ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Φωτογραφία από το εσωτερικό του ναϋδρίου της Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,

Φυλής Αττικής,

το αφιερωμένο στο Άγιο Πνεύμα.

<<...Το ποίμνιον το οποίον ηρνήθη να ακολουθήση την ημερολογιακήν καινοτομίαν αναπτύσσεται και γαλουχείται πνευματικώς διά της

ορθοδόξου ασκητικής αγωγής της αγρυπνίας, νηστείας και νοεράς προσευχής (κομβοσχοίνι), καθισταμένης ούτως ευκόλου της αναγνωρίσεώς του.

Είναι το ποίμνιον που θα παραμείνη όχι μόνον μακράν της καινοτομίας αλλά και των κινημάτων και οργανώσεων του αιώνος μας,

διά ν' αποτελέση το πολύτιμον αντίβαρον έναντι της εκκοσμικευμένης αστικής θρηκευτικότητος, αι ηγέται της οποίας παρέμειναν ου μόνον τελείως ξένοι

προς το ευγενές κίνημά των, αλλά και διετέθησαν εξ υπαρχής εχθρικώς προς αυτό...>>

Η νεωτέρα Ελλάς απαλλαγείσα της Οθωμανικής δουλείας διά της δυνάμεως του τιμίου Σταυρού και των αγώνων των αγνών τέκνων της, και εισελθούσα εις τον ελεύθερον πολιτικόν βίον,

δυστυχώς, επρόκειτο να αιχμαλωτισθή εκ νέου υπό ετέρου και πλέον απαισίου κατακτητού, του επαράτου και αθέου προτεσταντικού ορθολογισμού!

Η Βαυαρική αντιβασιλεία (Maurer) ευρούσα το κατάλληλον αυτής όργανον προς εκτέλεσιν των αντιπαραδοσιακών σχεδίων της, τον αρχιμανδρίτην Θεόκλητον Φαρμακίδην, θα επιτύχη να καταστήση την Εκκλησίαν ταπεινήν θεραπαινίδα της προτεσταντικής και εικονομαχικής αντιβασιλείας!

Αι εναπομείνασαι νησίδες της ορθοδόξου πνευματικότητος, αι ιεραί Μοναί, θα δεχθούν αγρίαν την επίθεσιν του Ευρωπαίου βανδάλου, ο οποίος ήλθε να εκπολιτήση τους αμορφώτους και υπαναπτύτους ραγιάδες...

Άνω των 400 Μονών εις ολόκληρον την χώραν θα διαλυθούν και λεηλατηθούν, ενώ μοναχοί και μοναχαί θα προτρέπωνται και από αρχιερατικά εισέτι χείλη να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν!...

Δυστυχώς αι ορθόδοξοι ηγετικαί μορφαί της υπ' όψει περιόδου τυγχάνουν ελάχιστοι, με επικεφαλής τον μεγαλοφυή και ορθοδοξότατον πρωτοπρεσβύτερον Κωνσταντίνον Οικονόμου.

Λόγιοι ιερομόναχοι του Μ. Σπηλαίου ως και τινες Αγιορείται θα κηρύξουν λόγον Θεού εις τον πεινώντα λαόν, προσφέροντες συγχρόνως και τας συγγραφάς των.

Οι <<Μοναχοί>> Παπουλάκος και Κοσμάς Φλαμιάτος θα ενθουσιάσουν διά των κηρυγμάτων των την λαϊκήν ευσέβεια, η οποία με τον αλάθητον κριτήριόν της θα διακρίνη εις το πρόσωπόν των τον <<καλόν ποιμένα>> του ιερου Ευαγγελίου.

Παρά ταύτα η διάβρωσις του ορθοδόξου φρονήματος προχωρεί αργώς, πλην σταθερώς, ώστε με την ανατολήν του εικοστού αιώνος η αλλοίωσις να έχη προσλάβη τεραστίας διαστάσεις.

Ούτω το 1920 το Οικουμενικόν Πατριαρχείον φθάνει εις το σημείον να κυκλοφορήση Διάγγελμα προς τας αιρετικάς συναγωγάς της δύσεως αποκαλών αυτάς <<εκκλησίας>> και <<συγκληρονόμους της βασιλείας του Θεού>>.

Το επόμενον βήμα ήτο η αναγνώρισις των Αγγλικανικών χειροτονιών και η σύγκλησις του <<αντορθοδόξου>> (4) συνεδρίου της Κων/πόλεως (1923), υπό την προεδρίαν του αποστάτου πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Διά του ανωτέρω συνεδρίου και με προφανή και σκανδαλίζουσαν πάντα συνεργασίαν της Ελλαδικής Εκκλησίας, διευθυνομένης υπό του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, κατορθούται η μονομερής εισαγωγή του νέου ημερολογίου εις τινας των ορθοδόξων εκκλησιών, με αποτέλεσμα να διακοπή η λειτουργική ενότης συμπάσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Τούτο αποτελεί ασφαλώς την πρώτην νίκην του συγκρητιστικού οικουμενισμού επί πανορθοδόξου πεδίου, όστις από τας αρχάς του 20ού αιώνος ήρχισε τον <<δι' αγάπης>> ενεργούμενον... θανάσιμον εναγκαλισμόν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Το Άγιον Όρος όμως αγρυπνεί! Ολίγαι πλην ηρωϊκαί ψυχαί, δεν θα θυσιάσουν εις την σκοπιμότητα και την δήθεν οικονομίαν την φωνήν της συνειδήσεώς των.

Γνωρίζουν καλώς την ιεράν φωνήν του ρήτορος της Εκκλησίας, ότι εκ των ανεπιτιμήτων μικρών πτώσεων φθάνωμεν ασφαλώς εις όλας τας μεγάλας και αδιορθώτους.

Αμέσως μετά την καινοτομίαν δημιουργείται εν Αγίω Όρει ο <<Σύνδεσμος των Ζηλωτών Αγιορειτών Μοναχών>> με κύριον σκοπόν συστάσεώς του την καταπολέμησιν πάσης καινοτομίας εν τω χώρω της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ιερομόναχοι του Συνδέσμου αλλά και λόγιοι μοναχοί αυτού εξελθόντες του Αγίου Όρους δημιουργούν εκατοντάδας παραρτημάτων <<Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών>> καθ' άπασαν την χώραν, τα μέλη των οποίων δεν διατηρούν ουδεμίαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν προς την καινοτομήσασαν Εκκλησίαν.

Μετά δε το 1935, ότε το κίνημά των πλαισιούται και από ιεραρχών αποκηρυξάντων την καινοτόμον ιεραρχίαν των, ο αγών των αποκτά έτι μείζονα αίγλιν και σημασίαν.

Τους ενεργηθέντας υπό της καινοτομησάσης ιεραρχίας διωγμούς και εξορίας των υπομένουν μετά θαυμαστής καρτερίας και υπομονής, ιδιαιτέρως δε το μέγα διωγμόν του 1951,

διά τον οποίον δυστυχώς δεν τυγχάνουν και αυτοί αμέτοχοι ευθύνης, κατόπιν της κυκλοφορίας της υπ' αριθμ: 13)1950 γνωστής ατυχεστάτης εγκυκλίου των.

Το ποίμνιον το οποίον ηρνήθη να ακολουθήση την ημερολογιακήν καινοτομίαν αναπτύσσεται και γαλουχείται πνευματικώς διά της ορθοδόξου ασκητικής αγωγής της αγρυπνίας, νηστείας και νοεράς προσευχής (κομβοσχοίνι), καθισταμένης ούτως ευκόλου της αναγνωρίσεώς του.

Είναι το ποίμνιον που θα παραμείνη όχι μόνον μακράν της καινοτομίας αλλά και των πιετιστικών κινημάτων και οργανώσεων του αιώνος μας, διά ν' αποτελέση το πολύτιμον αντίβαρον

έναντι της εκκοσμικευμένης αστικής θρηκευτικότητος, αι ηγέται της οποίας παρέμειναν ου μόνον τελείως ξένοι προς το ευγενές κίνημά των, αλλά και διετέθησαν εξ υπαρχής εχθρικώς προς αυτό.

Τα έτη παρέρχονται. Αι νεοτεροποιαί και κακόδοξοι δυνάμεις, εντός της ορθοδοξίας αναπτυσσόμεναι και δρώσαι, με οδηγόν το Διάγγελμα του 1920 σπεύδουν <<αγαλλομένω ποδί>> να ενωθούν μετά της <<σεβασμίας και πρεσβυτέρας Ρώμης>>!

Ούτω την 5ην Ιαν. του 1964 ο υπερβαλών εις αίρεσιν και τον Μεταξάκην πατριάρχης Αθηναγόρας, ερχόμενος εις Ιεροσόλυμα προς ασπασμόν του αιρετικού ποντίφηκος,

θ' ακούση από τα χείλη του ότι <<καλούνται οι κεχωρισμένοι αδελφοί (ορθόδοξοι), όπως επανέλθουν εις την ποίμνην>>; της οποίας  τ σ ο π ά ν ο ς  γ ν ή σ ι ο ς  τυγχάνει ο ίδιος!

