ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ (2024)

Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Καραβάς) Πειραιώς

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

 

ΤΗ 3η ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

 

Ο Άγιος Ιερώνυμος της Αίγινας, που η μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών του Πατρίου Ημερολογίου αγιοκατάταξε είναι ο τελευταίος ομολογητής Άγιος του αιώνα, που παρήλθε. Και τούτο, όχι, γιατι αποτειχίσθηκε λόγω της ημερολογιακής καινοτομίας - εν μέσω Γερμανικής Κατοχής - και προσχώρησε στο Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά, γιατι εν μέσω πολιτικοεκκλησιαστικών διωγμών, ανέξοδων λοιδωριών και προκάτ προπηλακισμών, δεν έπαψε ποτέ, ν' αγαπάει ανεκτίμητα τον οιονδήποτε πλησίον του, ως πιστό και ευγενές αντίγραφο Χριστού. Ακόμα και η επιστολή παραίτησής του προς τον οικείο Μητροπολίτη Αιγίνης κ. Προκόπιο, έτει 1942, πέραν του ομολογιακού της χαραχτήρα, ήταν λιτή, σεμνή και λίαν - εν Χριστώ - αγαπητική. ''Σεβασμιώτατε, Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κυρήττω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.'' Έτσι απλά και αθόρυβα, χωρίς διθυραμβικές τυμπανοκρουσίες, ανεπίγνωστους αφορισμούς και φανατικές δοξασίες, ακολούθησε στην υπόλοιπη ζωή του το παλαιό ημερολόγιο, ανήκων στην Ιερά Σύνοδο, την, υπό τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κ. Αυξέντιο, συνετεξαμένη. Η αποτείχιση όμως του Αγίου Γέροντος αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, αν συνδιαστεί με τον χρόνο και την συνέπεια, που αυτή πραγματώθηκε. Διορισμένη Γερμανοκατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου και Αρχιεπίσκοπος, ο εκ Κορίνθου Δαμασκηνός, που με την βοήθεια της Γερμανικής επιστασίας, κατέλαβε την αρχιεπισκοπική θέση εκδιώχνοντας τον Χρύσανθο και γενόμενος ο ίδιος Πρωθυπουργός και Αντιβασιλέας της χώρας... Μέσα σ' αυτές τις ανείπωτες - κοινωνικά - συνθήκες, ο Γέρων Ιερώνυμος συνέχισε απρόσκοπτα το ποιμαντικό του έργο, έχοντας ν' αντιμετωπίσει μια υπόδουλη, διαχειριστική κυβέρνηση και μια νόμω κρατούσα εκκλησία, που συνεργάστηκε δυστηχώς - σε επίπεδο κορυφής - με τους Βαυαρούς δεσμώτες της. Δεν είχε την σημερινή πολυτέλεια των ατέρμονων, δημοσιευμένων, διθυραμβικών κοινοποιήσεων κατά του εωσφορικού Οικουμενισμού, ούτε την πλαστή, ψευδοειδή ''ασφάλεια'' του επιχορηγούμενου, κρατικού μισθού, αλλά και, ούτε την ''σιγουριά'' της κοινωνικής νομιμοφροσύνης... Αντίθετα, η Χριστολογική του ομολογία πιστοποιήθηκε και - πνευματικά- σαρκώθηκε με την αυτονόητη, αγία βιοτή του, μέσα από την Εκκλησία των Πατέρων, των Αγίων και των Δικαίων. Η ζωή του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους σημερινούς apriori λεκτικούς και μεγαλόστομους '''εξεγερθέντες'', τους ''επαναστάτες χωρίς αιτία'' και τους, εκ του ασφαλούς, επικρίνοντες την οικουμενιστική αποστασία... Ο Θεός, τον δοκίμασε παιδαγωγικά, με την στέρηση του ενός χεριού του και την ισόβια, Ιώβια υπομονή που έδειξε στην αναβαίνουσα, αγόγγυστη και προσευχητική ζωή του. Μέσα από το ταπεινό Ησυχαστήριο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κυψέλη της Αίγινας, πέρασαν χιλιάδες, ενός κουρασμένου λαού, ανώνυμοι και επώνυμοι της κατά Θεόν, αγιοπνευματικής ομολογίας του. Δούλευε την μισή ημέρα επιδιορθώνοντας κουρδιστά ρολόγια για τα προς το ζην, κάνοντας συνεχή, αδιάκοπα κι ακάματα πνευματικά διαλείμματα, θερμής και δακρυρροούσας προσευχής. Αγαπούσε - όλως ιδιαιτέρως - τον Άγιο αββά, Ισαάκ τον Σύρο, τον οποίο θεωρούσε πνευματικό του γέροντα και τον συνιστούσε διαρκώς στα πνευματικά παιδιά του. Ο Άγιός μας είχε - κατά Χάριν - πλούσια τα ελέη του Χριστού μας, από τα οποία ξεχώριζαν η συνεχής, αδιάλλειπτη προσευχή, η επαιτική ελεημοσύνη και το διορατικό, προορατικό χάρισμα, το οποίο χρησιμοποιούσε όμως, προς δόξα του Θεού και όχι των ανθρώπων. Ο Γέροντας δημιούργησε πιστούς και όχι οπαδούς. Δεν εκμεταλλεύτηκε στο ακέραιο ποτέ, τα θεοδώρητα, πνευματικά του χαρίσματα, αλλά αντιθέτως, τα χρησιμοποιούσε πάντα εν κρυπτώ και κατά μόνας. Μια αγιοπνευματική στάση και Χαροποϊό συμπεριφορά, εντελώς αντίθετη με σημερινούς, αυτοαναγορευμένους, αυτοκοινοποιηθέντες ''γέροντες'', που μέσα από την ''εκκλησιαστική ασφάλεια'' του πνευματικού τους εφησυχασμού και της '''ποιμενικής τους νομιμότητας'' εκποιούν Ορθοδοξία και ποιούν την Πλάνη. Ο Άγιος Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας ήταν άγγελος παρηγοριάς για όλους. Όλη μέρα ανακούφιζε τον ανθρώπινο πόνο, και την νύχτα, την περνούσε προσευχόμενος μετά δακρύων και βαθυτάτων αναστεναγμών και οδύνη ψυχής για τους ανθρώπους. Μόνος, μόνω Θεώ, ησυχάζοντας και εντρυφώντας στο γλυκύ μέλι της κοινωνίας με τον Ουράνιο Πατέρα μας!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΠΡΟΟΡΙΖΕΙ ΔΙΑ ΔΙΚΟΝ ΤΟΥ!

ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΑΓΑΠΗΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ 3/16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Π.Η.

ΠΕΦΤΩ ΧΑΜΩ ΙΗΣΟΥ ΟΤΙ ΠΥΡ ΓΥΡΩ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΕΝΟΣ ΟΣΙΟΥ

ΚΑΛΗΝ ΑΝΤΑΜΩΣΙΝ ΑΝΩ ΘΑ ΦΥΓΩ ΣΤΙΣ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΒΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΕΥΙΤΗ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

ΜΥΡΩΜΕΝΑ ΑΝΘΗ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ

ΟΥΔΕΙΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΩΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΝ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ (2022)

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΕΙΔΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΑΣ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ''ΒΓΑΛΟΥΝ'' ΤΑ ΡΑΣΣΑ!

ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΑΝ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΣΟΥ ΠΡΟΣΕΞΕ

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΝ ΟΣΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΙΓΙΝΗ

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΒΡΕΦΟΣ

ΤΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ, ΟΠΟΥ ΑΣΚΗΤΕΨΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΛΟΓΧΙΣΕΙ...

ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ, ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ''ΒΓΑΛΟΥΝ'' ΤΑ ΡΑΣΣΑ!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

Κυριακή 3 (16) Οκτωβρίου 2022 εκκλ. ημ.

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ: «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ» (Β')

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου
«ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ»
εκδόσεις «Σκαραβαίος», Αθήνα 2003, β' έκδοση, σελ. 63-66.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Η Μονή της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας της Αίγινας είναι ένα πασίγνωστο μοναστήρι, από όπου πέρασε ο άγιος Νεκτάριος και ο οποίος συνήθιζε να προσεύχεται μπροστά στην εφέστιο εικόνα της Παναγίας μας. Μετά την κοίμηση του αγίου Νεκταρίου, ένας άλλος άγιος, ο Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας, ευδοκία Θεού, υπήρξε ο τελευταίος ηγούμενος της ιεράς Μονής. Από το βιβλίο  «ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ» του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου αντιγράφουμε τις σελίδες 59-66, όπου γίνεται μνεία στον Όσιο Ιερώνυμο, ως τελευταίου ηγουμένου και με επιπλέον άγνωστα στοιχεία για τον βίο του. Η έρευνα θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη.

