές ότι εχαλάρωσεν τόν ζήλον του, τον οποίον είχεν ευθύς έξ’ αρχής από ενάρξεως του αγώνος, και οσημέραι ψύχεται, αλλά ο Κύριος δεν μας θέλει, ούτε ψυχρούς,ούτε χλιαρούς,αλλά μας θέλει Θερμούς.''...όφελον ψυχρός ης ή ζε­στός''.'' Ούτως χλιαρός ει, καί ούτε ζεστός, ούτε ψυχρός,μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου...».(Αποκάλυψις Ιωάν.γ' 15—16). Δηλαδή σε ήθελα να ήσουν ψυχρός, ήτοι άπιστος ή ζεστός, ήτοι θερμός εις την πίστιν. Επειδή δέ,είσαι χλια­ρός, διά τούτο μέλλω να σε ξεράσω εκ του στόματός μου. Διά τούτο καί ο Ιερός, ημών Κλήρος και ό ευσεβής ημών λαός Θά πρέπει να αναλογισθή τας πρότερον ημέρας τού Ιερού ημών Αγώνος, κατά τας οποίας ο θείος Ζήλος έκαιε την καρδίαν εκάστου πιστού κληρικού και λαικού, και δέν υπελόγιζε, ούτε συμφέροντα υλικά, ούτε δοκιμασίας, ούτε φύλακας, ούτε ζωήν, ούτε θάνατον!

Καί αναφέρω το γεγονός της πολυπληθούς συγκεντρώσεως, η ο­ποία εγένετο την Κυριακήν της 2ας Οκτωβρίου του 1932. Είκοσιπέντε χιλιάδες (25.000) και πλέον λαού πιστού συνεγκεντρώθησαν και επλημμύρησαν τας οδούς από πλατείας Συντάγματος, Μητροπόλεως και Ερμού, και τας πα­ρόδους αυτών. ''Ολη η αστυνομία επί ποδός, αι υδραντλίαι, τα κλομπς. Εβράχησαν, εδάρησαν οι αδελφοί, εκαίετο η καρδία αύ­τών, βοούντων: «Ορθοδοξία ή θάνατος». Εζήτησε ο Μητροπολίτης τότε, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τρομοκρατημένος, εζήτησε να υπάγη επιτροπή αγώνος εις το Μέγαρον της Ιερας Μητροπόλεως. Ο κλήρος έπεσε εις εμέ τον ελάχιστον, λαϊκόν τότε όντα. Και με μίαν απλήν υπόκλισιν την οποίαν προσέφερα, αποτεινόμενος εις έμέ λέγει: —Επιτρέπεται εις σέ κύριε Μ...ν’ άκολουθής τα κατσάρια;... —Δεν είναι παράδοσις μακαριότατε το ήμερολόγιον της Ορ­θοδοξίας; τον ερωτώ απαντών εις τήν παρατήρησίν του. —Μα δεν ομιλούν οι Ιεροί Κανόνες περί ημερολογίου,αλλά περί Πασχαλίου μου απήντησε. —Καί δύναται, μακαριότατε, να σταθή το Πασχάλιον με το νέον ημερολόγιον που εφέρατε εις τήν Εκκλησίαν;... τον ξανα­ρωτώ. ''Εμεινε βουβός,δεν απήντησε και σεβόμενος το αξίωμά του, πάλιν με την απλήν υπόκλισιν απεμακρύνθην.

Ο Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης, κυρός Χρυσόστομος, εις την διάλεξίν του περί της δυνάμεως της Χριστιανικής Πίστεως και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, αναγράφει μίαν περικο­πήν του αειμνήστου Δ. Βερναδάκη, Καθηγητού του Πανεπιστημίου και ενός εκ των επιλέκτων σοφών της Ελλάδος,ως κάτωθι: «Η Πίστις στον Χριστόν πρέπει να είναι το κάλλιστον γνώρισμα και το πολυτιμότατον κόσμημα της νεωτέρας Ελλάδος. ''Οπως δε, η έννοια της Πατρίδος και της Ελευθερίας,ούτω και η Ορθόδοξος Θρησκεία πρέπει να αναζωπυρή τας καρδίας των νεωτέρων Ελλήνων. Διότι η πίστις αύτη, η ιερά είναι η πρωτότοκος θυγάτηρ της Ελλάδος και το κάλλιστον θρέμμα και γαλούχημα της Ελληνικής φιλοσοφίας. Ο εν τω ανθρώπω πνευματικός άνθρωπος από της θρη­σκείας ζωογονείται,διότι αυτή και μόνη ικανοποιεί τας θείας εμ­πνεύσεις καί εξάρσεις του Ελληνικού πνεύματος. Διά τούτο λέγω, ότι ο λαός, ό των Ορθοδόξων Ελλήνων, εμμένων πιστός εις το πάτριον θρήσκευμα και διασώζων ακόμη τα αγνά και πα­τροπαράδοτα ήθη του, δύναται να ατενίζη πάντοτε θαρραλέως εις το μέλλον, αρκεί μόνον να μη κλονίση την εις Χριστόν πίστιν του,η ημιμάθεια και αι περί ηθικής αυτονομίας των λαών χίμαιραι των μωρών και των δοκησισόφων ανθρώπων και να μη μολύνη τα αγνά του ήθη,το δυσώδες ρεύμα της ηθικής διαφθοράς καί εξαχρειώσεως».

Ας τα ακούσουν σήμερον,

οι κυβερνώντες, το ημέτερον εύσεβές έθνος και η κρατούσα Εκκλησία,

ως και ο ημέτερος εύσεβής λαός και κλήρος και ας ανακαινήσωμεν εαυτούς 

με το ζωο­ποιόν και θερμικόν συναίσθημα της Πατρώας ευσεβείας,

χάριν αυτής της Δόξης και του Έθνους ημών καί της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας 

και ενότητος αυτής,

όπως μη βαρείαν την ευθύνην έχομεν απέναντι της δικαιοσύνης του ενανθρωπήσαντος Αγί­ου Θεού ημών,

όστις εξηγόρασε ημας τω τιμίω Αυτού Αίματι.

«Αύτη έστιν η νίκη,η νικήσασα τον κόσμον,η πίστις ημών».(Α’ Ιωάν,ε' 4).

Στην φωτογραφία εικονίζεται ο αείμνηστος Ζηλωτής Θεού, 

ο Αγιορείτης Ιερομόναχος Γέρων Ισίδωρος ο Οσιοπετρίτης

 και είναι παρμένη εκ της φωτογραφικής συλλογής του πατρός Ευθυμίου Μπαρδάκα.

Υπό Μάρκου Χανιώτου Μοναχού

Ο ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΧΡΟΝΙΟΥ ΦΟΝΤΑΜΕΛΙΣΜΟΥ

Έχει γίνει έθιμον πια στήν Εκκλησία του νέου ημερολογίου,
οι υποψήφιοι επίσκοποί της να έχουν περισσότερες δυνατότητες επισκοποποιήσεώς των,
εάν επέδειξαν προηγουμένως τον «δυναμισμόν» τους δια της δημοσιεύσεως... υβρεολογίου
κατά των παλαιοημερολογιτών!
Και, ενώ ουδέποτε στα κηρύγματά τους
ασχολούνται με την αίρεσιν του αιώνα μας,τον Οικουμενισμον,
προκειμένου να ελέγξουν τους παλαιοημερολογίτας ευρίσκουν πολλές ευκαιρίες.
Στα τελευταία χρόνια εδημοσιεύθησαν αρκετά βιβλία εις τα οποία,
οι συγγραφείς τους, λαικοί και κληρικοί, ο καθένας με τον τροπον του και τα «χαρίσματά» του,
κατηγορεί, δυσφημεί ή υβρίζει το παραδοσιακόν κίνημα του εικοστού αίώνος,
τον παλαιοημερολογιτισμόν,
ως τον αποκαλούν ταπεινωτικά.
Παρομοίως τον 18ον αιώνα,
τους οπαδούς των εκκλησιαστικών παραδόσεων απεκάλουν χλευαστικώς «Κολλυβάδες»,
οι αντίπαλοί των, των οποίων,
όμως «μετ ήχου απωλέσθη το μνημόσυνον»,
ενώ οι θαυμασταί και οπαδοί των Αγίων εν πολλοίς Κολλυβάδων συνεχώς αυξάνουν.

 

Προ μηνών μαλιστα έγινε επιστημονικό Συνέδριο στήν νήσο Πάρον, προκειμενου νά τιμηθή ποικίλως ό Άγιος Αθανάσιος ό Πάριος, ο δεύτερος πνευματικός ηγέτης του Κολλυβαδικού κινήματος. Σχετικώς με την πλουσίαν κατά τών παλαιοημερολογιτών φιλολογία, υπάρχει η ερμηνεία της. Αποτελεί «στρατηγική» των νεοημερολογιτών, ώστε οι πιστοί τους να διαβάζουν και ν’ ακούνε συνεχώς κατηγορίας κατά των πιστών του πατρώου εορτολογίου, με αποτέλεσμα να... φοβούνται και να τους πλησιάσουν!

Ετσι τα ποίμνια παραμένουν ασφαλισμένα στις μάνδρες του νεωτερισμού και της κακοδοξιας, αφού οι γέφυρες προς αυτούς συνεχώς καταστρέφονται... Προσφάτως μάλιστα ένας κληρικός ισχυρίσθηκε, ότι και ο Γέροντας Παισιος ο Αγιορείτης έχει χαρακτηρίσει, ως «εχθρούς τής Εκκλησίας», τούς παλαιοημερολογίτας στο βιβλίο του «Επιστολές» στην σελ. 134-6. «Αντιγράφει» μάλιστα την σχετικήν προτασιν ως εξής: «Οι άθεοι, οι μασόνοι, οι αιρετικοί, οι παλαιοημερολογίτες, όλοι δηλαδή οι εχθροί τής Εκκλησίας...».(Άρχιμ. Β. Μπακογιάννη, Σχολή Πολέμου, σ. 76). 

Ανατρέξαμε στις Επιστολές και στις σελίδες 134-6,αλλά πουθενά η ανωτέρω πρότασις! Αυτό, όμως έχει μικρά σημασία διά τον π. Μπακογιάννη. Το μήνυμά του διεδόθη -που θα βρή ο αναγνώστης τις Επιστολές, ώστε να διαπιστώση τό ψεύδος; Βεβαίως, ούτε πρώτος, ούτε τελευταίος είναι ο ανωτέρω κληρικός στο είδος αυτό τής δημοσιογραφίας.

Κοινός διδάσκαλος όλων αύτών υπήρξε δυστυχώς ό π. Επιφάνιος Θεοδωροπουλος, ο οποίος με το έργο του «Τα δύο άκρα» έγινε ο ισχυρότερος βοηθός των οικουμενιστών, ο καλύτερος δικηγόρος των «χλιαρών» και αδιαφόρων «συντηρητικών», ο λαμπρότερος υπογραμμός των ορθολογιστών θεολόγων και παρερμηνευτών της Εκκλησιαστικής 'Ιστορίας και των Ι. Κανόνων...