Δεκαοκτώ ημέρας μετά την ανωτέρω συνάντησιν το Άγιον Όρος δι' επιλέκτων μελών του απευθύνει προς τον πατριάρχην και τον ελληνικόν λαόν  π ρ ο κ ή ρ υ ξ ι ν  διαμαρτυρίας και προειδοποιήσεως, έχουσα ως ακολούθως:

Προκήρυξις Αγιορειτών Πατέρων προς τον Ορθόδοξον Ελληνικόν Λαόν

Οι κάτωθι Αγιορείται Πατέρες, Καθηγούμενοι, Ιερομόναχοι και Μοναχοί, λαβόντες γνώσιν διά τα εσχάτως τεκταινόμενα εναντίον της αμωμήτου Ορθοδόξου ημών Πίστεως υπό της Παπικής Ανταρσίας και τα φιλενωτικά συνθήματα του Οικουμεν. Πατριάρχου και των συνεργατών του, 

διακηρύσσομεν στεντορεία τη φωνή ότι αποκηρύσσομεν τα τοιαύτα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστην,

ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικοί Σύνοδοι και αι Τοπικαί τοιαύται,

έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν τον Θεόν ημών και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε διά γραφίδος είτε δια της Παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα» όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί.

Εάν οι Καθολικοί και οι λοιποί αιρετικοί θέλουν να επιστρέψουν εις την Ορθοδοξίαν, να έλθουν αυτοί προσπίπτοντες και ζητούντες το έλεος, ασπαζόμενοι εις το ακέραιον τα δόγματα και Παραδόσεις της αμωμήτου ορθοδόξου ημών Πίστεως και όχι να τρέχωμεν ημείς οι ορθόδοξοι προς τους αιρετικούς.

Ποιούμεν έκκλησιν προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην να παύση εξακολουθών τας φιλενωτικάς του ενεργείας, καθόσον, εάν συνεχίση, θ' αποκηρύξωμεν και αυτόν.

Προσεπιδηλούμεν ότι θέλομεν αγωνισθή μέχρις εσχάτης ημών αναπνοής δια την Ορθοδοξίαν μας, χύνοντες και αυτό το αίμα μας εάν το καλέση η ανάγκη, μιμούμενοι τους αειμνήστους Προκατόχους μας

και αναφωνούντες μετά Ιωσήφ του Βρυεννίου, «Ουκ αρνηθησόμεθά σου φίλη Ορθοδοξία, ου ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας, ουκ αφιστάμεθά σου Μήτερ Ευσέβεια, εν σοι εγεννήθημεν και σοι ζώμεν και εν σοι κοιμηθησόμεθα, ει δε καλέσειε καιρός, και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». 

Συγχαίρομεν τον Γεραρόν Προκαθήμενον της Ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας και άπασαν την Ορθόδοξον Ελληνικήν Ιεραρχίαν δια την σθεναράν στάσιν των υπέρ της Ορθοδοξίας μας και δηλούμεν ότι είμεθα παρά το πλευρόν των.

Εν Αγίω Όρει τη 23η Ιανουαρίου 1964 Οι ενωτικοί όμως αδίστακτοι και πεποιθότες εις την αδιαφορίαν της πλειονότητος του λαού και την χλιαρότηταν της αστικής θρησκευτικότητος, ήτις, ως συνήθως, εκτονούνται διά πανηγυρικών εντός κλειστών αιθουσών, συνεχίζουν την εκτέλεσιν του σχεδίου των.

Το 1965 (Δεκ. 7) διακηρύσσουν θεατρικώς την <<άρσιν των αναθεμάτων>> μεταξύ Ρώμης - Κων/λεως, ου μόνον διά κειμένων αλλά και διά επισήμων συμπροσευχών μεταξύ των αρχηγών των δύο Εκκλησιών εις Ρώμην (29 Ιουνίου και 26 Οκτ.) και Φανάριον (25 Ιουλίου).

Ως αντίδρασις, διά τας νωτέρω αντορθοδόξους ενεργείας του πατριάρχου, σημειούται εις τινας Αγιορειτικάς Μονάς η παύσις του μνημοσύνου του, ουχί όμως και της μετ' αυτού κοινωνίας, πράγμα το οποίον θα εφαρμόσουν μετά παρρησίας και μεμονομένως ιερομόναχοί τινες και μοναχοί.

Μετά την βιαίαν πτώσιν του αρχ/που Αθηνών Χρυσοστόμου του Β', του γνωστού διά τα ανθενωτικά του φρονήματα και την άνοδον εις τον θρόνον του Ιερωνύμου, ο οικουμενισμός επιτυγχάνει νέας επιτυχίας εις τον ελλαδικόν χώρον.

Η νεωτεροποιός θύελλα εκδηλούται και εις αυτήν ακόμη την διακόσμησιν των ιερών ναών, διά της αφαιρέσεως των τέμπλων εκ τινων εξ αυτών, της εισαγωγής δειλώς πως της τετραφωνίας και της κουράς γενείου και κόμης των κληρικών, ιδιαιτέρως όμως - της στενής συνεργασίας Αθηνών - Φαναρίου εις βάρους του της ορθοδοξίας κηρύγματος.

Κατόπιν των ανωτέρω Αγιορείται καθηγούμενοι και μοναχοί συντάσσουν και δημοσιεύουν εις τον θρησκευτικόν τύπον Υπόμνημα διαμαρτυρίας προς την Ι. Σύνοδον του κ. Ιερωνύμου, εις τον οποίον βρίσκουν την ευκαιρίαν να αναφερθούν εις όλας τας αντικανονικάς ενεργείας του Φαναρίου, καθιστώντες ούτω  σ υ ν υ π ε ύ θ υ ν ο ν  την Ελλαδικήν Ιεραρχίαν διά πάντα τα γενόμενα.

<<...Το ποίμνιον το οποίον ηρνήθη να ακολουθήση την ημερολογιακήν καινοτομίαν αναπτύσσεται και γαλουχείται πνευματικώς διά της ορθοδόξου ασκητικής αγωγής 

της αγρυπνίας, νηστείας και νοεράς προσευχής (κομβοσχοίνι), καθισταμένης ούτως ευκόλου της αναγνωρίσεώς του. Είναι το ποίμνιον που θα παραμείνη όχι μόνον μακράν 

της καινοτομίας αλλά και των πιετιστικών κινημάτων και οργανώσεων του αιώνος μας, διά ν' αποτελέση 

το πολύτιμον αντίβαρον έναντι της εκκοσμικευμένης αστικής 

θρηκευτικότητος, αι ηγέται της οποίας παρέμειναν ου μόνον τελείως ξένοι προς το ευγενές κίνημά των, 

αλλά και διετέθησαν εξ υπαρχής εχθρικώς προς αυτό...>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου

του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδώρου Μαύρου:

<<Μοναχισμός και Αίρεση>>

(Οι υπερφυείς αγώνες και τα ηρωϊκά παλαίσματα των τέκνων της ερήμου

υπέρ της ορθοδόξου πίστεως απ' αρχής της συστάσεως του Μοναχικού τάγματος μέχρι σήμερον).

Αθήνα 1977, σελ. 134-142.

ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

<<...Κάποτε ήλθε στο κελλί μου κάποιος, που μου επαινούσε ένα φαινομενικά επιτυχημένο άνθρωπο - Χριστιανό.

Επειδή οι ιδέες του επαινουμένου δεν ήταν ορθόδοξες, πήγα αμέσως στο εκκλησάκι και ζήτησα από τον Θεό πληροφορία για να μου φανερώση τί είναι.

Και δεν θα το πιστεύσης...

- Αλλοίμονον, πάτερ, γιατί να μη το παραδεχθώ;

- ...αμέσως βρώμισε το εκκλησάκι. Και είπα, δεν είναι καλός άνθρωπος, δεν έχει την Χάρι του Χριστού...>>

Υπακοή, ταπείνωσι, αυτομεμψία, δίψα ακόρεστη για την <<ευχή>>. Υπακοή στον Γέροντα και τον ιδιαίτερο πνευματικό. Ταπείνωσι σε όλους και μάλιστα ταπείνωσι, που συνδέεται με τον αγώνα για την κάθαρσι από τα πάθη.

Να μη κάνουμε πολλά έργα, γιατι δυστυχώς στο θέμα αυτό μας έχουν επηρεάσει διάφορες άλλες αιρέσεις. Το μεγαλύτερο έργο είναι να αποκτήσουμε ταπείνωσι και αγιότητα.

Τότε είμαστε οι πραγματικά πλούσιοι. Η Εκκλησία δεν είναι υπουργείο κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά <<ταμειούχος της Θείας Χάριτος>>. Οι Ιερείς δεν είναι υπάλληλοι και κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά εκείνοι που ποιμαίνουν τον λαό του Θεού.