Γ. Δ. 

α. Ιερώνυμος Αποστολίδης

Ο τελευταίος ηγούμενος

( ε κ  τ ο υ  π ρ ο η γ ο ύ μ ε ν ο υ )

Τις πρώτες ημέρες της Ιερατείας του (την τεσσαρακοστή ημέρα) είδε ένα φοβερό όραμα, τον Κύριό μας ως Βρέφος μέσα στο Άγιο Ποτήριο! Ένιωσε ανήμπορα τα χέρια του να λογχίζουν τον Κύριον! Έκτοτε, παρεκάλεσε να βρουν άλλον Ιερέα και εκείνος έπαυσε να ιερουργή. Εξηκολούθησε όμως να υπηρετή στον Ναό του νοσοκομείου, ως ιεροψάλτης και ιεροκήρυκας. Παράλληλα, υπήρξε ο άγρυπνος συμπαραστάτης στον πόνο και στη φτώχεια των συνανθρώπων του. Με το διορατικό και προορατικό χάρισμα που ήτο, μεταξύ των άλλων προικισμένος, ανεκάλυπτε τον πόνο και την ανάγκη των συνανθρώπων και αθόρυβα και στοργικά, τους επισκέπτετο και βοηθούσε. Μετά λίγο καιρό και μέχρι της κοιμήσεώς του, απεσύρθη στο ιδιόκτητο ησυχαστήριό του ο «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, όπου και επεδόθη στα υψηλά και μυστικά (Καππαδοκικά) πνευματικά αγωνίσματα, για τα οποία δεν δύναται κανείς να εκφρασθή ή να περιγράψη! Το Ησυχαστήριό του, και συγκεκριμένα το απέριττο Κελλάκι του, είχε μετατραπεί σε «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», όπου πλήθος ανθρώπων εύρισκαν παρηγοριά, λύτρωση κοντά του. Οι συμβουλές του και η προσευχή του ήταν το «μάλαγμα», για τις από πάσης αιτίας πληγωμένες καρδιές. Είχε σε πολύ μεγάλο βαθμό, όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Είχε αγαπήσει με όλη του την ψυχή τον Χριστό μας, την Παναγία μας, τους Αγίους και την Εκκλησία μας. Είχε διαποτισθεί από το πνεύμα των αγίων ασκητών και γεροντάδων της Καππαδοκίας και υπήρξε μία αντάξια συνέχεια αυτών. Ζούσε δε, συνεχώς, στην κατάνυξη και προσευχή. Δεν μπορούσε ποτέ να πει «ο Χριστός μας», χωρίς να γεμίσουν τα μάτια του δάκρυα. Ήταν χαρούμενος και για την χαρά προέτρεπε: «Να είσθε χαρούμενοι. Την χαρά να την δέχεσθε, την απελπισία όχι' να της κλείνετε την πόρτα. Δεν είμαστε μόνοι μας. Είναι ο Χριστός μας, που μας αγαπά και θέλει να μας βοηθήσει. Μη φοβάσθε!». Στον καθένα δίδασκε αυτά που έπρεπε και που με το χάρισμά του έβλεπε ότι ήταν ανάγκη. Στους Αρχιερείς και Ιερείς, την Ποιμαντορίαν, για την ωφέλειαν και προστασίαν των ψυχών. Έλεγε στους κληρικούς: «Πρόσεξε, είσαι βελόνα στα χέρια του Θεού. Να μην είναι σκουριασμένη η βελόνα, για να μπορεί ο Θεός να κάνη την δουλειά Του». «Έβλεπε» γεγονότα και καταστάσεις. Αναφέρουμε ένα, λόγω «επικαιρότητας»: Κάποια μέρα, εκεί που συνομιλούσε με δύο μοναχές, ξαφνικά σταμάτησε λίγο, σαν να πέρασε κάποια τρομακτική εικόνα από μπροστά του. Βυθίστηκε ο νους του, κάπου μακρυά από το παρόν και την συζήτηση και άρχισε, σαν να' ταν μόνος του, να κλαίη με λυγμούς. Έτρεχαν τα δάκρυά του, σαν να άνοιξαν ξαφνικά δύο βρύσες! Και αμέσως μετά, με τρεμάμενη φωνή, είπε: «Μπόρα μας έρχεται! Μεγάλη μπόρα εις την Εκκλησίαν μας! Λυπάμαι τις ψυχές, λυπάμαι και τους παπάδες. Τους βλέπω μέχρι τον λαιμό εις την θάλασσαν βουτηγμένους, στις θλίψεις, στους πειρασμούς! Μπόρα μας έρχεται μεγάλη! Ό,τι και να έρχεται, την Πίστιν να φυλάξωμεν»! Και χωρίς άλλη διευκρίνηση, είπε: «Πηγαίνετε έξω, να αναπαυθώ ολίγον» και αυτό εννοείται, για να κλάψη κι άλλο και να προσευχηθή... Είθε αι πρεσβείαι του αγίου Γέροντος Ιερωνύμου, και των άλλων συγχρόνων αγίων Γερόντων του αιώνος μας, περισσότερον από ποτέ άλλοτε, αγωνιώδεις και δυναταί, λόγω των προαποκαλυπτικών γεγονότων της εποχής μας, να ελκύσουν το Έλεος, την Χάριν και την Βοήθειαν της Παναγίας μας και του Χριστού μας, προς όλην την παραπαίουσαν και θλιβομένην ανθρωπότητα.

Σωτηρία Νούση

( Τ έ λ ο ς )

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου
«ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ»
εκδόσεις «Σκαραβαίος», Αθήνα 2003, β' έκδοση, σελ. 63-66.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ: «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ» (Α')

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου
«ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ»
εκδόσεις «Σκαραβαίος», Αθήνα 2003, β' έκδοση, σελ. 59-63.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Η Μονή της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας της Αίγινας είναι ένα πασίγνωστο μοναστήρι, από όπου πέρασε ο άγιος Νεκτάριος και ο οποίος συνήθιζε να προσεύχεται μπροστά στην εφέστιο εικόνα της Παναγίας μας. Μετά την κοίμηση του αγίου Νεκταρίου, ένας άλλος άγιος, ο Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας, ευδοκία Θεού, υπήρξε ο τελευταίος ηγούμενος της ιεράς Μονής. Από το βιβλίο  «ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ» του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου αντιγράφουμε τις σελίδες 59-66, όπου γίνεται μνεία στον Όσιο Ιερώνυμο, ως τελευταίου ηγουμένου και με επιπλέον άγνωστα στοιχεία για τον βίο του. Η έρευνα θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη.

Γ. Δ. 

