ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ...

Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ ΤΗΣ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ... 40

Το περασμένο Σάββατο σε μια τραγελαφική συγκέντρωση, η οποία ονομάστηκε Σύνοδος, με “επόπτη” τον πρόεδρο της χώρας η Ουκρανία απέκτησε νέα Εκκλησία και νέο Προκαθήμενο.

του Μάνου Χατζηγιάννη

Και την χαρακτηρίζουμε τραγελαφική γιατί αφενός η παρουσία Ποροσένκο την απαξίωσε από μόνη της δείχνοντας πως στο Κίεβο θυσιάζουν την πίστη στον πολιτικό καιροσκοπισμό και αφετέρου διότι στην κατά τα άλλα “πανουκρανική” συνδιάσκεψη δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι εκατομμυρίων πιστών Ουκρανών, δηλαδή οι Επίσκοποι της κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας (πλην δύο).

Όπως δηλαδή είχε γίνει και στην Σύνοδο του Κολυμπαρίου το 2016. Απόντες οι εκπρόσωποι της μισής παγκοσμίου Ορθοδοξίας, αλλά κατά τα άλλα “Πανορθόδοξη” Σύνοδος. Αυτό που ξεκίνησε στην Κρήτη το 2016 ολοκληρώθηκε το περασμένο Σάββατο. Η διοικούσα (και όχι η ποιμαίνουσα) Εκκλησία εκοιμήθη στο Κολυμπάρι και στο Κίεβο της κάναμε και τα…σαράντα!

Η αυτόνομη πορεία του Φαναρίου που ξεκίνησε με τις αποφάσεις της Συνόδου του 2016 ολοκληρώθηκε με την μεμονωμένη απόφαση να ευλογήσει ένα νέο εκκλησιαστικό μόρφωμα στην Ουκρανία. Στην Κρήτη όπου φιλοξενήθηκε η -κατά τους διοργανωτές της-Πανορθόδοξη Σύνοδος έχουν μια παροιμία: Παρά να χάσεις τα πρόβατα καλιά το μαλλί. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα κάποιοι στο Φανάρι θα πρέπει να λάβουν υπόψην τους αυτήν την κρητική παροιμία. Γιατί κινδυνεύουν να χάσουν τα πρόβατα, το ποίμνιο δηλαδή, που ολοένα και περισσότερο απογοητεύεται..

Με το ζόρι θέλησαν οι Φαναριώτες να περάσουν οι αποφάσεις του Κολυμπαρίου στους απανταχού Ορθοδόξους, με το ζόρι θέλουν σήμερα να κατασκευάσουν μια νέα Εκκλησία προκαλώντας την αντίδραση των διόλου αθώων Ρώσων και κατ΄επέκτασιν την διαίρεση της παγκόσμιας Ορθοδοξίας.

Οι διαφωνίες στην Σύνοδο του Κολυμπαρίου ήταν πολλές. Ρωσία, Αντιόχεια, Βουλγαρία και Γεωργία απουσιάζαν και μαζί τους δεν εκπροσωπήθηκαν οι μισοί Ορθόδοξοι του πλανήτη, αλλά τα σοβαρά προβλήματα κρύφτηκαν κατω απο το χαλί ακόμη και με απαγόρευση δημοσιοποίησης πληροφοριών στα μέσα ενημέρωσης και παράλληλα δόθηκε η εντύπωση πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Στην Ορθοδοξία όμως δεν χωρούν μάχες “πλην Λακεδαιμονίων”. Γιατί αυτό πάει να κάνει το Φανάρι… Να δώσει την μάχη της… ενότητας χωρίς σημαντικούς κρίκους στην αλυσίδα αυτής. Και συνάμα επιχειρεί να απομονώσει τους αντιδρώντες-ακόμη και αν πρόκειται για ολόκληρες αυτοκέφαλες Εκκλησίες-παρουσιάζοντας τους σαν γραφικούς και οπισθοδρομικούς.

Με την ίδια λογική και παρερμηνεύοντας το “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν” επιχειρεί σήμερα να επιβάλλει την νέα ουκρανική Εκκλησία. Η σοβαρότατη αναστάτωση στην παγκόσμια Ορθοδοξία δεν πτόησε τους εμπνευστές. Καμία από τις αυτοκέφαλες Εκκλησίες δυο μέρες μετά την σύσταση του νέου σχήματος δεν έχει τοποθετηθεί υπερ του και προφανώς ούτε πρόκειται καθότι όλες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ζήτησαν από Φανάρι και Μόσχα να τα βρουν, αλλά εις ώτα μη ακουόντων δυστυχώς.

Ευχόμαστε η “μάχη” να μην συνεχιστεί μέσα στις εκκλησιές και ο νεογέννητος Χριστός να φωτίσει τις κεφαλές της Ορθοδοξίας, που βαδίζουν πλανημένες από τον εγωισμό τους.

Εκ του ιστολογίου ''ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ''.

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ

Όποιο κανάλι σχεδόν κι αν ανοίξεις της τηλεόρασης εδώ και καιρό, θα δεις κάποιους ευφραδείς αναλυτές, πολιτικούς ή δημοσιογράφους να μας εξηγούν πώς φτάσαμε στην κρίση, ποιοι φταίνε και πώς θα βγούμε απ’ αυτή. Και η κρίση είναι πάντα αποκλειστικά οικονομική, κρίση εισοδήματος.

του Κωνσταντίνου Γανωτή

Εγώ πάντως όποιον κι αν ακούσω, εκείνη την ώρα μου φαίνεται πως έχει πολύ δίκιο. Επειδή ο καθένας κατηγορεί κάποιον ή κάποιους άλλους, στο τέλος βρίσκονται όλοι οι πολιτικοί ένοχοι. Και η δικαιοσύνη μαζί με τη λογική μας πείθουν ότι βρισκόμαστε στα χέρια διαφόρων συμμοριών, που μας κοροϊδεύουν και μας ζημιώνουν όλες, η μία από δω κι η άλλη από ‘κει.

Εγώ βλέπω το διάβολο να χορεύει ευχαριστημένος που οι άνθρωποι φαίνονται να έχουν πρόβλημα, το οικονομικό. Τα άλλα τους προβλήματα ανύπαρκτα ή ασήμαντα. Έτσι εξασφαλίζουν αθωότητα με τη λήθη. Η κακία και η αλαζονεία με την οποία βλέπουν ο ένας ομιλητής-πολιτικός τον άλλον, το αγεφύρωτο χάσμα σκέψης και πράξης ανάμεσά τους ταιριάζει τόσο πολύ με το χάσμα που χωρίζει τα αντρόγυνα, τους γονείς με τα παιδιά, τις αθλητικές ομάδες, τις επαγγελματικές τάξεις κ.ο.κ.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο διχασμένον, πολυδιχασμένον σε βαθμό αλληλοφαγώματος. Άρα πόσο θα μας ωφελήσει να ξεπεράσουμε την κρίση; Μήπως όλ’ αυτά τα κουσούρια μας δεν θα μεγαλώσουν, αν αποκτήσουμε μεγαλύτερα εισοδήματα; Αν ένα ζευγάρι λ.χ. ζουν με τον μοντέρνο τρόπο συζυγίας σαν μια σύμβαση περιορισμένης σχέσης, σε τίποτα δεν θα τους ωφελήσει, αλλά θα οπλίσει την αλαζονεία τους και τα μέσα για να γίνει μεγαλύτερη. Η ευημερία μας μας ελευθερώνει την ορμή να παραδοθούμε στα πάθη μας. Λογαριάζω πόσο μέρος του εισοδήματος κατευθύνεται στην άσκοπη πολυτέλεια, στον τζόγο, στην πορνεία (600 πορνεία μόνο μέσα στην Αττική), στις εκτρώσεις, στα στοιχήματα, στα ναρκωτικά και πολλά άλλα.

Να λοιπόν που δεν θα ευτυχήσουμε, αν ξεπεράσουμε την κρίση. Τι προκοπή θα φέρουν στον κόσμο οι βουλευτές, που ορκίστηκαν σήμερα (17-5-12), που πολλοί απ’ αυτούς δεν σήκωσαν το χέρι τους στην ορκωμοσία, κάποιος δεν ασπάστηκε το χέρι του Αρχιεπισκόπου, ούτε κανείς σταυροκοπήθηκε; Είδαμε και στην ορκωμοσία των υπουργών μόνο δυο-τρεις να βάζουν το χέρι στο Ευαγγέλιο. Οι ίδιοι θα είναι και σ’ ένα μήνα και πάλι να κάνουν τα ίδια. Μια άθεη στην πλειοψηφία της πολιτική ηγεσία πού θα οδηγήσει τη χώρα; Μη δύνανται τυφλοί οδηγείν τυφλούς;

Η αφασία που κυριαρχεί στον κόσμο θυμίζει πολύ την αφασία των παραμονών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αστική ευημερία ήταν το ζητούμενο. Ένας πολιτικός Μεσσιανισμός κυριαρχούσε στις καρδιές των ανθρώπων μόλις πήγαιναν να ξεπεράσουν την προηγούμενη παγκόσμια κρίση του ’30. Ο Μεσσίας ήταν και τότε η Γερμανία. Ο ναζισμός προβλήθηκε ως έντονος πατριωτισμός. Οι άνθρωποι αρέσκονταν να μισούνε, και για να ικανοποιήσουν τη δίψα του μίσους, εξόντωναν οι ναζήδες τους Εβραίους, οι φασίστες τους δημοκρατικούς, οι Καθολικοί τους Ορθόδοξους (στη Σερβία), οι Μπολσεβίκοι τους Μενσεβίκους και τελειωμό δεν είχαν τα δάκρυα και το αίμα.

Οι πολιτικές θεωρίες εφευρέθηκαν, για να δικαιολογήσουν το μίσος. Το μίσος φυτρώνει μόνο του απ’ το δαιμονισμό των ανθρώπων που έπαψαν να φοβούνται το Θεό. Τώρα οι οικογένειες και τα σχολεία σκοτώνουν το Θεό στις ψυχές των παιδιών. Τα παιδιά μεγαλώνοντας δαιμονίζονται. Καμιά ευχαρίστηση δεν τ’ αναπαύει και είναι τα περισσότερα άρρωστα. Και κάποια ώρα, επειδή δεν ξέρουν και να κλάψουν, γίνονται τιμωροί των γονιών τους και της κοινωνίας ολόκληρης.

Ο Χριστός μας προειδοποιούσε ότι «δια την αμαρτίαν των πολλών ερημώσει πάσαν την γην ανομία». Η ανασφάλεια που μας έχει κυριεύσει όλους στα τελευταία χρόνια είναι η ανομία· στην ανομία καταλήγει η αμετανόητη αμαρτία. Λοιπόν όποια πολιτική ή οικονομική κατάσταση κι αν προκύψει απ’ αυτή την αγωνία του κόσμου, δεν πρόκειται ν’ αγγίξει τα πραγματικά στοιχεία της ευτυχίας μας. Μόνο η μετάνοια διορθώνει και σώζει τα ανθρώπινα.

Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΕΛΕΝΑΜΠΑ Η ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΗ

Στό χω­ριό Κε­φα­λο­χώ­ρι πού βρί­σκε­ται στήν πε­ρι­ο­χή τῆς Νί­και­ας τῆς Μι­κρᾶς Ἀ­σί­ας, πρίν ἀ­πό τήν Ἀνταλ­λα­γή, ζοῦ­σε μί­α εὐ­λα­βής καί χα­ρι­τω­μέ­νη νέ­α, ἡ Ἑ­λέ­νη. Τήν ἀ­πο­κα­λοῦ­σαν Ἑ­λέ­ναμ­πα, δη­λα­δή Ἑ­λέ­νη πού εἶ­χε γε­ροντι­κή σύ­νε­ση, δι­ά­κρι­ση καί μι­λοῦ­σε σάν Ἀβ­βᾶς (Γέ­ρο­ντας).