Και αυτό δεν μπορεί να γίνη παρά μόνο με την ταπείνωσι και την αγιότητα. Χωρίς αγιότητα και ταπείνωσι το μεγαλύτερο κοινωνικό έργο γρήγορα εκμηδενίζεται, ενώ με ταπείνωσι και αγιότητα βίου και το μικρότερο κοινωνικό έργο αποκτά τεράστιες διαστάσεις.

Με την ταπείνωσι να συνδέεται και η αυτομεμψία, δηλ. η αυτοκατηγορία. Να κατηγορούμε εμείς πρώτοι τον εαυτό μας. Τον σεβασμό των άλλων να τον αποδίδουμε όχι στον εαυτό μας, αλλά στο σχήμα το ιερατικό, ότι δηλ. σέβονται την ιερωσύνη.

Τις κατηγορίες των άλλων να τις αποδίδουμε όχι στην ιερωσύνη, αλλά στον αμαρτωλό εαυτό μας. Τότε και ειρήνη θα έχουμε και Χάρι πολλή από τον Θεό και θα εκδιώκουμε κάθε αιτία να μισήσουμε τον αδελφό μας.

Επίσης δίψα ακόρεστη για την <<ευχή>>. Να μη θεωρούμε την προσευχή σαν μια ευκαιρία, αλλά σαν την ζωή μας. Μέσα στην προσευχή να κινούμαστε. Και η θεολογία μας και τα κηρύγματά μας να γίνωνται μέσα στο άγιο περιβάλλον της.

Να έχουμε και τον κανόνα μας και να τον κάνουμε κάθε μέρα. Όταν κανείς έτσι ζη, τότε και ο κόσμος αφάνταστα ωφελείται. Ό,τι και να γίνη κανείς είτε ιερεύς είτε επίσκοπος, ένα μέλημα πρέπει να έχη.

Να μη χάση τον μοναχό. Γράφεται στο Γεροντικό: <<Διηγήθηκαν για τον Αββά Νετρά, τον μαθητή του Αββά Σιλουανού, όταν έμεινε στο κελλί του, στο όρος Σινά, κανόνιζε την ζωή του σύμμετρα και με τις χρείες του σώματος.

Όταν δε έγινε επίσκοπος στην Φαράν, πολύ επίεζε τον εαυτό του στην σκληραγωγία. Και του λέγει ο μαθητής του: <<Αββά, όταν είμαστε στην έρημο, δεν έκανες τόση άσκηση>>.

Και του λέγει ο γέρων: <<Εκεί έρημος ήταν και ανέχεια και ήθελα να διαφεντεύω το σώμα, για να μη ασθενήσω και ζητήσω αυτά που δεν είχα. Τώρα δε κόσμος είναι και αφορμές είναι. Και να ασθενήσω εδώ, θα βρεθή ένας να με περιποιηθή. Κάνω όλα αυτά για να μην χάσω τον μοναχό>>. 

Αυτοί που έχουν μοναχική συνείδησι, ό,τι εργασία κάνουν, αισθάνονται την ανάγκη να πάρουν την ευλογία. Και κατά την διάρκειά της ή και με την λήξι της την αναθέτουν στον Επίσκοπο και στον έμπειρο πνευματικό καθοδηγό για να την ελέγξη και να την διορθώση.

Δεν ζητούν επαίνους για ό,τι κάνουν, γιατι <<όποιος τιμηθή ή επαινεθή περισσότερο από ό,τι αξίζει, πολύ ζημιώνεται>>. Ναι, πάτερ μου. Και όπου βρίσκεσθε, στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, κ.λπ. να λέτε την <<ευχή>> του Ιησού'  <<Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με>> και <<Υπεραγία Θεωτόκε, σώσον ημάς>>.

Να κάνετε κατόπιν πολλής προετοιμασίας συχνά την Θ. Λειτουργία και να κοινωνήτε των αχράντων Μυστηρίων. Μέσα στην δημιουργία όλα υμνούν και δοξάζουν τον Θεό. Ένας Ιερεύς, που δεν λειτουργεί, είναι μια παραφωνία στον εξαιρετικό αυτό ύμνο!

Καλόν θα είναι πότε - πότε να ψάλλετε και τον κανόνα στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, που βρίσκεται στο Ωρολόγιον το μέγα, καθώς επίσης να ψάλλετε και τους χαιρετισμούς στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, που υπάρχουν στο τέλος του <<Αοράτου πολέμου>>

και που συνέταξε ο άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, για να μας παρακινήση <<εις το να μελετάμε συχνά το σωτήριον και γλυκύτατον και χαροπάροχον και πάντων των καλών πρόξενον όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όχι μόνον με το στόμα, αλλά με την καρδίαν και τον νουν>>.

Έχετε ακόμη καθήκον να προσεύχεσθε και για τους άλλους, γιατι σε σας έχει εμπιστευθή ο Θεός τον δικό του λαό και επομένως έχετε υποχρέωσι να αποσύρεσθε και να προσεύχεσθε για την ειρήνευσι και τον φωτισμό αυτού του λαού. Όπως έκανε και ο μέγας Μωυσής...

9. <<Ευχή>> για τους άλλους

- Αλήθεια, Γέροντα, δεν είπαμε μέχρι τώρα για την <<ευχή>> για τους άλλους. Πώς μπορεί κανείς να την χρησιμοποιήση; - Υπάρχει, πάτερ μου, τόση κακοδαιμονία στον κόσμο, τόση πλάνη, τόση άγνοια Θεού, που κατά τους Πατέρας είναι η μεγαλύτερη αμαρτία και γι' αυτό έχετε υποχρέωσι να κλαίτε και να προσεύχεσθε.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος έχει συντάξει ένα λόγο προς τον ποιμένα, δηλ. προς ηγούμενο, αλλά ισχύει και για κάθε επίσκοπο και πνευματικό, που είναι επίσκοπος κάθε μιας ψυχής. Εκεί λέγει και το εξής.

Όπως ο βοσκός, όταν αναπαύωνται τα πρόβατα, αφήνει ελεύθερα τα σκυλιά γύρω από την μάνδρα για να φυλάνε το κοπάδι από τους λύκους, το ίδιο να κάνη και ο ιερεύς.

Την ώρα που οι Χριστιανοί κοιμούνται, αυτός να ξαγρυπνά και ν' αφήνη τον νου του, (σαν το σκυλί), ελεύθερο και άγρυπνο για να κράζη προς τον Θεό για τον λαό Του. Πόσοι την ώρα εκείνη ασωτεύουν!

Πόσοι θέλουν να αυτοκτονήσουν! Πόσοι είναι έτοιμοι να διαπράξουν φοβερά εγκλήματα! Πόσοι είναι απογοητευμένοι και στερούνται απ' όλα τα αγαθά! Για όλους αυτούς να λέτε την <<ευχή>>.

Δηλ. <<Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου>> ή <<τον δούλον σου>> αν έχετε μια συγκεκριμένη περίπτωσι. - Να σας κάνω μια ερώτησι. Είπατε προ ολίγου ότι η <<ευχή>> πρέπει να γίνεται αφάνταστα.

Και τώρα λέτε ότι πρέπει να προσευχώμαστε για τους άλλους, που έχουν τόσα προβλήματα. Μήπως αυτό αναπτύσσει την φαντασία και γίνεται η αιτία να δραπετεύη ο νους, που πρέπει να επιδιώκουμε να τον συγκεντρώνουμε στον εαυτό του και στην καρδιά;

- Καλά έκανες, που μου έθεσες αυτή την ερώτησι. Γιατι η επεξήγησι είναι αναγκαία. Όταν προσευχώμαστε για τους άλλους, να το κάνουμε εξωτερικά. Δηλ. όταν θέλουμε να κάνουμε λίγη ώρα <<ευχή>> για μερικούς, που έχουν ανάγκη, να λέμε την πρώτη φορά

το <<Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου>> ή <<τον δούλον σου>> (και μνημονεύουμε τα ονόματά τους), αλλά στην συνέχεια να λέμε τον δούλον σου ή τους δούλους σου, χωρίς να λέμε τα ονόματά τους και χωρίς να πηγαίνη σ' αυτούς ο νους μας (χωρίς να τους σκεπτώμαστε).

Ο Θεός γνωρίζει τότε για ποιόν εμείς προσευχόμαστε. Ακόμα να μη σκεπτώμαστε τα προβλήματα, που τον απασχολούν, αλλά να λέμε τον δούλον σου και ο Θεός θα στέλλη την Χάρι Του.

Κι αν είναι άξιος να την δεχθή, θα ενεργήση κατά την περίπτωσί του. Η Χάρι του Θεού, πάτερ μου, μοιάζει σαν το νερό, που όταν έρχεται στο χωράφι απορροφάται από τις ρίζες και δίνει σε κάθε δένδρο, ό,τι εκείνο θέλει. Αυτή την αρχή δεν τηρούμε και στην Θ. Λειτουργία;

Προσευχόμαστε για όλα τα θέματα, και ο λαός απαντά με το <<Κύριε ελέησον>>. Γιατι, όταν έλθη το έλεος του Θεού, δίνει στον άνθρωπο, ό,τι έχει πραγματική ανάγκη. Αλλά η προσευχή για τους άλλους είναι απαραίτητη ποιμαντική προσπάθεια και για κάποιον άλλο σοβαρώτερο λόγο.