Και όλα αυτά, τά μετήλθε προκειμένου νά μη ταπεινωθή και ομολογήση το δίκαιο των ενισταμένων, κατα τής αιρέσεως, παλαιοημερολογιτών. Η Αναίρεσις των «Δύο άκρων» κυκλοφορεί ήδη από τό 1971 δια τού ημετέρου έργου «Διάλογοι της ερήμου περί Οικουμενισμού»,σ.308 καί εις νεωτέραν μορφήν υπό τον τίτλον: «Τό άντίδοτον», Αθήναι 1990, σσ. 220. 

Ο αυτός αρχιμανδρίτης Β. Μπακογιάννης σε άλλο έργο του μέ τίτλο: «Ο Χριστός ήταν ορθόδοξος», αναφέρει και τά εξής εξωφρενικά: «...τά μυστήριά τους (παλ/τών) είναι τελείως άκυρα. Γι' αυτό πάλι τους βαπτίζομε, (ενώ τους αιρετικούς, τους δεχόμαστε με χρίσμα!...), πάλι τους παντρεύομε και πάλι τους χειροτονούμε»! (σ. 87). Βεβαίως στο ανωτέρω κείμενον, δεν υπάρχει ουδεμία σοβαρότης, αλλά μόνον η τραγικότης, που χαρακτηρίζει τήν στάσιν των νεώτερων κληρικών και θεολόγων του νέου ημερολογίου.

Όλοι αυτοί προτιμούν να μυρώνουν παρά νά βαπτίζουν τους αιρετικούς κατά τους Ιερούς Κανόνας· να ραντίζουν, αντί να βαπτίζουν τους πιστούς της Εκκλησίας τους· καί μόνον τους ορθώς βαπτισθέντας του παλαιού πιστούς, να... ξαναβαπτίζουν!Δυστυχώς, όμως σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται όλοι οι κληρικοί του νέου. 

Ως πρόσφατον παράδειγμα αναφέρομεν τό βιβλίο τού π. Νικοδήμου Αεράκη, υπό τον τίτλον: ''Επίκαιρα θέματα'', Αθήναι 1999. Εις αυτό, μεταξύ άλλων κειμένων του, δημοσιεύει και την Εισήγησίν του στην Σύναξιν των πνευματικών της Μητρόπολης Ύδρας,που ανήκει. (6 Φεβρ. ’84). Είναι αφιερωμένη εναντίον του ομολογητού αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου Σπύρου καί των Μοναζουσών, οι οποίοι το 1984 απεκήρυξαν την Εκκλησίαν του Νέου και ηκολούθησαν τήν ανθενωτικήν Εκκλησίαν του πατρώου εορτολογίου.

Η ομολογία τους ήτο μία ελπιδοφόρα εξαίρεσις μέσα στο τέλμα της αδιαφορίας που επεκρατει και επικρατεί στην Εκκλησίαν τού Νέου. Ο επίσκοπος του π. Χρυσοστόμου με βοηθούς τούς αδελφούς Αεράκη, Δανιήλ καί Νικόδημον, αντέδρασε μετά πάθους εναντίον των συγχρόνων ομολογητών.

Δια της όλης αντιδράσεως καί βαρβάρου συμπεριφοράς τους, οι ανωτέρω ρασσοφόροι επαλήθευσαν τους λόγους του ομολογητού Μαξίμου, ο οποίος 14 αιώνες προτύτερα, πέρασε από τα ίδια μονοπάτια της ομολογίας και συνεπώς τής συκοφαντίας και ποικίλης κακοπάθειας εκ μέρους των αντίπαλων του. 

Γράφει λοιπόν, ο Όσιος για όλους τους συγχρόνους μαθητάς του π. Επιφ. Θεοδωροπούλου, οι οποίοι, όπως ο δάσκαλός των, προκειμένου να πολεμήσουν τους ομολογούντας την Ορθοδοξίαν, διαστρέφουν τον λόγον τού Θεού. «ΙΙολλοί εσμέν οι λέγοντες, ολίγοι δε οι ποιούντες· αλλ' ουν τον λόγον του Θεού, ούδείς ώφειλε νοθεύειν δια την ίδιαν αμέλειαν, αλλ' ομολογείν μεν την εαυτου ασθένειαν, μη αποκρύπτειν δε, την του Θεού αλήθειαν, ίνα μη υπόδικοι γενώμεθα μετά της των εντολών παραβάσεως και της του λόγου του Θεού παρεξηγήσεως»! (Περί άγάπης, εκατ. δ', παρ. πε).

Με βάσιν τους ανωτέρω λόγους του Αγίου Μαξίμου, αποτελούν πέλαγος ολόκληρον αι αντιπαραδοσιακαί θέσεις της Εισηγήσεως του π. Νικοδήμου Αεράκη, στην προσπάθειά του να παρουσίαση αθώον τον επίσκοπόν του κ. Ιερόθεον -τον απηνή διώκτην των Μοναζουσών και του π.Χρυσοστόμου— και συνεπώς ένοχους τους ομολογητάς! Η πλουσιωτάτη παράδοσις της Ορθοδοξίας, η επικροτούσα την διαγωγήν των ανωτέρω ομολογητών,αφήνει τελείως αδιάφορον τον επικριτήν του π.Χρυσοστόμου!... 

Ο αναγνώστης και μόνον από το κύριον άρθρον του παρόντος ''Αγιορείτου'', αντιλαμβάνεται ευκόλως, ότι η κοινωνία μετά της αιρέσεως σημαίνει συμμετοχή στο έγκλημα της αιρέσεως. Συνεπώς είναι 100% ένοχος ο επίσκοπος του π. Νικοδήμου και αυτός ο ίδιος, κοινωνούντες τη αιρέσει. Η κοινωνία αυτή, τους καθιστά «εχθρούς του Θεού», κατά τον Μέγαν ομολογητήν Θεοδώρητον τον Στουδίτην.

Αλλά και ο αδελφός του π. Νικοδήμου, π. Δανιήλ Αεράκης συνεχίζει μέχρι σήμερα, αμείωτα να εκφράζη το μένος του εναντίον των κληρικών και λαικών του παλαιού ημερολογίου. Προσφάτως (8 Όκτ. ’99), από τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Λυδίας τής Φιλιππησίας εξαπέλυσε δριμύτατον υβρεολόγιο εναντίον των «εσωτερικών εχθρών» της Εκκλησίας, των παλαιοημερολογιτών! Τους απεκάλεσε όλους, άνευ ουδεμίας εξαιρέσεως, «ανίερους και αγύρτας»! Επίσης ωμίλησε ειρωνικά γι αυτούς, που ασχολούνται με το 666. 

Ερωτώμεν: Είναι δυνατόν με τέτοιους κληρικούς να μην προχωρά αλματωδώς ο Οικουμενισμός και δι΄αυτού η Νέα Εποχή; Δυστυχώς, αυτός είναι στο σύνολό του σχεδόν ο κλήρος του νέου ημερολογίου. Ευγενέστατοι προς όλους τούς αιρετικούς, αγενέστατοι και ανυποχώρητοι φονταμενταλισταί, όταν αναφέρωνται στους πιστούς του πατρώου εορτολογίου. Η μεγάλη και ύπουλος ασθένεια του Νεοημερολογιτισμού, που τον οδήγησε προοδευτικά στην αγκαλιά του Οικουμενισμού!...

Δια περισσότερα επί του μεγάλου αυτού θέματος της κοινωνίας με τήν αίρεσιν παραπέμπομεν τον αναγνώστην στο ημέτερον «Ορθοδοξία και αίρεσις», Αθήναι 1982,σ.112. Ένα σύνηθες επιχείρημα των νεοημερολογιτών κατά των πιστών του πατρώου εορτολογίου είναι και το θέμα του ζήλου. Τους θεωρούν, ως έχοντας ζήλον «ου κατ΄ επίγνωσιν», γι’ αυτό και τους συγκρίνουν με τους συγχρόνους φονταμενταλιστάς.

Φονταμενταλισταί υπάρχουν σχεδόν παντού με θρησκευτικό χαρακτήρα, διακρίνονται ο μουσουλμανικός, ο παπικός και ο προτεσταντικός φονταμενταλισμος (= η υπεράσπιση των θρησκευτικών θεμελίων). «Στα πλαίσια της Ορθοδοξίας θα μπορούσαν να σημειωθούν οι ζηλωτικές κινήσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα και των Παλαιοπίστων στή Ρωσία...», σημειώνει ό καθηγητής τής Θεολογίας κ. Γ. Μαντζαρίδης στο έργο του: «Πρόσωπα και θεσμοί», στο οποίο ασχολείται και με την «επέλαση του φονταμενταλισμού».(σσ. 79-98). 

Η ανωτέρω παρομοίωσις και εξίσωσις συνιστά τραγικήν παραποίησιν τής αληθείας. Οι παλαιόπιστοι ηγκιστρωμένοι στα λάθη του παρελθόντος δεν δέχθηκαν τις ορθές λειτουργικές μεταρρυθμίσεις της εκκλησίας των, οι παλαιοημερολογίται αντιθέτως, πιστοί στην πλούσια παράδοσή τους, απέρριψαν την αντικανονική αλλαγή του ημερολογίου, όπως δεν την δέχεται και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος τής Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Η διαφορά είναι αβυσσαλέα! Τί κοινόν είναι δυνατόν να υπάρχη μεταξύ των δύο αυτών κινημάτων; Δυστυχώς, όμως οι νεότεροι θεολόγοι περί πάντων τυρβάζουν, πλήν της πιστότητος στην Παράδοσιν, την οποίαν, σημειωτέον και αγνοούν και καταφρονούν, ιδίως οι της ακαδημαϊκής θεολογίας. Απόδειξις η στάσις των απέναντι στην αίρεσιν τού Οικουμενισμού και της προδοσίας των προκαθημένων Κων/λεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Αμερικής και Αυστραλίας!

Ουδεμία διαμαρτυρία, πλήρης συμπόρευσις μετ’ αυτών, σαν να μη συμβαίνη τίποτα... Μόνον, όταν αντιδράση κάποιος στην προδοσία, γίνονται ζωηροί και επιθετικοί, οι πρώην νυσταλέοι, «χλιαροί» και αγαπολόγοι... Κατάστασις φρικτή! 

Ας συνεχίσωμεν, όμως με τους συλλογισμούς του κ. Μαντζαρίδη. «Όταν η αποδιοργάνωση της κοινωνίας συμβαδίζει με την εκκλησιαστική αποδιοργάνωση, όταν μαζί με την διάλυση των κοινωνικών θεσμών, υποχωρούν και οι θεσμοί τής Εκκλησίας... είναι φυσικό να αναζητούνται με κάθε τρόπο σημεία στηρίξεως. Ως ευκολότερη και αντικειμενικά πειστική λύση στις περιπτώσεις αυτές, φαίνεται η καταφυγή σε αντικειμενοποιήσεις της εκκλησιαστικής παραδοσεως.