Ἦ­ταν ὀρ­φα­νή ἀ­πό γο­νεῖς καί ἐρ­γα­ζό­ταν ὡς ὑ­πη­ρέ­τρια σ᾽ ἕ­ναν πο­νό­ψυ­χο Τοῦρ­κο. Τή νύ­χτα ἡ «Ἑλέ­ναμ­πα» προ­σευ­χό­ταν πολ­λές ὧ­ρες. Ὁ Τοῦρ­κος­ τήν ἄ­κου­γε πού ἔ­λε­γε στήν προ­σευ­χή της: «Νά πά­ρω καί αὐ­του­νοῦ τίς ἁ­μαρ­τί­ες». Προ­σευ­χό­ταν δη­λα­δή γιά ἄλ­λους ἀν­θρώ­πους. Ὁ Τοῦρ­κος ἔ­βλε­πε νά ἔρ­χωνται πολ­λοί ἄν­θρω­ποι νά τήν συμ­βου­λευ­θοῦν καί κα­τά­λα­βε ὅ­τι ἔ­χει ἰ­δι­αί­τε­ρη χά­ρη. Τήν εἶ­χε σέ με­γά­λη ἐ­κτί­μη­ση καί αἰ­σθα­νό­ταν ὅ­τι τόν βο­η­θᾶ ὁ Θε­ός γιά χά­ρη τῆς «Ἑ­λέ­ναμ­πα». Ση­μεί­ω­νε ὁ ἴδιος τά γε­γο­νό­τα καί τίς προ­φη­τεῖ­ες της, για­τί ἦταν πε­πει­σμέ­νος ὅτι ἡ «Ἑ­λέ­ναμ­πα» εἶ­χε χά­ρι­σμα προ­ο­ρα­τι­κό.

Τό­τε πολ­λούς Ἕλ­λη­νες τούς ἐ­πι­στρά­τευ­αν στόν τούρ­κι­κο στρα­τό στά Τάγ­μα­τα Ἐρ­γα­σί­ας (Ἀ­με­λέ Ταμ­που­ροῦ) γι­ά πέντε μέ δέ­κα χρό­νια μέ σκο­πό τήν ἐ­ξόντω­σή τους. Δέν ἔ­δι­ναν ση­μεῖ­α ζω­ῆς καί οἱ οἰ­κο­γέ­νει­ές τους ἀ­νη­συ­χοῦ­σαν. Οἱ γυ­ναῖ­κες πή­γαι­ναν καί ρω­τοῦ­σαν τήν «Ἑ­λέ­ναμ­πα» ἂν ζοῦν ἤ ἄν ἔ­χουν σκο­τω­θῆ. Ἐ­κεί­νη γι­ά νά μήν ἀμ­φι­σβη­τή­σουν ὅ,τι θά τούς ἔ­λε­γε, πρῶ­τα πε­ρι­έ­γρα­φε τόν ἄν­δρα. Ἔ­λε­γε π.χ.: «Ὁ ἄν­δρας σου εἶ­ναι ψη­λός, ξαν­θός μέ μου­στά­κι». Πρό­σθε­τε καί ἄλ­λα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά καί ὕ­στε­ρα ἔ­λε­γε ἄν πέ­θα­νε ἤ ἄν ζῆ ἤ πό­τε θά γυ­ρί­σει.

Ἐ­πί­σης ἔ­λε­γε: «Θά ᾿ρθεῖ και­ρός πού οἱ ἄν­θρω­ποι θά μπερ­δευ­τοῦν». (Ἐν­νο­οῦ­σε πνευ­μα­τι­κό ἤ φυλετικό μπέρ­δε­μα. Σή­με­ρα καί τά δυ­ό ὑ­φί­στανται). Κά­ποια ἡ­μέ­ρα εἶ­πε στούς συγ­γε­νεῖς της: «Ἐ­σεῖς θά φύ­γε­τε καί μέ­να θά μ᾿ ἀ­φή­σε­τε ἐ­δῶ. Πά­λι θά ξα­ναρ­θῆ­τε, ἀλ­λά αὐ­τά τά μέ­ρη θά ἀλ­λά­ξουν». Πρίν πεθάνη ζή­τη­σε νά τή ντύ­σουν μέ μαῦ­ρα ροῦ­χα σάν μο­να­χή.

Ὅ­λοι στό χω­ριό τήν «Ἑ­λέ­ναμ­πα» τήν εἶ­χαν σέ εὐ­λά­βεια γι­ά τίς ἀ­ρε­τές καί τά χα­ρί­σμα­τά της. Πί­στευ­αν ὅ­τι εἶ­ναι ἁ­γί­α. Πε­ρισ­σό­τε­ρες λε­πτο­μέ­ρει­ες ἀ­πό τήν ζω­ή της δέν δι­α­σώ­θη­καν. Μό­νον ὅ­τι ἐ­κοι­μή­θη σέ ἡ­λι­κί­α μι­κρό­τε­ρη τῶν δε­κα­τεσ­σά­ρων ἐ­τῶν, γύ­ρω στό 1920, πρίν ἀ­πό τήν Ἀνταλ­λα­γή, ὅ­πως δη­λα­δή εἶ­χε προ­φη­τεύ­σει. Ἐκεῖ πού ἐ­τά­φη ἀ­νέ­βλυ­σε ἁ­γί­α­σμα καί ὅ­σοι ἄρ­ρω­στοι ἔ­πι­ναν θε­ρα­πεύ­ονταν. Μέ τήν Ἀνταλ­λα­γή οἱ συγ­γε­νεῖς της καί οἱ συγ­χω­ρια­νοί της ἦρ­θαν στήν Ἑλ­λά­δα καί ἐγ­κα­τα­στά­θη­καν στό νο­μό Σερ­ρῶν, δη­μι­ουργώντας ἔτσι τό Νέο Κε­φα­λο­χώ­ρι. 

Οἱ συγ­γε­νεῖς τῆς «Ἑ­λέ­ναμ­πα» ἔχουν φέ­ρει ὡς εὐ­λο­γί­α καί φυ­λα­χτό στό νέ­ο χω­ριό τά ροῦ­χα της καί κά­ποι­α προ­σω­πι­κά της ἀντι­κεί­με­να. Μέ­χρι σή­με­ρα ἀ­νά­βουν καντή­λι ἀ­κοί­μη­το καί κε­ριά στό σπί­τι πού φυ­λάσ­σονται τά προ­σω­πι­κά της ἀντι­κεί­με­να. Τήν ἐ­πι­κα­λοῦνται στίς ἀ­νάγ­κες καί στίς δυ­σκο­λί­ες τους καί αὐ­τή ἔχο­ντας στόν Θε­ό παρ­ρη­σί­α τούς βο­η­θᾶ.

Κα­τά τήν ἐ­πο­χή τοῦ συμ­μο­ρι­το­πο­λέ­μου οἱ ἀντάρ­τες (Κομ­μου­νι­στές) ἦρ­θαν κατ᾿ ἐ­πα­νά­λη­ψη νά κά­ψουν τό χω­ριό, ἀλ­λά μό­λις ἔμ­παι­ναν στό χω­ριό ἄλ­λα­ζαν δι­ά­θε­ση, ἔ­παιρ­ναν τρό­φι­μα καί φεύ­γοντας ἔ­λε­γαν: «Κά­ποι­ος ἅ­γιος σᾶς φυ­λά­ει, δι­ό­τι ἤρ­θα­με νά κά­ψου­με τό χω­ριό καί μό­λις μπή­κα­με, ἄλ­λα­ξε ἡ δι­ά­θε­σή μας».

Εκ του βιβλίου ''Ασκητές μέσα στον κόσμο'' του Ιερού Ησυχαστηρίου ''Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος'',
Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής.
Επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΕΝΗ

Ποιός δεν έχει διαβάσει για την Ομηρική Ελένη, αποκαλούμενη ως Ωραία Ελένη στη νεοελληνική γλώσσα, η οποία αποτελεί το πλέον διλημματικό πρόσωπο στην Ελληνική μυθολογία. Η αρπαγή της από τον Πάρη και η μεταφορά της στη Τροία έγινε αφορμή, σύμφωνα με τον μύθο, του μακροβιότερου πολέμου όλης της αρχαιότητας.

της Μαρίας Αντωνίου

Μερικά χιλιάδες έτη μετά, η σύγχρονη Ελένη μεταλλάχθηκε μέσα στους αιώνες, εξελίχθηκε αλλά δεν εκσυγχρονίστηκε όσο θα περίμενε κανείς. Η σύγχρονη Ελένη έχει πολλές ηλικίες και πολλά πρόσωπα. Είναι η Ελένη 21 ετών που πέθανε στα χέρια των βασανιστών της στη Ρόδο. Είναι η Κατερίνα 14 ετών που βιάστηκε από τον φίλο της αλλά η μητέρα της την πρότρεψε να μη μιλήσει γιατί είναι μικρή η κοινωνία και θα την σχολιάσουν. Είναι η 18χρονη Μαριάννα που βιάζεται από τα 12 από τον πατριό της, αλλά η μητέρα της εθελοτυφλεί. Είναι η Γιώτα 30 ετών που τρώει ξύλο από τον άντρα της αλλά το ανέχεται επειδή έχει μαζί του παιδιά. Είναι η Ζωή που ο άντρας της την απειλεί ότι θα της πάρει τα παιδιά σε κάθε τους καυγά. Είναι η γιαγιά Βάσω που ανέχεται για 40 χρονιά τον βίαιο άντρα της επειδή έμαθε από μικρή πως ο ρόλος της γυναίκας είναι να κρατάει το σπίτι ενωμένο ακόμα και αν τρώει ξύλο, και πόσα άλλα ονόματα, πόσες άλλες γυναίκες που γνωρίζεις, γνωρίζω, γνωρίζουμε, αλλά κλείνουμε τα μάτια, τα αυτιά και αδιαφορούμε.

Για την σύγχρονη Ελένη έχουν όλοι άποψη και γνώμη.

«Καλά να πάθει, έτσι όπως ντύνεται φυσικό να τη βιάσει κάποιος»
«Του έσπασε τα νεύρα του ανθρώπου, λογικό να τη χτυπήσει»
«Αφού δεν πρόσεχε την εμφάνισή της λογικό ήταν να την απατήσει»
«Αν δεν κάνεις παιδιά, θα βρει άλλη»
«Πρέπει να ακούς τον άντρα σου και να μην του αντιμιλάς όταν έχει νεύρα, άστον να ηρεμήσει...»
«Αν συνεχίσεις να βγαίνεις έξω κάθε βράδυ κανείς δεν θα σε πάρει σοβαρά. Σε σχολιάζει όλη η γειτονιά»
«Μεγαλώνει μόνη το παιδί της. Τρέχα γύρευε τι του έκανε του ανθρώπου και τη χώρισε.»
«Αν δεν ήταν ο άντρας την να τη βοηθήσει, σιγά που θα πετύχαινε στη ζωή της.»

Τα παραπάνω είναι μόνο λίγα από τα πολλά που ακούγονται καθημερινά, που αναπαράγονται και μολύνουν την σύγχρονη κοινωνία μας. Αλήθεια όμως, γιατί δηλώνεις σοκαρισμένος/η από την τραγωδία στη Ρόδο; Γιατί τα βάζεις με την ίδια ή με τα θύματα μονάχα; Γιατί κάθε φορά που ακούς για έναν ακραίο ξυλοδαρμό ή βιασμό πέφτεις από τα σύννεφα; Δεν ξέρεις ότι εμείς οι ίδιοι σαν κοινωνία φταίμε που επιτρέπουμε ακόμα να γεννιούνται θύματα και τέρατα;

Κάθε φορά που στην κόρη μας, στην ανιψιά μας, στη βαφτιστήρα μας, στη φίλη μας, στην εγγονή μας της λέμε πως πρέπει να μιλάει, να ντύνεται, να περπατάει για να είναι αρεστή στους άλλους και όχι στον εαυτό της τότε δημιουργούμε ένα μελλοντικό φοβισμένο θύμα. Γιατί τα βάζεις με την Μπέλα και την κάθε Μπέλα που βγαίνει και θεωρεί δεδομένο ότι η κάθε γυναίκα έχει φάει ένα χαστούκι; Εμείς οι ίδιοι είτε με τη σιωπή μας, είτε με την ανοχή μας ή ακόμα χειρότερα με την προτροπή μας δημιουργούμε γυναίκες με τέτοιες αντιλήψεις, που δέχονται τη βία, την υποτίμηση, τον εξευτελισμό ως κάτι φυσικό, μη ξέροντας πως να αντιδράσουν ή ακόμα χειρότερα, φοβούμενες να αντιδράσουν.

