ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (1ον) 

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (2ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (3ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (4ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (5ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (6ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (7ον)

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (8ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 65-67.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΝΤΑ

Είναι πασίγνωστος ο εικονογραφικός τύπος του έφιππου αγίου Γεωργίου που φονεύει δράκοντα. Ο τύπος αυτός εμφανίστηκε τον ΙΑ' αιώνα μ.Χ., αλλά μεγάλη διάδοση άρχισε να παρουσιάζει από την εποχή της Φραγκοκρατίας (1204-1261) και εξής. Σε τοιχογραφίες όμως Μοναστηριών της Αιγύπτου εικονίζεται ήδη από τον Ε' και τον Στ' αιώνα μ.Χ. έφιπποι Άγιοι, που φονεύουν δράκοντα ή βάρβαρο, με τη συμβολική έννοια της νίκης κατά του κακού, από επίδραση του «ήρωα ιππέα» ή του νικητή αυτοκράτορα. Ο εικονογραφικός τύπος του έφιππου αγίου Γεωργίου φονεύοντας δράκοντα, που επικράτησε από τον ΙΒ' αιώνα και εξής, σχετίζεται με άθλο του Αγίου, ο οποίος αναφέρεται για πρώτη φορά σε συναξάρια του ΙΑ' αιώνα. Κατά τον άθλο αυτό ο μεγαλομάρτυς Γεώργιος, όντας ανώτατος αξιωματικός του ρωμαίικού στρατού, σκότωσε με το δόρυ του ένα δράκοντα και διέσωσε την κόρη του βασιλιά Σελβίου, η οποία είχε εκτεθεί ως βορά (τροφή) του θηρίου έξω από την πόλη και κοντά σε μια λίμνη, στην οποία αυτό είχε τη φωλιά του και κρατούσε το νερό. Πολλοί ερευνητές θεωρούν το θαύμα αυτό ως συμβολική αναβίωση του πανάρχαιου εθίμου προσφοράς θυσιών στους δαίμονες των πηγών και των υδάτων. Και βέβαια η κατοχή του νερού από δράκοντα και ο φόνος του από ήρωα, που ελευθερώνει το ανθρώπινο θύμα, το οποίο πιεζόμενοι προσέφεραν σ' αυτόν εκείνοι που είχαν την ανάγκη του νερού, και εν συνεχεία η ελεύθερη χρήση του νερού είναι μυθικά στοιχεία πολύ παλαιά και κοινά σε αρχαίους ελληνικούς μύθους, αλλά και σε μύθους πολλών άλλων λαών. Κατά τον Νικόλαο Πολίτη (1852-1921), πατέρα και θεμελιωτή της επιστήμης της Λαογραφίας στην Ελλάδα, η παράδοση της δρακοντοκτονίας του αγίου Γεωργίου είναι προφανώς όμοια προς την αρχαία ελληνική του Περσέα, ο οποίος διέσωσε την κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας Κηφέα, την Ανδρομέδα, από ένα θαλάσσιο τέρας. Επίσης είναι όμοια προς εκείνη της απελευθερώσεως της Ησιόνης από τον Ηρακλή και προς άλλες παρόμοιες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η δρακοκτονία του μεγαλομάρτυρος Γεωργίου αποτελεί απλή προσωποποίηση της αλκής του Χριστιανισμού, ο οποίος κατέβαλε και συνέτριψε το δράκοντα της ειδωλολατρίας. Το θαύμα της σφαγής του δράκοντα ιστορείται σε χειρόγραφο του μοναχού Αναστασίου, που ασκήτευσε στο Χιλανδαρινό κελλί, κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους. Το κείμενο του χειρογράφου έχει δημοσιευθεί και περιλαμβάνεται στο Μεγάλο Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον 4ο τόμο και στις σελ. 492-499. Το κείμενο αυτό θεώρησα σκόπιμο να το μεταγλωττίσω στην απλή νεοελληνική γλώσσα, ώστε να είναι περισσότερο εύληπτο στους αναγνώστες.

Β. ΚΕΙΜΕΝΟ

(Απόδοση στη νεοελληνική γλώσσα)

Στην επαρχία της Αττάλειας στην Ανατολή, και συγκεκριμένα στην πόλη Αλαγία, βασίλευε κάποιος ονόματι Σέλβιος. Αυτός ήταν ειδωλολάτρης και φανατικός χριστιανομάχος. Ποτέ του δεν ήθελε να ακούσει όνομα χριστιανού. Έτσι, υπέβαλε σε βασανιστήρια πολλούς χριστιανούς, με σκοπό να αρνηθούν την πίστη τους στο Χριστό και θανάτωσε πολλούς. Εκεί πλησίον ήταν μια λίμνη, στην οποία είχε τη φωλιά του ένας φοβερός δράκοντας. Το θηρίο αυτό έβγαινε κάθε ημέρα έξω, άρπαζε ό,τι έβρισκε, άνθρωπο ή ζώο, το κατασπάραζε και το έτρωγε. Έτσι οι κάτοικοι πάθαιναν καθημερινά μεγάλη ζημιά από το θηρίο και κανένας δεν μπορούσε να περάσει από εκεί εξαιτίας του κινδύνου. Κάποια δε ημέρα ο βασιλιάς συγκέντρωσε όλο του το στράτευμα και πήγε στον τόπο που βρισκόταν ο δράκοντας, για να τον σκοτώσει. Όμως δεν κατόρθωσε να φέρει σε πέρας το σκοπό του αυτό. Τότε οι κάτοικοι της πόλεως, αφού είδαν ότι ο βασιλιάς δεν κατόρθωσε τίποτε, συγκεντρώθηκαν και πήγαν όλοι μαζί σ' αυτόν και του είπαν: «Ο τόπος μας, βασιλιά, είναι πολύ καλός προς κατοίκηση, και για μας και για τα ζώα μας. Γιατί λοιπόν, εφόσον κινδυνεύουμε και καταστρεφόμαστε καθημερινά, η βασιλεία σου δεν ενδιαφέρεται καθόλου, ώστε να βρεις τρόπο να μας σώσεις, όπως ταιριάζει στους βασιλείς;». Ο βασιλιάς, αφού καθοδηγήθηκε από τους ιερείς των ειδώλων, τους απάντησε: «Γνωρίζετε πολύ καλά ότι επιχειρήσαμε πολλές φορές να θανατώσουμε το θηρίο' όμως δεν μπορέσαμε, γιατί δεν ήταν θέλημα των θεών. Τώρα λοιπόν, κατά την εντολή αυτών, πρέπει καθένας από εμάς να δίνει κατά σειρά ένα παιδί του, για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμη και εγώ, ένα και μόνο παιδί που έχω, μια κόρη, μόλις έλθει η σειρά μου, πρέπει να το προσφέρω ως τροφή στο θηρίο». Τότε οι κάτοικοι, αν και δεν ήθελαν, παρέδιναν κατά σειρά ένα παιδί τους καθημερινά και το έτρωγε ο δράκοντας. Ω, ποια φρικτή πόρωση και τύφλωση υπήρχε στους ανθρώπους αυτούς! Κοιτάξτε που τους κατάντησε η ειδωλολατρία και η απιστία' αυτοί οι ίδιοι να φονεύουν τα παιδιά τους! Ποιος λοιπόν να μην τους κλαύσει και να μην τους θρηνήσει για την τόση απανθρωπιά που έδειχναν προς τα παιδιά τους, παραδίδοντάς τα για τροφή στο σαρκοβόρο τέρας; Κατάντησαν χειρότεροι από τα ζώα και τα άγρια θηρία, τα οποία όχι μόνο δεν φονεύουν ποτέ τα τέκνα τους, αλλά τα φυλάνε πολύ προσεκτικά και τα τρέφουν.

( Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι )

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 65-67.

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (7ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 55-58.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Υποσχέσεις

ΚΒ. Ο αυτοκράτορας, μόλις πληροφορήθηκε ότι πλήθη λαού συγκεντρώνονταν στη φυλακή του Μεγαλομάρτυρος και ο αριθμός των πιστευόντων στο Χριστό αυξανόταν, δεν μπορούσε να υποφέρει αυτή την κατάσταση. Έστειλε λοιπόν να του φέρουν ενώπιόν του τον Άγιο, χωρίς βέβαια, στην περίπτωση αυτή, να εξωτερικεύσει την οργή και την αυστηρότητά του. Αλλά, επειδή δεν κατόρθωσε τίποτε με τη λεοντή, χρησιμοποίησε την πονηρία της αλεπούς.

Δηλαδή, την πικρία και αγριότητά του την κάλυψε με το πρόσχημα της φιλανθρωπίας και, έτσι, μίλησε πάλι με ηρεμία και ηπιότητα στον Άγιο, όπως του είχε μιλήσει αρχικά, όταν προσπάθησε με κολακευτικά λόγια και κάποια «λογικά» επιχειρήματα να τον πείσει να αρνηθεί την πίστη του στο Χριστό. Είπε λοιπόν στο Μεγαλομάρτυρα τα εξής: «Μα τους Θεούς, Γεώργιε, θα βρεις αγαθά επί αγαθών, θα αποκτήσεις πολλά χρήματα και, το σπουδαιότερο, μετά από εμένα δεν θα έχεις άλλον ανώτερό σου σε τιμή και δόξα.

Και πραγματικά, φροντίζω σαν άλλος σπλαχνικός πατέρας για την ωραία ηλικία, στην οποία είσαι, και έχω πολλή συμπάθεια για τη νεότητά σου. Θέλω λοιπόν και επιθυμώ να ζεις και να χαίρεσαι τη ζωή, παρά να καταστραφείς με πικρό θάνατο». Αυτά τα λόγια είπε ο αυτοκράτορας στον Άγιο, αφού πείστηκε σε σύσταση του Μαγνεντίου, ο οποίος του είπε να κάνει αυτή την ομιλία πιστεύοντας πως θα είχε μάλλον αποτέλεσμα. Ο δε Γεώργιος, σαν να άκουσε στ' αλήθεια ευχαρίστως τη γνώμη του αυτοκράτορα, είπε προς αυτόν:  «Αν αυτά τα έλεγες καθαρά και ξεκάθαρα από την αρχή, θα είχαν κάποια θέση.

Τώρα όμως, ύστερα από τόσα βασανιστήρια, στην περίπτωση που θα πειθόμουν σ' εσένα, με ποιες σου συγκεκριμένες ενέργειες  και πράξεις θα αντισταθμίσεις τα λυπηρά που μου προξένησες»; Ο Διοκλητιανός αρπάχτηκε από τα απροσδόκητα αυτά λόγια του Μεγαλομάρτυρα, και μάλιστα με πολλή ευχαρίστηση, αφού υποδήλωναν κάποια ελπίδα να πεισθεί, και είπε: «Γεώργιε, σε αγαπάω, σαν να είμαι πατέρας σου. Άφησέ τα αυτά σ' εμένα και έλα να προσφέρεις θυσία στους θεούς. Έτσι, πράγματι, και την ευμένεια αυτών θα έχεις και τα πιο υπέροχα και ωραία θα προσφέρεις στον εαυτό σου». Ο Άγιος τότε είπε προς αυτόν: «Αν αυτή είναι η γνώμη σου, βασιλιά μου, είναι ώρα πλέον να πάμε στους θεούς».

Δραπέτευση των δαιμόνων και συντριβή των ειδώλων

ΚΓ. Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά ο Διοκλητιανός, εξαπέστειλε αμέσως διάταγμα, με το οποίο πρόσταζε να συγκεντρωθούν στο ναό των ειδώλων όλοι οι άρχοντες, ο λαός και οι στρατιώτες που βρίσκονταν στην πόλη. Πρόσταξε μάλιστα τον κήρυκα να διαλαλεί με χαρούμενη και δυνατή τη φωνή του ότι ο Γεώργιος που έχει περίβλεπτη θέση ανάμεσα στους Γαλιλαίους (δηλαδή τους χριστιανούς), προσέρχεται να προσφέρει θυσία στον Απόλλωνα.

Αμέσως τότε όλοι οι ειδωλολάτρες πανηγυρίζοντας με κροτίδες και παιάνες, επευφημούσαν και τον αυτοκράτορα και το θεό εκείνου, τον Απόλλωνα, ως νικητή. Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν οι πάντες μέσα στο ναό και επικράτησε απόλυτη σιωπή, ο Μεγαλομάρτυς προχώρησε μπροστά, πλησίασε το άγαλμα του Απόλλωνα και, αφού έριξε το βλέμμα του πάνω σ' αυτό, είπε: «Είσαι θεός εσύ και πρέπει να σε προσκυνούν οι άνθρωποι»;

Τότε το πονηρό πνεύμα, που κατοικούσε στο άγαλμα, καίτοι από τη φύση του αγαπούσε το ψεύδος και την απάτη, σαν να απέκτησε ειλικρίνεια, από φόβο προς τον Άγιο, κήρυξε την αλήθεια παρά τη θέλησή του, απαντώντας: «Δεν είμαι θεός εγώ, όπως ακριβώς δεν είναι θεοί και αυτοί που κατοικούν μαζί μου στο ναό αυτό Ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Χριστός». Ακολούθως ο Μεγαλομάρτυς είπε: «Και αφού δεν είστε θεοί, τι πάθατε και εξαπατάτε τους ανθρώπους να σας προσέχουν και να σας λατρεύουν ως θεούς;

Πώς τολμήστε και μείνατε στον τόπο αυτό, ενώ είμαι παρών εδώ εγώ, ο δούλος του Χριστού»; Μόλις είπε τα λόγια αυτά ο Μεγαλομάρτυς και επέσεισε εναντίον των πονηρών πνευμάτων, σαν άλλο ακαταμάχητο όπλο, το σημείο του Σταυρού, άρχισε να ακούγεται στο ναό ταραχή, βουητό και θρήνος από τους δαίμονες που δραπέτευαν. Τα ίδια δε τα είδωλα, σαν να τα αποσπούσε κραταιό χέρι από τη βάση τους, έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο και μεταβάλλονταν σε σκόνη.

Ο Διοκλητιανός έξω φρενών. Ο Γεώργιος κρίνει τα είδωλα.

ΚΔ. Τί έγινε λοιπόν στη συνέχεια: Μεγάλη αθυμία κατέλαβε τον αυτοκράτορα και τους περί αυτόν αξιωματούχους, ενώ οι πιστοί ένιωσαν απέραντη ευφροσύνη και στερέωναν ακόμη περισσότερο την πίστη τους στο Χριστό. Και βέβαια πριν από τους άλλους η βασίλισσα Αλεξάνδρα, η οποία πήρε ακόμη μεγαλύτερο θάρρος εξαιτίας του θαυμαστού αυτού γεγονότος, ένιωθε μεγάλη ευχαρίστηση και απόλαυση για τη δραπέτευση των δαιμόνων και τη συντριβή των αγαλμάτων.

Την ευφρόσυνη δε αυτή ψυχική της κατάσταση την εκδήλωνε με τα ασυγκράτητα γέλια της. Ο αυτοκράτορας όμως, ύστερα από τα γεγονότα αυτά, δεν ήταν πλέον σε θέση να συγκρατήσει την οργή του. Άλλωστε έβλεπε και τα πλήθη των πιστών να ενισχύονται ακόμη περισσότερο στην πίστη τους στο Χριστό. Εγκατέλειψε λοιπόν εκείνη την επίπλαστη και υποκριτική καλοσύνη και έδειξε τον πραγματικό του εαυτό, το ανήμερο δηλαδή θηρίο που έφερε το όνομα Διοκλητιανός. Το θηρίο λοιπόν αυτό, αφού με αυστηρό και μανιακό βλέμμα κοίταξε το Μεγαλομάρτυρα, είπε προς αυτόν:

«Με τέτοιες θυσίες, ανόσιε άνθρωπε, μου υποσχέθηκες ότι θα τιμήσεις τους σωτήρες θεούς και θα αποδώσεις χάριτες σ' αυτούς; Αλλά πρόσεξε, δεν θα μπορέσεις να χαίρεσαι επί πολύ χρόνο, ούτε να καταειρωνεύεσαι τους ανίκητους θεούς, ούτε να αντλείς δύναμη από τα μαγικά σου τεχνάσματα». Μόλις τελείωσε τα λόγια του ο αυτοκράτορας, ο Μεγαλομάρτυς με πολλή ευπρέπεια και σύνεση του είπε τα εξής: «Εγώ βασιλιά, δεν είπα κανένα ψέμα, αλλά εκείνο που ήταν πρόθεσή μου εξαρχής, αυτό ακριβώς έσπευσα να τηρήσω και στον τόπο αυτό.

Και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το να λατρεύω το δικό μου Θεό και να προσφέρω σ' Αυτόν (καθώς λέγει ο απόστολος Παύλος) θυσία ζωντανή, άγια και ευάρεστη. Τί λοιπόν; Δεν βοούν και τα ίδια τα πράγματα, ότι δηλαδή εκείνα που εσείς προσκυνάτε και λατρεύετε δεν είναι τίποτε άλλο, παρά πλάνη και ψεύδος και κενά μόνον ονόματα»;

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 55-58.

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (6ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 52-55.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ανάσταση του νεκρού

ΙΘ. Πρώτα - πρώτα λοιπόν ο άγιος γονάτισε και προσκύνησε με ευλάβεια το Θεό. Έπειτα σηκώθηκε όρθιος, έστρεψε τους οφθαλμούς του, τους αισθητούς και τους νοητούς, προς τον ουρανό και, αφού παρακάλεσε Εκείνον, τον οποίον δόξασε με τα μέλη του σώματός του, όταν υφίστατο τα βασανιστήρια, και του οποίου γνώριζε την αδιάψευστη υπόσχεση, ότι δηλαδή και Αυτός θα δοξάσει θεοπρεπώς εκείνους που Τον δοξάζουν, αμέσως ανέστησε έναν από τους νεκρούς που ήταν ενταφιασμένοι εκεί κοντά.

Τότε πολλοί από το πλήθος και το στρατό, μόλις είδαν το μέγιστο αυτό θαύμα, πίστεψαν στο Χριστό. Αλλά και ο αυτοκράτορας θαύμασε με το γεγονός αυτό, πλην όμως φανερά αποκάλεσε μάγο τον Άγιο και θεώρησε φάντασμα τον αναστηθέντα νεκρό. Για το λόγο αυτό πρόσταξε να του φέρουν εκεί στο μέσο του πλήθους κάποιον μάγο, ονόματι Αθανάσιο, τον οποίο οι ειδωλολάτρες θαύμαζαν και εγκωμίαζαν πάρα πολύ για τα μαγικά του τεχνάσματα. Πίστευε ο ανόητος Διοκλητιανός ότι με τα μαγικά τεχνάσματα του Αθανασίου θα μπορούσε να ανατρέψει την αλήθεια.

Οι απάτες όμως του μάγου αποκαλύφθηκαν και ελέγχθηκαν από τον Άγιο με ευχέρεια περισσότερη από εκείνη του Μωυσή, ο οποίος αποκάλυψε και έλεγξε παλαιότερα τις απάτες αυτών που θεωρούνταν θαυματοποιοί. Μετά από το γεγονός αυτό πολλοί ειδωλολάτρες, αλλά και ο ίδιος ο φημιζόμενος για τα μαγικά του τεχνάσματα Αθανάσιος, καταφρόνησαν αμέσως την πλάνη των ειδώλων και προσήλθαν με ενθουσιασμό στο φέγγος της θρησκείας του Χριστού. Όλοι δε αυτοί μαζί με τον αναστηθέντα νεκρό αποκεφαλίστηκαν διά ξίφους, ύστερα από προσταγή του τυράννου, αφού προηγουμένων δέχτηκαν την εν Χριστώ σφραγίδα από τον άγιο Γεώργιο.

Ο Γεώργιος και πάλι στη φυλακή

Θαύματα

Κ. Οι ειδωλολάτρες όμως έμεναν πεισματικά στην πλάνη τους, ενώ παράλληλα η κακότητά τους έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις. Δηλαδή, ενώ έγινε το θαύμα και έπρεπε, κατά την υπόσχεσή τους, να προσέλθουν στη θρησκεία του Χριστού και να μάθουν ποιος είναι αυτός ο Χριστός που κάνει τέτοια θαύματα, εκείνοι όχι μόνο δεν έσπευσαν να γνωρίσουν το Χριστό, αλλά και τον προσκυνητή της αλήθειας, το μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, τον πλήρωσαν οι θεομισείς με τον μισθό της κακίας τους, κλείνοντάς τον και πάλι στη φυλακή.

Αλλά την επομένη ημέρα οι ειδωλολάτρες, χωρίς βέβαια να το θέλουν, συνέκλειαν κατά κάποιο τρόπο στη φυλακή, μαζί με το Γεώργιο, και τη χάρη των ιαμάτων. Και πραγματικά, την επόμενη ημέρα συγκεντρώθηκε έξω από τη φυλακή το πλήθος εκείνων που πίστευσαν στο Χριστό. Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί εξαγόρασαν με χρήματα τους φρουρούς, οι οποίοι και τους άφησαν να μπουν μέσα και να δουν το Μεγαλομάρτυρα. Έτσι είχαν την ευκαιρία να λάβουν την πολύτιμη χάρη του Αγίου.

Πράγματι, όσοι ήταν άρρωστοι οδηγούνταν από τους οικείους τους στον Άγιο και αποκτούσαν την υγεία τους. Μαζί με τους πιστεύσαντες πήγε στον Άγιο και ένας φτωχός γεωργός, ονόματι Γλυκέριος, του οποίου το βόδι ψόφησε την ώρα που όργωνε το χωράφι του, και με δάκρυα στα μάτια τον παρακάλεσε να το επαναφέρει στη ζωή. Και είχε την ελπίδα ο Γεώργιος ότι θα εκάμεμπτο ο Μεγαλομάρτυς και θα ικανοποιούσε το αίτημά του. Όμως ο Γλυκέριος ήταν μεν ένας φτωχός γεωργός, αλλά αποδείχτηκε πλούσιος στην πίστη. 

Είχε, πράγματι, ψυχή αγαθή και γόνιμη, κατάλληλη να δεχτεί τα σπέρματα της σωτηρειώδους αλήθειας (και μάλιστα είπε πως πιστεύει ότι ο Χριστός έχει τη δύναμη να κάμει ένα τέτοιο θαύμα και ότι Αυτός είναι ο μόνος αληθινός Θεός). Όντας λοιπόν, τέτοιος άνθρωπος ο Γλυκέριος, άκουσε από τον Άγιο: «Αν πιστεύεις, πήγαινε στο χωράφι σου και θα βρεις ζωντανό το βόδι».

Η τελείωση του Γλυκερίου

ΚΑ. Όταν λοιπόν ο Γλυκέριος έφτασε στο χωράφι του, βρήκε το βόδι του ζωντανό, όπως του είπε ο Άγιος. Αμέσως τότε, αφού θυμήθηκε με αποτροπιασμό την αχαριστία των εννέα λεπρών Ιουδαίων, που ο Κύριος θεράπευσε, μιμήθηκε την ευγνώμονα συμπεριφορά του του επίσης θεραπευθέντος λεπρού Σαμαρείτη και επανήλθε στο θεραπευτή Μεγαλομάρτυρα. Και τον κόπο εξαιτίας της μεγάλης αποστάσεως δεν τον λογάριασε, ενώ στα χείλη του είχε διαρκώς την ευγνώμονα ευχαριστία και τη διακήρυξη της υγιούς πίστεως.

Για το λόγο αυτό ο Γλυκέριος δεν αφέθηκε να έχει, όπως πριν, σύνοικη την πενία, αλλά δόθηκε σ' αυτόν πλούτος, και πολύς και ασύλλητος. Δηλαδή δεν έγινε κύριος λίγων πλέθρων γης, αλλά κληρονόμησε ολόκληρο τον παράδεισο. Και πως έγινε αυτό, είναι ώρα να μάθετε. Λοιπόν, ενώ επέστρεφε ο Γλυκέριος από τη φυλακή και το Μάρτυρα, στον οποίο πήγε και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για το καλό που του έκανε, τον συνάντησαν (τον Γλυκέριο) οι σκληροί και ανόσιοι ειδωλολάτρες, οι οποίοι, αφού έμαθαν ότι είχε ασπαστεί τη θρησκεία του Χριστού και διακήρυττε ρητά και απερίφραστα την πίστη του σ' Αυτόν, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον αυτοκράτορα.

Εκείνος δεν του έκαμε ούτε τη συνηθισμένη ερώτηση ούτε θέλησε να μάθει πως αυτός έγινε χριστιανός' όντας σκληρός και απότομος, πήρε αμέσως καταδικαστική απόφαση και πρόσταξε να τον αποκεφαλίσουν. Και έτσι ο φτωχός Γλυκέριος ετελειώθη. Όντας αξιοζήλευτος όχι για την πενία του, αλλά για το τέλος του, έγινε απροσδόκητα μάρτυς και βαφτίστηκε με το ίδιο του το αίμα.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 52-55.

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (5ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 49-52.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ο Γεώργιος απαντά σε ερώτηση του Διοκλητιανού

ΙΣΤ. Ο Γεώργιος έμεινε μέσα στη φυλακή όλη την ημέρα και τη νύχτα. Την επομένη ημέρα που ξημέρωσε, ο Διοκλητιανός έδωσε εντολή και του έφεραν ενώπιόν του τον Άγιο, προς τον οποίο και απηύθυνε πάλι την εξής ερώτηση: «Μέχρι ποιου σημείου θα απειθείς στα προστάγματά μου και αυτό που κάνεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυθάδεια και υποστήριξη των προλήψεών σου με αντιεπιστημονικές μεθόδους, ή καλύτερα, με εξωφρενικές και ανόητες μαγείες, με τις οποίες πήρες πολύ θάρρος και εξαπατάς το λαό»; 

Στην ερώτηση αυτή ο Μεγαλομάρτυς, αφού πρώτα με μια γενναιότητα και ανδροπρέπεια έριξε το βλέμμα του κυκλικά και εξεταστικά προς τον αυτοκράτορα και τους συμπαρόντες, έδωσε την εξής απάντηση: «Εγώ, τον οποίο εσείς παραδώσατε στο θάνατο, και μάλιστα θάνατο τόσο σκληρό και αναπόφευκτο, βρίσκομαι τώρα ο ίδιος ανάμεσά σας, τρανή και απερίγραπτη απόδειξη της δυνάμεως του Χριστού. Τα βασανιστήρια, στα οποία με υποβάλατε ως τώρα, δεν με τρομάζουν' είμαι έτοιμος, χωρίς κανένα φόβο, για οποιοδήποτε άλλο βσανιστήριο μου επιβάλετε.

Για σας όμως, που είστε προσκολλημένοι και λατρεύετε τα τα μάταια και άψυχα είδωλα, ποια ελπίδα υπάρχει; Και είστε αδίστακτοι, αφού γίνεστε αφορμή και σε άλλους να χάνουν την ψυχήν τους και να καταστρέφονται, γιατί τους κρατάτε δέσμιους στην ειδωλομανία. Εκείνοι δε, για τους οποίους θα έπρεπε να ντρέπεστε ονομάζοντά τους θεούς, δηλαδή άνθρωποι που ήταν μέθυσοι, ασελγείς και φονιάδες, οι οποίοι έζησαν τη βραχύβια τούτη ζωή και τους οποίους σεις θεοποιήσατε, τιμωρούνται τώρα στο αιώνιο πυρ της κολάσεως, το οποίο και περιμένει όλους εκείνους που τους λατρεύουν ως θεούς».

Το μαρτύριο της μαστίγωσης

ΙΖ. Ύστερα από την απάντηση αυτή του Αγίου, ανέβηκε και πάλι το αίμα στο κεφάλι του τυράννου από την οργή του και τον παρέδωσε σε νέα βασανιστήρια. Έτσι λοιπόν στρατιώτες ειδωλομανείς άρχισαν να μαστιγώνουν ανηλεώς με βούνευρα τον καλό Γεώργιο και να του ανοίγουν βαθιές πληγές στο σώμα. Εκείνος όμως υπέμεινε με τόση γενναιότητα το μαρτύριο αυτό, ώστε βρήκαν στο πρόσωπό του πλήρη εφαρμογή τα λόγια του Δαβίδ: «Συγκεντρώθηκαν επάνω μου μάστιγες χωρίς να τις καταλάβω».

Και ενώ λοιπόν μαστιγωνόταν επί πολλή ώρα ο Μεγαλομάρτυς , υπέμενε με απερίγραπτη γενναιότητα τα χτυπήματα, που του άνοιγαν βαθιές πληγές στο σώμα, ώστε απέκαμαν μάλλον οι μαστιγωτές του παρά εκείνος. Το γεγονός αυτό ήταν εύκολο να το διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε. Τότε ο τύραννος, δείχνοντας έμμεσα ότι και ο ίδιος απέκαμε και νικήθηκε κατά κάποιο τρόπο από την καρτερία του Μεγαλομάρτυρα, τον πλησίασε και του είπε:

«Μέχρι πότε επιτέλους, Γεώργιε, επιμένοντας στη μάταιη καρτερία και υπομονή σου, θα αποστερείς τον εαυτό σου από πολλά αγαθά και κοσμικές απολαύσεις, αλλά και, επιπλέον, θα τον κάνεις πρόξενο πολλών κακών, αφού δεν θέλεις να πείθεσαι σ' εμάς»; Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ο θείος Γεώργιος, είπε προς αυτόν: «Ευχής έργον θα ήταν, βασιλιά μου, εσείς να πειθόσαστε σ' εμένα και να να προσκυνούσατε μαζί μ' εμάς τον ένα και μόνο αληθινό Θεό, που είναι πέρα ως πέρα η ζωή και έχει τη δύναμη να παρέχει ζωή. Αυτός είναι που ξέρει πολύ καλά να αποδίδει την οφειλόμενη δικαιοσύνη σε ζώντες και νεκρούς».

Ζητούν από το Γεώργιο να αναστήσει ένα νεκρό

ΙΗ. Τότε επενέβη ο Μαγνέντιος, που είχε τη δεύτερη θέση στην κρατική εξουσία μετά το Διοκλητιανό, πλησίασε στο αυτί του αυτοκράτορα και του ζήτησε να του αναθέσει το βασανισμό του Μεγαλομάρτυρος. Το αίτημά του ικανοποιήθηκε. Έτσι λοιπόν ο Μαγνέντιος πλησίασε πολύ κοντά στον Άγιο και του είπε: «Αν θέλεις, Γεώργιε, να πιστέψουμε στο δικό σου Θεό, δείξε μας ένα έργο άξιο της Πίστεώς σου. Συγκεκριμένα, να αναστήσεις ένα νεκρό που είναι θαμμένος στο γειτονικό τάφο.

Αν το κάνεις αυτό, δεν υπάρχει καμιά δυσκολία σ' εμάς να προσέλθουμε στη δική σου θρησκεία». Την πρόταση αυτή την έκανε στο Μεγαλομάρτυρα ο Μαγνέντιος, γιατί πίστευε ότι ήταν κάτι το ακατόρθωτο και εντελώς αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Και βέβαια μ' αυτό που ζήτησε αποσκοπούσε στη διακωμώδηση της Πίστεώς μας (και πραγματικά, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος, το περί του Σταυρού κήρυγμα σ' εκείνους που βαδίζουν το δρόμο της απώλειας φαίνεται μωρία και ανοησία). Για το Γεώργιο, όμως, αυτό που ζήτησε ο Μαγνέντιος ήταν τόσο εύκολο να το κάνει, όσο εύκολο είναι σε έναν αετό να πετάξει ή σε ένα δελφίνι να κολυμπήσει, στην περίπτωση που κάποιος τους έδινε τέτοια εντολή.

Και αν θέλεις ακόμη, ήταν τόσο εύκολο για τον Άγιο, όπως ακριβώς αν τον πρόσταζε κάποιος να ξυπνήσει έναν άνθρωπο που κοιμόταν. Γνώριζε δηλαδή πολύ καλά ο Άγιος ότι ο Θεός, Στον οποίο είχε στηρίξει τις ελπίδες του, με μόνο το λόγο Του δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν. Επομένως τίποτε δε θα Τον εμπόδιζε να δώσει ζωή και να εμψυχώσει και νεκρά οστά.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 49-52.

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (4ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 47-49.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ο Γεώργιος σε λάκκο με ασβέστη και η θαυματουργική διάσωσή του

ΙΓ. Ύστερα από όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα, ο Διοκλητιανός εξοργίστηκε πάρα πολύ κατά του Μεγαλομάρτυρος και βιαζόταν να τον παραδώσει πάλι σε φρικτό βασανιστήριο. Έδωσε λοιπόν εντολή να τον χώσουν μέσα σε ασβέστη που είχε πριν από λίγο σβηστεί, ή καλύτερα να πούμε αναφτεί, και να οριστούν φύλακες να φυλάγουν συνέχεια, ώστε να μη γίνει κάποια φιλάνθρωπη ενέργεια γι' αυτόν ούτε να διαπραχθεί οτιδήποτε από τους οικείους του.

Μόλις πέρασαν τρεις ημέρες, ο αυτοκράτορας, καθόσον έκρινε από τα πράγματα, πίστευε ότι ο Γεώργιος θα είχε πεθάνει και το σώμα του θα είχε εντελώς διαλυθεί. Έδωσε λοιπόν εντολή σε στρατιώτες να πάνε στον λάκκο του ασβέστη και, αφού μαζέψουν τα οστά του, να τα εξαφανίσουν γρήγορα, για να μην περιέλθουν στα χέρια των χριστιανών και, έτσι, αυτοί να στερηθούν ένα τέτοιο μεγάλο δώρο.

Ήξερε δηλαδή ο Διοκλητιανός πόσο τιμούν τα λείψανα των μαρτύρων τους εκείνοι που είχαν ασπαστεί την πίστη στο Χριστό. Όταν λοιπόν οι στρατιώτες παραμέρισαν τον ασβέστη, ο Μεγαλομάρτυς, θαυματουργικά βρέθηκε όχι μόνο ζωντανός, αλλά και εντελώς αβλαβής, λες και δεν είχε έλθει σε καμιά επαφή με τον κοχλαστό ασβέστη, αλλά είχε σκεπαστεί με απαλότατα τριαντάφυλλα και άνθη.

Το θαύμα γίνεται αφορμή να πιστέψουν και άλλοι στο Χριστό

ΙΔ. Τούτο το μέγα θαύμα, ένα από τα αναρίθμητα θαύματα του Χριστού, μόλις το είδαν όλοι όσοι βρίσκονταν κατά τύχη στον τόπο εκείνο (και βεβαίως πολλοί είχαν συγκεντρωθεί εκεί, για να δουν το Μάρτυρα), αναφώνησαν: «Μέγας είναι ο Θεός των χριστιανών». Το θαύμα αυτό έκαμε και τη βασίλισσα Αλεξάνδρα να αναφωνήσει με παρρησία την ίδια φράση.

Τούτο, επίσης, έκανε να πιστέψουν στο Χριστό και οι στρατιώτες, τους οποίους έστειλε ο Διοκλητιανός για τη συγκέντρωση και εξαφάνιση των οστών του Αγίου. Όταν η είδηση και το θαύμα αυτό διαβιβάστηκε στον αυτοκράτορα, τον κατέλαβε έκπληξη και δέος. Μόλις δε ο ίδιος ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά του, τον ρώτησε: «Ποιός είναι εκείνος που διέσωσε τη ζωή σου από το βέβαιο θάνατο»;

Ο Γεώργιος του απάντησε: «Αν κάποιος ακούσει και δεν πιστέψει, τα λόγια γι' αυτόν είναι αχρείαστα και χωρίς νόημα. Πλην όμως, βασιλιά μου, ας είναι γνωστό σ' εσένα ότι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, είναι Εκείνος που και εμένα και όλους αυτούς που έχουν πιστέψει σ' Αυτόν μας σκεπάζει αοράτως με τις πτέρυγές του και μας διασώζει από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας βλάψει».

Το μαρτύριο με τα σιδερένια υποδήματα

ΙΕ. Η βέβηλη όμως ακοή του αυτοκράτορα δεν μπορούσε να ακούει λόγια, τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με το ψεύδος και τη μοχθηρία. Έτσι, για την αλήθεια που ο Μεγαλομάρτυς και πάλι διακήρυξε, τον «άμειψε» με άλλο φρικτό βασανιστήριο. Πρόσταξε λοιπόν ο ειδωλομανής αυτοκράτορας να φέρουν σιδερένια υποδήματα, που να έχουν στο εσωτερικό τους μυτερά καρφιά, να τα πυρακτώσουν στη φωτιά και ακολούθως, αφού διατάξουν το Γεώργιο να τα φορέσει στα πόδια του, να τον αναγκάζουν, χτυπώντας τον και σπρώχνοντάς τον, να τρέχει.

Ο Μεγαλομάρτυς φόρεσε τα υποδήματα χωρίς κανένα δισταγμό. Επειδή όμως δεν είχε τη δύναμη να τρέξει, αφού κάτι τέτοιο ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια, ενώ από τη μεριά τους οι δήμιοι τον χτυπούσαν και τον έσπρωχναν να τρέξει, δίνοντας κατά κάποιον τρόπο θάρρος στον εαυτό του έλεγε: «Τρέχε, Γεώργιε, τρέχε με πολλή προθυμία το δρόμο της αθλήσεως».

Εν συνεχεία ο Μεγαλομάρτυς ζήτησε με δάκρυα τη βοήθεια του Χριστού, ώστε να μπορέσει να υπομείνει ως το τέλος το μαρτύριο αυτό και να μην πει ο εχθρός «τον νίκησα». Αμέσως μετά την προσευχή του αυτή έλαβε την ενίσχυση που ζητούσε από το Χριστό και, έτσι, βρήκε και εδώ την εφαρμογή του ο λόγος της Αγίας Γραφής: «Ενωρίς άστραψε γι' αυτόν το φως και γρήγορα ανέτειλαν τα ιάματα».

Και πραγματικά ο Γεώργιος εκείνη τη στιγμή άκουσε ηχηρή φωνή από τον ουρανό και, έτσι, πλημμύρισε η καρδιά του από προθυμία και κατέστη ολόκληρος απόλυτα υγιής. Επειδή όμως ο Μεγαλομάρτυς είχε ανάγκη από περισσότερα στεφάνια με ακλόνητες σκέψεις και μεγαλοψυχία, η φιλόδωρη δεξιά του Χριστού τον ετοίμασε προς παροχή περισσότερων αμοιβών. Έτσι λοιπόν «υποδεχόταν» τον Άγιο πάλι το δεσμωτήριο.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 47-49.

ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ» (3ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 44-47.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

Ο Συμεών ο Μεταφραστής έζησε κατά τον Ι' αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε λογοθέτης (υπουργός) από τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄τον Πορφυρογέννητο (913-959 μ. Χ.), Νικηφόρο Β' το Φωκά (963-969 μ.Χ.), Ιωάννη Α΄τον Τσιμισκή (969-976 μ.Χ.) και Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025 μ.Χ.). Το κοσμικό του, όνομα κατά πάσα πιθανότητα, ήταν Νικήτας. Το όνομα Συμεών το πήρε όταν εκάρη μοναχός. Ο Συμεών υπήρξε από τους πλέον λόγιους μοναχούς της Εκκλησίας και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στο συγγραφικό έργο. Προκειμένου δε να φέρει σε πέρας το έργο αυτό, διέθεσε όλο του τον πλούτο και την κοσμική του δύναμη, αφού διακαής του πόθος ήταν να προσφέρει πνευματική και ηθική βοήθεια στο λαό του Θεού. Ο Συμεών διακρινόταν για την αρετή και τη σοφία των λόγων του. Η Εκκλησία μας τον έχει ανακηρύξει Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 9 Νοεμβρίου. Στο Μέγα Συναξαριστή (9 Νοεμβρίου) μεταξύ των άλλων, σημειώνονται και τα εξής για τον άγιο Συμεών: «Ούτως οσίως και εναρέτως πολιτευσάμενος ο Όσιος και πλείστους όσους ωφελήσας και ωφελών καθ' εκάστων  διά του λίαν διδακτικού και γλαφυρωτάτου περιεχομένου των υπ' αυτού συγγραφέντων βίων των Αγίων, απήλθε προς Κύριον, ίνα συναγάλεται αιωνίως μετά των Αγίων Αυτού, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών». [...] Ο Συμεών προκειμένου να γράψει το έργο αυτό, στηρίχτηκε σε πολλές και παλαιές πηγές. Ως κύρια όμως και βασική πηγή χρησιμοποίησε το «Μαρτύριο», το οποίο συνέγραψε ένας από τους υπηρέτες του Αγίου, ο Πασικράτης, ο οποίος παρακολουθούσε με τα ίδια του τα μάτια τις διάφορες φάσεις και τα είδη των βασανιστηρίων του Μεγαλομάρτυρος (σχετικά βλ. Εισαγωγή Α', β', 1). Το έργο αυτό του Συμεών σώζεται σε χειρόγραφα στις ιερές Μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων και άλλες του Αγίου Όρους. Έχει εκδοθεί πολλές φορές και συμπεριλαμβάνεται στον 115ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του J.- P. Migne.

Απόσπασμα εκ του προλόγου του βιβλίου σε μετάφραση, σχολιασμό και επιμέλεια του
Θεολόγου - Φιλολόγου Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου

ΣΥΜΕΩΝ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ο τρόπος της ιάσεως και διασώσεως του Μεγαλομάρτυρος

1. Οι βασανιστές, αφού έδεσαν έτσι στον τροχό τον Άγιο, αναχώρησαν από τον τόπο του βασανισμού, γιατί η κοιλιά τους τους κάλεσε στη συνηθισμένη φυσική λειτουργία. Εκείνοι, λέμε, που κατέτρωγαν το λαό του Χριστού, λες και έτρωγαν ψωμί. Ο Άγιος εν τω μεταξύ, αφού τέτοια προσταγή είχε δοθεί, έμεινε δεμένος, όπως ακριβώς ήταν, επάνω στον τροχό. Αλλά, προσέχτε όσο μπορείτε καλύτερα, γιατί σ' αυτό το σημείο πραγματοποιήθηκε και η θαυμαστή επίσκεψη του Θεού και έγινε το θαύμα της ιάσεως του Αγίου.

Δεν πέρασε λοιπόν πολλή ώρα, αφότου οι βασανιστές έδεσαν τον Μεγαλομάρτυρα στον τροχό, και ήχησε από τον ουρανό ήχος γλυκός και ευχάριστος' ακούστηκε δε από εκεί φωνή θαυμαστή, που καλούσε τον Αθλητή με το όνομά του. Μετά από λίγο εμφανίστηκε στον Άγιο άγγελος Θεού, ο οποίος τον έλυσε με πολλή ευκολία από το κολαστήριο όργανο του τροχού και του θεράπευσε τις πληγές, μάλιστα δε τόσο τέλεια, σαν να μην είχαν γίνει καθόλου.

Και όχι μόνον αυτό' ο άγγελος, επιπλέον, προσαγόρευσε φιλικότατα τον Μεγαλομάρτυρα φίλο και συμπολίτη. Έτσι και εδώ έλαβε πλήρη εφαρμογή εκείνο που είχε προείπει ο θείος Δαβίδ, δηλαδή το εξής: «Άγγελος Κυρίου θα παραταχθεί ολόγυρα σ' εκείνους που Τον σέβονται και είναι αφοσιωμένοι σ' Αυτόν και θα τους διασώσει από βέβαιο κίνδυνο».

Ο Γεώργιος στο Διοκλητιανό

ΙΑ'. Ο Γεώργιος, ύστερα από το γεγονός αυτό, χάρηκε πάρα πολύ και για όλα αυτά δοξολόγησε τον Κύριο, λέγοντας: «Θα σε σηκώνω στα ύψη, Θεέ μου και Βασιλιά μου, και θα επαινώ το όνομά Σου στον αιώνα' θα δοξολογώ το Θεό μου διαπαντός, το Θεό που ευφραίνει τη νεότητά μου». Εν συνεχεία ο Άγιος πήγε και εμφανίστηκε στον αυτοκράτορα και στους άλλους και, αφού στάθηκε ανάμεσά τους, ενώ αυτοί τη στιγμή εκείνη πρόσφεραν θυσίες στους ψεύτικους θεούς, με τρανή και λαμπρή φωνή είπε:

«Μάθε καλά, βασιλιά, ποιος είμαι εγώ, τον οποίο εσείς παραδώσατε στο φρικτό μαρτύριο και στην καταστροφή, αλλά και ποιος είναι Εκείνος που με απάλλαξε και με διέσωσε από την πικρή τιμωρία, στην οποία εσείς με υποβάλατε. Να Τον γνωρίσετε πολύ καλά Αυτόν και να πιστεύσετε ότι είναι ο μόνος αληθινός Θεός και να σταματήσετε να έχετε στραμμένη την προσοχή σας και να λατρεύετε θεούς, οι οποίο όχι μόνο τους άλλους, αλλά ούτε και τους ίδιους τους εαυτούς τους δεν μπορούν να βοηθούν».

Ο Διοκλητιανός, μόλις άκουσε αυτά, έχοντας το βλέμμα στραμμένο προς το Μάρτυρα, ζήτησε να τον πληροφορήσει ποιος είναι, γιατί ήδη είχε αρχίσει να δυσπιστεί για το αν έβλεπαν σωστά τα μάτια του. Κα πραγματικά, πως ήταν δυνατόν ο ειδωλομανής αυτοκράτορας να πιστέψει ότι ο Άγιος θα έσπαζε τις αλυσίδες, με τις οποίες τον είχαν δέσει στον τροχό, και ακόμη, ότι θεραπεύτηκαν απολύτως οι αθεράπευτες πληγές του, ώστε να φαίνεται σαν να μην έχει πάθει απολύτως τίποτε και να μη διακρίνεται ούτε ίχνος της φρικτής τιμωρίας στο σώμα του;

Ειδωλολάτρες προσέρχονται στο Χριστό

ΙΒ. Στη συνέχεια ο Μεγαλομάρτυς εμφανίστηκε δημοσίως στο πλήθος. Σε όλους εκείνους που ήθελαν να έχουν ανοιχτά τα μάτια και το νου φαινόταν καθαρά ότι ήταν ο Γεώργιος και πίστευαν ότι αυτός ακριβώς ήταν ο μάρτυρας της αλήθειας. Με τη θαυματουργική του μάλιστα διάσωση έγινε αίτιος σωτηρίας για πολλούς και αληθινός πρόξενος της πίστεώς τους στο Χριστό. Από τους πρώτους δε που πίστεψαν στο Χριστό, ειδικότερα από την τάξη των αξιωματούχων, ήταν οι στρατηγοί Ανατόλιος και Πρωτολέων.

Οι στρατηγοί αυτοί με παρρησία και βροντερή τη φωνή διακήρυξαν ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Θεός των χριστιανών. Αμέσως τότε ο Διοκλητιανός έδωσε εντολή να τους οδηγήσουν σε ερημική τοποθεσία έξω από την πόλη και να τους αποκεφαλίσουν μαζί με τους άλλους που συμπίστευσαν στο Χριστό. Και αυτός θα ήταν ο μισθός που τους άξιζε για την πίστη τους στο Χριστό, κατά την κρίση εκείνων που πήραν αυτή την απόφαση.

Κατά την ώρα δε που αυτοί οδηγούνταν στον τόπο της τελείωσεώς τους, όλοι τους με μια φωνή και μια σκέψη έκραζαν: «Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξου τις ψυχές μας εν ειρήνη και, αφού λογαριάσεις τη σύντομη αυτή ομολογία της πίστεώς μας σ' Εσένα για τη δικαίωση και άφεση των αμαρτιών μας, δώσε μας μια θέση κάτω από την αιώνια βασιλεία Σου». Μετά από τα λόγια αυτά ακολούθησε ο αποκεφαλισμός και η τελείωσή τους.

Με αφορμή τη θαυματουργική διάσωση του μεγαλομάρτυρος Γεωργίου και όσα επακολούθησαν, πίστεψε στο Χριστό και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, η σύζυγος του Διοκλητιανού. Αυτή, μιμούμενη την αγαθή γη, καλλιεργούσε το σπόρο της πίστεως που έπεσε βαθιά στην ψυχή της, ώστε να αναπτυχθεί σε πλούσιο στάχυ με καρπό εκατονταπλάσιο. Η Αλεξάνδρα λοιπόν, όπως είχαν τα πράγματα, καλλιεργούσε με μετριοφροσύνη την πίστη της στο Χριστό και, αφού ομολόγησε ότι είναι χριστιανή, έμενε κλεισμένη στον εαυτό της τρέφοντας τους ευσεβείς της λογισμούς.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
Γεωργίου Δ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Συμεών του Μεταφραστού: Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου»,
Αθήνα 1994, έκδοση «Αποστολικής Διακονίας», σελ. 44-47.