- Θα ήθελα να τον ακούσω. - Προσευχόμενοι για τον άλλο, σχεδόν αμέσως λαμβάνουμε πληροφορία από τον Θεό τί έχει ιδιαίτερη ανάγκη, οπότε μπορούμε να ενεργήσουμε αποτελεσματικά για την σωτηρία του.

Είναι εστερημμένος της ζωοποιού θείας Χάριτος, γι' αυτό και είναι νεκρός: <<όνομα έχει ότι ζη, αλλά είναι νεκρός>>.  Διότι όπως, όταν φύγη η ψυχή, το σώμα πεθαίνει και αναδίδει δυσοσμία, έτσι και όταν φύγη από τον άνθρωπο η Χάρι του Θεού, τότε η ψυχή πεθαίνει και αναδίδει πνευματική δυσοσμία. 

Έμεινα εμβρόντητος. Πολλές αποκαλύψεις μου έκανε μέχρι τώρα μ' ένα τρόπο, που δεν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις εγωϊστικό. Οι άγιοι ξεπέρασαν όλα αυτά τα σχήματα.

Δεν είναι ούτε εγωϊσταί, ούτε ταπεινοί, αλλά άνθρωποι του Θεού. Δεν τα λένε για να προβληθούν, αλλά για να ωφελήσουν. Όλα για την δόξα του Θεού. Ο νόμος του Θεού έγινε νόμος τους.

Χαράκτηκε βαθειά σ' όλη τους την πολιτεία. - Γενικά, πάτερ μου, συνέχισε, η προσευχή του Ιησού είναι απαραίτητη για το έργο σας. Προσευχόμενοι θα μπορήτε να αναγνωρίζετε μέσα στην καρδιά σας τις κινήσεις του πονηρού. 

Η καρδιά γίνεται τρομερά ευαίσθητη και αφάνταστα οξυδερκής στην αναγνώρισι του σατανά και συγχρόνως παίρνει πολλή δύναμι με την <<ευχή>> για να τον βγάλη μέσα από κει. Έτσι γίνεται χωρητικό δοχείο του Αγίου Πνεύματος.

Τότε ακριβώς με την πείρα που θα έχετε στον πόλεμο εναντίον του σατανά και με την γνώσι της Θείας Χάριτος, θα μπορήτε με πολλή ευχέρεια να εισέρχεσθε στην ψυχή του άλλου και να δεισδύετε στον εσωτερικό κόσμο του εξομολογουμένου.

Η ωφέλεια θα είναι τεράστια. Θα βγαίνη από το εξομολογητήρι άλλος άνθρωπος. Απαλλαγμένος από γνωστά και άγνωστα πάθη.

<<...Ο Θεός γνωρίζει για ποιόν εμείς προσευχόμαστε.

Ακόμα να μη σκεπτώμαστε τα προβλήματα, που τον απασχολούν, αλλά να λέμε τον δούλον σου και ο Θεός θα στέλλη την Χάρι Του.

Κι αν είναι άξιος να την δεχθή, θα ενεργήση κατά την περίπτωσί του.

Η Χάρι του Θεού, πάτερ μου, μοιάζει σαν το νερό, που όταν έρχεται στο χωράφι απορροφάται από τις ρίζες και δίνει σε κάθε δένδρο, ό,τι εκείνο θέλει...>>

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου,

υπό τον τίτλο <<Μια Βραδυά στην Έρημο του Αγίου Όρους>>,

έκδοση της Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας) Ναυπάκτου,

έκδοση ΙΔ', 1995.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΟΜΟΣ Β' (ΜΕΡΟΣ 8ον)

 

Μετά την παρουσίαση αποσπασματικών κειμένων από τον Α' Τόμο του βιβλίου <<Επίσκοπος Μαγνησίας Χρυσόστομος Νασλίμης (1910-1973) Ακατάβλητος αγωνιστής Πίστεως και Υπομονής>> από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμη, προβαίνουμε στην μερική παρουσίαση και του δευτέρου εκδοθέντος Τόμου, του μνημειώδους αυτού έργου. Και αυτό, γιατι αγγίζει -όχι μόνο τον χώρο του ακαινοτομήτου πληρώματος της Εκκλησίας μας- αλλά και ευρύτερα, ακριβώς γιατι περιγράφει σχολαστικά -κατά το δυνατόν- και την περιρρέουσα εκκλησιαστική κατάσταση της πρώτης εικοσιπενταετίας του δευτέρου μισού του 20ού αιώνα και δη των ετών (1950-1975). Κι εδώ ισχύει ό,τι και κατά την παρουσίαση του πρώτου Τόμου. Αναρτούμε μια σειρά από αποσπασματικά κείμενα μαζί με τις παραπομπές τους, προσπαθώντας να μην αλλοιωθεί η συνάφεια, η συνοχή και φυσικά το νόημα των γραφομένων. Με την ελπίδα, ότι η ολοκληρωμένη και επιτυχής αυτή πνευματική προσπάθεια της έκδοσης και του δευτέρου Τόμου του εν λόγω βιβλίου θα βρει απήχηση έτι περισσότερο στο φιλαναγνωστικό μας κοινό, ευχόμαστε καλή ανάγνωση και εντρύφηση σε μια ιδιαίτερα δύσκολη εποχή, τα γνωστά <<πέτρινα χρόνια>> των διώξεων, του παποκαισαρισμού και της διοικούσης, εκκλησιαστικής αποδόμησης.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μετά την έκδοση του Τόμου Α' του παρόντος έργου προ έτους και την ευμενή υποδοχή του στον χώρο μας και ευρύτερα, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ολοκληρώσουμε το μνημειώδες έργο μας, με τον παρόντα Τόμο Β'. Εκφράζουμε για την δωρεά αυτή την ευχαριστία μας στον Θεό των όλων, διότι ένα κυριολεκτικό όραμα ζωής εκπληρώνεται. Η βιογράφηση του σχεδόν πλήρως αγνώστου μέχρι τώρα Μακαριστού Αρχιερέως Μαγνησίας Χρυσοστόμου Νασλίμη (+1973) ήταν έργο μακροχρόνιο και δύσκολο. Και δεν θα επιτελείτο, αν δεν συνέτρεχαν αρκετοί παράγοντες, οι οποίοι με την βοήθεια του Θεού μας έδωσαν τα απαραίτητα εναύσματα, το αναγκαίο δυσεύρετο υλικό, την φιλάδελφη βοήθεια, την φιλάνθρωπη κατανόηση και συμπαράσταση και την συγκινητική ενίσχυση και κάλυψη. Εκτός της προσωπικής επισταμένης ερεύνης για εξεύρεση υλικού, μας χαρίσθηκε σχεδόν μέχρι τελευταίας στιγμής σπουδαίο και ανεκτιμήτου αξίας αρχειακό υλικό, βάσει του οποίου ήμασταν σε θέση να σχηματίσουμε την όσο το δυνατόν καλύτερη, πληρέστερη και αντικειμενικότερη γνώση του Βιογραφουμένου μας, αλλά και του όλου πλαισίου της εποχής και ιδίως των πραγμάτων της Εκκλησίας μας, που έζησε και έδρασε. Τα όσα γράψαμε στην Εισαγωγή του Τόμου Α' ως προς την αιτία για την ενασχόλησή μας αυτή και τον τρόπο εργασίας μας στην εκπόνηση του όλου εγχειρήματος, όπως και τα σχετικά με τις προτροπές μας στον αγαπητό αναγνώστη για τον τρόπο μελέτης και αντιμετωπίσεως των γραφομένων, ισχύουν και για τον παρόντα Τόμο Β' και δεν θα επαναλάβουμε κάτι επ' αυτών. Μόνον, κάνουμε ταπεινά έκκληση για προσεκτική και πλήρη μελέτη, στην σειρά εκθέσεως του υλικού, και όχι πρόχειρη, βεβιασμένη και αποσπασματική, η οποία να περιλαμβάνει οπωσδήποτε και τις υποσημειώσεις, και μάλιστα τις εκτενείς. Και τούτο, διότι σε αυτές δεν παρέχεται μόνον η γνωστοποίηση των πηγών, για το αξιόπιστο των γραφομένων, αλλά συνήθως περιέχονται σημαντικά στοιχεία πληροφοριακά, συμπληρωματικά, επεξηγηματικά, όπως και αξιολογικά, τα οποία φωτίζουν πολύπλευρα το κύριο μέρος του κειμένου, η δε αγνόησή τους στερεί τον αναγνώστη από ουσιώδες μέρος του υλικού του όλου έργου.

Από την Εισαγωγή του βιβλίου

14.9. Κοίμηση του Προεδρεύοντος Ταλαντίου Ακακίου και εσπευσμένη εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου

Όπως έχει αναφερθεί, ο Σεβ. Ταλαντίου Ακάκιος υπέφερε από διάφορες παθήσεις και η υγεία του ήταν κλονισμένη και επισφαλής. Τούτο είχε ως συνέπεια να επέλθει η Κοίμησή του την 1η Δεκεμβρίου του 1963 54.