Κάθε φορά που στο γιο μας, στον εγγονό μας, στον ανιψιό μας, στον φίλο μας του λέμε μπράβο που πάει με πολλές γυναίκες, που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, που τον προτρέπουμε να πάει με άλλη γιατί είναι άντρας και έχει ορμές, τότε δημιουργούμε ένα μελλοντικό θύτη. Μη πέφτεις λοιπόν από τα σύννεφα. Γιατί έχεις μερίδιο ευθύνης και εσύ για τον κάθε 19χρονο Αλβανό ή τον κάθε 21χρονο Ροδίτη.

Αν όντως λυπάσαι γι’ αυτά που συμβαίνουν δίπλα σου τότε ξεκίνα από τον εαυτό σου. Σταμάτα να κρίνεις οτιδήποτε δεν καταλαβαίνεις, σταμάτα να προσπαθείς να πλάσεις τις τέλειες μπαλαρίνες. Μη ποτίζεις τα παιδιά σου με φόβο και υπεροχή. Μην τα διαχωρίζεις. Μην υποτιμάς τη γυναίκα που παλεύει μονάχη, που τολμάει να ζήσει διαφορετικά, που λέει ΟΧΙ.

Μάθε στο παιδί σου να σέβεται και να αγαπά. Μάθε στα παιδιά σου πως να είναι σωστοί άνθρωποι. Για να γίνει αυτό όμως μάθε πρώτα εσύ ο ίδιος, εσύ η ίδια, να σέβεσαι πραγματικά τον συνάνθρωπό σου και σταμάτα να αναπαράγεις αρρωστημένες νοοτροπίες του χθες. Ίσως έτσι η Ελένη του μέλλοντος να είναι μία Ελένη γελαστή και μέσα και έξω, χωρίς πληγές, τρόμο και φόβο.

Εκ του ιστολογίου ''meaculpa.gr''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Φωτογραφία Νίκος Γερολυμάκης

ΕΝΑ ΞΥΛΙΝΟ ΠΙΑΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΤΗΣ ΒΙΟΠΑΛΗΣ

Ένας πολύ ηλικιωμένος άντρας πήγε να ζήσει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τεσσάρων ετών εγγονό του. Τα χέρια του ηλικιωμένου έτρεμαν, η όρασή του ήταν θολή και τα πόδια του δεν τον κρατούσαν πια, όπως παλιά.

Κάθε μεσημέρι κάθονταν όλοι μαζί για να φάνε στο τραπέζι. Αλλά τα τρεμάμενα χέρια του ηλικιωμένου παππού τον δυσκόλευαν. Ένα από αυτά τα μεσημέρια, η νύφη του είχε μαγειρέψει μπιζέλια. Ο ηλικιωμένος προσπάθησε να φέρει μερικά με το κουτάλι στο στόμα του, αλλά το χέρι του δεν τον βοήθησε. Το κουτάλι του έπεσε και τα μπιζέλια σκόρπισαν στο πάτωμα. Η νύφη του τον κοίταξε με άγριο βλέμμα, αλλά δεν μίλησε.

Στη συνέχεια ο παππούς πήρε το ποτήρι με το γάλα και το πλησίασε στο στόμα του. Όμως το ποτήρι του γλίστρησε από το χέρι και το γάλα χύθηκε όλο πάνω στο τραπεζομάντιλο. Η νύφη του δεν άντεξε άλλο. Έκανε εκνευρισμένη νόημα στον άντρα της να πάνε για λίγο στην κουζίνα, για να του μιλήσει.

«Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον πατέρα σου» του είπε, όταν βρέθηκαν μόνοι. «Έχω βαρεθεί να χύνει το γάλα του, να σπάει τα ποτήρια και να πετάει το φαγητό στο πάτωμα». Έτσι, η σύζυγος και ο σύζυγος, αποφάσισαν να αγοράσουν ένα μικρό τραπέζι και να το βάλουν στην γωνία. Από τότε ο παππούς έτρωγε στο μικρό τραπέζι μόνος του την ώρα, που τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας απολάμβαναν το φαγητό τους στο μεγάλο τραπέζι. Και επειδή ο παππούς, ούτε στο μικρό τραπέζι σταμάτησε να σπάει τα πιάτα, του πήραν ξύλινο!...

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο γιος του και η νύφη του τον είδαν να δακρύζει. Του απηύθυναν τον λόγο όμως, μόνο για να τον μαλώνουν που του έπεσε πάλι το πιρούνι του ή που έριξε στο πάτωμα το φαγητό. Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στο σπίτι τους, ο τετράχρονος γιος τους παρακολουθούσε αμίλητος.

Ένα μεσημέρι πριν από το φαγητό, ο πατέρας παρατήρησε ότι ο γιος του έπαιζε με μερικά κομμάτια ξύλο στο πάτωμα. Τον ρώτησε χαμογελαστός: «Τι προσπαθείς να φτιάξεις με τα ξύλα;» Το αγόρι σήκωσε για λίγο το βλέμμα του, κοίταξε τον μπαμπά του και απάντησε:

«Μπαμπά φτιάχνω δυο ξύλινα πιάτα για σένα και τα μαμά. Να τα έχω όταν μεγαλώσω». Έπειτα έσκυψε πάλι το κεφάλι του και συνέχισε αυτό που έκανε. Ο μπαμπάς του έμεινε για λίγο ακίνητος. Στη συνέχεια φώναξε τη γυναίκα του και της έδειξε τον γιο τους στο πάτωμα που πάλευε να φτιάξει τα ξύλινα πιάτα. Δεν της είπε κάτι άλλο. Και οι δυο ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν.

Ο σύζυγος πήγε στο μικρό τραπέζι, πήρε από το χέρι τον πατέρα του και τον οδήγησε ξανά στο μεγάλο τραπέζι. Από εκείνη τη μέρα και για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, ο ηλικιωμένος έτρωγε πάντα με την υπόλοιπη οικογένεια. Και για κάποιο λόγο, ούτε ο γιος του, αλλά ούτε και η νύφη του, ενδιαφέρθηκαν ξανά για το φαγητό που έπεφτε στο πάτωμα ή για το γάλα που λέρωνε το τραπεζομάντιλο...

Εκ του ιστολογίου ''eidisi''.

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Φωτογραφία: Μανώλης Μετζάκης

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ

του Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Κυριακή ιδ' Λουκά 3 (16) Δεκεμβρίου 2018 πάτριο, εκκλησιαστικό ημερολόγιο

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Στο δωμάτιο του νοσοκομείου βρίσκεται ένας άνδρας που έχει τραυματιστεί στα μάτια και δεν βλέπει και στο διπλανό κρεββάτι, δίπλα από ένα παράθυρο, βρίσκεται ένας ηλικιωμένος ασθενής. Ανάμεσα στους δύο άνδρες αναπτύσσεται μια βαθιά φιλία. Καθημερινά ο ηλικιωμένος άνδρας περιγράφει στον τυφλό άνδρα, τι συμβαίνει έξω από το παράθυρο του νοσοκομείου, όπου νοσηλεύονται.

Του περιγράφει ένα πάρκο και το, τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της ημέρας εκεί. Ο ηλικιωμένος είναι τα μάτια του τυφλού άνδρα. Κάποια στιγμή του λέει, ότι έξω στο πάρκο υπάρχει ένα ζευγάρι. Του λέει, ότι μοιάζει ερωτευμένο και του εξηγεί τι κάνει. Ο νεαρός μιλάει με μια κοπέλα και ξαφνικά της δίνει ένα μπουκέτο λουλούδια. Ο τυφλός που ακούει την ιστορία διαμαρτύρεται και φωνάζει ότι η κοπέλα δεν θέλει λουλούδια, αλλά περιμένει από τον νεαρό, ένα δαχτυλίδι γάμου.

“Κρίμα που δεν βλέπω” λέει ο τυφλός, την ώρα που ο ηλικιωμένος του εξηγεί ότι η κοπέλα πετάει τσαντισμένη το μπουκέτο με τα λουλούδια και φεύγει. “Το ήξερα” απαντάει ο τυφλός, “το ήξερα, ότι δεν ήθελε απλά λουλούδια, αλλά περίμενε ένα δαχτυλίδι, γιαυτό έφυγε”. Ο ηλικιωμένος γέρνει το κεφάλι του και λίγο πριν κοιμηθεί ακούει τον τυφλό να του λέει...

“Σε ευχαριστώ πολύ που κάθεσαι και μου εξιστορείς, τι συμβαίνει έξω στο πάρκο. Είμαι τυφλός και είσαι τα μάτια μου” Ήταν μια κατάθεση καρδιάς.... Την επόμενη ημέρα ο ηλικιωμένος αρχίζει να εξιστορεί, τι συμβαίνει έξω από το παράθυρο του στο πάρκο. Ξαφνικά του λέει ότι εμφανίσθηκε πάλι, το χθεσινό ζευγάρι. “Αυτή τη φορά μιλάνε και ο νεαρός δεν κρατάει λουλούδια” λέει ο ηλικιωμένος και συνεχίζει: “σκύβει, γονατίζει και της δίνει ένα δαχτυλίδι. Η κοπέλα κλαίει και τον αγκαλιάζει. Φεύγουν μαζί”.

“Το ήξερα. Αυτό έπρεπε να κάνει από την αρχή. Στο είπα δεν στο είπα;” απάντησε ο τυφλός. Οι δυο ασθενείς κοιμήθηκαν και το πρωί έρχεται μια νοσοκόμα και λέει στον ηλικιωμένο, ότι ήρθε η ώρα να πάει να εγχειριστεί. Ο τυφλός τον χαιρετάει και τον περιμένει... Οι ώρες περνούν και ξαφνικά εμφανίζεται μια άλλη νοσοκόμα, που αρχίζει και στρώνει το άδειο κρεββάτι του ηλικιωμένου. Ο τυφλός κατάλαβε ότι δεν πάει καλά.

“Έφερες έναν δίσκο φαγητού. Για μένα. Ο δεύτερος δίσκος;” ρωτάει την νοσοκόμα. Εκείνη κοντοστέκεται και του εξηγεί, ότι ο ηλικιωμένος φίλος του πέθανε κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Το σοκ είναι μεγάλο. Ο τυφλός μετά από λίγο παρακαλεί την νοσοκόμα να ανοίξει τις γρίλιες του παραθύρου και να του πει τι γίνεται έξω στο πάρκο σήμερα. Η νοσοκόμα τις ανοίγει και...

Εκ του ιστολογίου ''NEWSITAMEA''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ ΩΣ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΑΣ

Οι άγιες Εικόνες της Παναγίας μας Κυρίας Θεοτόκου αποτελούν πράγματι για όλους τους Ορθοδόξους πιστούς, αλλά και για όλο τον κόσμο, πηγή Μητρικής ευλογίας, ιάσεως και ευεργεσίας, εφόσον μάλιστα μετά την Κοίμηση και την εις Ουρανούς Μετάστασή Της δεν υπάρχουν στην πονεμένη γη Λείψανά Της, εκτός της Αγίας Ζώνης της.

Η δύναμις της Θεομητροπρεπούς Χάριτός Της ακτινοβολεί δια των ιερών Εικόνων Της, οι οποίες εκχέουν αφθονοπάροχα το θείον και πλούσιον Έλεος. Οι θαυμαστές αποκαλύψεις θαυματουργών Εικονισμά των Της είναι άπειρες, σε πολλά μέρη, τα Προσκυνήματα που δημιουργήθηκαν εξαιτίας τούτων είναι αμέτρητα, οι δε θαυμαστές επεμβάσεις και επενέργειές Της συγκλονιστικές! 

του Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

Να αναφέρουμε μόνον τις θρυλικές Εικόνες Της στο Άγιον Όρος, όπως της Πορταιτίσσης, του Άξιον Εστίν ή της Γοργυπηκόου; Να απαριθμήσουμε τα θαυματουργικά Της Εικονίσματα στην Ελλάδα (Προυσού, Μεγάλου Σπηλαίου, Τήνου, Μαλεβής κλπ, στην Κύπρο, στην Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια, στην Ρωσία, στην Δύση, στην Διασπορά;

Έχουν γραφεί περί τούτων Τόμοι ολόκληροι και δεν θα παύσουν να γράφονται, διότι η Θεομητορική Χάρις Της είναι αστείρευτη και η Αγάπη Της για τον κόσμο ανείπωτη, απερινόητη και απροσμέτρητη! Θα ήθελα να κλείσουμε με δύο σχετικά σύγχρονα θαύματά Της, σχετιζόμενα όχι με σωματικές θεραπείες ασθενών, αλλά με επενέργειες θαυμαστές παρηγορίας, υπομονής και ελπίδος. 

Γνωστός χαρισματικός Αγιορείτης Γέροντας στην Έρημο του Αγίου Όρους, προ πεντηκονταετίας περίπου, διηγήθηκε σε Υποτακτικό του μία εκ των θαυμαστών Θεομητορικών αντιλήψεων, όταν προσέφυγε ένδακρυς στην αγία Εικόνα Της στο Ναύδριο του Κελλιού του, παρακαλών να τον λυτρώσει από το πλήθος των πειρασμών και των θλίψεων που αντιμετώπιζε:

''Και όπως βρισκόμουν συγκεντρωμένος και κλαίων μπροστά στην Εικόνα Της, αισθάνθηκα -όπως και άλλοτε- την παρουσία της αντιλήψεώς Της. Και καθώς ο χώρος στο εσωτερικό της Εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός, βλέπω άστραφτε φως η Εικόνα Της και μετά έλαβε διαστάσεις κανονικές η θεία Της μορφή και δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη, με την πάντοτε διπλή Της ιδιότητα: Μητροπαρθενική.

Είδα δε ο ταπεινός, τόσον, όσον επέτρεπε η θνητότης μου και με σεβασμόν έκλινα προς την γην, μη μπορώντας άλλο να ατενίσω, γιατι το Πανάγιον Βρέφος Της -ο γλυκήτατος Ιησούς μας- κρατούμενος στην Αγκάλη Της άστραφτε υπέρ τον ήλιον, κατά το θεοπρεπές μεγαλείο Του, που γέμισε την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνον θαύμαζα.

Τότε άκουσα την μυρίπνοη λαλιά Της και υπέρ μέλι γλυκητάτη να μου λέγει: -Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστόν! Και άπλωσε την μακαρία Της αγκάλη προς εμέ και το Πανάγιον Βρέφος με πλησίασε, όσο που να μπορεί άνθρωπος να το φτάσει! Μη τολμώντας εγώ από την έκπληξή μου καμμία κίνηση, άπλωσε ο Πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι!

Και γέμισε η ψυχή μου αγάπην αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου. Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η πάντων Άνασσα, γιατι επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγορία και ευωδία Της, γιατι ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος αυτό που είχε πατήσει, ενθυμίζοντάς μου συνεχώς την μακαρίαν Της υπόσχεση! 

Μιας γυναικός, πριν από λίγα χρόνια, αρρώστησαν και οι δύο κόρες της από μια σπάνια ασθένεια, που τις έφερε παράλυση και καταστροφή ζωτικών οργάνων. Μαζί με τον σύζυγό της και τα δυο παιδιά σε αναπηρικά καροτσάκια, πήγαν να λειτουργηθούν μια Κυριακή στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης στο Χιλιομόδι Κορινθίας, όπου η εξαίσια θαυματουργική Θεομητορική Εικόνα.

Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας, ο πατέρας πήρε τα παιδιά στο αυτοκίνητο, αλλά η μητέρα γονάτισε μπροστά στο θαυματουργό Εικόνισμα της Παναγίας, για να προσευχηθεί. Η ώρα περνούσε και ανήσυχος ο άνδρας της ζήτησε από τις μοναχές να καλέσουν την γυναίκα του για να αναχωρήσουν. Μια Μοναχή την πλησίασε και της πρότεινε να σηκωθεί για να πάει στα παιδιά της που την περίμεναν.

Και τότε η γυναίκα συγκλονισμένη, απεκάλυψε ότι είχε μια θεία επίσκεψη. Ενώ έκανε τα παράπονά της στην Παναγία μας, με το αμείλικτο ερώτημα ''γιατί και τα δυο μου παιδιά;'', είδε την Παναγία Φανερωμένη να εξέρχεται από το Εικόνισμά Της και κινώντας την άχραντη Κεφαλή Της, την άκουσε καθαρά να λέγει: ''Τ ο  δ ι κ ό  μ ο υ,  γ ι α τ ί;''!!!... Έκτοτε, η γυναίκα εκείνη ουδέποτε είπε πλέον ''γιατί'', αλλά σήκωσε και προφανώς σηκώνει αγόγγυστα τον σταυρό που της χάρισε ο Κύριος.

Είθε, η συναίσθησίς μας σχετικά με τις δωρεές των θείων Εικόνων να ωριμάζει και η αγάπη μας για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους, μέσω των θαυμαστών ιερών Εικόνων Της, να καλλιεργείται και να αυξάνει, για την πνευματική μας ωφέλεια και πρόοδο και την βίωση του θαύματος της σωτηρίας μας εν τη Εκκλησία. Αμήν!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

<<ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ>>

Ομιλίες σε Εκδηλώσεις - Εισηγήσεις - Διαλέξεις - Άρθρα,

Εκδόσεις Γεώργιος Χοροζίδης, Φυλή Αττικής 2017, σελ. 41-47.

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, 

ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, 

μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. 

Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε: 

αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. 

Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;

ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσσα.

Όχι εγώ, είπε η αγελάδα, τέλειωσε το ωράριο μου.

Όχι εγώ, είπε η πάπια, σήμερα έχω ημιαργία.
Όχι εγώ, είπε το γουρούνι, έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας.
Όχι εγώ, είπε η χήνα, ψάχνω για δουλειά.
Θα το κάνω τότε μόνη μου, είπε η μικρή κόκκινη κλώσσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο.
Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι; ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσσα.
Όχι εγώ, είπε η πάπια, σήμερα κάνω στάση εργασίας.
Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου, είπε το γουρούνι.
'Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου, είπε η αγελάδα.
Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας, είπε η χήνα.
Θα το κάνω τότε μόνη μου, είπε η μικρή κόκκινη κλώσσα. 

Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί.
Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί; ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσσα.
Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα, είπε η αγελάδα.
Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης, είπε η πάπια.
Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός, είπε η χήνα.
Θα το κάνω τότε μόνη μου, είπε η μικρή κόκκινη κλώσσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε - για την ακρίβεια απαιτούσαν - μερίδιο απ' το ψωμί. 

Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσσα είπε, Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου.
Αίσχος - Κερδοσκοπία! φώναξε η αγελάδα.
Καπιταλιστική βδέλλα! ούρλιαξε η πάπια.
Απαιτώ ίσα δικαιώματα, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
Και γράψανε σε πλακάτ ''Αδικία'', ''Η μικρή κόκκινη κλώσσα να φορολογηθεί'', ''Να κρατικοποιηθεί το ψωμί'', ''Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο'', ''Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού'' και κάνανε πορεία γύρω - γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.
Τότε ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσσα.

Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου. Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε, είπε η μικρή κόκκινη κλώσσα. Ολομόναχή μου, τα έκανα όλα.
Ακριβώς, είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσσα καλά 

-με το ένα τέταρτο της φρατζόλας- 

και τα υπόλοιπα ζώα με τις ολόκληρες φρατζόλες ακόμα καλύτερα. 

Κι από τότε, 

η μικρή κόκκινη κλώσσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα 

και πήγαινε σε άλλη φάρμα. 

Οι γείτονές της όμως, 

η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα 

αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα,

γιατί η μικρή κόκκινη κλώσσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί...

Εκ του ιστολογίου ''xristianos.net''

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ: ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΙΜΑΤΑΙ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ

1. Ἀρμένιοι, Κόπτες, Συροϊακωβίτες καί Αἰθίοπες εἶναι αἱρετικοί. Τό «μή μεταίρειν ὅρια ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν», καί τό «Ἑπόμενοι τοῖς θείοις Πατράσι», δηλαδή τό νά μή μετακινοῦμε τά ὅρια πού ἔθεσαν οἱ Πατέρες μας καί τό νά ἀκολουθοῦμε τούς Ἁγίους Πατέρες, σταθερό καί ἀπαραβίαστο γνώρισμα τῆς Ὀρθόδοξης πίστης καί ζωῆς, ἄρχισε νά παραβιάζεται ἀπό τόν περασμένο αἰώνα τοῦ διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Συγκρητισμοῦ, καί ἡ παραβίαση αὐτή ἐξακολουθεῖ ἐντονώτερα κατά τόν παρόντα 21ο αἰώνα. Μεταξύ ἀλήθειας καί πλάνης, μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως, ὑπάρχουν σαφῆ ὅρια καί εὐδιάκριτα, πού τά ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεπνεύστως σέ Οἰκουμενικές καί Τοπικές Συνόδους, ἀλλά καί στά θεοφώτιστα συγγράμματά τους.

του Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ὁμότιμου Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς του Α.Π.Θ.

Ὁ Μονοφυσιτισμός τόν ὁποῖον ἀκολουθοῦν καί πρεσβεύουν οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Κόπτες, οἱ Συροϊακωβίτες καί οἱ Αἰθίοπες ἔχει καταδικασθῆ ἀπό τήν Δ´ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενική Σύνοδο (451) ὡς Χριστολογική αἵρεση, ὅπως καί οἱ πρωτοστάτες αὐτῆς τῆς αἱρέσεως Διόσκορος καί Σεβῆρος, τούς ὁποίους ὅλοι οἱ ἀνωτέρω αἱρετικοί τιμοῦν ὡς ἁγίους, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τούς ἀναθεματίζουμε ὡς αἱρετικούς στό «Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας», πού διαβάζεται ἤ πού πρέπει νά διαβάζεται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί μετά τήν Δ´ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενική Σύνοδο τοῦ 451 οἱ ἑπόμενες σύνοδοι, ὅπως καί οἱ ἑπόμενοι μεγάλοι Ἅγιοι Πατέρες, Μάξιμος Ὁμολογητής, Ἰωάννης Δαμασκηνός, Μ. Φώτιος ἐπανέλαβαν τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Τί ἄλλο θέλαμε λοιπόν, τί ἄλλο χρειαζόμασταν, οἱ σύγχρονοι Ὀρθόδοξοι ἀπό τό νά ἀκολουθοῦμε τούς θεοφώτιστους Ἁγίους Πατέρες καί νά μή γκρεμίζουμε τά σύνορα ἀνάμεσα στήν Ὀρθοδοξία καί στήν αἵρεση;

2. Τά ὅρια Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως ἔπεσαν στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Τά σύνορα αὐτά παραβιάσθηκαν πολλές φορές ἀπό τόν περασμένο αἰώνα στούς προβληματικούςΘεολογικούς Διαλόγους, ἀλλά καί στίς συχνές καί ἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές μεταξύ Ὀρθοδόξωνκαί αἱρετικῶν, ἀκόμη περισσότερο καί στήν μερική μυστηριακή διακοινωνία μεταξύ τοῦ ὈρθοδόξουΠατριαρχείου Ἀντιοχείας καί τῶν μονοφυσιτῶν Συροϊακωβιτῶν, στήν ὁποία θά ἀναφερθοῦμε προσεχῶς. Καί αὐτή ἡ παραβίαση ἐπισημοποιήθηκε, τό γκρέμισμα ἐπικυρώθηκε, ἀπό τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, ὅπου οἱ αἱρέσεις ὀνομάσθηκαν Ἐκκλησίες. Εἶναι λοιπόν τώρα εὔλογο καί ἀναμενόμενο τό δογματικό χάσμα τῆς αἱρέσεως, ἡ ἄβυσσος τῆς πλάνης καί τοῦ ἐγωϊσμοῦ, νά ἐκλείψουν, καί πολλοί ἀπό τούς «Ὀρθοδόξους», πού θεωροῦν τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ὡς ἀληθινή καί Ὀρθόδοξη σύνοδο, νά συμπεριφέρονται πρός τούς αἱρετικούς σάν νά ἦταν Ὀρθόδοξοι καί νά τούς ὀνομάζουν μάλιστα Ὀρθοδόξους. Αὐτό συνέβη γιά πολλοστή φορά αὐτές τίς ἡμέρες, καί αὐτό μᾶς παρακίνησε νά ἐπικαιροποιήσουμε παλαιότερο σχετικό ἄρθρο μας, παρουσιάζοντας τίς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τούς Μονοφυσίτες, τίς θέσεις τῆς διαχρονικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Σ᾽ αὐτήν τήν Ἐκκλησία ἀνήκουμε καί ὄχι στήν «ἐκκλησία» τοῦ Κολυμπαρίου καί τῶν Οἰκουμενιστῶν.