Τα πατερικά κείμενα, οι τύποι και οι κανόνες της εκκλησιαστικής ζωής, οι καθιερωμένες αυθεντίες μετατρέπονται σε σύμβολα συσπειρώσεως και οπλοστάσια για την προάσπιση των υποκειμενικών επιλογών για την κατατρόπωση των αντίπαλων. Με τον τρόπον αυτόν αναδύεται ένας σκληρός φονταμενταλισμός (= ζηλωτισμός, σ. ημ.), που νεκρώνει την αλήθεια της πίστεως και αποθεώνει τους τύπους και τις αντικειμενικοποιήσεις της». Η μεγάλη αδυναμία των ανωτέρω κειμένων έγκειται στο ότι δεν προσφέρουν ένα σύγχρονο παράδειγμα, ώστε να κρίνη ο αναγνώστης την αλήθειαν ή μη των λόγων του κ. καθηγητού. 

To ότι, όμως θεωρεί την αναφοράν του πιστού σε πατερικά κείμενα και Ιερούς Κανόνας σε περιπτώσεις εκκλησιαστικής κρίσεως, ως ζηλωτισμόν αδόκιμον και απορριπτέον, αυτό και μόνον,τον καθιστά αντιπαραδοσιακόν με την κυριολεκτικήν σημασίαν τής λεξεως!

Οι λόγοι του κ. Μ. δεν έχουν καμμίαν σχέσιν μέ την ορθόδοξον πρακτικήν τής παραδόσεώς μας. Η ζωή και οι λόγοι του πλέον ασήμου ομολογητού αποτελούν άμεσον και έμπρακτον ανατροπήν των υποκειμενικών συλλογισμών του... Τα εν συνεχεία επιχειρήματα του κ. καθηγητού είναι ακόμη πιο τραγικά. Γράφει: « Η πίστη στον χριστιανικό Θεό και η εμπειρία της παρουσίας του δεν κάνουν τον άνθρωπο φανατικό ή αδιάλλακτο, αλλά τον μεταμορφώνουν και τον ειρηνεύουν...

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι από την φύση της απόλυτη. Ο ζήλος του Θεού δεν βρίσκεται στο περιθώριο, αλλά στην καρδιά της. Γνώμονας όμως του ορθοδόξου ζήλου είναι η επίγνωση του Θεού. Ο ζήλος αυτός δεν εξυπηρετεί ανθρώπινες ιδιοτέλειες, ούτε περιορίζεται σε κοσμικά όρια. Ως ζήλος «κατ’ επίγνωσιν» συμβαδίζει πάντοτε με την αληθινή θεογνωσία,που είναι κοινωνία και ένωση με τον Θεόν τής αγάπης.Δρασκελίζει το κτιστό και κοινωνεί με το άκτιστο... 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται, ως θεμέλιο το κτιστό, πράγμα, που συμβαίνει στον φονταμενταλισμό. Απο την στιγμή που γίνεται αυτό, παύει να υπάρχει Ορθοδοξία, ή ακριβέστερα -και με βάση την ορθόδοξη θεολογία- παύει να υπάρχει Χριστιανισμός, γιατί ειδωλοποιείται το κτιστό... Ο χριστιανικός φονταμενταλισμός αποτελεί διαστροφή της χριστιανικής αληθείας, ειδωλοποίηση του Χριστιανισμού και άρνηση της άκτιστης Εκκλησίας».

Ωραιολογίες χωρίς αντίκρυσμα αληθείας, εφ' όσον ο κατηγορούμενος είναι ο ορθόδοξος ζηλωτισμός, δηλαδή ο εν Έλλάδι παλαιοημερολογιτισμός. Πότε διεπίστωσεν ο κ. Μ. εκφράσεις ζήλου χωρίς επίγνωσιν, φανατισμού και βίας στην Εκκλησία του παλαιού ημερολογίου, ώστε να εντάσσει τους πιστούς της στους άνευ επιγνώσεως ζηλούντας; Πότε παρετήρησε φαινόμενα παράλληλα του Μουσουλμανικού φονταμενταλισμού ή του προτεσταντικού ή παπικού, τύπου Μπέλφαστ;

Πότε είδε ιδιοτέλειες, έλλειψη αγάπης και αδιαφορίαν δια την μετά του θείου ένωσιν; Και δια να γίνωμε πιο συγκεκριμένοι: «Πήγαμε ποτέ εμείς να βεβηλώσωμε τα θυσιαστήριά σας, ννα χύσωμε το Άγιον Ποτήριον, να σπάσουμε τις εικόνες σας, να ανατινάξουμε τις εκκλησίες σας ή να εντοιχίσωμε τις πόρτες σας; Αποσχηματίσαμε καμμία καλόγριά σας εν μέση οδώ; 

Ξυρίσαμε κανένα κληρικόν σας ή βαλαμε κανέναν άλλο σε φυλακή; Ενεργήσαμε ποτέ, ώστε η Πολιτεία να μην αναγνωρίζη τους γάμους και τας βαπτίσεις σας, ώστε να σας εξαναγκάσωμε να ζήτε εις το περιθώριον της κοινωνίας, ως άνθρωποι δευτέρας ζώνης και κατηγορίας; Ενεργήσαμε ποτέ, ώστε να μην σας δίδεται άδεια οικοδομής ευκτηρίου οίκου, ή να απαγορεύσουμε τας συνάξεις σας ή να εμποδίσουμε τους νέους σας από την μελέτην της θεολογικής επιστήμης»;

Και όμως... όλα αυτά, τα έπραξαν οι εν επιγνώσει ζηλωταί, οι τήν βασιλικήν καυχώμενοι, ότι βαδίζουν οδόν, οι έχοντες ζήλον «που τους οδηγεί στην θεογνωσίαν, που είναι κοινωνία και ένωση με τον Θεόν τής αγάπης»! (σ. 96). Ώστε αυτοί είναι οι καρποί της του Θεού ενώσεώς σας; Ο διωγμός του αδελφού, η καταπίεσίς του νά δεχθή το παράνομον δια της ασκήσεως «βαναύσου βίας προκειμένου να επιβληθή πειθαρχία εις τους μη θέλοντας να υποταγούν»!

Πού είναι τέλος πάντων, η τοσούτον υφ'υμών υμνούμενη ελευθερία του προσώπου; Η ανωτέρω διαγωγή σας δεν συνιστά φονταμενταλισμό εις όλην του την απαίσιαν έκφρασιν; Και το ακόμη σπουδαιότερον: 

Οί Παλ/ται σεβόμεθα και το κτιστόν, χωρίς να το ειδωλοποιούμεν, και αγωνιζόμεθα δια την κατάκτησιν της ακτίστου χάριτος, όσο μπορούμε. Στο κτιστόν υπάγονται όλα, όσα μας βοηθούν δια την αναγωγήν μας στο άκτιστον θείον, όπως τα δώρα της Θ.Ευχαριστίας, αι εικόνες, οι ψαλμωδίες, τα τυπικά, η κανονική τάξις, που συνέχει τα επίγεια και τα ουράνια.

Η κατηγορία της ειδωλοποιήσεως του κτιστού αποτελεί εικονομαχικόν επιχείρημα,(διακονούμενον από τον προτεσταντισμόν σήμερα και άλλες αιρέσεις), διότι και οι αιρετικοί εικονομάχοι ειδωλολάτρες απεκάλουν τους εικονοφίλους, επειδή, ως έλεγον, φιλούν και λατρεύουν ξύλα και χρώματα!

Και όμως,
οι εικονόφιλοι της εποχής εκείνης διεμαρτύροντο συνεχώς,
εβασανίζοντο, εν έξορίαις,απέθνησκον,
προκειμένου δια του κτιστού να φυλάξουν τον οφειλόμενον σεβασμόν στο άκτιστον θείον!
Σήμερα,
οπού το κινδυνευομενον είναι η πίστις,
ποιαι αι κατά Θεόν αντιδράσεις των εν έπιγνώσει δήθεν ζηλωτών;
Η σιγούν,
το οποίον συνιστά τρίτον αθείας είδος κατά τον Άγιον Γρηγόριον Παλαμάν,
ή συμπορεύονται και επικροτούν,
αρκούμενοι εις ύβρεις κατά των αγωνιζομενων παλαιοημερολογιτών!
Αυτός είναι ο καρπός του εν επιγνώσει ζήλου των,
η αποξένωσίς των από τα σωτήρια παραδοσιακά πρότυπα των ζηλωτών πατέρων του παρελθόντος-κοινός πλούτος τής Εκκλησίας-δια μίαν υποθετικήν κοινωνίαν μετά τού ακτίστου,άνευ κόπου ή θυσίας!
Αρκούνται στα ωραία λόγια,
τα οποία αδυνατούν να καλύψουν την πνευματικήν πτωχείαν των,την αντιπαραδοσιακήν
δηλαδή τοποθέτησιν καί μονομέρειαν,την μονοφυσιτικήν ερμηνείαν σχέσης κτιστού και ακτίστου,
τα οποία αντιθέτως,
λειτουργούν εν πάση αρμονία στον χώρον τής ανθενωτικής ενστάσεως του παλαιού ημερολογίου!

Εισαγωγή στο διαδίκυτο,στο μοτοτονικό σύστημα

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο

 ''ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ''

του αειμνήστου Ιερομονάχου-Θεολόγου

 π. Θεοδωρήτου Μαύρου.

Τίτλος και επιμέλεια ημετέρα.

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 

ΤΑ ΕΠΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ

Ἦταν ἕνας Γέροντας στὴ Θηβαϊδα ποὺ ἔμενε σ᾿ ἕνα σπήλαιο καὶ εἶχε ἕναν ὑποτακτικὸ μαθητευόμενο. Συνήθιζε ὁ Γέροντας κάθε βράδυ νὰ τοῦ δίνει ὠφέλιμες συμβουλὲς καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ νουθεσία, ἔκανε προσευχὴ καὶ τὸν ἔστελνε νὰ κοιμηθεῖ.

Κάποτε συνέβη μερικοὶ εὐλαβεῖς λαϊκοί, ἐπειδὴ γνώριζαν τὴ μεγάλη ἄσκηση τοῦ Γέροντα, νὰ τοὺς ἐπισκεφθοῦν καὶ νὰ προσφέρουν σ᾿ αὐτοὺς κάποιο φαγητὸ νὰ φᾶνε. Ἀφοῦ ἔφυγαν αὐτοί, κάθισε πάλι ὁ Γέροντας τὸ βραδάκι, ὅπως τὸ συνήθιζε, καὶ νουθετοῦσε τὸν ἀδελφό.Τὴν ὥρα ὅμως ποὺ τοῦ μιλοῦσε,τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Καὶ ὁ ἀδελφὸς ἔμεινε κοντά του, ἕως ὅτου ξυπνήσει καὶ τοῦ κάνει τὴν εὐχή.