Επί τω ακούσματι του θλιβερού αγγέλματος, συνέρρευσε πλήθος πιστών στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στην Παιανία Αττικής, προκειμένου να αποδώσουν την τιμή και τον σεβασμό τους στον σεπτό Ποιμενάρχη, τον κοπιάσαντα στα αθλητικά σκάμματα της Μοναχικής ζωής παιδιόθεν εν Αγίω Όρει,

αλλά και επί 34 έτη αναλωθέντα στον ιερό Αγώνα του Πατρίου Ημερολογίου, στον οποίον κατέστη εν τέλει Κεφαλή επί τριετίαν, εξασφαλίσας θυσιαστικά την αποστολική διαδοχή, όπως προεγράφη.

Η Εξόδιος Ακολουθία του εψάλη υπαίθρια στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου, λόγω του συρρεύσαντος πλήθους, χοροστατούντων των τεσσάρων Αρχιερέων (Γαρδικίου Αυξεντίου, Μαγνησίας Χρυσοστόμου, Διαυλείας Ακακίου και Σαλαμίνος Γεροντίου), τη συμμετοχή 30 Ιερέων και δύο Διακόνων.

Επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Σεβ. Γαρδικίου Αυξέντιος, μέσω του οποίου υπέμνησε τα περί της Μοναχικής ακριβείας και τους υπέρ Πίστεως αγώνες του μεταστάντος Πρωθιεράρχου 55.

Ο μακαριστός Αρχιερεύς χειροτονήθηκε Επίσκοπος τον Δεκέμβριο του 1960 στο Ντήτρόϊτ των Η.Π.Α., όπως παρακολουθήσαμε στο προηγούμενο Κεφάλαιο.

Πρόφθασε να χειροτονήσει περί τους 20 Ιερείς, παρά τους διωγμούς και περιορισμούς, επιστηρίζοντας το δοκιμαζόμενο Ποίμνιο της Εκκλησίας μας. Προ της μακαρίας Κοιμήσεώς του, είπε ότι πλέον έχει τελειώσει η αποστολή του 56.

Η μνήμη του παραμένει ευγνωμόνως ζώσα στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος. Επί τη αναγγελία της Κοιμήσεώς του, η τετραμελής Ιερά Σύνοδος εξέδωσε αυθημερόν <<Ψήφισμα>> περί της αποφάσεώς της να αναλάβει θέσιν Τοποτηρητού ο έχων τα πρεσβεία της Αρχιερωσύνης Σεβ. Γαρδικίου Αυξέντιος, να παρίσταται (η Σύνοδος) στην Εξόδιο Ακολουθία και να εκφωνηθεί κατάλληλος Επικήδειος,

να αναρτηθεί η φωτογραφία του στα Γραφεία της Ιεράς Συνόδου, να δοθεί εντολή στον Ιερό Κλήρο να μνημονεύει του ονόματος του μεταστάντος με τους λοιπούς τελειωθέντας Αρχιερείς, να εκφράσει τα συλλυπητήριά της στους συγγενείς και την Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου και να δημοσιευθεί αυτό στην <<Φωνή της Ορθοδοξίας>> 57.

Μετά την Κοίμηση και την Εξόδιο Ακολουθία του Σεβ. Ταλαντίου Ακακίου, οι τέσσερεις εναπομείναντες Αρχιερείς συνήλθαν προκειμένου να αποφασίσουν περί του πρακτέου.

Όμως, υπήρξε διάσταση απόψεων. Οι τρεις Επίσκοποι, Γαρδικίου, Διαυλείας και Σαλαμίνος, υπεστήριξαν ότι πρέπει να εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος κάποιος μεταξύ αυτών, και μάλιστα άμεσα, διά ψηφοφορίας τους.

Ο Μαγνησίας Χρυσόστομος εξέφρασε την σοβαρή διαφωνία του. Σύμφωνα με ιδιόχειρο Πρακτικό του Γραμματέως Σεβ. Μαγνησίας Χρυσοστόμου 58 της Συνεδριάσεως της 3.12.1963, την 17.00', στα Γραφεία της Ιεράς Συνόδου στην Αθήνα (Κάνιγγος 32),

τοποθετηθείς πρώτος ο Σεβ. Μαγνησίας υποστήριξε ότι η ανάδειξη Αρχιεπισκόπου πρέπει να γίνει διά κοινής ψήφου Κλήρου και Λαού, όπως συμβαίνει σε Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Δηλαδή, κατόπιν προσευχής στον εν Αθήναις Ναό των Αγίων Τριών Παρθένων (στον Βοτανικό), στις 15.00', να λάβει χώρα μυστική ψηφοφορία ενός φακέλλου σφραγισμένου, στον οποίον να αναγράφεται το όνομα ενός μόνο ψηφιζομένου μεταξύ των Αρχιερέων και ο φάκελλος να ρίπτεται εντός της ψηφοδόχου (κάλπης).

Κληρικοί δυνάμενοι να ψηφίσουν να είναι όλοι οι ανά την Ελλάδα ανήκοντες στην εκκλησιαστική μας παράταξη, λαϊκοί δε μόνον οι εκπρόσωποι των ανά την Ελλάδα Διοικητικών Συμβουλίων της ΠΘΕΟΚ, της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ. και οποιασδήποτε άλλης Συλλογικής Οργανώσεως που να ανήκει εις ημάς.

Κάθε Κληρικός και κάθε Οργάνωση θα δικαιούνται μιας ψήφου. Ο τρόπος αυτός εκλογής Αρχιεπισκόπου είναι όχι μόνον σύμφωνος με τους Ιερούς Κανόνες και την Ιερά Παράδοση, αλλά και θα περιβάλλει τον νέο πνευματικό Ηγέτη της Εκκλησίας μας με ισχυρότερη εγκυρότητα,

για την αποστόμωση των ποικίλων επικριτών των Αρχιερέων, αλλά και την άρση της επιφυλακτικότητος όσων αμφισβητούν αδικαιολόγητα το κύρος της χειροτονίας μας και αντιλέγουν περί του αδιαβλήτου της Αρχιερωσύνης μας. 

Από τα υποστηριχθέντα γίνεται φανερόν, ότι ο Σεβ. Μαγνησίας μετά τα συμβάντα του Μαϊου του 1962 κατέβαλλε πλέον προσπάθειες για εξισορρόπηση των πραγμάτων, που είχαν τότε διασαλευθεί, και κατά την παρούσα πάρα πολύ κρίσιμη περίσταση

εδίδετο η δυνατότητα και η ευκαιρία να διορθωθούν εν τινι μέτρο, με την εκ των υστέρων έγκριση Κλήρου και Λαού, της εκλογής του Πρώτου και της εν γένει αποδοχής και επιβεβαιώσεως και των λοιπών γενομένων, ώστε να παύσουν πικρίες και αντιλογίες.

Μόνον εντός αυτού του σκεπτικού κατανοείται αυτή η τοποθέτηση, η οποία δεν σκόπευε να εισαγάγει καινά θέσμια στην παγιωθείσα κατάσταση εκλογής Επισκόπου και πολύ περισσότερον Αρχιεπισκόπου.

Ο Σεβ. Γαρδικίου Αυξέντιος συμφώνησε, ότι ο καλύτερος τρόπος είναι ο προταθείς, αλλά δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί, διότι κατά τα ειωθότα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος δεν εκλέγεται με συμμετοχή λαϊκών.

Γι' αυτό και πρέπει σύμφωνα με την σειρά των Προκατόχων μας να προβληθεί ο έχων τα πρεσβεία (δηλαδή ο ίδιος!) ή με διεξαγωγή ψηφοφορίας μεταξύ των Αρχιερέων.

Πρότεινε μάλιστα να απομακρυνθούν από τα γραφεία οι ιθύνοντες της ΠΘΕΟΚ. Αν τελικά θα πρέπει να ψηφίσουν Κλήρος και Λαός, τότε να ψηφίσουν και οι Μονές, και μάλιστα οι Γυναικείες, αφού οι γυναίκες ψηφίζουν και κοσμικούς άρχοντες. Επίσης και οι του Αγίου Όρους.

Τελικά όμως ετάχθη κατά της συμμετοχής Κλήρου και Λαού. Ο Σεβ. Διαυλείας Ακάκιος είπεν ότι η αξίωση των λαϊκών για συμμετοχή σε εκλογή Αρχιεπισκόπου είναι παράλογη.

Πρότεινε δε Αρχιεπίσκοπος να προτιμηθεί ο έχων τα πρεσβεία της αρχιερωσύνης Σεβ. Γαρδικίου, διευκρινίσας ότι ο ίδιος, ήτοι ο Διαυλείας, δεν δέχεται να εκλεγεί.