3. Ἐπίορκοι οἱ καθηγηταί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. Συγκεκριμένα, ὅπως ἔγινε εὐρέως γνωστό, ἐπεσκέφθη τήν Ἀθήνα ὁ Συροϊακωβίτης, δηλαδήΜονοφυσίτης, πατριάρχης Ἀντιοχείας καί Πάσης Ἀφρικῆς Ἰγνάτιος-Ἐφραίμ Β´, μέ τήν εὐκαιρία τῆςἀναγόρευσής του σέ ἐπίτιμο διδάκτορα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας ἀπό τό Τμῆμα Θεολογίας τῆςΘεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Τί νά πεῖ κανείς γι᾽ αὐτήν τήν ἀπόφαση, γι᾽ αὐτό τό κατάντημα τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, πού ἔγιναν παραρτήματα Οἰκουμενιστικῶν-Συγκρητιστικῶν Κέντρων; Ὡς παλαιός καθηγητής καί διδάσκαλος πολλῶν ἀπό τούς νεωτέρους καθηγητάς καί στήν Ἀθήνα καί στήν Θεσσαλονίκη μόνον τήν θλίψη, τήν ἀπογοήτευση καί τήν πικρία μπορῶ νά ἐκφράσω, ὅπως καί τήν εὐχή νά ἐπαναφέρουν τίς Θεολογικές Σχολές στόν Ὀρθόδοξο δρόμο, στό δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἁπλῶς τούς ὑπενθυμίζω ὅτι, σύν τοῖς ἄλλοις, καθίστανται, ἄν ὄχι ψεύδορκοι, ὁπωσδήποτε ἐπίορκοι, διότι παρέβησαν τήν μεθ᾽ ὅρκου ὑπόσχεσή τους ὡς διδάκτορες τῆς Θεολογίας «τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐσαεί τηρήσειν ἀκέραια καί ἀκίβδηλα, ταῖς θείαις Γραφαῖς αὐτῷ τε τῷ Ἱερῷ Εὐαγγελίῳ καί ταῖς τῶν Ἀποστόλων διδασκαλίαις καί τοῖς τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπίσμασιν ἀπαρατρέπτως ἑπόμενος καί μηδέν τούτοις ἀντίδοξον μηδ᾽ ἀπηχές μηδ᾽ ἀλλότριον μηδ᾽ ἑτέρους διδάξειν μήτ᾽ αὐτός ἀποδέξασθαι».

Δέν γνωρίζουν ἤ ξέχασαν ἤ ἀδιαφοροῦν γιά τό ὅτι οἱ Μονοφυσίτες ἀπό τίς ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδου ἀπέρριψαν τίς τέσσερες καί ἀναγνωρίζουν μόνον τίς τρεῖς πρῶτες, ἰδιαίτερα δέ στρέφονται ἐναντίον τῆς Δ´ ἐν Χαλκηδόνι, πού πρώτη τούς καταδίκασε, γι᾽ αὐτό καί ὀνομάζονται Ἀντιχαλκηδόνιοι; Ὅτι δέν δέχονται τό μεγάλο βασικό χριστολογικό δόγμα τῆς Χαλκηδόνος περί τοῦ ὅτι ὁ Χριστός ἔχει δύο φύσεις, θεία καί ἀνθρώπινη, ἑνωμένες στό ἕνα πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως; Ὅτι οἱ Θεολογικοί Διάλογοι πού κάναμε μαζί τους δέν τούς ἔπεισαν νά ἀναγνωρίσουν τήν Δ´ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενική Σύνοδο καί τίς μετά ἀπό αὐτήν καί ὅτι δέν θέλουν νά ἀριθμήσουν δύο φύσεις ἑνωμένες στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτό καί χαρακτηρίζονται ὀρθῶς ὡς Μονοφυσίτες; Τόν πατριάρχη λοιπόν αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν Μονοφυσιτῶν ἀνακήρυξαν διδάκτορα τῆς «Ὀρθοδόξου» Θεολογίας καί μποροῦν νά καθησυχάζουν τήν συνείδησή τους ὅτι τηροῦν τόν ὅρκο πού ἔδωσαν ὅτι θά τηροῦν ἀκέραια τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὅτι θά ἀκολουθοῦν χωρίς παρεκκλίσεις τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί δέν θά διδάξουν οὔτε θά δεχθοῦν κάτι ἀντίθετο πρός αὐτές; Κρίμα καί ἐντροπή.

4. Ὀρθόδοξοι οἱ Μονοφυσίτες κατά τόν ἀρχιεπίσκοπο καί τόν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας. Αὐτόν λοιπόν τόν αἱρετικό μονοφυσίτη πατριάρχη παρουσίασε καί συνόδευσε ὁ ἀρχιεπίσκοποςἹερώνυμος στόν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Καί ἐκεῖνος μέ τήν σειρά του εὐθυγραμμιζόμενος πρός τούς καθηγητάς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, πρός τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου καί πρός τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο τόν ὀνόμασε Ὀρθόδοξο. Ἄς σημειώσουμε ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας πρό ἡμερῶν παρέστη στίς ἑορτές γιά τά πενήντα χρόνια (50) ἀπό τήν ἵδρυση καί λειτουργία τῆς «Ὀρθόδοξης Ἀκαδημίας Κρήτης» στό Κολυμπάρι, ἐκεῖ πού ἔλαβε χώρα πρό δύο ἐτῶν ἡ «Σύνοδος», καί δέν ἐφείσθη ἐπαίνων καί ἐγκωμίων καί γιά τήν ψευδοσύνοδο καί γιά τόν πρωτεργάτη της πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Ἀπευθυνόμενος λοιπόν πρός τόν Συροϊακωβίτη πατριάρχη εἶπε ὁ Προκόπης Παυλόπουλος: «Θερμά συγχαρητήρια γιά τήν προσπάθεια πού κάνετε, ὁ Θεός μαζί σας. Νά θυμᾶστε· ὁ ἀγώνας γιά τήν Ὀρθοδοξία καί μεγάλος καί θά δικαιωθεῖ». Ἀγωνίζεται λοιπόν γιά τήν Ὀρθοδοξία αὐτός πού δέν δέχεται ἀπό τίς ἑπτά οἰκουμενικές συνόδους τίς τέσσαρεες (Δ´, Ε´, ΣΤ´, καί Ζ´) καί ἀπορρίπτει τό βασικό χριστολογικό δόγμα τῆς Χαλκηδόνος γιά τήν ἕνωση τῶν δύο φύσεων στό ἕνα πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως καί ἀδιαιρέτως; Τόσο μεγάλη σύγχυση καί διαστροφή στίς ἔννοιες καί στά πράγματα!

Ὁ παριστάμενος ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος κατά τήν συνάντηση τοῦ μονοφυσίτη πατριάρχη μέ τόν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας περιέπεσε πρό ἐτῶν στό ἴδιο λάθος, εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ, κατά τήν συνάντησή του μέ τόν πρόεδρο τῆς Ἀρμενίας στήν ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν στίς 10-1-2011, ὅταν ὁ τελευταῖος ἐπεσκέφθη τότε τήν Ἑλλάδα. Στήν προσφώνησή του λοιπόν πρός τόν πρόεδρο τῆς Ἀρμενίας ὀνόμασε ὁ ἀρχιεπίσκοπος τούς Ἀρμενίους Ὀρθοδόξους, ἐνῶ εἶναι μονοφυσίτες αἱρετικοί. Τότε λοιπόν γράψαμε ἄρθρο μέ τίτλο «Οἱ Ἀρμένιοι δέν εἶναι Ὀρθόδοξοι Μακαριώτατε», πού δημοσιεύθηκε στό περιοδικό Θεοδρομία (13/2011 σελ. 3-8), καί σέ ἄλλα ἔντυπα. Ὅσα ἐγράψαμε ἐκεῖ ἰσχύουν καί γιά τούς Συροϊακωβίτες, τούς Κόπτες καί τούς Αἰθίοπες. Γι᾽ αὐτό τό ἀναδημοσιεύουμε στή συνέχεια, χωρίς καμμία μεταβολή, ὥστε νά πληροφορηθοῦν οἱ ἀληθινοί Ὀρθόδοξοι ποῦ ὁδηγεῖται ἀπό κάποιους «ποιμένες» ἡ φίλη Ὀρθοδοξία. 

Εκ του ιστολογίου ''Σάλπισμα Ζωής''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΠΡΟΟΡΙΖΕΙ ΔΙΑ ΔΙΚΟΝ ΤΟΥ!

Διηγείτο ο Γέρων, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
''... Με εύρισκεν ο δάσκαλος μόνον μου μέσα εις την τάξιν και συχνά να κλαίω''.
- Τί έχεις; με έλεγεν. Διατί δεν πηγαίνεις και συ να παίξεις;
Τί σε πονά;
- Το κεφάλι μου πονά, του έλεγα.
Άλλην ημέραν, με έβλεπεν πάλιν που έκλαιγα.
- Τί έχεις; με έλεγεν.
- Η κοιλιά μου πονά.
Αυτό όμως εγένετο συχνά. Μίαν ημέραν, επήγεν ο δάσκαλος εις την μητέραν μου και της είπε: Διατί, της λέγει, δεν πηγαίνετε τον μικρόν εις τον ιατρόν; Συχνά κλαίει, τον ερωτώ διατί, και άλλοτε μου λέει πονά το κεφάλι μου, άλλοτε η κοιλιά του...
Την άλλην ημέραν η μητέρα μου με επήρε εις ένα εξωκκλήσιον και εκεί με ηρώτησε:
- Τί έχεις παιδί μου, και συχνά εις το σχολείον κλαις;
Τί σε πονά;
- Δεν με πονά τίποτα, μητέρα της απαντώ, αλλά όταν θυμάμαι εσένα που όλο κλαις, δεν ημπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου! Θυμάμαι που κλαίγεις εις το δωμάτιον. Μήπως κλαίγεις δια την πτώχειαν μας;
Θα μου πεις;
- Εγώ, παιδί μου - με απαντά- δεν κλαίγω δι΄αυτά, αλλά κλαίγω και παρακαλώ τον Θεόν δι΄όλον τον κόσμον΄και περισσότερον κλαίγω δι΄εσένα. Βλέπω σημάδια σε σένα, που δείχνουν ότι ο Θεός σε προορίζει για δικόν Του και να ακολουθήσεις τον δρόμον Του. σύ, βλέπω, δεν μοιάζεις με τα άλλα παιδιά. Παρακαλώ, λοιπόν, τον Θεόν, να σε αξιώσει να γίνεις αυτό που σε έχει προορίσει και να μη σε εγκαταλείψει
ποτέ!
Εγώ, όπως βλέπεις, ηπανδρεύθην και ηκολούθησα τον κοσμικόν βίον. Δεν είναι τίποτα, παιδί μου. Εσύ μη μπλέξεις με τον κόσμον και θέλω να μου υποσχεθείς, εδώ μπροστά εις τας Εικόνες: Εάν θέλεις να γίνεις Καλόγηρος ή Παπάς, να αφιερωθείς ολόκληρος εις τον Θεόν, και να έχεις την ευχήν μου από τώρα. Έχω αυτήν την απαίτησιν από εσένα.
Μου δίδεις τον λόγον σου;
Την κοίταξα. Όλο δάκρυα εις το πρόσωπόν της. Εσιώπησα.
Σκέφθηκα ολίγον και της λέγω:
- Ναι, μητέρα, της απάντησα.
- Σήμερα, τα λέγουν αυτά οι μητέρες; ερωτά ο Γέρων Ιερώνυμος, απευθυνόμενος εις ημάς...