Καθὼς λοιπὸν καθόταν πολλὴ ὥρα καὶ ὁ Γέροντας δὲν ξυπνοῦσε, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τοὺς λογισμούς του νὰ πάει νὰ κοιμηθεῖ χωρὶς νὰ τοῦ κάνει τὴν ἀπόλυση. Ἀλλὰ βίασε τὸν ἑαυτό του καὶ ἀντιστάθηκε στὸν λογισμὸ καὶ παρέμεινε. Πάλι ὅμως ἐνοχλήθηκε καὶ δὲν ἔφυγε. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐνοχλήθηκε ἑπτὰ φορὲς καὶ ἀντιστάθηκε στὸν λογισμό. Ἀργότερα, ἀφοῦ εἶχε προχωρήσει ἡ νύκτα, ξύπνησε ὁ Γέροντας καὶ τὸν βρῆκε νὰ κάθεται δίπλα του καὶ τοῦ λέει: «Δεν ἔφυγες μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα;»

Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Ὄχι, ἀββᾶ, γιατί δὲν μοῦ ᾿κανες ἀπόλυση». «Καὶ γιατί -τὸν ρωτάει ὁ Γέροντας- δὲν μὲ ξύπνησες;». «Δὲν τόλμησα -ἀπαντᾷ ὁ μαθητής- νὰ σὲ σκουντήσω γιὰ νὰ μὴ σοῦ διακόψω τὸν ὕπνο». Σηκώθηκαν ευθύς, ἄρχισαν τὸν ὄρθρο καὶ ὅταν τελείωσε ἡ ἀκολουθία, ἀπέλυσε τὸν ἀδελφὸ ὁ Γέροντας. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ καθόταν μόνος, ἦρθε σὲ ἔκσταση καὶ βλέπει κάποιον νὰ τοῦ δείχνει ἕναν τόπο λαμπρὸ, στὸν ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνας θρόνος καὶ ἐπάνω στὸν θρόνο ἦταν τοποθετημένα ἑπτὰ στεφάνια.

Καὶ ρώτησε αὐτὸν ποὺ τοῦ τὰ ἔδειχνε: «Τίνος εἶναι αὐτά;». Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Τοῦ μαθητῆ σου. Τὸν τόπο καὶ τὸν θρόνο τοῦ τὰ χάρισε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ὑπακοή του. Καὶ τὰ ἑπτὰ στεφάνια τὰ κέρδισε αὐτὴ τὴ νύκτα». Ἀπόρησε ὁ Γέροντας γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε καὶ γεμάτος ἀπὸ δέος καλεῖ τὸν ἀδελφὸ καὶ τοῦ λέει: «Πές μου, τί ἔκανες τὴ νύκτα αὐτή;» «Συγχώρα με, ἀββᾶ -ἀπάντησε ἐκεῖνος- δὲν ἔκανα τίποτε».

Ὁ Γέροντας νομίζοντας ὅτι ἀπὸ ταπεινοφροσύνη δὲν ὁμολογεῖ, τοῦ εἶπε: «Δεν θὰ σ᾿ ἀφήσω νὰ φύγεις, ἐὰν δὲν μοῦ πεῖς, τί ἔκανες ἢ τί σκέφτηκες τὴ νύκτα αὐτή». Ἀλλὰ ὁ ἀδελφὸς, ἐπειδὴ γνώριζε καλὰ ὅτι τίποτε δὲν ἔχει κάνει, δὲν εἶχε τί νὰ πεῖ. Καὶ λέει στὸν πατέρα: «Ἀββᾶ, δὲν ἔκανα τίποτε, παρὰ μόνο ὅτι ἐνοχλήθηκα ἀπὸ λογισμοὺς ἑπτὰ φορὲς νὰ φύγω, χωρὶς νὰ μοῦ κάνεις τὴν ἀπόλυση, ἀλλὰ δὲν ἔφυγα».

Ὅταν τ᾿ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Γέροντας, κατάλαβε ὅτι κάθε φορὰ ποὺ πάλευε καὶ νικοῦσε τὸν λογισμό του, κέρδιζε ἕνα στεφάνι ἀπὸ τὸν Θεό. Στὸν ἀδελφὸ βέβαια δὲν εἶπε τίποτε, ἀλλὰ τὰ διηγήθηκε αὐτὰ σὲ ἀνθρώπους πνευματικοὺς χάριν ὠφελείας, γιὰ νὰ γνωρίζουμε, ὅτι καὶ γιὰ λογισμοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη σπουδαιότητα, ὁ Θεὸς μᾶς στεφανώνει. Καλὸ λοιπὸν εἶναι νὰ βιάζουμε πάντοτε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό. Γιατὶ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν βιάζεται καὶ τὴν ἁρπάζουν αὐτοὶ,ποὺ αγωνίζονται!...

Μέγα Γεροντικόν

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Προ μηνών,ο γνωστός πνευματικός της Σιναιτικής ερήμου π. Άδριανός
άπεκήρυξε τον οίκουμενισμόν του νέου ήμερολογίου και προσεχώρησε εις την Εκκλησίαν του παλαιού,
αφού διεπίστωσε και εμπράκτως τις κακοδοξίες των σημερινών επισκόπων τής «’Ορθοδοξίας».
Αύτό,
ώς ήτο φυσικόν, δεν άρεσε σε πολλούς του νέου ήμερολογίου,
κληρικούς καί λαϊκούς θεολόγους,
καθότι ελέγχει την πορεία τους και τους αφήνει ακάλυπτους ενώπιον των πνευματικών τους τέκνων,
τα οποία δικαίως θα διερωτώνται, τί συμβαίνει.
Δια τούτο το περιοδικόν «Ο Σταυρός» έγραψε εκτενές σχόλιο (Αύγ.944,σ.134),
παρατηρών διά τον π. Άδριανόν,
ότι «δεν εξήντλησε τα μέσα».
Κατα τήν γνώμην του συντάκτου έπρεπε προτού διακοψει κοινωνίαν με την Εκκλησίαν του νέου,
«να έστελνε εγκυκλίους επιστολάς προς τούς άπανταχού γής ευρισκομένους χριστιανούς,
στις οποίες θα στηλίτευε τήν απόκλησι προς τον οικουμενισμόν των προσώπων εκείνων,
που θα έπρεπε να είναι φρουροί τής ορθοδόξου πίστεως».
Ή πρότασις του συντάκτου περί γραπτής διαμαρτυρίας εφηρμόσθη κατα κόρον απο τους αγωνισθέντας προ ικανών ετών,
κατα τής κακοδοξίας και ουδέν αποτέλεσμα έφερε,
μονο ή διακοπή κοινωνίας τους ενοχλεί και τους αποκαλύπτει.
Έτσι ο π. Αδριανός προτίμησε τήν οδόν τής πράξεως.
Προς τούτο επεσκέφθη Αυστραλίαν καί Καναδά,
όπου ανθεί ό άπόδημος Έλληνισμός,
προκειμενου να στηλιτεύση τήν αίρεσιν.
Το αποτέλεσμα;
Τον έξεδίωξαν αμέσως οί «ορθόδοξοι» αρχιεπίσκοποι και επίσκοποι των περιοχών!

Κι αυτό, επειδή διεπιστωσε, ότι έχουν πια πωρωθή, κατά τον λόγον του θείου Παύλου, άπεφάσισε νά άσφαλισθή δια της αποτειχίσεως και προσχωρήσεως εις τας τάξεις των Παλαιοημερολογιτών. Ό 'Άγιος Θεόδωρος ό Στουδίτης, τον όποιον αναφέρει «ο Σταυρός», ως αγωνιστήν «εντός τής Εκκλησίας», μόνο δια το θέμα του παράνομου γάμου του αυτοκρατορος εφήρμοσε οικονομίαν αρκούντως αυστηράν, διακόψας κοινωνίαν με όλους τους πρωταίτιους τής μοιχοζευξίας και τους κοινωνούντας αυτοίς.

Στήν περίοδον, όμως τής εικονομαχικής αιρέσεως, ή διακοπή τής κοινωνίας ήτο καθολική· ουδείς εικονόφιλος εκοινώνει με τους εικονομάχους, καθόσον τα μέτωπα ήσαν χωρισμένα και πας ομολογών πίστιν και σεβασμόν προς τας αγίας εικόνας εδιώκετο απηνώς. Και ταύτα μέν εις τήν έκκλησίαν του Βυζαντίου. Ύπήρχαν, όμως άλλαι τοπικαί εκκλησίαι και πατριαρχεία, που δεν μετείχαν τής αίρέσεως και τα όποία εκοινώνουν μέ τούς είκονοφίλους. Σήμερα, όμως τα πραγματα είναι πολύ χειρότερα τής εικονομαχικής περιόδου. 

Η πενταρχία τών πατριαρχείων και όλαι αι αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι κοινωνούν και συνεργαζονται μεταξύ των διώκουσαι τους ενισταμένους κατά τής αιρεσέως του οικουμενισμού (πλήν του πατριαρχείου Ιεροσολύμων). Συνεπώς, ή μόνη οδός, πού απομένει, δι’ οποίαν θέλει να μείνη αμέτοχος της αιρέσεως και κατακριτού κοινωνίας, είναι ή οδός τής αποτειχίσεως και ή κοινωνία του με τας εκκλησίας του παλαιού ήμερολογιου.

Τήν ανωτέρω στάσιν επικροτεί ή παλιά τής Όρθοδοξίας παράδοσις και οι ιεροί Κανόνες, οι οποίοι θεωρούν «άξιους τιμής» τούς ούτως ένεργούντας! Δυστυχώς οί συντάκται τού «Σταυρού», παρά τά γραφέντα επί μίαν τριακονταετίαν, επιμένουν, ότι μπορεί νά είναι ορθόδοξοι, ώς οι όμολογηταί του παρελθόντος,και συγχρόνως να κοινωνούν με όλας τας εκκλησίας που κακοδοξούν ή κοινωνούν με την κακοδοξίαν! 

Αυτό το αποκαλούν αγώνα «εντός των τειχών της Εκκλησίας», ενώ σημαίνει ακριβώς το αντίθετον, ευρίσκονται εντός της κακοδοξίας και έκτός αληθείας! Και κάποιοι ήγούμενοι έπί αγίου Θεόδωρου, έχοντες τα μοναστήρια τους και μνημονεύοντες των αιρετικών, ενόμιζον, ότι πράττουν έργον θεάρεστον και διακριτικόν, όπως οι συντάκται του «Σταυρού»,προς τους οποίους έγραψε ό Όσιος Πατήρ:

«και τώρα δέξαι μου, τιμιώτατε πάτερ,ομιλούντα πιο ελεύθερα. Δεν τυγχάνει εκτός ευθύνης, το να συλληφθής, δηλαδή άπό ανθρώπους τού βασιλέως και νά παραμείνης παρά ταύτα ελεύθερος... Εάν η οσιότις σου ουδέν έπαθε εκ των ανωτέρω (των βασάνων δηλαδή που ύπεβάλοντο οι πιστοί), μετά τήν σύλληψιν, συγχώρα με, αλλά έπλανήθης αδελφέ. Και μή μου δικαιολογήσαι, πως διατηρείς ασφαλείς τας εκκλησίας και τάς άγιογραφίας των ναών, ώς καί τό μνημόσυνον του πατριαρχου. Τα παρόμοια και άλλοι πεπτωκοτες φλυαρούσιν. Τα ανωτέρω δεν δύνανται να διατηρηθούν, έκτός, εάν εγένετο προδοσία της ορθοδόξου ομολογίας. 