Από το υποστηριχθέν, αποκαλύφθηκε το γιατί και με ποιό σκεπτικό επιλέχθηκε να χειροτονηθεί μία ημέρα ενωρίτερα, προ του εψηφισμένου Μαγνησίας Χρυσοστόμου, ο απρόσμενα και βεβιασμένα τότε προβληθείς, παρά βεβαίως την θέλησή του, Γαρδικίου Αυξέντιος!...

Ο Σεβ. Σαλαμίνος Γερόντιος επανέλαβε τα αυτά, κακίσας την συμπεριφορά των λαϊκών της ΠΘΕΟΚ, διαφαινόταν η προσπάθειά τους να περιορίσουν την δράση και επιρροή της και ήταν φυσικά

ενήμεροι για την συμπάθειά της έναντι του κατά γενικήν ομολογίαν φίλων και εχθρών επιφανεστέρου και ικανοτέρου κατά πάντα από τους Αρχιερείς Μαγνησίας Χρυσοστόμου.

Ένα τέτοιο όμως ενδεχόμενο αναδείξεώς του στην Πρωθιεραρχία με την αναμενόμενη προφανή υποστήριξή του από Κλήρο και Λαό, όπου και έχαιρε αμερίστου αποδοχής και δημοτικότητος, είναι φανερόν ότι δεν ήταν επιθυμητό από τους λοιπούς τρεις Αρχιερείς.

Επιστρέφοντας στα της Συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου της 3.12.1963, ο Σεβ. Μαγνησίας Χρυσόστομος δευτερολόγησε, επαναλαμβάνοντας ότι η γνώμη του είναι αμετάθετη και δεν θα συμμετάσχει σε ψήφιση Αρχιεπισκόπου, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι ακόμη και αν επρόκειτο να ψηφίσουν αυτόν τον ίδιον (που γνώριζε φυσικά ότι δεν ισχύει), δεν θα δεχόταν να αναλάβει την τιμήν.

Επιχειρηματολογώντας τόνισε ότι κατά την περίσταση εκείνη ο νέος Αρχιεπίσκοπος ήταν ανάγκη να περιβάλλεται με όσο το δυνατόν περισσότερη εκτίμηση και συμπάθεια, εφ' όσον μόνον διά του τρόπου τούτου η προσωπικότητά του θα έχαιρε απεριορίστου αγάπης και σεβασμού και οι εντολές του θα εύρισκαν ευρεία απήχηση στην συνείδηση του λαού μας. 

Έναντι δε των υπεναντίων θα ενέπνεε την ανάλογη επιβλητικότητα. Εξ άλλου, θεώρησε ότι δεν είναι επαρκής ο αριθμός τεσσάρων Αρχιερέων για ένα τόσο σοβαρό εγχείρημα, ερήμην της γνώμης του ευσεβούς Κλήρου και Λαού, οι οποίοι θα ηδύναντο εκ των υστέρων να αμφισβητήσουν αυτήν.

Όσο για την συμμετοχή Μοναζουσών, τούτο είναι άηθες και δεν ακούσθηκε ποτέ. Οι του Αγίου Όρους, ως περιοχή εξωκλιματική, αφού εκεί δεν μνημονεύεται ο Αρχιεπίσκοπος ημών, δεν δικαιούνται ψήφου, αν όμως τελικά αποφασισθεί η συμμετοχή των Ζηλωτών Πατέρων, δεν θα αντιτασσόταν.

Ως προς τους λαϊκούς της ΠΘΕΟΚ έκανε σύσταση για πατρική ανοχή, διότι συν τοις άλλοις εκείνοι ήταν αιρετοί, ενώ οι Αρχιερείς είναι ισόβιοι. Ο Σεβ. Διαυλείας Ακάκιος είπε ότι ναι μεν κάποιες τοπικές Εκκλησίες,

όπως η της Κύπρου, προβλέπουν συμμετοχή λαϊκών, αλλά τούτο είναι αντικανονικό, προτείνας η εκλογή να διεξαχθεί άψογα από τους Αρχιερείς, οι δε λαϊκοί στις εκλογές των διοικήσεών τους δεν ενήργησαν αδιάβλητα.

Οι Σεβ. Γαρδικίου και Σαλαμίνος συμφώνησαν για την εκλογή υπό μόνων των Αρχιερέων, χωρίς συμμετοχή άλλων για την αποφυγή φατριασμών, οι οποίοι είναι υπαίτιοι πνευματικής και ψυχικής βλάβης.

Ο Σεβ. Μαγνησίας τόνισε τότε προφητικά, ότι θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο, καθ' ην στιγμήν μεταξύ των τεσσάρων Επισκόπων, του ενός ως υποψηφίου και άρα μη λαμβανομένου υπ' όψιν και του ετέρου (δηλ. του εαυτού του) απέχοντας της εκλογής,

με δύο ουσιαστικά μόνον ψηφοφόρους Αρχιερείς [και μάλιστα του ενός εξ αυτών ήδη εκδηλώσαντος την ψήφο του(!)], τούτο είναι που θα αποτελέσει αιτία μεγάλης ταραχής στους κόλπους της Εκκλησίας μας [και τότε και στο εξής]!...

Οπότε, ένεκα ασυμφωνίας και παρελθούσης της ώρας, αποφασίσθηκε να λυθεί η Συνεδρίαση και να επαναληφθεί η συζήτηση του θέματος την 7η Δεκεμβρίου 1963 58.

Γίνεται αντιληπτό νομίζουμε, ότι η στιγμή ήταν όντως καθοριστική, διότι εν πολλοίς θα έκρινε αυτό τούτο το μέλλον της Εκκλησίας μας. Ήδη στις χειροτονίες του Μαϊου του 1962 δεν τηρήθηκαν τα αναμενόμενα και υπήρξε ανατροπή, λόγω επιβολής των απόψεων μιας φωνασκούσης μειοψηφίας 59. 

Τούτο απετέλεσε απαρχή μεγάλης ανησυχίας για το μέλλον και θα έπρεπε να υπάρξει τρόπος να τεθεί φραγμός στην διάθεση κάποιων για αυθαιρεσίες.

Εκείνη η περίπτωση προξένησε μεν χαρά και ανακούφιση για την χειροτονία νέων Αρχιερέων, αλλά ουσιαστικά επέφερε και αναστάτωση σε μεγάλη μερίδα Κλήρου και Λαού και επήλθε δυσαρέσκεια, ψυχρότητα και έλλειψη εμπιστοσύνης έναντι κάποιου ή κάποιων προσώπων, τα οποία θεωρήθηκαν υπαίτιοι.

Η ισορροπία κράτησε τότε μετά βίας, λόγω και του σεβασμού έναντι του Γέροντος Σεβ. Ταλαντίου Ακακίου. Μετά όμως την Κοίμησή του, χρειαζόταν ιδιαίτερα προσεκτικές και διακριτικές ενέργειες, για την διατήρηση της εκκλησιαστικής συνοχής και ενότητος,

αλλά αυτό που κυρίως έπρεπε να υπολογισθεί διορατικώς ήταν η εξασφάλιση ομαλής και ευλογημένης συνέχειας, η οποία να επούλωνε τα προκληθέντα τραύματα και να έδιδε την δυνατότητα

της όσο το δυνατόν πιο ευρείας και αντιπροσωπευτικής συμμετοχής και συνυπευθυνότητος για το μέλλον, ώστε να απέτρεπε κάθε πιθανή διάθεση για βλαπτικές ενέργειες.

Όμως αυτό το διέβλεπε μόνον ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, ενώ οι λοιποί τρεις Αρχιερείς είχαν ήδη λάβει τις αποφάσεις τους και προχώρησαν όπως νόμιζαν καλύτερα, μη υπεισερχόμενοι προφανώς σε τέτοιου είδους σκέψεις και ανησυχίες.

Γι' αυτό και προέβησαν μόνοι τους στην προκαθορισθείσα εκλογή Αρχιεπισκόπου την 7η Δεκεμβρίου 1963, ενώ ο Σεβ. Μαγνησίας Χρυσόστομος απείχε μη συμφωνήσας προς τούτο.

54. Βλ. ΦΟ, αρ. φ. 433/9.12.1963 (έκτακτος έκδοσις), σελ. 2. <<Ο Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. της Ελλάδος κυρός Ακάκιος μετέστη προς τον Κύριον>>. Ο Σεβ. Μαγνησίας Χρυσόστομος την ημέρα εκείνη λειτούργησε στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου στην Αίγινα, όπου θα είχε δει και πάλι τον Όσιο Γέροντα Ιεώνυμο, όταν ελήφθη το τηλεγράφημα με το δυσάρεστο νέο ώστε να σπεύσει να παραστεί (μαρτυρία αδ. Παναγιώτου Τόγια στον γράφοντα τον Οκτώβριο του 2019 στην Αίγινα).