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου της Σωτηρίας Νούση ''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883-1966'', Ζ' Έκδοση, Φεβρουάριος 2010.

Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας

ΑΝΑΒΟΛΗ ΕΠ΄ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΣΤΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ

Αναβολή επ’ αόριστον!

Αυτή είναι η τελευταία ενημέρωση που έχουμε, όσον αφορά την εξέλιξη του Εφετείου στην Θεσσαλονίκη 

για την υπόθεση των Εσφιγμενιτών πατέρων (ανάμεσα στους οποίους κατηγορείται και ο Άγιος Καθηγούμενος, Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος).

Ευχαριστούμε τις χιλιάδες των φίλων και αδελφών οι οποίοι με κάθε τρόπο στηρίζουν την δοκιμαζόμενη αδελφότητα και τον Άγιο Γέροντά της. 

Οι προσευχές όλων μας είναι κοντά τους. 

Η Κυρία Θεοτόκος θα δικαιώσει τους αδίκως κατηγορουμένους πατέρες.

Θερμή παράκληση: 

για όποιες εξελίξεις έχουμε στο θέμα αυτό, είναι αυτονόητο ότι με άμεσες αναρτήσεις θα ενημερώνουμε όλους σας.

Παρακαλούμε όμως στο μεταξύ μην στέλνετε e-mails γιατί αφενός είναι τόσες χιλιάδες, ώστε κινδυνεύει να πέσει η σελίδα μας, 

αφετέρου είναι αδύνατο να διαχειριστεί η συντακτική επιτροπή το πλήθος των μηνυμάτων σας 

και να απαντάει στον κάθε έναν προσωπικά. 

Το γεγονός ότι από χθες που αναρτήθηκε η ανακοίνωση σχετικά με το Εφετείο μέχρι κι αυτήν την στιγμή, 

έχουμε λάβει γύρω στα 580.000 μηνύματα λέει πάρα πολλά.

Ευχαριστούμε για την κατανόηση

Η Συντακτική Επιτροπή της σελίδας μας:

fb/filoi.tis.gnisias.Esfigmenou

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ

Από το Άγιον Όρος, ο γέροντας Σάββας Λαυριώτης, εκ μέρος των Αγιορειτών Πατέρων μας έστειλε αυτό το κείμενο προς δημοσίευση.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ

“Τί ἑπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε ἀπό τῆς ὁδοῦ σου; Ἐσκλήρυνας τάς καρδίας ἡμῶν, τοῦ μή φοβεῖσθαι;” ( Ἠσ.ξ, 17). “ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμέ καί οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καί ὀπίσω ἀνωφελοῦς ( τῶν εἰδώλων), ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’ ,8). Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι φῶς καί λύχνος στήν ζωὴ μας.Τά ἀναγνώσματα τῶν ἀκολουθιῶν, τά τροπάρια καί τά συναξάρια εἶναι μέσα στήν καθημερινότητα τοῦ μοναχοῦ.Τά ἀνωτέρω προφητικά, διαβάζουμε κατά τόν ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. 

Στήν ἐποχή μας ζοῦμε, ἀκοῦμε καί βλέπουμε πράγματα ἀπίστευτα. Ἕνα τέτοιο ἀπίστευτο κι ὅμως ἀληθινό εἶναι καί τό κατωτέρω γεγονός. Διαβάσαμε στόν Ὀρθόδοξο Τύπο (26 Ὀτωβρίου 2018, ἀρ. φυλ. 2232)-μία ἀπό τίς ἐλάχιστες ἀγωνιστικές ἐφημερίδες, πού ἔχουν ἀπομείνει καί ἡ πιό πολύχρονη ἐπί πενήντα χρόνια καί πλέον ἱστορία, στήν ὁποία ἔγραφαν κάποτε ἐξέχοντες ἁγιορεῖτες, ὅπως ὁ Ἡγούμενος Γαβριήλ καί ὁ μοναχός Θεόκλητος οἱ Διονυσιάτες κ.ἄ, γράφει, λοιπόν, ὃτι οἱ Μητροπολῖτες Δράμας Παῦλος καί Νεαπόλεως Βαρνάβας μαζί μέ τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους Πέτρο, μετέβησαν τήν 14ην Ὀτωβρίου εἰς μουσουλμανικό (μωαμεθανικό) νεκροταφεῖον, ὅπου συμπροσευχήθηκαν μέ Ἰμάμη διά συγγενῆ σημαίνοντος ἐπιχειρηματίου (Τούρκου). Δημοσιεύει δέ καί φωτογραφία, ὅπου μέ σηκωμένα τά χέρια δέονται ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ Τούρκου. 

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπό video, τό ὁποῖο ἔχει κυκλοφορήσει καί μπορεῖ κάποιος νά τό δεῖ, καί τά ὁποῖα ἀπό μόνα τους μιλᾶνε. Τί συμβαίνει, λοιπόν; Ἐπίσκοποι καί ἁγιορεῖτες Ἡγούμενοι, ἄφησαν τό Εὐαγγέλιο κι ἔπιασαν τὀ Κοράνιο, ἄφησαν τόν Χρισταινισμό καί προσχώρησαν στόν Μωαμεθανισμό; Ἄλλαξαν μέ λίγα λόγια θρησκεία; Δέν θέλουμε νά πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Μήπως ὅλα αὐτά φανερώνουν τό μυστήριον τῆς ἀνομίας, κάτι πού ἐδῶ καί χρόνια διενεργεῖται διά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί πού θά εἶναι ὁ ἔσχατος πειρασμός τῆς Ἐκκλησίας; 

Ἔχει περάσει, ἤδη, ἕνας μήνας καί περιμέναμε ἀπό τό θεσμικόν ἃγιον Ὄρος, τήν Ἱερά Κοινότητα, ὃτι θά εἶχε ἐπιληφθεῖ, ἑνός τόσο σοβαροῦ θέματος. Ἄν ζοῦσαν οἱ παλαιοί ἁγιορεῖτες πατέρες σήμερα, θά κλαίγανε, ὃπως οἱ προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης.“ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμέ καί οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καί ὁπίσω ἀνωφελοῦς ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’,8).  Τόσοι Ἡγούμενοι, τόσοι Ἱερομόναχοι, Πνευματικοί καί Μοναχοί σέ Μοναστήρια, Κελλιά καί Σκῆτες, δέν ἐνδιαφέρονται πιά γιά τά θέματα τῆς πίστεως;  Τά ἐκ τῆς Εὐρώπης μασωνικά κονδύλια μέ τά ὁποῖα οἱ Μονές ''ἐξωραΐζουν'' μέ χλιδή καί πολυτέλειες τό Ἅγιον Ὄρος, ὥστε νά τό κάνουν πιό ἑλκυστικό καί τουριστικό, κατασκανδαλίζοντας τόν λαό, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέσα στήν φτώχεια καί πεινάει, εἶναι πιό ἀγαπητά, θεάρεστα καί πατροπαράδοτα; Μήπως τά οἰκονομικά θέματα ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία γιά τήν σωτηρία μας; 

Ἐμεῖς, ὅμως, πῶς μποροῦμε νά σιωπήσουμε μπροστά σέ μία τέτοια ἀσέβεια! Θά σηκωθοῦν καί οἱ πέτρες ἐναντίον μας. Ὡς ἐλάχιστοι, ἁπλοί καί ἄσημοι ἁγιορεῖτες μοναχοί, γιά λόγους, λοιπόν, καθαρά συνειδήσεως καί ὀρθοδόξου ὁμολογίας, ὅπως ἔχουμε, ἤδη διαχωρίσει τήν θέση μας ἐκκλησιολογικῶς, ὃσον ἀφορᾶ τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης, κατά τήν ὁποίαν ἀνεγνωρίσθησαν συνοδικῶς οἱ Παπικοί οἱ Μονοφυσῖτες καί ἡ πανσπερμία τῶν Προτεσταντῶν, ὡς Ἐκκλησίες, κάτι τό ὁποῖο ἀντιβαίνει στήν ὀρθόδοξη πίστη μας καί τό ἔχουμε ἀναλύσει ἁγιοπατερικῶς καί θεολογικῶς στό δημοσιευθέν κείμενο “Ὁμολογία πίστεως”, ὡς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, μέ τήν ἴδια αἴσθηση εὐθύνης καταγγέλουμε καί τό παρόν γεγονός, ἐνώπιον τῆς θεσμικῆς ἀρχῆς τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου. 

Ὁ ἐν λόγῳ ἁγιορείτης ἡγούμενος, δέν μπορεῖ νά δικαιολογηθεῖ, διά ἄγνοια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῶν Ἱερῶν κανόνων. Πῆγε σέ καθαρά θρησκευτικό χῶρο, σέ Μωαμεθανικό νεκροταφεῖο καί συμπροσευχήθηκε μέ Ἰμάμη, δεόμενος ὑπέρ ἀναπαύσεως, ὄχι αἱρετικοῦ μόνον, ἀλλά καί ἀλλοθρήσκου, αὐτό εἶναι ἀνήκουστο. Εἶναι συνάμα ἀξιοσημείωτο, καί πολύ ὀδυνηρό, ὅτι πρώτη φορά στήν ἱστορία, ἁγιορεῖτες, τολμοῦν καί συμμετέχουν σέ συμπροσευχές καί μάλιστα προχωροῦν ἀπό τόν διαχριστιανικό Οἰκουμενισμό στόν διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό, καθότι, τελευταίως, ἔχουν προηγηθεῖ καί ἀπό ἄλλους ἁγιορεῖτες μοναχούς συμπροσευχές μέ αἱρετικούς παπικούς, μέσα σέ ναούς, ὅπως στό Φανάρι, στήν Σμύρνη κ.ἀ, καί ὅλοι αὐτοί σύν τοῖς ἄλλοις καυχῶνται ὅτι εἶναι καί ἀπόγονοι μεγάλων νηπτικῶν Γερόντων... Γιά ὅλα αὐτά, θά θέλαμε νά καταθέσουμε, ὄχι δικές μας προσωπικές κρίσεις, ἀλλ' ὅπως κάνουμε πάντα, θά προβάλλουμε τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἀς δοῦμε πρῶτα τί μᾶς λέγουν περί τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ καί τούς Μωαμεθανούς μέ τούς ὁποίους τόσο ἄνετα συμπροσευχήθηκε ὁ ἐν λόγῳ ἡγούμενος καί οἱ ἐπίσκοποι. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ἁγιορείτης, ἕνας ἀπό τούς μεγαλυτέρους Πατέρες καί θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν κατά τό 1354 ταξίδευε διά θαλάσσης πρός τήν Κωνσταντινούπολι διά νά μεσιτεύσει μέ σκοπό νά ἐπέλθει εἰρήνη στήν ἐμφύλια διαμάχη, μεταξύ τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καί τοῦ Καντακουζηνοῦ, συνελήφθη αἰχμάλωτος ἀπό τούς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχαν καταλάβει ὁλόκληρη τήν Μ. Ἀσίαν, ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπό τήν πίστι καί τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ καί τῶν ἀρχόντων. Ὡς αἰχμάλωτος ὤν ἐκλήθη τρεῖς φορές σέ διάλογο μέ τόν Ἐμίρη τῶν Ἀχαιμενίδων Τούρκων, (ὄχι βέβαια σάν τούς διαλόγους πού κάνουν οἱ σημερινοί Οἰκουμενιστές), καθώς καί μέ τούς Χιόνες, δηλαδή ἐξισλαμισμένους Χριστιανούς, τότε μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, ὡμολόγησε μέ παρρησία: 

α) Ὅτι ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, ὁ Πατήρ ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. β) Ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι ἕνας ἁπλός προφήτης, ἀλλά ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ διά μέσῳ ὅλων τῶν Προφητῶν προφητευόμενος.  γ) Ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό τρόπαιο καί ἡ σημαία τοῦ Χριστοῦ ( καί δέν τόν ἔβγαζε γιά νά μή προσβάλλει τούς Μωαμεθανούς εἰσβολεῖς, πού ἔχουν φέρει στήν πατρίδα μας, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοί Οἰκουμενιστές -Ἀρχιεπίσκοποι, κ.ἄ).

Καί... δ) στήν ἐρώτησι τοῦ Τασιμάνη (ἄρχοντα), ἐσεῖς πῶς δέν δέχεσθε τόν δικὸ μας προφήτη καί δέν πιστεύετε στό βιβλίο του, πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἀπήντησε μέ θάρρος, φέροντας μαρτυρίες καί ἀπό τό ἴδιο τό Κοράνιο, λέγοντας: Ὃτι ὁ Χριστός μαρτυρεῖται, ἀπό τόν Μωϋσῆ καί ἀπό ὅλους τούς Προφῆτες καί αὐτός μόνο λέγεται ὅτι εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀνά τούς αἰῶνες, καί μόνος αὐτός γεννήθηκε ἀπό Παρθένο Μητέρα. Αὐτός μόνος ἀνελήφθηκε στούς οὐρανούς καί διαμένει ἀθάνατος καί μόνο σέ αὐτόν ἐλπίζουμε ὅτι θά ἔλθει νά κρίνει ζῶντες καί νεκρούς.Ὅλα αὐτά ὁμολογοῦνται καί ἀπό ἐσᾶς τούς Τούρκους, γι αὐτό ἐμεῖς πιστεύουμε στόν Χριστό καί στό Εὐαγγέλιό Του. 

Τόν δέ Μουχάμετ δέν τόν εὑρίσκουμε οὔτε ἀπό τούς προφῆτες νά μαρτυρεῖται, οὔτε τίποτε θαυμαστό καί ἀξιόλογο ἔχει ἐπιτελέσει καί πού ὁδηγεῖ στήν πίστι, γι αὐτό καί δέν πιστεύουμε σ αὐτόν οὔτε στό βιβλίο του (τό Κοράνιο), πού παρέδωσε. (βλ. Φιλοθέου Κοκκίνου, Βίος Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ε.Π.Ε, τ,70, σ.345 373). Καί ἐπιγραμματικά ἔλεγε:” Τοῖς πάντων βαρβάρων βαρβαρώτατοι τό δυσεβές, θεομισές καί παμμίαρον τοῦτο γένος, πιστεύουν ἀνθρώπῳ ψιλῶ καί θνητῷ, Μωάμεθ οὖτος”. (...). Εἶναι ἀρκοῦντος ἱκανά ὅλα αὐτά γιά νά μᾶς ἀποδείξουν πῶς μιλοῦσαν καί ὁμολογοῦσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τήν πίστι τους ἐνώπιον τῶν ἀλλοθρήσκων καί αἱρετικῶν.

Ἄς δοῦμε ἀκόμη καί ἕναν ἄλλον ἁγιορείτη ἅγιο, τόν μεγάλο Διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς σκαβωμένης Ρωμιωσύνης, τόν ὅσιο Νικόδημο, ὅπου καί αὐτός ζῶντας μέσα στήν σκλαβιά τῆς Τουρκοκρατίας, ὄχι μόνο δέν ἔκανε διπλωματία καί πολιτική μέ τούς ἀλλοθρήσκους, ἀλλ ἀπεναντίας δίδασκε διά τῶν ἁγιοπνευματικῶν συγγραμμάτων του, καί προετοίμαζοντας πολλούς νεομάρτυρες διά τό μαρτύριο, ἀνεδείχθη ἀλλείπτης τῶν Νεομαρτύρων καί μᾶς παρέδωσε τά συγκινητικά μαρτυρολόγιά τους, ὅπως τά κατέγραψε στό Νέο Μαρτυρολόγιο, γράφοντας. ”...πολλοί ἐκ τῶν Νεομαρτύρων τούτων ἐλεήσαντες τήν ἀπώλειαν τῶν ἀλλοπίστων, ἐπῆγαν ἐπί τούτου εἰς τό μαρτύριον καί ἐκήρυξαν εἰς αὐτούς τήν ἀλήθειαν, διδάσκοντές τους νά ἀφήσουν τό σκότος, εἰς τό ὀποῖο εὑρίσκονται καί νά προστρέξουν εἰς τό φῶς τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοσεβείας καί πίστεως, ἵνα μή κατακριθῶσιν ἐν τῷ ἀσβέστῳ πυρί τῆς κολάσεως” (Λόγος εἰς τούς Νεομάρτυρες). 

Βλέπουμε μέ τί παρρησία γράφει γιά τήν μοναδικότητα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί τῆς Ὀρθοδοξίας καί πῶς ἐλέγχει τούς ἀλλοθρήσκους, προκειμένου νά διαφυλλάξουν οἱ Χριστιανοί τήν πίστη τους; Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἁγιορείτης καί αὐτός, μέ πόσο ἱεραποστολικό ζῆλο, ἀποστολικῶς διέτρεξε σέ ὁλόκληρη τήν ρωμηωσύνη, σέ βουνά καί θάλασσες, καί πολλά χωριά, τά ὁποῖα ἄλλα εἶχαν ἀλλαξοπιστίσει καί ἄλλα ἀλλαξογλωσσίσει, ὕστερα ἀπό ἀφόρητες πιέσεις, αὐτός μέ τόν εὐαγγελικό καί ἀποστολικό του λόγο, τά ἐπανέφερε στήν πατροπαράδοτη πίστη, καί στό τέλος μαρτύρησε καί ο ἴδιος ἀπό τούς Τουρκαλβανούς!

Καί, ὅπως ποιητικότατα γράφει καί ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στήν ἀσματική Ἀκολουθία: «Νέοι Μάρτυρες παλαιάν πλάνην, καταστρέψαντες, ὕψωσαν πίστιν, τῶν Ὀρθοδόξων, καί στερρῶς ἠγωνίσθησαν...» ( Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). «Τῆς Τριάδος τήν δόξαν ἀνακηρύττοντες, τῶν Χριστιανῶν καρδίας χαράν πληρώνετε, καί τῆς Ἄγαρ τήν φυλήν αἰσχύνην λίπετε, Νεομάρτυρες κλεινοί ἡ δόξα τῶν Ὀρθοδόξων...» (Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). Ὅλοι αὐτοί «οἱ καρτερόψυχοι, τῇ τοῦ Χριστοῦ δυνάμει θωρακισθέντες, εἰς τό στάδιον τῆς ἀθλήσεως ἀπεδύσαντο, τήν τῶν Ἀγαρηνῶν ἀσέβειαν θριαμβεύσαντες, τήν δέ τοῦ Χριστοῦ πίστιν, ἐν παρρησίᾳ ἀνακηρύξαντες» (Ὁ Οἶκος τῶν Νεομαρτύρων). 

Ὅποιος, λοιπόν ἐγκύψει τόσο στήν ἀσματική ἀκολουθία ὅσο καί στόν ἐξαίσιο πανηγυρικό ἐγκωμιαστικό λόγο τοῦ ὁσίου, θά γευθεῖ λίγο ἐκ τῆς ἐσταυρωμένης, ἐκείνης γλυκύτητος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, πού πυρπολοῦσε τίς ψυχές τῶν Νεομαρτύρων. Αὐτός θά νοιώσει τί θά πεῖ θεϊκός ἔρωτας τῶν μαρτύρων, καί τί σχέσι μπορεῖ νά ἔχει αὐτός μέ τήν σημερινή ἄγευστη, πλαδαρή, οἰκουμενιστική ἀγαπολογία τῶν '' ποιμένων'' μας. Κατόπιν ὅλων τούτων, καθώς καί πολλά ἄλλα πού θά μποροῦσε κάποιος νά παραθέσει, εἶναι πιά τελείως ξεκάθαρο καί ἠλίου φαεινώτερον, ὅτι αὐτά πού διενεργοῦνται, σήμερα δέν εἶναι καθόλου τυχαῖα. Ζοῦμε πλέον μιά ὁλοκληρωμένη, μεθοδευμένη καί ἐν ἐπιγνώσει ἀποστασία ἀπό τήν πατροπαράδοτη Ὀρθόδοξη πίστη, τήν ὁποία κατεργάζονται μάλιστα, ὡς πρωτεργάτες, οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες, πατριάρχες, ἐπισκόποι, ἡγουμένοι, ἱερεῖς, θεολόγοι, εἶναι καί αὐτά ἀπό τά σημεῖα τῶν καιρῶν.

Ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀς μή ξεχνᾶμε μοιράζει Κοράνια, συμποσιάζεται στό Ραμαζάνι, συμπροσεύχεται μέ ὅλες τίς θρησκεῖες καί διακηρύσσει ξακάθαρα: «Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοί ἡγέτες πρέπει νά φέρουμε στό προσκήνιο τίς πνευματικές ἀρχές τού Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς εἰρήνης. Αλλά γιά νά τό πετύχουμε αὐτό πρέπει νά εἴμαστε ἑνωμένοι στό πνεῦμα τοῦ ἑνός Θεοῦ, Ρωμαιοκαθολικοί, καί Ὀρθόδοξοι Προτεστᾶνται καί Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καί Ἰνδοί, Βουδισταί». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 494, σ.23, Γενεύη 1994). Αὐτοῦ τό ὅνομα μνημονεύεται, ἑπτάκις τῆς ἡμέρας στό ἅγιον ὄρος, “ὡς ὀρθοτομῶν τόν λόγον τῆς ἀληθείας-Ὀρθοδοξίας.”.... Αὐτοί εἶναι οἱ ψευδοποιμένες, γιά τούς ὁποίους ἐδῶ καί 2000 χρόνια μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ἡ Γραφή, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες. “Ἐγένοντο δέ καί ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καί ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καί τόν ἀγοράσαντα αὐτούς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν ἀπώλειαν”. (Πετρ. Β, 1). 

Τό μεγάλο πρόβλημα, ὅμως δέν εἶναι πλέον αὐτοί, διότι αὐτοί ἔχουν ἀκολουθήσει, ἤδη τήν ὁδόν τῆς ἀπωλείας, δέν προσκυνοῦν πλέον τόν Χριστόν. Τό μεγάλο πρόβλημα εἶναι ἐμεῖς τί κάνουμε ἀπέναντι ὅλων αὐτῶν; Αὐτό εἶναι τό ζητούμενον καί τό ἀναγκαῖον, τό ὁποῖον θά πρέπει πολύ σοβαρά νά μᾶς προβληματίσει, «ὁ ποιήσας καί διδάξας οὗτος μέγας κληθήσεται». Δέν ὠφελεῖ σέ τίποτε ἡ διάγνωσι μιᾶς ἀσθενείας, ἄν δέν προχωρήσουμε καί στήν θεραπεία, διαφορετικά παίζουμε χαρτοπόλεμο. Ἐκεῖνο τό ὁποῖο, σήμερα γιά τούς περισσοτέρους ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, εἶναι ἀκατανόητον, εἶναι τό θέμα τῆς κοινωνίας μέ τούς αἱρετικούς.

Ἡ λέξις ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ στή θεολογική γλῶσσα τῶν Πατέρων εἶναι βαρυσήμαντη καί ἔχει σωτηριολογική σημασία. Διά τό θέμα τῆς κοινωνίας, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς κάνει λόγο καί μᾶς παραγγέλλει νά φεύγουμε μακρυά ἀπό τούς ψευδοποιμένες - λυκο-ποιμένες : «...ὁ μισθωτός καί οὐκ ὤν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσί τά πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τόν λύκον ἐρχόμενον καί ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει καί ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτά. ὁ δέ μισθωτός φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστί καί οὐ μέλει αὐτῷ περί τῶν προβάτων» (Ἰω. 10, 12,13). Ὁ Κύριος, ἐξάλλου, ὅταν ζοῦσε ἐπί τῆς γῆς, μήπως εἶχε καμμία σχέσι, κοινωνία πνευματική, μέ τήν θρησκευτική ἐξουσία, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τούς Γραμματεῖς, τούς Φαρισαίους καί Σαδδουκαίους τῆς ἐποχῆς του; 

Καί συνεχίζει ὁ Κύριος «... ἀλλ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε, οὐ γάρ ἐστέ ἐκ τῶν προβάτων τῶν ἐμῶν (δέν ἀνήκουν ὅλα τά πρόβατα στόν Χριστὸ), καθώς εἶπον ὑμῖν, τά πρόβατα τά ἐμά τῆς φωνῆς μου ἀκούει, κἀγώ γινώσκω αὐτά» (Ἰω. 10,26). Τά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουν τήν φωνή Του, καί ἔχουν ἐντολή νά ἀκολουθοῦν μόνο τούς ἀληθινούς ποιμένες καί ὄχι τούς ψευδοποιμένες ἤ λυκοποιμένες. Καί συνεχίζει: ”ὁρᾶτε καί προσέχετε ἀπό τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καί Σαδδουκαίων... ἀπότῆς διδαχῆς αὐτῶν” (Ματθ. 16, 6-120.

Ἡ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς λειτουργεῖ, ὅπως ἡ ζύμη, ἡ ὁποία ζυμώνει ὅλον τό φύραμα εἴτε πρός τό καλό εἴτε πρός τό κακό. Καί ὁ Ἀπόστολος «Ὦ Τιμόθεε, τήν παρακαταθήκην φύλαξον, ἐκτρεπόμενος (φεύγοντας μακρυά, διακοπή κοινωνίας) τάς βεβήλους κενοφωνίας καί ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως (τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), ἥν τινές ἐπαγγελλόμενοι περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν (ὡδηγήθηκαν στήν ἀπώλειαν).» ( Α Τιμ. 6, 20). Aὐτή τήν διδασκαλία ἐκφράζει ἐπιγραμματικά καί ὁ Μέγας Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας Φώτιος “ Πλάνη ποιμένων ναυάγιον τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς” ( P.G: 102, 698). Ἡ Ὀρθόδοξος δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἐπικυρωθεῖ πολυμερῶς καί πολυτρόπως διά μέσῳ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὑποχρεωτικῆς ἀποδοχῆς ἀπό τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί οἱ ἐντολές. Δέν ὑπάρχουν δυνητικοί κανόνες, (ἄν θέλω ἐφαρμόζω ἕναν κανόνα, ἄν θέλω δέν τόν ἐφαρμόζω), ὅπως δέν ὑπάρχουν καί δυνητικές ἐντολές. 

Περί δέ τῶν συμπροσευχῶν ὁρίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες: Ὁ ΞΕ’ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων π.χ. λέγει: « Eἴ τις Κληρικός, ἤ λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω». Καί σχολιάζοντας ὁ Ζωναρᾶς λέγει «Mέγα ἁμάρτημα ὁ κανών ἡγεῖται... τίς συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; Ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου κατά τόν μέγαν Ἀπόστολον;». (Πηδάλιον σ.84). Ἐδῶ καί μία πεντηκονταετεία διερευνώντας κανείς τήν πορεία τῶν λεγομένων Θεολογικῶν Διαλόγων, θά διαπιστώσει ὅτι ἀκολουθήθηκαν κινήσεις καί ἐπιλογές οἱ ὁποῖες ἦταν προαποφασισμένες μέ προκαθορισμένα πλαίσια στά ὁποῖα ἔπρεπε νά κινηθοῦν, καί τά πλαίσια αὐτά δέν ἦταν ἄλλα ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου (1962-65). Ὅλα αὐτά ἐκφράζονται διά μέσῳ, ΚΥΡΙΩΣ τῶν συμπροσευχῶν καί ἐπιφέρουν τήν μεγίστη ἀλλοίωσιν στό ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ.

Κατόπιν ὅλων τούτων προκύπτουν τά ἑξῆς ἐρωτήματα: 

α) Ποία θά εἶναι ἡ στάσις τῆς ἰδίας ἀδελφότητος τῆς Ἱ. Μονῆς Διονυσίου; Καθότι ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἡγουμένου κοινωνεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀδελφότητα, πού σημαίνει, ὅ,τι πράττει ὁ Ἡγούμενος εἶναι σύμφωνος καἰ ὅλη ἡ ἀδελφότης, γιά αὐτό καί σέ ὅλα τά ἔγγραφα τῆς Μονῆς ὑπογράφονται “ καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί”. Μνημονεύουν καθημερινά στίς θ. λειτουργίες τό ὄνομά του, δέχονται τήν εὐλογία του, κοινωνοῦν ἀπό τά χέρια του καί συλλειτουργοῦν μαζί του. Αὐτά ὅλα δέν εἶναι ἁπλᾶ τυπικά, εἶναι θέματα οὐσίας, διότι πρϋποθέτουν ταυτότητα πίστεως, δηλαδή ἡ ἀδελφότητα ἔχει τήν ἴδια πίστι μέ τόν ἡγούμενο, ὅπως καί ἀντιθέτως. 

Ἡ πατερική θεολογία ὁρίζει ὅτι ὁ “ ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ, καί αὐτός ἀκοινώνητός ἐστιν”, (Θεόδωρος Βαλσαμών) δηλαδή, ὅσοι κοινωνοῦν μέ αἱρετικούς μολύνονται διά τῆς κοινωνίας τους μέ τούς αἱρετικούς τήν ἴδια τήν αἵρεσι. Ὁ β’, κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου λέγει: “ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καί τοῦτον ἀκοινώνητον ἔστω”., διότι “ Ἄνωθεν γάρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τήν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξαντο τοῦτο” (Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἐπιστολή πρός Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγον). Καθώς ἐπίσης σοβαρό πρόβλημα προκύπτει καί στούς λαϊκούς ἀδελφούς, πού θά φιλοξενοῦνται, διότι θά ἔχουν καί αὐτοί πρόβλημα μολυσμοῦ.

β) Οἱ ἄλλοι Ἡγούμενοι καί οἱ λοιποί ἐν Χριστῷ συναγιορεῖτες μοναχοί, οἱ ὁποῖοι θά μεταβαίνουν στήν Μονή, καί αὐτοί ἔχουντας ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, ἐμμέσως θά ἀποδέχονται καί τήν συμπροσευχή του. Καί γενικῶς οἱ ἁγιορεῖτες, τί στάσι θά τηρήσουν; Θά συνεχίσουν νά ἀνέχονται αὐτή τήν οἰκουμενιστική πορεία τῆς Μονῆς, τήν ὁποία ἀκολουθοῦν καί πολλές ἄλλες Μονές; 

γ) Βάσει τῶν ἀνωτέρω τό ἐρώτημα πού τίθεται πρός τήν Ἱερά Κοινότητα εἶναι τό τί βούλεται νά πράξει. Τό πρέπον πρός τά ἱερά θέσμια τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν τόπου εἶναι νά καλέσει σύγλησι ἐκτάκτου Συνάξεως πρός ταχείαν ἐπίλυσι τοῦ ζητήματος, τό ὁποῖον ἤδη συζητᾶται εὐρέως ἐντός καί ἐκτός ἁγίου ὄρους. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι παλαιότερα ἡ αὐτή Ἱ. Κοινότης ἔγραφε: “Τό Ἅγιον Ὄρος διετήρησε ἀνέκαθεν τήν αὐτοσυνειδησία του ὅτι παραμένει Χάριτι Χριστοῦ πιστός θεματοφύλακας τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου πίστεως, τήν ὁποίαν οἱ θεοκήρυκες Ἀπόστολοι παρέδωσαν στήν Ἐκκλησία καί οἱ θεοφόροι Πατέρες μας μέ τίς ἅγιες οἱκουμενικές Συνόδους διετήρησαν διά τῶν αἰώνων ἀπαραχάρακτη”. (Ὑπόμνημα Ἁγίου Ὄρους, Ο.Τ., ἀρ. φ. 1801, 9 10 2009). 

Τό ἅγιον ὄρος, ἐκτός ἀπό Ὁσίους καί ἀσκητές, ἀνέδειξε καί πλῆθος ὁσιομαρτύρων καί νεομαρτύρων. Ἡ ὑπεράσπισι μέχρι θανάτου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, συνόδευε πάντοτε τούς ἀσκητικούς καί νηπτικούς ἀγῶνες τους, ἀφοῦ “ οὐδέν ὠφελεῖ βίος δογμάτων διεστραμμένων” (ἅγιος χρυσόστομος). Εὐχόμεθα ὁ Ἱερός ἡμῶν Τόπος, τό Περιβόλι τῆς Παναγίας, πού τιμᾶ τόσο πολύ ὅλος ὁ κόσμος, νά διαφυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τήν Ὀρθόδοξη πίστη, ἐάν θέλουμε νά ἔχουμε τήν εὐλογία, τήν χάριν καί τήν σκέπην τῆς, Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία, ὑπενθυμίζουμε, ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἑνωτικοῦ καί λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου ἐναντίον τῶν ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παύσει νά τόν μνημονεύουν, εἶπε ἐκεῖνα τά φοβερά λόγια:“ ἔρχονται οἱ ἐχθροί ἐμοῦ καί τοῦ Υἱοῦ μου”.

Ὡς Ἁγιορεῖτες, λοιπόν, δέν μᾶς ὠφελοῦν σέ τίποτε οἱ ἑορτές καί οἱ πανηγύρεις πρός τόν ἃγιον Κοσμᾶ τόν Πρῶτον καί τούς Ὁσιομάρτυρες ἐπί Βέκκου, ἐάν δέν τούς μιμηθοῦμε καί στήν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι καιρός, λοιπόν Ὁμολογίας. Ἕνας ἐκ τῶν συγχρόνων ἐναρέτων Γερόντων, ὁ Γέρων Σάββας ὁ Καψιαλιώτης, ἄνθρωπος, πού συνδύαζε ἁρμονικά τήν ἄσκηση μέ τήν ὁμολογία, ἔλεγε χαρκτηριστικά καί ἐπιγραμματικά « Ἔχω ἔξι δεκαετίες στό Σχῆμα, θέλω νά εἶμαι σύμφωνος μέ τόν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶ τόν Πρῶτο, γιατί δύο δρόμοι ὑπάρχουν. Ὁ ἕνας ὁδηγεῖ στούς ἀφορισμένους καί τυμπανιαίους τῆς Λαύρας καί ὁ ἄλλος στό μαρτυρικό στεφάνι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ του Πρώτου».

Εὐχόμεθα σέ ὅλους μας καλή φώτιση καί μετἀνοια. 

Καλή ὁμολογία γιά νά ἔχουμε καί καλή ἀπολογία . 

Ἀμήν.

Εκ του ιστολογίου ''ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Γέροντας Σάββας ο Λαυριώτης