α. Ιερώνυμος Αποστολίδης

Ο τελευταίος ηγούμενος

Η έρευνα συνέχιζε να ρίχνει όλο και περισσότερο φως στην Ιστορία του μοναστηριού. Τα κείμενα πήραν τον δρόμο του τυπογραφείου. Ξαφνικά, ένα πρόβλημα απειλούσε να ματαιώσει την έκδοση του βιβλίου. Η Παναγία η Χρυσολεόντισσα έκανε και πάλι το Θαύμα Της, με την παρέμβαση και τη βοήθεια του τελευταίου ηγουμένου, του Γέροντα της Αίγινας π. Ιερωνύμου. Για το λόγο αυτό, πιστεύομε ότι αξίζει να δώσουμε στον αναγνώστη την ευκαιρία να γνωρίσει κάτι από τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία της μεγάλης αυτής μορφής της εκκλησίας μας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από την κ. Σωτηρία Νούση, η οποία είχε την ιδιαίτερη ευλογία να γνωρίσει τον Γέροντα Ιερώνυμο. Διατηρήσαμε τη γλώσσα, το ύφος και τη ροή του λόγου του κειμένου, στην αρχική του μορφή, γιατί είναι πηγαίο, γεμάτο αγάπη και πίστη: Ο Γέρων Ιερώνυμος είχε άμεση και ουσιαστική -αγαπητική- σχέση με το  «ασκητομονάστηρο», όπως πολλοί χαρακτηρίζουν, της Παναγίας μας. Αφ' ενός μεν διότι υπήρξε ο τελευταίος εκ των Ηγουμένων της Ι. Μονής, αφ' ετέρου, διότι και όταν μετετράπη εις Γυναικείαν Ι. Μονήν, υπήρξε ο στοργικός και ανύστακτος πνευματικός καθοδηγητής των Μοναζουσών. Στην Ι. Μονήν, φυλάσσεται, μετ' ευλαβείας, μεταξύ και άλλων κειμηλίων και ένα μεγάλο Βιβλίο όπου επιγράφεται  «Βιβλίον Αποθήκης της εν Αιγίνη Ι. Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου», το 1904. Εις το τελευταίον Πρωτόκολλον παραλαβής και παραδόσεως, αναγράφεται:  «Σήμερον τη 24η Ιανουαρίου 1930, ημέραν Πέμπτην και ώραν 10:30 π.μ. παρέλαβεν ο Ηγούμενος Ιερώνυμος Αποστολίδης παρά του τέως Ηγουμένου και νυν οικονόμου Λαυρεντίου Μανιατάκου, τα εν τοις προηγουμένοις Πρωτοκόλλοις αναφερόμενα έπιπλα και σκεύη της Ι. Μονής Χρυσολεοντίσσης, κ.λ.π., κ.λ.π.». Εκτός της πνευματικής του συμπαραστάσεως, ο στοργικός πατήρ Γέροντας Ιερώνυμος, ενδιεφέρετο και διά τας εν γένει ανάγκας και προβλήματα της Ι. Μονής. Εκείνος, με τον αδελφό του Ιωάννη, κατεσκεύασε τα κεραμίδια για τον Ι. Ναό του Αγίου Λαυρεντίου και με κάρο μετέφερε πέτρες και υλικά για ανοικοδομήσεις της Ι. Μονής. Υπήρξε μεγάλη ευλογία για τις Μοναχές η παρουσία και η συμπαράστασις του π. Ιερωνύμου. Ο Γέρων - Πατήρ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, κατά κόσμον ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, εγεννήθη το έτος 1883 εις το Μικρασιατικόν Χωρίον  «ΓΚΕΛΒΕΡΙ» της Καππαδοκίας. Οι γονείς του, Ανέστης και Ελισάβετ, απέκτησαν 6 τέκνα, μεταξύ των οποίων και ο κοιλίας μητρός κεκλημένος Βασίλειος. Μεγάλωσε σε περιβάλλον προσευχής, ασκήσεως και αγιότητος. Τα προσευχητικά δάκρυα της μητέρας του, ήσαν τα πρώτα που επέδρασαν στην ευαίσθητη ψυχή του Βασιλείου. Επίσης και τα άγια παραδείγματα των Ασκητών - Τρωγλοδυτών αγίων της περιοχής, ιδίως του Γέροντός του Μισαήλ, ενός αυστηρού ασκητού, που αξιώθηκε να διδαχθή, κατά την διάρκειαν μιας αγρυπνίας με ομάδα πιστών, από τον ίδιο τον Άγγελο Κυρίου, τον τρόπο της νοεράς προσευχής. Από τα παιδικά του χρόνια, ξεχώριζε από τα άλλα τα παιδιά. Συχνά τον έχαναν και ψάχνοντας, το έβρισκαν να κοιμάται σε έρημα εκκλησάκια, κάτω από τις Άγιες Τράπεζές των. Εκτός αυτού, η μητέρα του έβλεπε και κάποια  «χαρίσματα» στον μικρό Βσίλειο, που την προβλημάτιζαν και πίστευε, σύμφωνα με αυτά, ότι ο Θεός τον προορίζει για δικό Του, για την Εκκλησία Του. Έχοντας αυτή την σκέψιν κατά νουν, προσηύχετο με καυτά δάκρυα, να τον σκεπάση ο Θεός και να τον αξιώση αυτού που τον προορίζει. Ήλθε ή ώρα και ο πόθος του να  «υπηρετήση» την Εκκλησία, έγινε πραγματικότης. Από τον Μητροπολίτη Ικονίου Αθανάσιο, χειροτονείται Διάκονος. Αμέσως μετά και για πνευματική του ενίσχυση, επισκέπτεται τους Αγίους Τόπους, όπου και παρέμεινεν επί εννέα μήνες, στην Ι. Μονή του Τιμίου Προδρόμου, πλησίον του Ιορδάνη ποταμού. Επισκέπτετο συχνά τον τόπον όπου ασκήτευσε η Οσία Μαρία η Αιγυπτία και θαύμαζε το τραχύ και  «απαρηγόρητο» του τόπου και την  «απόφαση» και θέληση της Οσίας Μαρίας. Όταν επέστρεψε, διωρίσθηκε Διάκονος, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στην Κωνσταντινούπολη, όπου άφησε κυριολεκτικώς  «την σφραγίδα του», διότι εθαυμάζετο για τις αρετές του, την αγιότητά του, τον ζήλο και την καλλικέλαδο φωνή του. Η μικρασιατική κατστροφή, έφερε στην Ελλάδα, το  «πτηνόν της Καππαδοκικής ερήμου», τον  «ερωδιόν» ασκητή, Διάκονον Βσίλειον. Η Αίγινα, αμέσως μετά την στέρηση του Αγίου της, του Αγίου Νεκταρίου, το έτος 1922 υπεδέχθη τον φλογερό Διάκονο Βασίλειον τον Γκελβεριώτη. Εκείνη την εποχή, ιερικήρυκας στην Αίγινα, ήτο ο μετέπειτα Μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων, ο οποίος εξετίμησε και αγάπησε τον Βασίλειο. Όταν έγινε Μητροπολίτης Καρυστίας, σε μία επίσκεψή του στην Αίγινα και μετά από πολλές πιέσεις προς τον Βασίλειον, τον έπεισε και τον χειροτόνησε Ιερέα (το έτος 1923) δίδοντάς του και το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου και τον τοποθέτησε ως ιερέα στο Νοσοκομείο της Αιγίνης. Μετά δε ένα έτος, έλαβε και το Αγγελικό Σχήμα από τον Άγιο Γέροντα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, όπου και μετωνομάσθη Ιερώνυμος.

( Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι )

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Γ. Αγγελοπούλου
«ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑ»
εκδόσεις «Σκαραβαίος», Αθήνα 2003, β' έκδοση, σελ. 59-63.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΝ ΟΣΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΙΓΙΝΗ

ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕ... by ΓΙΩΡΓΟΣ   Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

ΚΑΛΗΝ ΑΝΤΑΜΩΣΙΝ ΑΝΩ ΘΑ ΦΥΓΩ ΣΤΙΣ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Στις 9 Απριλίου του έτους 1965 έφευγα για πρώτη φορά για τους Αγίους Τόπους. 

Στις 7 Απριλίου, δηλαδή δυο ημέρες ενωρίτερα, επισκεπτόμουν έναν άλλο ιερό τόπο την Αίγινα,

 για να γνωρίσω και να πάρω την ευχή ενός αγίου Γέροντα, 

για τον οποίον πολλά από καιρό είχα ακούσει.

 Είχα μέσα μου δυο δυνατές χαρές. 

Αφού πέρασα και προσκύνησα στον τάφο του Αγίου Νεκταρίου,

 κατόπιν έτρεξα για το Ησυχαστήριο του π. Ιερωνύμου.

 Kτύπησα την πόρτα, φάνηκε μια Γερόντισσα - Μοναχή. 

Με αγωνία την ρωτώ: - Μέσα είναι ο Γέροντας; 

- Ναι, μέσα είναι, μου απαντά. 

Αμέσως ανέπνευσα και την ξαναρωτώ:

 Σας παρακαλώ πολύ πείτε του, μπορώ να τον ιδώ; 

Πήγε, το είπε, έρχεται και μου απαντά:

 - Ναι κόρη, να περάσεις.

 Η Νίκη δεν είσαι από την Λάρισα; 

Έκπληκτη και σαστισμένη, της απαντώ: ''Ναι Γερόντισσα''. 

Και συνεχίζει: - Σε γνωρίζει ο Γέροντας; 

- Όχι Γερόντισσα, ούτε τον γνωρίζω, ούτε με γνωρίζει! 

Έκανε τον σταυρό της. Κόρη, έχει πολύ διορατικό και προορατικό χάρισμα. 

Εδώ η Αίγινα απορεί με πολλά τέτοια που διηγούνται. 

Και μου είπε να περάσω στο κελλί του Γέροντος. 

Αμέσως έκανα μετάνοια, ασπάσθηκα το χέρι του και ακούω τις πρώτες λέξεις: - Σε περίμενα Νίκη, να έλθεις. Και αφού μου έριξε μια εξεταστική ματιά, μου είπε να καθίσω. Αμέσως, χωρίς να μιλήσω καθόλου, συνεχίζει με ένα ύφος σαν να με έβλεπε κάθε μέρα: Νίκη, σε βλέπω πολύ χαρούμενη. Βλέπω την ψυχή σου σαν να θέλει να πετάξει. Μεθαύριο πηγαίνεις στους Αγίους Τόπους να προσκυνήσεις τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού μας, τον Γολγοθά, το Σπήλαιο! Σκέφθηκα, ας του πω όχι, όπως είχα πει και σ' έναν άλλο πνευματικό, έτσι για να δοκιμάσω το χάρισμά του, αν είναι δηλαδή αλήθεια τα όσα άκουγα. 