55. Βλ. ΦΟ, αρ. φ. 433/9.12.1963 (έκτακτος έκδοσις), σελ. 3-7: <<Ο εκφωνηθείς επικήδειος>>. Ο μεταστάς Ιεράρχης, ο οποίος ήταν και ο Πνευματικός Πατέρας του Βιογραφουμένου μας, γεννήθηκε το 1888 στην Δεσφίνα Φωκίδος. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, το 1904, μετέβη στο Άγιον Όρος, στην Ιβηρική Σκήτη του Τ. Προδρόμου, όπου επιδόθηκε στην Αγιογραφία. Το 1907 εκάρη Μοναχός. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1914 και Ιερομόναχος το 1917. Το Μέγα Σχήμα έλαβε το 1920 και επίσης χειροτονήθηκε Πνευματικός ένεκα της αρετής του. Το 1929 εξήλθε του Αγίου Όρους με Ζηλωτές Πατέρες για να συμμετάσχει στον ιερό Αγώνα του Πατρίου Ημερολογίου, κοπιάσας υπέρμετρα και υποστάς πολλές κακουχίες. Το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου έλαβε το 1936. Το 1939 ίδρυσε την Ιερά Γυναικεία Μονή του Αγίου Νικολάου στην Παιανία Αττικής. Διετέλεσε Πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής των ετών 1955-1960, οπότε και χειροτονήθηκε Επίσκοπος.

56. Βλ. Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, Ημεροδείκτης του Πατρίου Εορτολογίου 2003 (Αφιερωμένος εις τον αοίδιμον Πρωθιεράρχην Επίσκοπον Ταλαντίου κυρόν Ακάκιον), σελ. 14-19. Στον βίο και τους αγώνες του μεταστάντος ανεφέρθη και ο Σεβ. Διαυλείας Ακάκιος, ανεψιός και πνευματικό του τέκνο, μέσω του κειμένου του: <<Ο Γίγας της Ορθοδοξίας>>, (ΦΟ, αρ. φ. 434-435/13.1.1964, σελ. 5-6).

57. Βλ. ΦΟ, αρ. φ. 433/9.12.1963 (έκτακτος έκδοσις), σελ. 2.

58. Αρχείον Χρυσοστόμου Νασλίμη.

59. Ο καίτοι εψηφισμένος, αλλά αδικηθείς και παραγκωνισθείς τότε Αρχιμ. Χρυσόστομος Κιούσης, χαρακτήρισε το γεγονός εκείνο ως καθοριστικό για την αλλαγή της ιστορίας του τιμίου Αγώνος μας'  ότι δηλαδή, ευταξία πλέον, ο σεβασμός στους Ιερούς Κανόνες, το γόητρο του Αγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, που συνέθεταν εικόνα αγιότητος και αίγλης, περιφρονήθηκαν'  ώστε έκτοκτε να επικρατήσουν κάθε είδους αρνητικά φαινόμενα, προς υποβιβασμόν και καταπλήγωσιν της Μαρτυρικής Εκκλησίας μας (βλ. <<Τα Απομνημονεύματά μου>>, σελ. 21). Απαισιόδοξες σκέψεις και παράπονα πρέπει να είχε εκφράσει ήδη από τότε, όπως φαίνεται από την προς αυτόν (π. Χρ. Κιούση) απάντηση του Αρχ/που Λεοντίου εκ Σαντιάγο Χιλής της 7/20.7.1962. Ο Σεβ. Λεόντιος προσπάθησε πατρικώς να τον βοηθήσει να επανεύρει την ψυχική ειρήνη του, θυμίζοντας την πνευματική ωριμότητα που απαιτεί το επισκοπικό αξίωμα, και ότι αν εμποδίσθηκε τότε, τον Μάϊο του 1962, να τον χειροτονήσει, όπως σκόπευε, συνέβη λόγω περιστατικών και όχι λόγω ανθρώπων. Όμως, εφ' όσον εργασθεί με τους Επισκόπους υπέρ Χριστού και Εκκλησίας <<ο Κύριος ημών θα σας ανυψώση όταν θα έλθη η ώρα σας>>, τον εβεβαίωνε (Αρχείον Χρυσοστόμου Κιούση).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικές αναρτήσεις από τον Β' Τόμο του βιβλίου

<<ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910 - 1973)

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ Πίστεως>>,

που συνέγραψε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Έκδοση ''Γενικού Ταμείου Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος>>,

σελ. 308-314, Αθήνα 2020.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΥΓΙΗΣ;

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

 της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΕΞ ΗΜΙΣΕΙΑΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑ

...<<οι βαρείς λύκοι>> που λυμαίνονται την Εκκλησίαν του Χριστού, πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι, δεν ανησυχούν καθόλου 

από τις διάφορες κατ' αυτών διαμαρτυρίες, αφού συνεχίζεται η κοινωνία και υπαγωγή των διαμαρτυρομένων μαζί τους. 

Και τούτο διότι το Σάββατον μπορεί να γράφουν άρθρο κατά του επισκόπου τους, ή ο επίσκοπος κατά του πατριάρχου,

την Κυριακή όμως θα ψάλλουν την φήμη τους, ως <<ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας>>...!

Το σημερινό δράμα της Ορθοδοξίας δεν οφείλεται τόσον στους κακοδόξους επισκόπους της, όσον στην πλειονότητα των κληρικών, μοναχών και λαϊκών της που ανέχονται σιωπηρώς τα τελούμενα.

Δεκαετίες τώρα, από την εποχή του Αθηναγόρα, διαπιστώνουν την προδοσίαν, απειλούν θεατρικώς τους προδίδοντας και τελικώς τους ακολουθούν διά <<το καλόν της ειρήνης και αγάπης>>!...

Νομίζουν ότι είναι αρκετή μια έγγραφη και δειλή και αυτή σπανίως και από ελαχίστους γινομένη-  διαμαρτυρία. Κατόπιν τους είναι αρκετό και ευχάριστο ν' ασχοληθούν με πανηγύρεις και θυρανοίξια... προς το συμφέρον των ψυχών...

Την εν λόγοις μόνον αγωνιστικότητα ψέγων ο μέγας ομολογητής Μελέτιος γράφει: <<Ουκ εστί τις θεοφιλής, έως ενός ουκ έστι./Πάντες ομού σφαδάζουσι κατά της αληθείας./Ει δε τις έστιν ευσεβής, αλλά τη γλώσση μόνη./Εν λόγοις μόνοις ευσεβεί, ταίς πράξεσιν προσπταίων. Αλλ' ο Θεός ως που φησιν, Βασίλειος ο μέγας,/Ουδένα πάντως ευσεβείν εξ ημισείας θέλει>>...

Μερικοί μάλιστα για να δείξουν την έντονη δραστηριότητά τους δημοσιογραφούν κατά των Παλαιοημερολογιτών και Ζηλωτών, που με τον <<φανατισμό τους σχίζουν την Εκκλησίαν και σκανδαλίζουν τους πιστούς>>, καίτοι η Ιερά Παράδοσις διδάσκει το αντίθετον! (Βλ. 15ον Κανόνα της ΑΒ' Συνόδου).

Ιδιαιτέρως οι επίσκοποι, ενώ σιωπούν, όταν καθημερινώς τους προκαλή ο χορός των κακοδόξων συναδέλφων τους, η Μασονία και οι ποικίλοι αδιάφοροι και άπιστοι, γίνονται λαλίστατοι, όταν πρόκειται να ελέγξουν και καταδικάσουν, όσους τολμήσουν ν' αγωνισθούν διά την πίστη τους...

Τους ανωτέρω επισκόπους ακολουθούν δυστυχώς οι λόγιοι του Μοναχισμού, οι καθηγηταί της Θεολογίας και αι θρησκευτικαί οργανώσεις, <<δόξαν παρ' αλλήλων λαμβάνοντες>> και της δόξης του Θεού στερούμενοι...

Και ενώ ο εσμός των αιρετικών σαρώνει τα μέτωπα της Ορθοδοξίας, αυτοί είναι πάντοτε διαθέσιμοι για φιέστες και ταξίδια στις συναγωγές των πονηρευομένων και εχθρών του Θεού, αδιαφορούντες για τον σκανδαλισμό των πιστών και την προσβολήν των αγίων που μαρτύρησαν για την πίστη, που αυτοί σήμερα αφήνουν ανυπεράσπιστη...

Εν τω μεταξύ <<οι βαρείς λύκοι>> που λυμαίνονται την Εκκλησίαν του Χριστού, πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι, δεν ανησυχούν καθόλου από τις διάφορες κατ' αυτών διαμαρτυρίες, αφού συνεχίζεται η κοινωνία και υπαγωγή των διαμαρτυρομένων μαζί τους.

Και τούτο διότι το Σάββατον μπορεί να γράφουν άρθρο κατά του επισκόπου τους, ή ο επίσκοπος κατά του πατριάρχου, την Κυριακή όμως θα ψάλλουν την φήμη τους, ως <<ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας>>... 

Έτσι ο λαός παραμένει στο σκότος της αγνοίας, αφού όλοι κοινωνούν μεταξύ τους και ουδείς ο διά πράξεως ενιστάμενος. Για όλα αυτά και τις ψυχές που χάνονται εξ αιτίας των θα ζητηθή λόγος από τον Χριστόν την ημέρα εκείνη, διότι και τις παραβάσεις εγνώριζαν, και τον πατερικόν λόγον που προτρέπει εις διακοπήν κοινωνίας δεν αγνοούσαν'  απλώς αδιαφορούσαν!...