Διότι σε παρακαλώ, ποια ή ωφελεια, όταν εμείς που λεγόμεθα και είμεθα ναός του Θεού, έχουμε καταστραφή (διά τής μή ομολογίας), με το να περιποιούμεθα άψυχους ναούς;... Αλλοίμονον, άλλοι νά άποθνήσκουν, άλλοι να έξωρίζονται,άλλοι να μαστιγώνονται, άλλοι να φυλακίζωνται, άλλους να φιλοξενούν τα όρη, αι ερημίαι, οι βράχοι και τα σπήλαια, και εμείς διαμένοντες στα σπίτια μας να νομίζωμεν, ότι θα παραμείνωμεν άβλαβείς. Ούδόλως...».

Ταύτα είπα από αγάπη προς σε και ως υπενθύμισιν,ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες είναι άξιοι τιμωρίας...». (P.G.99,1365 AC). Καί προς τον ηγούμενον Θεόφιλον:«... Καί συ, ώ τρισάθλιε,εαλωκώς τη ψυχοφθόρω κοινωνία, και μενών εις το ολετήριον, επανούτως, αλλ' ου μοναστήριον, λεγεις ευ έχειν... Τινας δε και αδελφούς εφύλαξας, διεφθορότας τη ολεθρία σου κοινωνία, καν έν βρώμασι; σκάνδαλον του κοσμου, υπόδειγμα αρνήσεως, προτροπή απώλειας,σαρξ, άλλ’ ου πνεύμα, σκοτήρ, άλλ’ ού φωστήρ...». (Αύτ. 1337 C). 

Ιδού, πώς εσκέπτοντο και ένεργούσαν οι άληθινοί πατέρες του παρελθόντος καί μάλιστα ο Μέγας Θεόδωρος, τον οποίον ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς θεωρεί, ως τον «ατρόμητον ομολογητήν των θεανθρωπίνων αληθειών». Μακάριοι οι ταπεινώς μιμούμενοι τήν πορείαν του, δυστυχείς δε άληθώς,οι διαστρέφοντες τούς λόγους του,προκειμένου να δικαιολογήσουν τήν παραμονήν τους εις τήν αίρεσιν... 10/’94.

ΟΤΑΝ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ

Αποτελεί αυταπόδεικτη αλήθεια για τον πολιτικό χώρο, ότι κανείς δικτάτορας δεν θα μπορούσε να σταθή χωρίς συνεργάτες. Το ίδιο άκριβώς συμβαίνει και στον εκκλησιαστικό χώρο. Κανείς αιρετικός δεν θά μπορούσε νά ευδοκιμήση, αν δεν είχε αυτούς, που θα επικροτούσαν,ή τουλάχιστον θα ανέχονταν σιωπηρώς τήν αιρεσίν του, θα κοινωνούσαν μαζί του και θα τον ακολουθούσαν.

Και για να γίνομε πιο συγκεκριμένοι. Από θεολόγους και κληρικούς όλων των μετώπων έχει χαρακτηρισθή ο Οικουμενισμός, ως παναίρεσις. Ενώ ξεκίνησε δειλά μέ τό σύνθημα τής αγάπης, κατέληξε σήμερα νά διακηρύσση «γυμνή τή κεφαλή», ότι ή Ορθοδοξία δέν είναι ή Εκκλησία,αλλά μαζί με τις λοιπές αιρέσεις,παπισμού και προτεσταντισμού,συναποτελούν τήν Εκκλησίαν! 

Και το κατόρθωσαν αυτό οι οικουμενισταί πατριάρχαι, διότι είχαν βοηθούς και συναντιλήπτορας στήν ανίερη προσπάθεια τους εκατοντάδας επισκόπων και χιλιάδας ιερέων και μοναχών, που, είτε επικροτούσαν, είτε σιωπούσαν δια τήν προδοσίαν! Έτσι ή αίρεσις του Οικουμενισμού έχει δυο χαρακτηριστικά, που δεν είχαν οι παλαιές αιρέσεις:

πρώτον,τήν καθολικήν κατά τής Ορθοδόξου Εκκλησίας έπίθεσιν καί όχι μόνον εναντίον ενός δόγματος· και δεύτερον, τήν καθολικήν σχεδόν αποδοχήν τής αιρεσέως απο τους κορυφαίους κληρικούς καί θεολόγους τής Ορθοδοξίας, μέ έλαχίστας εξαιρέσεις στο χώρο των ιερέων και μοναχών. Σημειωτέον, ότι οι εξαιρέσεις αυτές αναφέρονται μόνο στο θεωρητικό ποιον,δηλαδή στα λόγια και την πέννα, χωρίς ουδεμίαν πρακτικήν έκφρασιν αντιστάσεως, όπως είναι ή διακοπή κοινωνίας μέ τήν αίρεσιν κ.λ.π. 

Τό θλιβερώτερον, όμως εν προκειμένω είναι ή δικαιολογία που προβάλλουν αυτοί οι ρασοφόροι παντός βαθμού, προκειμένου νά υποστηρίξουν τήν θέσιν τους. Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ενεργούν έτσι, διότι επιθυμούν να ευρίσκωνται εντός Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προιστάμενους των ή τούς κοινωνούντας μέ αυτούς, θά εύρεθούν αμέσως έκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή τής ορθοδόξου διδασκαλίας!

Ένώ oi Ιεροί Κανόνες και ό σύνολος χορός των ομολογητών Πάτερων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν καί προστασίαν τής Εκκλησίας τήν διακοπήν κοινωνίας μέ τούς αιρετικά κηρύσσοντας,αυτοί ισχυρίζονται τά ακριβώς αντίθετα!Έτσι, όχι μόνον συμμαχούν προς τήν αιρεσιν και τήν ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων,αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς, αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας άγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τά ακριβώς αντίθετα από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα. 

Σαφέστατη άπόδειξις τής υποκειμενικής και άκρως άντορθοδόξου θεσεώς των είναι, ότι ούδεμία μαρτυρία αναφέρουν προς στηριγμόν των λεγομένων των. Ελλείψει δε πατερικών επιχειρημάτων δημιουργούν συνεχώς νέα εκ του προχείρου, προς παρηγορίαν των οπαδών τους, διότι κάθε λίγο οι αιρετικοί οικουμενισταί πού ακολουθούν, διά λόγων και έργων, τους αχρηστεύουν τα παλαιά!...

Γράφομεν τα ανωτέρω, διότι προσφάτως εδημοσιεύθη στον «Ορθόδοξον Τύπον» (12,3), άρθρον τού ηγουμένου τής Ί. Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους, εις το οποίον, ενώ καταδικάζεται το «οικουμενιστικο παραλήρημα» των ήμερων μας, τονίζεται συγχρόνως, ότι «εμείς μένουμε στήν Αγία μας Εκκλησία, διότι πιστεύουμε ότι μέσα από την Εκκλησία και όχι έκτός αυτής, ημπορούμε να αγωνισθούμε». Ή αλήθεια, όμως έν προκειμένω είναι, ότι ή στάσις τους αυτή,τους τοποθετεί εκτός της αγωνιζομένης κατά της αιρέσεως Εκκλησίας καί συνεπώς μετά τής μερίδος των αιρετικών πού κοινωνούν. 

Άν δέ ληφθή ύπ’ όψιν, ότι οι Αγιορείται μνημονεύουν τον Βαρθολομαίο, τον ''πρύτανη'' των οικουμενιστών, τότε αντιλαμβάνεται κανείς την τραγικότητα της ανωτέρω προτάσεως του ηγουμένου, ο οποίος δυστυχώς, εκφράζει το κοινό πιστεύω των Αγιορειτών. (Έκτός βεβαίως τών ζηλωτών πατέρων). Και μόνον οι λόγοι του Μ. ’Αθανασίου, όπου προτρέπει τους πιστούς να προσεύχωνται στο ύπαιθρον, προκειμενου νά μήν κοινωνήσουν μέ τούς Αρειανούς (ΒΕΠΕΣ, 33, 199), και τών Αγίων Χρυσοστόμου και Θεοδώρου τού Στουδίτου, που τονίζουν:

''ότι εχθροί του Θεού δεν είναι μόνο οι αιρετικοί, αλλά και οι κοινωνούντες με αυτούς, έστω και αν θεωρητικώς απορρίπτουν τήν αίρεσιν''(P.G.99,1164 Α), ανατρέπει εκ θεμελίων το ανωτέρω άρθρον του ηγουμένου. Το τραγικόν είναι, ότι ο Αγιορείτης ηγούμενος, στο τέλος του άρθρου του επικαλείται τας ευχάς «των μέχρι θανάτου» άγωνισθέντων κατά τής αιρέσεως ομολογητών. 

Είναι, όμως αποδεδειγμένον ιστορικώς, ότι αντίστασιν «μέχρι θανάτου» στην αίρεσιν έκαναν μόνον όσοι διέκοπτον κοινωνίαν προς αυτήν, και δια τούτο εξωρίζοντο ή εθανατούντο. Αντιθέτως ή διακονία τών «εντός εκκλησίας» δήθεν αγωνιζομένων,εκφράζεται άριστα υπό του κατωτέρω λογου τού Μ.Βασιλείου:

«Ήμίν δέ προς τώ φανερώ πολέμω τών αιρετικών έτι και ο παρα των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθένειας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (έπ. 92). Συνεπώς, ό καθηγούμενος, τό μόνο πού κατορθώνει με κείμενα σαν το ανωτέρω είναι να φαίνεται ορθοδοξος, τή δε άληθεία, πολλώ άπέχων τής αληθούς ορθοδοξίας!

 

ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑΝ

Τον Φεβρουάριο του 1998, ο Γεν.Γραμματεύς του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών κ. Raiser επεσκέφθη τήν Ρωσίαν. Κατά την έπίσκεψίν του συνηντήθη μεταξύ των άλλων και μέ τούς καθηγητάς και φοιτητάς τής Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, που ευρίσκεται στην Ι. Μονήν του Αγ. Σεργίου. Η συνάντησις αυτή είχε προγραμματισθή από την Διεύθυνσιν Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας και μέ την ευλογίαν του πατριάρχου Αλεξίου Β'.

Η σχετικώς μεγάλη αίθουσα τής συγκεντρώσεως ήτο πλήρης,ενώ πολλοί εστέκοντο γύρω στους τοίχους και στο πίσω μέρος της αιθούσης. Ένα μικρόφωνο είχε τοποθετηθή εις το μέσον τής αιθούσης δια εκείνους, που θα έπεθύμουν να θέσουν ερωτήσεις στους ομιλητάς στο τέλος των ομιλιών. Είχαν παραχωρηθή είκοσι λεπτά εις το πρόγραμμα γι αυτόν τον σκοπόν.

Η ομιλία του κ. Raiser, γεμάτη άπό οικουμενιστικές κοινοτυπίες, προεκάλεσε μικρόν ενδιαφέρον και ηκούσθη μετά αδιαφορίας απο τους περισσοτέρους. Επόμενος ομιλητής ήτο ό Νικόλας Λόσκυ, υιός τού γνωστού θεολόγου τής Διασποράς Βλαδιμήρου Λόσκυ και καθηγητού στο Ινστιτούτο τού Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.

Μεταξύ άλλων, ο Λόσκυ εξέφρασε τήν σκεψιν, ότι δεν δύναται κάποιος να αποκαλή αιρετικούς, εκείνους που δεν πιστεύουν με τον ορθόδοξον τρόπον. Κατά τήν γνώμην του, εάν κάποιος πιστεύη εις τον Ίησούν Χριστόν και τήν Αγίαν Τριάδα, τότε δέν είναι αιρετικός!... Μετά την λήξιν τών ομιλιών, τέσσερεις ιερομόναχοι, σπουδασταί της Ακαδημίας παρουσίασαν τας απόψεις των σχετικώς με τα λεχθέντα καί έθεσαν ερωτήσεις. 

Οι λοιποί παρόντες σπουδασταί επανειλημμένως εξεφρασαν τήν συμφωνίαν των προς τους συμφοιτητάς των, δια χειροκροτημάτων. Τα κύρια σημεία που ετόνισαν οι ιερομόναχοι ήσαν τα εξής: 1. Η πληρότης τής αλήθειας παραμένει εις τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν καί μόνον εις αυτήν. 2. Αι δηλώσεις των ομιλητών στερούνται σοβαρού περιεχομένου και προκαλούν κατάπληξιν και ανησυχίαν.

Είναι δυνατόν, να μήν έχουν διαβάσει ποτέ τας Αγίας Γραφάς, τους Κανόνας τής Εκκλησίας, ή τα έργα των Αγίων Πατέρων; 3. Ό ''ύποτιθέμενος'' σκοπός συμμετοχής των Ορθοδόξων εις τήν Οικουμενικήν Κίνησιν είναι να μαρτυρήσουν περί τής αληθείας τής ’Ορθοδοξίας. Στήν πραγματικότητα, ούτε οί Ορθόδοξοι μαρτυρούν τήν πίστιν τους, ούτε οί Προτεστάνται διαμαρτύρονται πάρα πολύ.

Έχει περάσει ήδη αρκετός χρόνος, περισσότερον απο μια γενιά οικουμενιστών, που έχει αναχωρήσει —προκειμένου να σταθή ενώπιον τού κριτηρίου του Θεού— καί ποια υπήρξαν τά αποτελέσματα; Ποιοι οί καρποί; Κανείς απολύτως! 4. Επιστροφές εις τήν ορθόδοξον πίστιν έχουν επιτευχθή, αλλά αυτό έχει συμβή χωρίς τήν συμμετοχή του Π.Σ.Ε. 

Πόσες έπιστροφές στήν ’Ορθοδοξία έχουν συμβή όφειλόμεναι εις τό Π.Σ.Εκκλησιών;... 5. Ο Οικουμενισμός είναι αίρεσις, όχι διότι οι άνθρωποι προσεύχονται μετά των αιρετικών, αλλά, διότι η κυρία θέσις, που ανεπτύχθη εδώ είναι, ότι η Εκκλησία είναι υποθετικώς διηρημένη και συνεπώς έχει ανάγκη επανενώσεως. Αυτό συνιστά αίρεσιν συμφώνως προς τήν διδασκαλίαν τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

6. Υποψιάζεται ό Γ. Γραμματεύς, ποιους πράγματι άντιπροσωπεύουν αύτοί, που ενεργούν αυτούς τούς διαλόγους εις το όνομα τής Ορθοδόξου Εκκλησίας; Στην πραγματικότητα —και αυτό είναι γνωστό σε όλους— αντιπροσωπεύουν μόνον τους εαυτούς των. Αυτοί, που πράγματι ένδιαφέρονται διά την ’Ορθοδοξίαν, δεν τους επιτρέπεται να μετέχουν εις αυτές τις συζητήσεις. 7. Ποιον οφελος αναμένεται, είτε δια τους προτεστάντας ή διά τούς Ορθοδόξους, από τήν περαιτέρω συμμετοχή σας εις τήν Οικουμενικήν Κίνησιν;

Δι’ ημάς, τους σπουδαστάς τής Θεολογικής Ακαδημίας τής Μόσχας, είναι φανερόν, ότι προς το παρόν ουδέν όφελος υπάρχει,διότι ένα σαθρόν δενδρον παράγει σαθρόν καρπόν... 8. Πως, εν άντιθέσει προς τήν διδασκαλίαν του Άποστόλου Παύλου, μπορεί τό Π.Σ.Ε. νά υποστηρίζη επισήμως οργανισμούς απεχθείς εις τον Θεόν, όπως των ομοφυλοφίλων και των λεσβιών;

Μετά άπό τέτοιες εξαγγελίες ύποστηρίξεως εκ μέρους του Π.Σ.Ε.,πως νά συμμετέχωμεν εις την Οικουμενικήν Κίνησιν; Το Π.Σ.Ε. έχων, ως σκοπόν τήν ένωσιν όλων, μετά απο 50 χρόνια,δεν το έχει κατορθώσει και τώρα αντιμετωπίζει σοβαράν κρίσιν. Ο κ. Raiser βλέπει καμμίαν ευοίωνον λύσιν της κρίσεως και, αν ναι,ποιαν; Πραγματικαί απαντήσεις εις τα ανωτέρω ερωτήματα δεν εδόθησαν από τον κ. Raiser.

Άνέφερε μερικά αόριστα και μάλλον αδύναμα επιχειρήματα, ότι δηλ. τό Π.Σ.Ε. θά ημπορούσε να βοηθήση μόνο τις Εκκλησίες, όχι όμως και να τις αντικαταστήση. Αυτή η βοήθεια νοείται, ως προσφορά διαύγειας και ακρίβειας, όσο αφορά τήν έννοιαν τής φύσεως της Εκκλησίας. Η ενότης είναι ένα δώρο Θεού διά το οποίον έπρεπε να είμεθα άξιοι και δια τήν πραγματοποίησιν του οποίου ο Γ. Γραμματεύς ελπίζει μόνον εις το άγιον Πνεύμα.

Εις μιαν εκ των απαντήσεών του ο κ. Raiser εδήλωσε, ότι τα περισσότερα, που είπε προ ολίγου ένας ιερομόναχος, ήσαν μόνον προσωπική του πεποίθησις, οπότε μίαν φωνή ηκούσθη από το ακροατήριον: «Αυτή είναι ή πίστις τής Εκκλησίας». Ή ανωτέρω άναφώνησις έπανελήφθη μετά χειροκροτημάτων! Τα αυτά χειροκροτήματα ηκούσθησαν επίσης μετά τους λογους ενός Ιερομόναχου, που είπε, ότι αι δηλώσεις του Λόσκυ δεν έχουν τίποτα κοινόν με το ορθόδοξον δόγμα.

Γενικώς αι ανταλλαγαί απόψεων μετά του Λόσκυ είχον οξύ τόνον. Ηρωτήθη: Σε ποια βάσι στηριζόμενος ισχυρίσθη, ότι οι αιρετικοί παύουν να είναι αιρετικοί, μόλις θελήσουν να έλθουν σε διάλογον με τους Ορθοδόξους, και, πού στηριζόμενος ισχυρίσθη, ότι δυνάμεθα να προσευχώμεθα μετά των αιρετικών, και, ότι αυτό δεν παραβιάζει τούς Κανόνας τής Ορθοδόξου Εκκλησίας;

Ό Λόσκυ άπήντησε μετά πάθους, ότι αιρετικός είναι ένας που έχει κόψει εαυτόν απο τήν Εκκλησίαν και συνεχίζει να επιμένη εις τήν εσφαλμενην γνώμην του. Τότε ήκουσθη μια φωνή από τήν αίθουσα: «Λοιπόν και συ παρομοίως επιμένεις»! Γέλια και χειροκροτήματα στήν αίθουσα. Πρέπει να σημειωθή ενταύθα, ότι όλες οι ομιλίες, εκτός της τελευταίας, ήσαν κανονικαί και πολιτισμέναι.

Τελευταίος όλων,
ένας ακόμη ιερομόναχος πλησίασε το μικρόφωνο και δήλωσε:
«Εάν ένα σοβαρά άρρωστο πρόσωπο δεν γίνεται καλά,
ομιλώντας με έναν ιατρόν,
κατά ποιον τρόπον παύει ένας αιρετικός να είναι αιρετικός,
διότι άρχίζει νά ομιλή με έναν Ορθόδοξον;
Πλήν τούτου,
ή μοναδική θεραπεία για τήν αίρεσιν είναι το μυστήριον τής μετανοίας.
Η Έβδομη Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη γιά νά εξετάση τήν αίρεσιν τής εικονομαχίας
και καθώς γνωρίζομεν,
ο Γεν. Γραμματεύς δεν τιμά τις ιερές εικόνες.
Τότε εν πάση περιπτώσει, γιατί ήλθε εδώ;»
Μια μάλλον αδιάκριτη ερωτησις,
αλλά εν ειλικρινεία και με μεγάλο πόνο καρδιάς εκφρασθείσα υπο ενός Ιερομονάχου.
Αυτή ή τελευταία ερώτησις έδωσε ευκαιρία στούς ''φιλελευθέρους δημοσιογράφους''...
νά δηλώσουν αργότερα,
ότι «Η Ρωσική Ορθοδοξία έδειξε για μια ακόμη φορά την κτηνώδη της όψιν»...
Στο τέλος,
ο επίσκοπος Ευγένιος,
Διευθυντής της Ακαδημίας, είπε,ότι η συνάντησις απεδειξε,
πως το θέμα του Οικουμενισμού δεν είναι απλό και ότι ήτο καλόν δια τους επισκέπτας μας
απο τήν Δυσιν,
να γνωρίσουν τας αληθείς απόψεις των μελλοντικών ιερέων τής Ρωσικής Εκκλησίας
και να βγάλουν τα κατάλληλα συμπεράσματα.
Στο τέλος τής συναντήσεως ακούσθηκαν φωνές:
«Ας προσευχηθούμε αδελφοί»,
οπότε ηκούσθη η απάντησις:
«Όχι μέ αιρετικούς»!
Έτσι η συνάντησις τελείωσε, χωρίς τήν καθιερωμένη προσευχή.
«Ό έχων ώτα άκούειν άκουέτω...».
Orthodox Christian Witness,
Αύγ. 21, 1998.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα από το βιβλίο του αειμνήστου Ιερομονάχου και Θεολόγου
πατρός Θεοδωρήτου Μαύρου,
''ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ''
2001, σελίδες 13-18.

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΖΕΙ ΑΘΛΗΤΕΣ

 

Η Νηστεία είναι πολύτιμο δώρο του Θεού,

είναι θεσμός πανάρχαιος,

που διατηρήθηκε σαν πατρική κληρονομιά κι έφτασε μέχρι τις μέρες μας.

Δεχθείτε τη λοιπόν με χαρά.

Δεχθείτε οι φτωχοί την σύντροφό σας.

Δεχθείτε οι υπηρέτες την ανάπαυσή σας.

Δεχθείτε οι πλούσιοι αυτή που σας σώζει από τον κίνδυνο του κορεσμού και νοστιμίζει όσα η συνεχής απόλαυση ανοσταίνει.

Οι άρρωστοι δεχθείτε τη μητέρα της υγείας.

Οι υγιείς την εξασφάλιση της ευεξίας.

Ρωτήστε τους γιατρούς, και θα σας πουν, πως τίποτα δεν είναι τόσο αμφίβολο κι αβέβαιο όσο η υγεία.

Γι’ αυτό οι συνετοί 

με τη νηστεία προσπαθούν να διατηρήσουν την υγεία τους και να γλυτώσουν από το συντριπτικό φορτίο της παχυσαρκίας.

Μην ισχυρίζεσαι,

πως δεν μπορείς να νηστέψεις,φέρνοντας σαν πρόφαση αρρώστια ή σωματική αδυναμία,

αφού, 

από την άλλη μεριά,σ’ όλη σου τη ζωή ταλαιπωρείς το σώμα σου με την πολυφαγία.

Γνωρίζω πολύ καλά,πως οι γιατροί επιβάλλουν στους αρρώστους μάλλον λιτή δίαιτα 

και νηστεία παρά ποικιλία και αφθονία φαγητών.

Άλλωστε, τί είναι ευκολότερο για το σώμα,να περάσει τη νύχτα μ’ ένα ελαφρό δείπνο ή να πέσει στο κρεβάτι βαρύ από την πολυφαγία; Μπορεί ν’ ανα­παυθεί έτσι ή θα στριφογυρίζει παραφορτωμένο και ταλαίπωρο; Ποιο πλοίο μπορεί να κυβερνήσει ευκολότερα ένας καπετάνιος και να το σώσει σε μια θαλασσοταραχή,το βαρυφορτωμένο ή εκείνο που έχει το κανονικό του φορτίο; Το βαρυφορτωμένο δεν θα το βυθίσει μια μικρή τρικυμία; Έτσι και τα σώματα,όταν ταλαιπωρούνται με την πολλή τροφή,εύκολα υποκύπτουν στις αρρώστιες. Ενώ, όταν τρέφονται ελαφρά,διατηρούν την καλή τους υγεία. Ας παρακολουθήσουμε, όμως ιστορικά την υπόθεση της νηστείας,για να δούμε,πόσο εκτιμήθηκε από τους αγίους και,πόσα καλά προξένησε. Ο θεόπτης Μωυσής ύστερ’ από νηστεία σαράντα ημερών τόλμησε ν’ ανεβεί στην κορυφή του όρους Σινά και να παραλάβει τις πλάκες των δέκα εντολών (Εξ. 24:18).

Δεν θα έπαιρνε το θάρρος να πλησιάσει την κορυφή,που κάπνιζε από τη θεία παρουσία,αν δεν είχε οπλιστεί με τη νηστεία. Νήστεψε,κι έτσι μπόρεσε να συνομιλήσει με το Θεό. Ο προφήτης Σαμουήλ υπήρξε καρπός της νηστείας. Η μητέρα του Άννα,αφού νήστεψε, προσευχήθηκε στο Θεό και Του ζήτησε ένα παιδί,με την υπόσχεση να το αφιερώσει σ’ Εκείνον (Α’ Βασ. 1:11). Τον μεγάλο ήρωα Σαμψών, τί ήταν εκείνο που τον έκανε ακαταμάχητο; Η νηστεία! Με τη νηστεία συνε­λήφθη στα σπλάχνα της μητέρας του. Η νηστεία τον γέννησε. Η νηστεία τον θήλασε. Η νηστεία τον ανέθρεψε. Η νηστεία εκείνη,που όρισε ο άγγελος: «Το παιδί,που θα γεννηθεί,δεν θα πρέπει να γευθεί κανένα από τα προϊόντα του αμπελιού. Δεν θα πιει κρασί, ούτε κανένα άλλο δυνατό ποτό» (Κριτ. 13:14). Η νηστεία γεννάει προφήτες. Ενισχύει τους δυνατούς. Σοφίζει τους νομοθέτες.

Εξοπλίζει τους ήρωες. Γυμνάζει τους αθλητές. Αποκρούει τους πειρασμούς. Συγκατοικεί με τη νηφαλιότητα και την αγνότητα. Στους πολέμους κάνει ανδραγαθήματα και στον καιρό της ειρήνης διδάσκει την ησυχία. Αγιάζει τους αφιερωμένους και τελειοποιεί τους ιερείς. Κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει το Θυσιαστήριο και να τελέσει τη θεία Λειτουργία,χωρίς προηγουμένως να έχει νηστέψει. Έπειτα από νηστεία σαράντα ημερών αξιώθηκε ο προφήτης Ηλίας ν’ αντικρύσει τον Κύριο (Γ’ Βασ. 19:8-18). Χάρη στη νηστεία αποδείχθηκε ισχυρότερος από το θάνατο και ανέστησε το πεθαμένο παιδί (Γ’ Βασ. 17:21-23). Χάρη στη νηστεία εμπόδισε τον ουρανό να βρέξει για τριάμιση χρόνια (Γ’ Βασ. 17:1, 18:1). Κι αυτό,για να μαλακώσει τη σκληροκαρδία των Ισραηλιτών,που είχαν παραδοθεί στην ασέβεια και στην παρανομία. Έτσι προκάλεσε σ’ ολόκληρο λαό υποχρεωτική νηστεία,μέχρι να μετανοήσουν και να επανορθώσουν «την αμαρτία,που προήλθε από την καλοπέραση και τον μαλθακό βίο.

Ο προφήτης Δανιήλ, που για ένα εικοσαήμερο δεν γεύθηκε ψωμί ούτε ήπιε νερό (Δαν. 10:2-3), δίδαξε και τα λιοντάρια ακόμα να νηστεύουν (Δαν. 6:16-22). Τα πεινασμένα λιοντάρια δεν τον κατασπάραξαν, σαν να είχε σώμα από πέτρα ή χαλκό ή άλλο σκληρό υλικό. Η νηστεία δυνάμωσε το σώμα του προφήτη και το έκανε απρόσβλητο από τα δόντια των θηρίων, όπως η βαφή κάνει το σίδερο απρόσβλητο από τη σκουριά. Η νηστεία ενισχύει την προσευχή. Γίνεται φτερό στην πορεία της προς τον ουρανό. Είναι μητέρα της υγείας, παιδαγωγός της νιότης, στολίδι των γηρατειών. Είναι συνοδοιπόρος των ταξιδιωτών και ασφάλεια των συγκατοίκων. Ο άνδρας δεν αμφιβάλλει καθόλου για τη συζυγική πίστη της γυναίκας του, όταν τη βλέπει να συζεί με τη νηστεία. Η γυναίκα δεν λιώνει από ζήλεια, όταν βλέπει τον άνδρα της να νηστεύει. Ποιος ζημιώθηκε ποτέ από τη νηστεία; Υπολόγισε την οικονομική κατάσταση του σπιτιού σου σε μια μέρα νηστείας. Υπολόγισέ την και σε μια συνηθισμένη μέρα. Θα διαπιστώσεις έτσι εύκολα, πόσο μεγάλο κέρδος έχεις με τη νηστεία.

Σκέψου, πως ακόμα και οι εφοριακοί αφήνουν τους φορολογουμένους να ζήσουν λίγο καιρό ήσυχοι και ανενόχλητοι. Ας επιτρέψει λοιπόν και η σάρκα μια μικρή ανάπαυλα στο στόμα. Ας κάνει μια μικρή ανακωχή αυτή, που, όταν χορτάσει, φιλοσοφεί γύρω από την εγκράτεια, ενώ, όταν πεινάσει, ξεχνάει όσα δέχτηκε πριν. Όποιος νηστεύει, δεν έχει ανάγκη από δάνεια, ούτε χρειάζεται να πληρώνει τόκους. Η νηστεία γίνεται αφορμή να ευφραίνεται ο άνθρωπος. Γιατί, όπως η δίψα κάνει γλυκό το πιοτό και η πείνα ευχάριστο το τραπέζι, έτσι και η νηστεία κάνει απολαυστικά τα φαγητά. Αν θέλεις λοιπόν να 'ναι ευχάριστο το τραπέζι σου, δέξου την αλλαγή της νηστείας. Αν όμως είσαι πάντα κυκλωμένος από πλούσια φαγητά, αδικείς τον εαυτό σου, γιατί εξαφανίζεις την απόλαυση με την άμετρη φιληδονία. Τίποτα δεν υπάρχει, που να μην περιφρονηθεί με τη συνεχή απόλαυσή του. Ενώ, αντίθετα, συχνά επιθυμούμε εκείνα τα φαγητά, που σπάνια γευόμαστε. Γι’ αυτό και ο Δημιουργός μας επινόησε την ποικιλία στη ζωή μας, ώστε να νιώθουμε την απόλαυση όλων των αγαθών Του. Παρατήρησε, τί συμβαίνει στη φύση: Ο ήλιος δεν είναι λαμπρότερος μετά τη νύχτα;

Ο ύπνος δεν είναι γλυκύτερος μετά την αγρυπνία; Η υγεία δεν είναι περισσότερο επιθυμητή μετά τη δοκιμασία της αρρώστιας; Έτσι και το τραπέζι γίνεται περισσότερο ευχάριστο μετά τη νηστεία. Αυτό μάλιστα ισχύει για όλους. Και για τους πλουσίους, που έχουν άφθονα φαγητά, και για τους φτωχούς, που διαθέτουν λιγότερη τροφή. Να θυμάσαι και να φοβάσαι το παράδειγμα του πλουσίου της παραβολής (Λουκ. 16:19-31). Οι συνεχείς απολαύσεις τον οδήγησαν στην αιώνια κόλαση. Ο πλούσιος αυτός δεν κατηγορήθηκε για καμιά αδικία. Εξαιτίας όμως των ανέσεων και της τροφής που απολάμβανε, καθώς και της αδιαφορίας του για τη φτώχεια του Λαζάρου, τιμωρήθηκε τόσο σκληρά. Η νηστεία και η υπομονή στις κακοπάθειες δεν ήταν, αντίθετα, εκείνες που χάρισαν την ανάπαυση στο Λάζαρο; Η παραβολή δεν αναφέρει γι’ άλλες αρετές του, παρά μόνο γι’ αυτές, που, σαν δυο φτερά,τον ύψωσαν και τον ανέπαυσαν στους κόλπους του Αβραάμ. Πρόσεξε λοιπόν κι εσύ, μήπως, ενώ τώρα πίνεις ευχάριστα ποτά και αποστρέφεσαι το νερό, αργότερα ικετεύεις για μια μονάχα σταγόνα του, όπως ο πλούσιος.

Κανείς δεν έπαθε τίποτα πίνοντας νερό. Κανείς δεν μέθυσε. Κανείς δεν ένιωσε πονοκέφαλο ή ζάλη. Ενώ, αντίθετα, η κακή χώνεψη, που αναγκαστικά ακολουθεί τα συμπόσια, δημιουργεί φοβερές αρρώστιες. Η ζωή του Τιμίου Προδρόμου ήταν μια συνεχής νηστεία. Δεν είχε, ούτε κρεβάτι, ούτε τραπέζι, ούτε κτήματα, ούτε ζώα, ούτε αποθήκες τροφίμων, ούτε τίποτ’ άλλο, απ’ αυτά, που θεωρούνται απαραίτητα για τη ζωή. Γι’ αυτό όμως ο Κύριος διακήρυξε, πως ήταν «ο σπουδαιότερος απ’ όσους γέννησαν ποτέ γυναίκες» (Ματθ. 11:11). Η νηστεία ανέβασε στον τρίτο ουρανό και τον απόστολο Παύλο, που την απαρίθμησε ανάμεσα στα καυχήματα για τις θλίψεις του (Β' Κορ. 11:27). Για όλες όμως τις αρετές,κορυφαίο τύπο και υπογραμμό έχουμε τον ίδιο τον Κύριο. Ο Κύριος λοιπόν, έπειτα από νηστεία σαράντα ημερών, άρχισε το έργο του εδώ στη γη (Ματθ. 4:2). Πρώτα οχύρωσε και εξό­πλισε με τη νηστεία τη σάρκα, που πήρε για χάρη μας, κι υστέρα δέχτηκε τους πειρασμούς του διαβόλου. 

Παρόμοια κι εμείς,με νηστείες ας ετοιμαζόμαστε κι ας προγυμναζόμαστε στους αγώνες εναντίον των πνευματικών αντιπάλων. Σε μιαν αμφίρροπη πολεμική συμπλοκή, η παρουσία κάποιου συμμάχου στο πλευρό του ενός εμπολέμου προκαλεί την ήττα του άλλου. Λοιπόν,το πνεύμα και η σάρκα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Με ποιο θα συμμαχήσεις; Αν συμμαχήσεις με τη σάρκα, θα εξασθενήσεις το πνεύμα. Ενώ αν συμμαχήσεις με το πνεύμα, θα υποδουλώσεις τη σάρκα. Αφού θέλεις να ισχυροποιήσεις το πνεύμα σου, δάμασε τη σάρκα με τη νηστεία. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Όσο ο εξωτερικός άνθρωπος (δηλαδή η σάρκα) φθείρεται, τόσο ο εσωτερικός (δηλαδή το πνεύμα) ανανεώνεται» (Β’ Κορ. 4:16). Ο Μωυσής, για να πάρει τη νομοθεσία για δεύτερη φορά, χρειάστηκε και δεύτερη νηστεία (Εξ. 34:28). Οι Νινευίτες, αν δεν είχαν νηστέψει οι ίδιοι και τα ζώα τους,δεν θα είχαν γλυτώσει την καταστροφή (Ιων. 3:4-10). Αλλά και τον Ησαύ, τί ήταν εκείνο που τον εξευτέλισε και τον έκανε δούλο του αδελφού του; Δεν ήταν ένα φαγητό; Γι’ αυτό και μόνο πούλησε τα πρωτοτόκια του (Γεν. 25:29-34)! Ποιοι, πάλι, άφησαν τα πτώματά τους στην έρημο;

Δεν τ’ άφησαν εκείνοι που επιζήτησαν την κρεοφαγία και την καλοπέραση της Αιγύπτου (Αριθ. 11:33-34); Όσο δηλαδή οι Ισραηλίτες έμεναν ικανοποιημένοι μόνο με το μάννα, νικούσαν τους εχθρούς τους και κανείς τους δεν αρρώσταινε. Όταν όμως θυμήθηκαν τις χύτρες με τα κρέατα και νοστάλγησαν τη δουλεία στην Αίγυπτο, τιμωρήθηκαν. Πέθαναν στην έρημο και δεν αξιώθηκαν να δουν τη γη της επαγγελίας. Δεν φοβάσαι κι εσύ το παράδειγμα αυτό; Δεν σκέφτεσαι μήπως με την πολυφαγία αποκλειστείς από την ουράνια γη της επαγγελίας; Η απόλαυση άφθονης και λιπαρής τροφής δημιουργεί στην ψυχή αναθυμιάσεις, που, σαν ένα πυκνό σύννεφο καπνού, εμποδίζουν το νου ν’ αντικρύσει τις ελλάμψεις του Παναγίου Πνεύματος. Η νηστεία είναι ισχυρό όπλο εναντίον των δαιμόνων. «Αυτό το δαιμονικό γένος δεν μπορεί να διωχθεί με κανένα άλλο μέσο, παρά μόνο με την προσευχή και τη νηστεία», είπε ο Κύριος στην περίπτωση του δαιμονισμένου νέου (Μάρκ. 9:29).

Με την τρυφή, τη μέθη και τα διάφορα καρυκεύματα εξάπτεται και κάθε είδος ακολασίας. Το κυνήγι της απολαύσεως μεταβάλλει τους λογικούς ανθρώπους σε άλογα ζώα. Η κραιπάλη προκαλεί και φρικτές διαστροφές. Γίνεται αιτία ν’ αναζητούν οι ακόλαστοι τη γυναίκα στον άνδρα και τον άνδρα στη γυναίκα. Η νηστεία ρυθμίζει και την έγγαμη ζωή. Εμποδίζει την ασυδοσία και επιβάλλει σύμφωνη εγκράτεια, για ν’ αφοσιωθούν οι σύζυγοι στην προσευχή. Μην περιορίζεις όμως την αρετή της νηστείας μόνο στη δίαιτα. Αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από ορισμένα φαγητά, αλλά και η αποξένωση από τα πάθη και τις αμαρτίες: Να μην αδικήσεις κανένα. Να συγχωρήσεις τον πλησίον σου για τη λύπη που σου προξένησε,για το κακό που σου έκανε, για τα λεφτά που σου χρωστάει. Διαφορετικά, μολονότι δεν τρως κρέας, τρως τον ίδιο τον αδελφό σου. Μολονότι εγκρατεύεσαι στο κρασί, δεν εγκρατεύεσαι στις κακολογίες. Μολονότι νηστεύεις ως το βράδυ, ξοδεύεις την ημέρα σου στα δικαστήρια. Η Αγία Γραφή αναφέρει: «Αλίμονο σ’ αυτούς που μεθάνε χωρίς κρασί» (Ησ. 28:1). Τέτοια μέθη είναι π.χ. ο θυμός, που κάνει την ψυχή να παραφρονήσει.

Είναι επίσης ο φόβος,που παραλύει τη διάνοια. Γενικά, κάθε πάθος που ζαλίζει το νου, είναι και μια μέθη. Ο οργισμένος μεθάει με το πάθος του. Δεν σκέφτεται ποιους έχει μπροστά του. Σαν να πολεμάει μέσα στη νύχτα, αρπάζει το καθετί,σκοντάφτει στον καθένα. Δεν ξέρει τι λέει, βρίζει, χτυπάει, απειλεί, ορκίζεται, κραυγάζει. Αν λοιπόν θέλεις να νηστέψεις πραγματικά, πρέπει ν’ αποφεύγεις όλα τα πάθη. Πρόσεξε και κάτι άλλο: Να μη γίνει η αυριανή νηστεία αφορμή κραιπάλης σήμερα. Μην καταστρέφεις με τη σημερινή ασυδοσία την αυριανή εγκράτεια. Όταν κανείς θέλει να συνάψει γάμο με μια σεμνή γυναίκα, δεν βάζει πρωτύτερα στο σπίτι του παλλακίδες και πόρνες. Γιατί η νόμιμη γυναίκα δεν ανέχεται να συγκατοικεί με τις παράνομες και διεφθαρμένες. Έτσι λοιπόν κι εσύ. Με την προσδοκία της νηστείας, μη δέχεσαι την ακόλαστη μέθη, που είναι μητέρα της αναισχυντίας, φίλη του αισχρού αστείου, έτοιμη για κάθε ανηθικότητα.Η  νηστεία και η προσευχή δεν θα κατοικήσουν μέσα σε ψυχή που έχει μολυνθεί με την κραιπάλη. Ο Κύριος δέχεται στα θεία σκηνώματα αυτόν που νηστεύει. Αποστρέφεται όμως σαν βέβηλο και ανίερο τον άσωτο. Αν λοιπόν έρθεις αύριο εδώ και μυρίζεις κρασί, πώς θα λογαριάσω σαν νηστεία την κραιπάλη σου; Πού θα σε κατατάξω; Στους μέθυσους ή στους εγκρατείς;

Η μέθη, που προηγήθηκε,σε παρουσιάζει μέθυσο, ενώ η δίαιτα που άρχισες,νηστευτή. Με τα λείψανα της μέθης, η νηστεία σου γίνεται ανώφελη. Και αν η αρχή είναι ανώφελη,κινδυνεύει ανώφελο να καταλήξει και το σύνολο. Η νηστεία δεν ασκεί επίδραση μόνο στα άτομα. Επηρεάζει και ολόκληρη την κοινωνία. Συμμορφώνει και καθησυχάζει σύντομα όλους τους ανθρώπους. Επιβάλλει σιγή στα ξεφωνητά και τις κραυγές, εξορίζει τους τσακωμούς και τις διαμάχες, απομακρύνει την κατάκριση και την καταλαλιά. Ποιου δασκάλου η παρουσία σταματάει τόσο γρήγορα τις αταξίες και το θόρυβο των παιδιών; Μόλις εμφανιστεί η νηστεία,κάθε ταραχή στην πόλη αυτόματα σταματάει. Ποιος μπορεί να συνεχίζει το γλέντι και τη διασκέδαση σε καιρό νηστείας; Ποιος μπορεί να συνδυάσει τη νηστεία με ασελγείς χορούς; Τα άπρεπα γέλια και τα πορνικά τραγούδια και οι έξαλλοι χοροί απομακρύνονται από την πόλη, μόλις φτάσει η νηστεία σαν ένας αυστηρός δικαστής.

Αν όλοι άκουγαν τις συμβουλές της νηστείας, θα επικρατούσε τέλεια ειρήνη σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Δεν θα ξεσηκωνόταν το ένα κράτος εναντίον του άλλου.

Δεν θα είχαμε πολεμικές συμπλοκές, ούτε κατασκευαστές όπλων.

Δεν θα υπήρχαν δικαστήρια, ούτε φυλακές.

Οι ερημιές δεν θα φιλοξενούσαν κακοποιούς, ούτε οι πόλεις συκοφάντες, ούτε οι θάλασσες πειρατές.

Αν κυριαρχούσε η νηστεία,

η ζωή μας δεν θα ήταν γεμάτη στεναγμούς.

Γιατί αυτή θα δίδασκε σ’ όλους, όχι μόνο τον περιορισμό της σπάταλης ζωής,

αλλά και την αποχή από πολλά,άλλα κακά.

Θα δίδασκε την ολοκληρωτική φυγή και αποξένωση από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία,

από τη φιλοδοξία και τη φιληδονία.

Αν απαλλαγούμε απ’ αυτά,θα ζούμε με ειρήνη και αγιασμό.

Αφού λοιπόν τέτοια αγαθά μας προσφέρει η βασίλισσα αυτή των αρετών,

ας τη δεχτούμε χωρίς καμιά κατήφεια, χωρίς κανένα γογγυσμό.

Όλοι πρόθυμα,

ας τιμήσουμε το πνευματικό τραπέζι,

που μας παραθέτει η νηστεία, εξαγνίζοντάς μας και προετοιμάζοντάς μας για την αιώνια 

θεία ευφροσύνη του παραδείσου!

Αντιγραφή από το ιστολόγιο
 ''Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου''
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 Μέγας Βασίλειος