Πράγματι, του απαντώ: - Όχι Γέροντα, δεν πηγαίνω. - Νίκη, μου λέγει με κάποια λύπη, με πειράζεις. Πως σου αρέσει να δοκιμάζεις τους πνευματικούς; Το γνωρίζω, πως το είπες έτσι, για να με δοκιμάσεις. - Συγχωρήσατέ με Γέροντα, δεν σας είπα την αλήθεια, αλλά το έκαμα απλώς για να δω αν θα το καταλάβετε. Συγχωρήσατέ με. - Καλά, άφησέ τα αυτά και άκου να σε πω για τους Αγίους Τόπους. Μου διηγήθηκε αρκετά, έκλαιγε καθώς τα ανέφερε, έκλαιγα κι εγώ από χαρά και συγκίνηση. Επίσης μου είπε μερικά για την ζωή του, τα οποία διάβασα και στο βιβλίο, και συνεχίζει: - Μήπως θέλεις να εξομολογηθείς; Καλόν είναι, πριν πας εις τα Ιεροσόλυμα. Φυσικά πολύ χάρηκα και τον παρακάλεσα γι' αυτό. Σηκώθηκε, έβαλε το πετραχήλι του και περίμενε. 

Ενθυμούμαι, είπα ό,τι είχα μέσα μου, ό,τι θεωρούσα αμαρτία, πτώση, αδυναμία. Επίσης είχα και ένα πρόβλημα, το οποίον με απασχολούσε σοβαρά. Είχα πάρει από μικρή την απόφαση ν' αφιερωθώ εις τον Θεόν, δηλαδή να γίνω Μοναχή. Ήθελα όμως να είμαι απολύτως σίγουρη, ότι αυτό είναι και το θέλημα του Θεού, όχι μόνο το δικό μου, για να' μαι χαρούμενη και αναπαυμένη. Πριν του μιλήσω γι' αυτό, μου λέγει με ένα κάπως σοβαρό και που δεν χωρούσε αμφιβολία, ύφος. - Κόρη διαλογίζεσαι, τι σε έχει προορίσει ο Θεός; Σου απαντώ: Σπίτι δεν έχεις ν' ανοίξεις. Θ' ακολουθήσεις την ζωή που τράβηξα εγώ. Αυτό θα σε αναπαύσει. Μόνον να γνωρίζεις: Στον δρόμο σου θα τραβήξεις πολλές θλίψεις και πειρασμούς. Εσύ μη φοβάσαι. 

Ο Θεός θα' ναι μαζί σου! - Γέροντα, τον ρωτώ λυπημένα, όταν η ψυχή θα τραβήξει τον δρόμο αυτό, πρέπει να περάσει πολλούς πειρασμούς και θλίψεις; - Κόρη, αδοκίμαστος στη Βασιλεία του Θεού δεν μπαίνει κανείς. Ο Θεός επιτρέπει την δοκιμασία δια το καλό μας. Επιτρέπει όμως όσο αντέχει η ψυχή. Σε άλλους δίδει βαρύ φορτίον, σε άλλους ελαφρύ. Άλλα Νίκη, έχεις να με πεις; - Όχι Γέροντα, όλα σας τα είπα, δεν έκρυψα τίποτε. - Ναι Κόρη, όλα τα είπες, πλην ένα δεν το εφανέρωσες. Όχι, ότι το έκρυψες, αλλά δεν το γνωρίζεις, ότι είναι αμαρτία. Βλέπω τώρα τον διάβολον δίπλα σου, να έχει το χαρτί που γράφει το αμάρτημά σου στο χέρι και το δείχνει με καμάρι. Στο μάτι του Θεού είναι αμαρτία αυτό που λησμόνησες. - Γέροντα, αλήθεια σας είπα, δεν έκρυψα, δεν θυμάμαι άλλο τίποτα. Παρακαλώ πολύ την αγιότητά σας, πείτε το να σβηστεί και αυτό, να μη δείχνει τίποτα ο διάβολος. - Αχ Κόρη, την βλέπω γραμμένη την αμαρτία, αλλά εσύ πρέπει να την ομολογήσεις. 

Μη φοβάσαι όμως. Θα κάμω ευχή να την δεις και εσύ, σαν ταινία κινηματογράφου και μετά να την ομολογήσεις. Παρακάλεσε και εσύ. Μεσολάβησαν λίγες στιγμές σιωπής. Ο Γέροντας είχε ρίξει το βλέμμα του σε μια κατεύθυνση και σίγουρα προσευχόταν. Παρακαλούσα και εγώ νοερώς. Έλεγα, Θεέ μου, φανέρωσέ μου, ώστε να ομολογήσω τι είναι. Πράγματι, χωρίς να το καταλάβω μετά από λίγα λεπτά της ώρας, για μια στιγμή βλέπω σαν μια ταινία κινηματογράφου, μια σκηνή, μια εικόνα, με τον ίδιο τον εαυτό μου, δηλαδή ένα ολόκληρο σκηνικό, που φανέρωνε καθαρά, τι ήταν εκείνο που ήτο μεν αμαρτία, αλλά που εγώ δεν θεωρούσα σπουδαίο ή κακό. Και σχεδόν αμέσως, όπως ο καπνός αραίωσε, διελύθη και εχάθη η εικόνα από εμπρός μου. Του λέγω αμέσως, απλά και σαν να ήταν φυσικό αυτό που έγινε: Ναι Γέροντα, αυτό και αυτό είναι, αλλά δεν σκέφθηκα ότι είναι αμαρτία. - Ναι Κόρη, αυτό είναι. 

Βλέπω τον διάβολο ακόμη, αλλά δεν έχει καμάρι, δεν έχει τίποτα γραμμένο. Πολλές ψυχές και αυτό και άλλα παρόμοια, δεν γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία, αλλά είναι. Φεύγει ο φύλαξ άγγελος, λυπάται ο Θεός. Είναι λεπτό πράγμα και θέλει μεγάλη προσοχή η πνευματική μας ζωή. Για κάποιο θέμα, μου είχε βάλει ''κανόνα'' ο πνευματικός μου, να μη κοινωνήσω δυο χρόνια και για να τιμωρήσω πιο πολύ τον εαυτό μου, δεν είχα κοινωνήσει δυόμιση χρόνια. Το κατάλαβε και αυτό και μου λέγει, με λίγο χαμόγελο: - Κόρη, ελυπήθης που σου έβαλε δυο χρόνια κανόνα ο πνευματικός σου; Γέλασα λίγο και εγώ και του απαντώ: Ναι Γέροντα, είχα λύπη, ιδίως όταν έβλεπα τους άλλους να κοινωνούν, αλλά δεν πειράζει, μου άξιζε πιο πολύ, πέρασαν διόμιση χρόνια και ακόμη δεν κοινώνησα. Είχα έλεγχο και λύπη. - Ο έλεγχος αυτός κόρη, ήταν καλός. 

Αλλά τώρα το Πάσχα να κοινωνήσεις. Και προσπάθησε να κονωνήσεις τελευταία. Θέλω, όταν επιστρέψεις από τους Αγίους Τόπους, να έλθεις να με δεις. Θέλω να μου πεις, τι θα δεις, αλλά και τι θα τραβήξεις. Μου έδωσε την ευχή του. Μου ευχήθηκε καλό ταξίδι και έφυγα. 'Οταν επέστρεψα από τα Ιεροσόλυμα, ξαναπήγα στην Αίγινα. Χάρηκε, όταν με είδε. Με ρώτησε αμέσως να του πω τις εντυπώσεις μου και έκλαιγε σαν τα άκουγε. Ζωρίς να το θέλω, έκλαιγα κι εγώ. Του είπα όμως και τις πολλές δυσκολίες και πειρασμούς που είχα. - Μη φοβάσαι κόρη. Ο διάβολος φθονεί το καλόν και τα δημιουργεί αυτά, αλλά δεν έχει δύναμιν. Σου ομολογώ, ότι θα ξαναπάς και του χρόνου και ξανά και πάλι (όπως και πράγματι), δόξα τω Θεώ πήγα άλλες δυο φορές. Μεταξύ των άλλων ανέφερα και για την Αίγυπτο, που πήγαμε, το Κάιρο κ.λ.π. 

Τότε μου λέγει: - Μια και ανέφερες το Κάιρο, έχω κάτι να σε φανερώσω δια τον Άγιον Νεκτάριον, που ήτο εκεί, Επίσκοπος Πενταπόλεως. Αυτά που θα σε πω τώρα, θέλω να τα ενθυμήσαι, διότι θα σε χρειασθούν αργότερα, που εγώ δεν θα είμαι στην ζωή. Μια μοναχή που έχει χρήματα πολλά, θα πλανηθεί και θα γράψει βιβλία κατά του Αγίου Νεκταρίου. Σου ομολογώ κόρη, ο Νεκτάριος είναι Άγιος. Θα κλονισθεί πολύς κόσμος απ' αυτά. Εσύ πρόσεξε τότε, όταν η μοναχή αυτή θα γράψει αυτά τα βιβλία, να ενθυμηθείς τους λόγους μου. Θα σε αρχίσω τι έγινε στην Αίγυπτο. Ήμουν πολύ μικρός στην ηλικία, που ο άγιος ήτο Δεσπότης, δηλαδή Επίσκοπος Πενταπόλεως. Ήτο έμπειρος πνευματικός με πολύν ζήλον, με άγιον βίον και αρετήν. Έτρεχαν πολλοί εις τον άγιον, ιδίως γυναίκες και πολλοί πονεμένοι. 

Οι άλλοι κληρικοί και μοναχοί βλέποντας ότι ο άγιος είχε πολλούς οπαδούς, δηλαδή πνευματικά τέκνα, τόσο φθόνησαν τον άγιον, ώστε πήγαν εις τον Πατριάρχην Αλεξανδρείας Σωφρώνιον και είπαν ότι ο Νεκτάριος είναι πόρνος, αιρετικός και πολλά άλλα. Ο Πατριάρχης μη γνωρίζοντας την ζηλοφθονία, τα πίστεψε και χωρίς να καλέσει τον άγιον να τον ερωτήσει, δηλαδή να τον ανακρίνει, τον έπαυσε από Επίσκοπο Πενταπόλεως και από τα καθήκοντα των Γραφείων του Πατριαρχείου. Του έστειλε και απολυτήριο γράμμα και τον υποχρέωσε να φύγει από την Αλεξάνδρεια και να πάει, όπου θέλει. Ο Άγιος, δια να μη πολυλογώ, τα ξεύρεις αυτά, έφυγε και ήλθε εις την Ελλάδα. Κι εδώ όμως είχε στείλει γράμματα στις Εκκλησίες, το Πατριαρχείο, με τις κατηγορίες κατά του Αγίου. 

Ακόμη και στο Υπουργείο Παιδείας είχαν στείλει έγγραφο από την Αίγυπτο, που έλεγε, ότι έφυγε από κει για ηθικούς λόγους και άλλα. Ο Άγιος εσυγχώρησε, αλλά πόνεσε και εταλαιπωρήθη πολύ. Όμως, να δεις κόρη, τι έγινε στην Αίγυπτο. Μόλις ανεχώρησε ο Άγιος, με τη μεγάλη δοκιμασία και λύπη και ήλθε στην Ελλάδα, όλοι οι φθονούντες κληρικοί που τον κατηγόρησαν, δαιμονίσθηκαν και έπεσαν χάμου και ομολογούσαν την συκοφαντίαν των και όλες τις άδικες κατηγορίες κατά του Αγίου. Βλέποντας ο Πατριάρχης το θαύμα, γνώρισε ότι γελάσθηκε από τους κληρικούς και έστειλε γράμμα να γυρίσει ο Νεκτάριος Κεφαλάς εις την θέσιν του. Ο ευλογημένος όμως, έπρεπε να γράψει και το θαύμα που έγινε. 

Και όπου έστειλε γράμματα με τις κατηγορίες, έπρεπε να στείλει άλλα που να ανακαλεί, να επανορθώσει και να αναφέρει και το θαύμα. Έτσι λοιπόν και στην Εκκλησίαν της Ελλάδος έγραψε να γυρίσει πίσω ο άγιος, αλλά δεν έλαβε πίσω αυτά που έγραψε, δηλαδή τις κατηγορίες. Ο Άγιος δεν γύρισε, τα ξεύρεις αυτά. Λοιπόν κόρη, αυτές τις τότε κατηγορίες, τις συκοφαντίες θα λάβει σαν βάση η μοναχή και θα γράψει βιβλία κατά του Αγίου, αφού πρώτα πλανηθεί. Να τα ενθυμήσαι αυτά και να μη σε κλονίσει τίποτα για την Αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου. Μετά ήλθε ο άγιος εις την Αίγιναν, εις το Μοναστήρι και εκοιμήθη εδώ. Ο Θεός τον εδόξασε. Ήλθα και εγώ εις την Αίγινα ν' αφήσω και εγώ τα λείψανά μου κοντά εις τον άγιον, που έζησε εις τα χρόνια μας''. Πήγα κι άλλες φορές στον Γέροντα. Μου αποκάλυπτε και προέλεγε τα πάντα με υπερβολικές ακρίβειες. Επίσης τα πάντα έγιναν, όπως μου είπε. 

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1966, μετά την επιστροφή μου πάλι από τους Αγίους Τόπους, πήγα στην Αίγινα με μια γνωστή μου κοπέλα, για να δει και να πάρει και κείνη την ευχή του. Δεν τον βρήκαμε όμως εκεί. Μας είπαν ότι είχε αρρωστήσει και ότι ήτο στο Νοσοκομείο ''Αλεξάνδρα'', στην Αθήνα. Απ' ευθείας πήγαμε εκεί. Είχαν απαγορεύσει αυστηρά να τον επισκέπτονται. Κτύπησα σιγά - σιγά την πόρτα, άνοιξε λίγο, με βλέπει η Γερόντισσα. Το είπε στον Γέροντα και έρχεται και μου λέγει: - Είπε ο Γέροντας να περάσει μόνον η Νίκη, όχι η άλλη. Έχεις κι άλλη μαζί σου; Και πάλι τα' χασα. Γνωρίζει ακόμη και για το άλλο πρόσωπο; Πως το είδε, ποιος το είπε; Φυσικά κανείς... Δικαιολογήθηκα στην κοπέλα, μπήκα μόνη μου. Μόλις με είδε χαμογέλασε. Ασπάσθηκα το άγιο χέρι του. Αμέσως, χωρίς να το θέλω, μόλις τον είδα τόσο άρρωστο, έκλαψα. Ένιωθα πως τον έβλεπα για τελευταία φορά. Μου λέγει: - Νίκη, καλώς ήλθες.

Δια τελευταίαν φοράν βλεπόμαστε εις την γη. 

Καλήν αντάμωσιν άνω. 

Με κάλεσε ο Κύριος στις 3 του άλλου μηνός.

 Θα φύγω στις 3 Οκτωβρίου.

 Θέλω να έλθεις εις την κοίμησίν μου.

 Καλά έκανες και ήλθες, ήθελα να σε δω.

 Του απαντώ, Γέροντα συγχώρεσέ με που θα παρακούσω,

 αλλά δεν θα μπορέσω να έλθω. 

Πρέπει να πάω στην Λάρισα, έλιπα καιρό και θα φωνάζει η μητέρα μου.

 - Καλά κόρη, μη λυπάσαι, δεν πειράζει. 

Να αγαπάς τον Θεόν και πάντα δι' όλα να έχεις υπομονήν. 

Ήθελα να' σαι στις 3 Οκτωβρίου στην Αίγιναν,

 αλλά δεν πειράζει. 

Ο Θεός να' ναι μαζί σου. 

Έφυγα με πολλά δάκρυα στα μάτια και στην καρδιά μου πόνο. 

Ένας λαμπρός ήλιος, πως σιγά - σιγά έδυε; 

Ένας άγιος ανάμεσά μας θα φύγει; 

Πράγματι, είναι δυνατόν να μη τον ξαναδώ; 

Παρ' όλο το,

 ότι μου το είπε σχεδόν φανερά και πάλι δεν κατάλαβα αυτό που μου είπε ή δεν το πίστεψα μάλλον, 

ότι θα έφευγε στις 3 του μηνός. 

Απορώ τώρα και κατηγορώ τον εαυτό μου για την φοβερά απερισκεψία μου. 

Ένιωσα πολύ άσχημα και έμεινα για όλη την ημέρα άναυδη και σιωπηλή,

 όταν μετά από λίγες ημέρες, 

έμαθα ότι εκοιμήθη ο Γέροντας και ότι στις 3 Οκτωβρίου, 

την ημέρα που ο ίδιος με είχε καλέσει, 

πλήθη ανθρώπων και όλη η Αίγινα πένθησαν και έκλαψαν τη μεγάλη και θλιβερή στέρηση του Αγίου των ημερών μας!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου της κας Σωτηρίας Νούση

 ''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 - 1966'',

 Ζ' έκδοσις, Φεβρουάριος 2010, σελ. 428 - 433.

 Νίκη Τούντα

(Πολ. Φιλιππουπόλεως - Λάρισα)

ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ, ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 

Επί τη εορτή του Οσίου Ιερωνύμου
του εν Αιγίνη διαλάμψαντος 
(1883-1966)

Παλαιότερο άρθρο μας, άμα τη αγιοκατατάξει του Γέροντος Ιερωνύμου της Αίγινας, την μνήμη του οποίου εορτάζουμε σήμερα 3/16 Οκτωβρίου με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

Η Αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιερωνύμου
ήλθε κυριολεκτικά,
ως Θείο Δώρο στην καθ' όλα - άνυδρη και απνευμάτιστη, ιλαρή ζωή μας και,
ως πνευματική ενίσχυση στον Χριστοκεντρικό αγώνα των ορθοπραττούντων εν πίστει και ευλαβία,
βιωματικά Ορθοδόξων.
Αποτελεί σημείο αναφοράς, για όλους εκείνους,
που διψούν για εμπειρικά ορθόδοξο λόγο, νηπτικές, κεχαριτωμένες καταθέσεις ζωής
και ορθότητα Πατερικής Ορθοδοξίας.
Γιατι ο Άγιος Ιερώνυμος,
ως γνήσιο τέκνο της ''Θηβαϊδας της Ανατολής, '' αυτής,
της Καππαδοκίας,
εντρύφησε εκ βαθέων στον απτό, Πατερικό Λόγο
και προσευχητικά έφθασε σε ανεκμηστύρευτα σημεία αγιοπνευματικής Χάριτος
και θεόπνευστης πανδαισίας.
Η ζωή του ήταν ένας αναβαίνων, αγόγγυστος και λίαν καταπονημένος δρόμος,
που μέσα από την στάχτη και τα αποκαίδια της Γερμανικής κατοχής αναδείχθηκε,
η αγία μορφή ενός φιλόθεου ανθρώπου
που έκανε Ομολογία Πίστεως στις γνήσιες,
πατερικές και πατρογονικές καταβολές του.

Ο Άγιος Ιερώνυμος της Αίγινας, που η μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών του Πατρίου Ημερολογίου αγιοκατάταξε είναι ο τελευταίος ομολογητής Άγιος του αιώνα, που παρήλθε. Και τούτο, όχι, γιατι αποτειχίσθηκε λόγω της ημερολογιακής καινοτομίας - εν μέσω Γερμανικής Κατοχής - και προσχώρησε στο Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά, γιατι εν μέσω πολιτικοεκκλησιαστικών διωγμών, ανέξοδων λοιδωριών και προκάτ προπηλακισμών, δεν έπαψε ποτέ, ν' αγαπάει ανεκτίμητα τον οιονδήποτε πλησίον του, ως πιστό και ευγενές αντίγραφο Χριστού.

Ακόμα και η επιστολή παραίτησής του προς τον οικείο Μητροπολίτη Αιγίνης κ. Προκόπιο, έτει 1942, πέραν του ομολογιακού της χαραχτήρα, ήταν λιτή, σεμνή και λίαν - εν Χριστώ - αγαπητική. 

''Σεβασμιώτατε, Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κυρήττω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας.''

Έτσι απλά και αθόρυβα, χωρίς διθυραμβικές τυμπανοκρουσίες, ανεπίγνωστους αφορισμούς και φανατικές δοξασίες, ακολούθησε στην υπόλοιπη ζωή του το παλαιό ημερολόγιο, ανήκων στην Ιερά Σύνοδο, την, υπό τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κ. Αυξέντιο, συνετεξαμένη. Δεν του άρεσε η περικοπή των εκκλησιαστικών ακολουθιών, η εκκοσμίκευση του ιερού κλήρου, οι δυτικοευρωπαϊκές, αιρετικές ερωτοτροπίες και οι πρώτες έκδηλες εμφανίσεις του πανάρετου και εωσφορικού Οικουμενισμού. Η αποτείχιση όμως του Αγίου Γέροντος αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, αν συνδιαστεί με τον χρόνο και την συνέπεια, που αυτή πραγματώθηκε.

Διορισμένη Γερμανοκατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου και Αρχιεπίσκοπος, ο εκ Κορίνθου Δαμασκηνός, που με την βοήθεια της Γερμανικής επιστασίας, κατέλαβε την αρχιεπισκοπική θέση εκδιώχνοντας τον Χρύσανθο και γενόμενος ο ίδιος Πρωθυπουργός και Αντιβασιλέας της χώρας... Μέσα σ' αυτές τις ανείπωτες - κοινωνικά - συνθήκες, ο Γέρων Ιερώνυμος συνέχισε απρόσκοπτα το ποιμαντικό του έργο, έχοντας ν' αντιμετωπίσει μια υπόδουλη, διαχειριστική κυβέρνηση και μια νόμω κρατούσα εκκλησία, που συνεργάστηκε δυστηχώς - σε επίπεδο κορυφής - με τους Βαυαρούς δεσμώτες της. Δεν είχε την σημερινή πολυτέλεια των ατέρμονων, δημοσιευμένων, διθυραμβικών κοινοποιήσεων κατά του εωσφορικού Οικουμενισμού, ούτε την πλαστή, ψευδοειδή ''ασφάλεια'' του επιχορηγούμενου, κρατικού μισθού, αλλά και, ούτε την ''σιγουριά'' της κοινωνικής νομιμοφροσύνης...

Αντίθετα, η Χριστολογική του ομολογία πιστοποιήθηκε και - πνευματικά-σαρκώθηκε με την αυτονόητη, αγία βιοτή του, μέσα από την Εκκλησία των Πατέρων, των Αγίων και των Δικαίων. Η ζωή του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους σημερινούς apriori λεκτικούς και μεγαλόστομους '''εξεγερθέντες'', τους ''επαναστάτες χωρίς αιτία'' και τους, εκ του ασφαλούς, επικρίνοντες την οικουμενιστική αποστασία... Ο Θεός, τον δοκίμασε παιδαγωγικά, με την στέρηση του ενός χεριού του και την ισόβια, Ιώβια υπομονή που έδειξε στην αναβαίνουσα, αγόγγυστη και προσευχητική ζωή του.

Μέσα από το ταπεινό Ησυχαστήριο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κυψέλη της Αίγινας, πέρασαν χιλιάδες, ενός κουρασμένου λαού, ανώνυμοι και επώνυμοι της κατά Θεόν, αγιοπνευματικής ομολογίας του. ''-Καλογραία, εμείς λεπτά δεν έχουμε διά να δώσουμε ελεημοσύνην, δι' αυτό και αυτά τα ολίγα λόγια που λέγομεν, ελεημοσύνη είναι. Ο Γέροντας Ιερώνυμος είχε μοναχική συνείδηση. Πίστευε, πως η προσευχή, η ένωση του νου με τον Θεό, ήταν το κύριο έργο του. Κι η προσευχή γι' αυτόν, ακόμα κι οι καθημερινές ακολουθίες δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ολοκληρωτικό δόσιμο. Επέμενε πως οι καθημερινές εκκλησιαστικές ακολουθίες είναι απαραίτητες στον άνθρωπο. Ο ίδιος δεν τις παρέλειπε ποτέ έστω κι αν σπανιότατα βρισκόταν μακριά από το κελλί του.

Υποστήριζε όμως, πως εξίσσου απαραίτητο είναι κατά την ώρα της προσευχής ν' αφήνει κανείς τον εαυτόν του ελεύθερο για να εξομολογείται μπροστά στον Θεό. Συνήθιζε να μας λέει... Όταν πεθάνει η μάννα σου ή κάποιος συγγενής σου θα πάρεις βιβλίον δια να τον κλάψεις; Όχι βέβαια. Τα λόγια θα έλθουν μόνα τους εις τον νουν σου από την λύπη. Έτσι και στην προσευχή. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας να εξομολογείται εις τον Θεόν, ό,τι μας απασχολεί. Αυτή η αμεσότητα και η παρρησία ήταν το κύριο χαραχτηριστικό της προσευχής του. Είχε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού πολύ έντονη και γι' αυτό πάντα όταν προσευχόταν, δάκρυζε, σημείο κι αυτό της Χάριτος του Θεού. Ο Γέρων Ιερώνυμος ζούσε την ουσία της Ορθοδοξίας, την παράδοση σ' όλη της την έκταση.

Χωρίς ν' απορρίπτει κανένα από τα επιτεύγματα του τεχνικού πολιτισμού, είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία, ένα πάθος θα λέγαμε προς ο,τιδήποτε παλιό, το αρχαίο. Από τα υλικά πράγματα μέχρι τα πνευματικά. Του άρεσε η αρχαία τάξη των ακολουθιών, τα παλιά βιβλία, τα παλιά αντικείμενα, επειδή πίστευε πως είχαν την σφραγίδα του δημιουργού τους, είχαν κατασκευαστεί με μεράκι κι όχι βιομηχανοποιημένα και κακόγουστα. Με τέτοιες πεποιθήσεις και αντιλήψεις, έχοντας ζήσει πάντα στην ζωή του εντός, αλλά και εκτός του κόσμου τούτου'', μέσα στον αυστηρό χώρο της Παράδοσης της Καππαδοκίας, ένιωθε κάποιες ανησυχίες από τότε που η Εκκλησία άλλαξε το εκκλησιαστικό ημερολόγιο κι εφάρμοσε το νέο.

Δούλευε την μισή ημέρα επιδιορθώνοντας κουρδιστά ρολόγια για τα προς το ζην, κάνοντας συνεχή, αδιάκοπα κι ακάματα πνευματικά διαλείμματα, θερμής και δακρυροούσας προσευχής. Αγαπούσε - όλως ιδιαιτέρως - τον Άγιο αββά, Ισαάκ τον Σύρο, τον οποίο θεωρούσε πνευματικό του γέροντα και τον συνιστούσε διαρκώς στα πνευματικά παιδιά του. Ο Άγιός μας είχε - κατά Χάριν - πλούσια τα ελέη του Χριστού μας, από τα οποία ξεχώριζαν η συνεχής, αδιάλλειπτη προσευχή, η επαιτική ελεημοσύνη και το διορατικό, προορατικό χάρισμα, το οποίο χρησιμοποιούσε όμως, προς δόξα του Θεού και όχι των ανθρώπων. Ο Γέροντας δημιούργησε πιστούς και όχι οπαδούς. Δεν εκμεταλλεύτηκε στο ακέραιο ποτέ, τα θεοδώρητα, πνευματικά του χαρίσματα, αλλά αντιθέτως, τα χρησιμοποιούσε πάντα εν κρυπτώ και κατά μόνας.

Μια αγιοπνευματική στάση και Χαροποϊό συμπεριφορά, εντελώς αντίθετη με σημερινούς, αυτοαναγορευμένους, αυτοκοινοποιηθέντες ''γέροντες'', που μέσα από την ''εκκλησιαστική ασφάλεια'' του πνευματικού τους εφησυχασμού και της '''ποιμενικής τους νομιμότητας'' εκποιούν Ορθοδοξία και ποιούν την Πλάνη. Ο Άγιος Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας ήταν άγγελος παρηγοριάς για όλους. Όλη μέρα ανακούφιζε τον ανθρώπινο πόνο, και την νύχτα, την περνούσε προσευχόμενος μετά δακρύων και βαθυτάτων αναστεναγμών και οδύνη ψυχής για τους ανθρώπους. Μόνος, μόνω Θεώ, ησυχάζοντας και εντρυφώντας στο γλυκύ μέλι της κοινωνίας με τον Ουράνιο Πατέρα μας!

Έλεγε:

" Όταν προσεύχομαι για τους αδελφούς μου, δίνω κάτι από τον εαυτό μου,

η καρδιά μου ματώνει!

Προσευχή που δεν έχει πόνο και δάκρυ δεν είναι προσευχή!"

Ο λόγος του είχε σοφία!

Μιλούσε πάντα με σοβαρότητα. Λόγος αργός δεν έβγαινε από τα χείλη του.

Ως ανατολίτης , που ήταν, μιλούσε συχνά αποφθεγματικά:

"- Θεολόγος είσαι, γράμματα ηξεύρεις, φόβον Θεού δεν έχεις, τότε τέχνην κατέχεις."

Δηλαδή αν είσαι απόφοιτος της Θεολογίας, θα έχεις διαβάσει πολλά βιβλία,

θα ξέρεις πολλά γράμματα,

αλλά,

αν δεν έχεις και φόβον Θεού,

τότε μόνον επάγγελμα έχεις και όχι την υψηλήν τέχνην της Θεολογίας.''.

Ο γράφων έχοντας ανεκτίμητη και απεριόριστη αγάπη

προς τον Άγιο παππούλη της αγιοτόκου Αίγινας,

ευχαριστεί με χαρά ανείπωτη και δάκρυα κατάνυξης την Σεπτή και Αγία Εκκλησία του,

για την ανακήρυξη της Αγιότητας του Γέροντος Ιερωνύμου,

που από χρόνια είχε διακηρυθεί Άγιος στις καρδιές

των εν πίστει και ευλαβία, βιωματικά Ορθοδόξων!

Ζει Κύριος ο Θεός.

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.

Χαίρεστε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΜΙΚΡΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ ΑΓΑΠΗΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ 3/16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Π.Η.

{...} Εις το Νοσοκομείον της Αιγίνης, επί δέκα οκτώ ολόκληρα έτη ειργάσθη μετά του ιδίου πάντοτε ζήλου και της ιδίας αγάπης και αυταπαρνήσεως. Πάντοτε, όμως είχεν έλεγχον και επεθύμει να παρεκάλει τον Θεόν να τον ''οδηγήση'' και να τον βοηθήση, δια να επανέλθη εις το παλαιόν και να τα ''οικονομήση'' η Θεία Πρόνοια''. Πράγματι, η ''οικονομία'', η ευκαιρία ήλθε. Εκείνον τον καιρόν κληρικοί της Αιγίνης, επειδή εγνώριζον ότι ο π. Ιερώνυμος συνεπάθει το παλαιόν εορτολόγιον, τον κατήγγειλαν εις τον Μητροπολίτην Προκόπιον (+1965), ότι ο π. Ιερώνυμος ''δεν λειτουργεί, διότι βαδίζει με το παλαιόν εορτολόγιον''. 

Ο Μητροπολίτης Προκόπιος, ο οποίος δεν εγνώριζε τα περί οπτασίας εις τας πρώτας τεσσαράκοντα ημέρας της Ιεροσύνης του Γέροντος και τους αληθείς λόγους, δια τους οποίους ούτος είχε παύσει να λειτουργή, επείσθη εις ό,τι ήκουσεν από τους καταγγέλλοντας κληρικούς. Καλεί λοιπό, τον Γέροντα και του λέγει: ''Αύριον, που εορτάζει ο Άγιος Διονύσιος, η Εκκλησία δηλαδή του Νοσοκομείου, θα έλθω και θα έλθης και συ και θα λειτουργήσωμε μαζί''. 

Αυτήν την ευκαιρίαν ο Γέροντας Ιερώνυμος, εθεώρησεν ότι ήτο Θεία Οικονομία. Κατέφυγεν, ως συνήθως, και πάλιν εις συνεχή και δυνατήν προσευχήν και τελικώς απεφάσισε να μη λειτουργήσει με τον Μητροπολίτην Προκόπιον. Έφυγε δε από το Νοσοκομείον και μετέβη εις το ησυχαστήριον, ευρισκόμενον εις το άκρον της πόλεως της Αιγίνης, το οποίον είχεν ήδη δημιουργήσει ο ίδιος, προ οκταετίας μετά τίνων ευσεβών, αφοσιωμένων ψυχών. 

Εις το ως άνω ησυχαστήριον προσήλθε η Γερόντισσα Ευπραξία με μίαν άλλην ευσεβή χριστιανήν. Με την βοήθειαν δε του Γέροντος, της αδελφής του και των ευλαβών Αιγινητών ανηγέρθη και μικρός Ναός, αφιερωμένος εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου. Μετά, λοιπόν, την πρόσκλησιν του Μητροπολίτου και την απόφασιν του Γέροντος μα μη δεχθή να συλλειτουργήση μετ΄αυτού, κατηυθύνθη εις το ''Ησυχαστήριόν του, όπου και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της επιγείου ζωής του. Εις το Ησυχαστήριον, κατόπιν προσευχής, συνέταξε και απέστειλεν εις τον Μητροπολίτην την κατωτέρω παραίτησιν. 

23 Αυγούστου 1942 

Σεβασμιώτατε, 

Παρακαλώ υμάς ίνα δεχθείτε την εκ του νοσοκομείου παραίτησίν μου, διότι από του 1924 και εντεύθεν, ήτο ο πόθος μου καθώς και ο ζήλος μου προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και την πίστιν. Παιδιόθεν την εσεβάσθην, αφιερώσας όλην μου την ζωήν, υπακούσας εις τας παραδόσεις των Θεοφόρων Πατέρων. Ομολογώ και κηρύττω το πάτριον ημερολόγιον δια το σωστόν, ως και Σεις ο ίδιος ομολογείτε. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, ευχηθείτε δε και εσείς, ίνα μέχρι τέλους εμμένω γνήσιον τέκνον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Ασπαζόμενος την δεξιάν της Υμετέρας Σεβασμιότητος 

Διατελώ ταπεινός δούλος του Εσταυρωμένου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού 

Ιερώνυμος Αποστολίδης

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου της Σωτηρίας Δ. Νούση ''Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ'' (1883-1966), έκδοση Ζ', Φεβρουάριος 2010.

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

 

Η ταπεινή Γερόντισσα Ευπραξία,
διακονήτρια του Οσίου Ιερωνύμου της νήσου της Αιγίνης

Κατά καιρούς και επί αρκετόν χρονικόν διάστημα,
συνέβαινε να είναι κλειστόν το Ησυχαστήριον του Γέροντος,
πολλοί δε προσκυνηταί,
εξέφραζον την λύπην των και δικαίως, διότι προήρχοντο και από μακρυνούς, ενίοτε και από εκτός της Ελλάδος τόπους.

Τούτο συνέβαινε κάθε φορά που η υπέργηρος Γερόντισσα Ευπραξία, η οποία τόσον πιστώς και αξίως επετέλεσε την ιεράν διακονίαν της, εκάμπτετο από την ασθένειαν τόσον, ώστε είχεν απόλυτον ανάγκην ιατρικής περιθάλψεως και παρακολουθήσεως και διέμενεν εις τας Αθήνας.

Εις τας Αθήνας εφιλοξενείτο εις την οικίαν της Στυλιανής Νικολαράκου εις τους Αμπελοκήπους. Η Στυλιανή είχε γνωρίσει τον Γέροντα περίπου τρία έτη προ της κοιμήσεώς του.

Ως ήτο φυσικόν, απήλαυσε την πνευματική του ευεργεσία, τας σοφάς και αγίας συμβουλάς του αλλά και την πατρικήν αγάπην και στοργήν και ως άλλη <<Μαρία>> του Ευαγγελίου, έτρεχεν και έμενεν, οσάκις ηδύνατο, παρά τους πόδας του Γέροντος, επέτρεψε δε ο Θεός, την αξίωσε μάλλον, να προσφέρη τας ταπεινάς υπηρεσίας της, κατά τας τελευταίας ημέρας ασθενείας του Γέροντος.

Ο Γέροντας Ιερώνυμος με το προορατικόν χάρισμα που είχε, διείδεν εις το πρόσωπόν της, ότι θα ηδύνατο ως εις άλλον <<Ιωάννην>>, να αναθέση και να εμπιστευθή εις την Στυλιανήν, μετά Θεόν, την προστασίαν της Γεροντίσσης Ευπραξίας, την οποίαν ως είχε κάποτε εκφρασθεί, <<ο Θεός την εφόρτωσεν εις τους ώμους μου>>, λόγω των γνωστών τότε προσφυγικών περιστάσεων κ.λ.π., διά την πνευματικήν της προστασίαν και λόγω της δυνατής, αδελφικής του σχέσεως με τον μακαριστό άγιο Γέροντα Αρσένιον (αδελφόν της Γερόντισσας Ευπραξίας) του και συνασκητού του Μεγάλου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

Της είχεν πει δε, μετά από κάποιας στιγμάς ησυχίας, σιωπής και προσευχής εις τας οποίας εβυθίζετο τας τελευταίας ημέρας της επιγείου ζωής του: <<Κόρη, μετά τον Θεόν, αφήνω την καλογραίαν εις εσένα. Ως μητέρα σου να φροντίζης, ως μητέρα σου να αγαπάς και υπακούης. Εμένα δε να μη ξεχάσετε να κάμετε τα <<δικαιώματά μου>> (ιερά Μνημόσυνα κ.λ.π.). Μετά που θα ζήσετε μαζί, εν συνεννοήσει θα πράττετε και αποφασίζετε. Η μία θα υπακούη, σέβεται και αγαπά την άλλην>>.

Έτσι και, δι' ευχών του, έγινε. Με την ευχήν και ευλογία του Αγίου μας Γέροντος, η Γερόντισσα Ευπραξία, υπέργηρος πλέον, προικισμένη και εκείνη με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με την πολλήν εμπειρίαν αλλά και χάριν της Μοναχικής της πνευματικής βιωτεύσεως και υπακοής, μετά πολυχρόνιον σχεδόν, παρακολούθησιν και δοκιμασίαν της Στυλιανής, αλλά και μεταδόσεως εις αυτήν των τρόπων της Μοναχικής Πολιτείας, επρότεινεν να την χειροθετήση Μοναχήν.

Η Κουρά και η εις Μεγαλόσχημον χειροθεσία της Στυλιανής, εγένετο την 24ην Ιουνίου 1989, εις βαθυτάτην κατανυκτικήν ατμόσφαιραν, εις τον Ιερόν Ναόν του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Ησυχαστηρίου του Γέροντος, έδωκε δε εις αυτήν, η πνευματική ανάδοχος και Γερόντισσα Ευπραξία, το όνομά της, ΕΥΠΡΑΞΙΑ Μοναχή.

Έκτοτε και μετά την οσίαν κοίμησιν της μακαριστής Γεροντίσσης Ευπραξίας την 29ην Ιουλίου 1990, παραμένει <<τω Ησυχαστηρίω>> και μετά τινος δοκίμου, η Γερόντισσα Ευπραξία πλέον, η νεωτέρα, η οποία ασκείται, υπηρετεί και αγωνίζεται, διά της Χάριτος του Θεού αλλά και τις πρεσβείες του Μεγάλου μας και Αγίου Γέροντος Ιερωνύμου. 

Παράλληλα δε με τα Μοναχικά καθήκοντα και υποχρεώσεις, μετά πολλού ζήλου αλλά και κόπου και δυσκολιών, ανακαινίζει το ετοιμόρροπον σχεδόν, με την πάροδον τόσων ετών, Ησυχαστήριον.

Είναι αξιοσημείωτον και, πρέπει να γίνη γνωστόν, ότι εις τον ίδιον χώρον, τον οποίον πολλοί είχαμε και διά πολλά έτη γνωρίσει και επισκεφθεί, έμενεν εν αφανεία και κατ' εντολήν του Γέροντος απαρατήρητος και αθέατος κάποιος ιδιαίτερος μυστικός χώρος, είδος Καππαδοκικής κατακόμβης που είναι διαποτισμένος από τας πηγάς των δακρύων, των αδιαλείπτων προσευχών και αγρυπνιών του Καππαδόκου Γέροντος π. Ιερωνύμου.

Τον είχε κτίσει και διαμορφώσει τον χώρον αυτόν μόνος του, κατά τέτοιον τρόπον, ώστε να του θυμίζει κάτι από τα λαξευμένα κελλιά των βράχων της Καππαδοκίας, του χωριού του, εντός των οποίων ηγωνίσθησαν και αγίασαν πλήθος Ασκητών και Αγίων. Αισθάνεται κανείς, να τον διαπερνά ρίγος και δέος, όταν μέσα στο πολύβουο κέντρο της νήσου της Αιγίνης και μέσα στο ταπεινό απλοϊκό Ησυχαστήριο, ανακαλύπτει τέτοιους Τόπους, όπου βοούν και αναβρύουν πνιχτές κραυγές ενθέρμου προσευχής και πολλά δάκρυα ενός συγχρόνου Ησυχαστού - Αγίου μας.

Συχνά, έμενε ημέρες και νύχτες εκεί προσευχόμενος και αθέατος διά πολλούς προσκυνητάς - επισκέπτας. Τα μόνα τα οποία υπήρχαν εκεί, ήσαν ένα σκαμνάκι και μία Εικόνα κρεμασμένη εις τον τοίχο. Όταν δε εξήρχετο απ' εκεί ή εδέχετο εις τον συνήθη χώρον του <<κελλίου>> του, ουδείς είχεν αντιληφθεί, πόσον φορτωμένος και ανανεωμένος από την Θείαν Χάριν και Ευλογίαν ήτο ο Γέροντας από τα μυστικά εκείνα βιώματα και δάκρυα εντός της <<κατακόμβης>>.

Είχε δώσει εντολήν,
μόνον μετά την κοίμησίν του να εισέλθη άλλος εκεί,
ή να χρησιμεύση δι' άλλας προσευχάς και πνευματικά αγωνίσματα ο χώρος αυτός.
Και η ίδια η Γερόντισσα,
μόνον μετά την κοίμησιν του Οσίου Γέροντος, εισήρχετο και επανελάμβανε το ίδιο πρόγραμμα και τας ιδίας Μυστικάς Προσευχάς και δάκρυα εκεί.
Είναι δε ευλογία δι' ημάς, τους <<περιλειπομένους>> να επισκεπτώμεθα και εγγίζωμεν τους Χώρους αυτούς.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου της Σωτηρίας Δ. Νούσση

<<Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης (1883 - 1966)>>,

Ζ' έκδοσις, εκδόσεις <<Επτάλοφος>>, Φεβρουάριος 2010, σελ. 18 - 20.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

<<ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ>>.