Αδιαφορούσαν όμως και για μία άλλη αιτία: Διότι αυτοί που τους ήλεγχαν ήσαν... παλαιοημερολογίται και συνεπώς απορριπτέοι και οι ίδιοι και αι συμβουλαί των...

Είναι γνωστόν ότι ο Απ. Παύλος αναφερόμενος στους Εβραίους γράφει, ότι όταν διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη ένα <<ένα κάλυμμα>> <<επί την καρδίαν αυτών κείται>>, που δεν τους επιτρέπει να εννοήσουν τις Γραφές και δεχθούν τον Χριστόν.

Αυτό το <<κάλυμμα>> θα φύγη μόνον όταν ο Ισραήλ επιστρέψη προς Κύριον. Δυστυχώς το αυτό συμβαίνει σήμερα και με τους λεγόμενους <<συντηρητικούς>> κληρικούς, Μοναχούς και λαϊκούς.

Καίτοι μελετούν τους ιερούς Κανόνας και τους αγίους Πατέρας, αδυνατούν να εφαρμόσουν την διδαχήν τους για τους εξής λόγους:

1. Διότι είναι προκατειλημμένοι και δεν παραδέχονται ότι οι Παλαιοημερολογίται έχουν δίκηο που ενίστανται τόσα χρόνια στην αίρεση, και συνεπώς αυτοί είναι πολύ καθυστερημένοι, όσον αφορά το καθήκον της ομολογίας!

2. Διότι απουσιάζει το πνεύμα της θυσίας και αυταπαρνήσεως, βάσει του οποίου και μόνον επιτυγχάνεται η ομολογία.

3. Διότι εις πολλούς εξ αυτών έχουν επιδράσει αι θρησκευτικαί οργανώσεις, αι οποίαι, ως γνωστόν, ουδέποτε είπαν όχι στην αίρεσιν.

4. Διότι το πνεύμα του αιώνος τούτου, πνεύμα φιλαυτίας και εφησυχασμού, έχει παραλύσει τις δυνάμεις της ψυχής των, αφού εξ αρχής δεν αντιμετώπισαν το θέμα αγνώς, αλλά με υπολογισμούς.

Όταν ξεπεράσουν τα εμπόδια αυτά, τότε το <<κάλυμμα>> που τους κρατά σε κοινωνία με την αίρεση, θα σηκωθή, και θα δουν την τραγική τους θέση. Πολλοί εξ αυτών δικαιολογούνται ότι δεν δύνανται να συνεργασθούν με τους διηρημένους παλαιοημερολογίτας.

Και ποίος τους εμποδίζει ν' αγωνισθούν χωρίς να συνεργασθούν μαζί τους; Ας εφαρμόσουν τους ιερούς Κανόνας και την σχετικήν πατερικήν διδασκαλίαν και αυτά θα τους διδάξουν και τα υπόλοιπα που θα πρέπει να πράξουν.

Όσο καθυστερούν τόσο το χειρότερο γι' αυτούς, διότι καθημερινώς χάνονται ψυχές που τους ακολουθούν, επειδή πιστεύουν ότι ορθοδοξούν. Για όλες τις ψυχές αυτές θα δώσουν λόγον στον Θεόν, διότι η στάσις τους αυτή τους καθιστά συνηπευθύνους με τους κήρυκας της αιρέσεως, και σύμφωνα με τον 25ο Κανόνα της εν Αγκύρα Συνόδου, υπόκεινται εις το αυτό επιτίμιον με αυτούς!

Ας μη επαναπαύονται, επίσης, στην σκέψη ότι αν διακόψουν το μνημόσυνον θα σταματήση η διακονία και προσφορά τους προς τους πιστούς, λόγω καθαιρέσεως κ.λπ.

Τότε θα έχουν προσφέρει το μέγιστον και κάλλιστον στο ποίμνιό τους και την ψυχήν τους, αφού θα έχουν κακοπαθήσει, προκειμένου να μάθη εκείνο την αλήθειαν.

Ο άγιος Μελέτιος είναι επί του προκειμένου σαφέστατος: Του καταγγέλλειν άπασι θεσμούς Ευαγγελίων/Και του διδάσκειν λογικώς τας προσταγάς του κτίστου./Το περικλείεσθαι φρουραίς υπέρ της ωαληθείας,/Και το δεσμοίς προσομιλείν υπέρ αυτής παντίοις (ρυδ').

Είχαμε τελειώσει το παρόν άρθρο, όταν μετ' εκπλήξεως διαβάσαμε στον <<Ορθόδοξο Τύπον>> της 9ης Ιουνίου άρθρον υπό τον τίτλον: <<Βαίνομεν ολοταχώς προς προδοσίαν της πίστεως>>! Εις αυτό μεταξύ των άλλων γράφονται και τα εξής σημαντικά:

<<Η Ιεραρχία της Ελλάδος έχει πλέον μεγάλας ευθύνας. Το ίδιον και ο πιστός λαός, ο οποίος οφείλει εις την συνείδησίν του να διαγράψη τους Επισκόπους- και να τους αποδοκιμάση.

Ο δε Ιερός Κλήρος να παύση το μνημόσυνον όλων των Επισκόπων των συμπλεόντων με τας Προτεσταντικάς αιρετικάς κοινότητητας και το <<Κράτος του Βατικανού>>, που <<εβαπτίσθησαν>> υπό της Διοικούσης Ορθοδόξου Εκκλησίας <<Εκκλησίαι>> και <<Ομολογίαι>> (σ. 6).

Τα ανωτέρω έπρεπε να είχαν γραφεί προ δεκαετιών, εάν ο Ο.Τ. υπηρετούσε ακραιφνώς την Ορθοδοξίαν. Παρόμοιον κείμενον προς το του Ο.Τ. είχε γράψει ήδη από το 1964 το Άγιον Όρος με τίτλον:

<<Προκήρυξις Αγιορειτών Πατέρων προς τον Ελληνικόν Λαόν>>, υπογραφόμενον υπό Καθηγουμένων, Ιερομονάχων και Μοναχών, όπου μεταξύ των άλλων ετονίζετο:

<<Εάν οι Καθολικοί και λοιποί αιρετικοί θέλουν να επιστρέψουν εις την Ορθοδοξίαν, να έλθουν αυτοί προσπίπτοντες και ζητούντες το έλεος, ασπαζόμενοι εις το ακέραιον τα δόγματα και Παραδόσεις της αμωμήτου Ορθοδόξου ημών πίστεως, και όχι να τρέχωμεν ημείς οι Ορθόδοξοι προς τους αιρετικούς.

Ποιούμεν έκκλησιν προν τον Οικουμενικόν ημών Πατριάρχην να παύση εξακολουθών τας φιλενωτικάς του ενεργείας, καθ' όσον, εάν συνεχίση, θ' αποκηρύξωμεν και αυτόν>>.

Και όμως οι ανωτέρω, όχι μόνον δεν ετήρησαν την απειλήν τους, αλλά μετ' ολίγον άρχισαν να διώκουν όσους ηθέλησαν να εφαρμόσουν τα της Προκηρύξεώς των!...

Σήμερα δε ο διωγμός αυτός έχει κορυφωθή στον Άγιον Όρος, με τα γνωστά γεγονότα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου κ.λπ. Γιατί τα γράφομε αυτά; Διότι έχομε χάσει την εμπιστοσύνη μας πια στα λόγια. Θέλομε πράξεις για να πιστέψωμεν.

Ήδη στο ίδιο φύλλο ο Ο.Τ. συγχαίρει τον πατριάρχην Βαρθολομαίον, διότι έκαμε <<σαφεστάτη ορθόδοξον δήλωσιν επί του θέματος του Οικουμενισμού>>!!!

Συνεπώς οι διευθύνοντες τον Ο.Τ., ή τυγχάνουν ανίκανοι διά ένα τέτοιο διακόνημα, ή αποτελούν κουκλάκια στα χέρια αοράτων διευθυντών... Άλλη εξήγησιν δεν ευρίσκομεν. Θα αναμείνωμεν λοιπόν να δούμε:

Α. Εάν θα τηρήσουν τα γραφόμενά τους; Β. Τί ανταπόκρισιν θα έχη το κείμενό τους στο ιερατείον και τους επισκόπους; Πιστεύομεν ότι ουδείς θα συγκινηθή, αλλά μάλλον θα δικαιολογήσουν την απραξίαν τους με λόγια, λόγια που κανένα δεν θα πληροφορούν...

Ευχόμεθα εκ καρδίας να διαψευσθώμεν.

Ιανουάριος 2006

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Ιερομονάχου - Θεολόγου 

π. Θεοδωρήτου Μαύρου

''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',

<<Άρθρα και σχόλια αναφερόμενα εις την αίρεσιν του Οικουμενισμού,

τον Σιωνισμόν και την εσχατολογίαν>>.

σελίδες 88 - 94,

 Αθήνα 2007.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος