28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940

Στην 1η γραμμή του μετώπου, στα χωριά των ελληνοαλβανικών συνόρων, το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου, αλλά και τις επόμενες ημέρες, γράφτηκαν ανθρώπινες ιστορίες. Ιστορίες πατριωτισμού, θάρρους, ομηρίας, απώλειας αμάχων.

Τα βιώματα των πρωταγωνιστών, κατέγραψαν ή αναζήτησαν μέσα από μαρτυρίες, συντοπίτες τους προκειμένου, αυτή η ιστορική μνήμη να κρατηθεί ζωντανή από γενιά σε γενιά. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον εκπαιδευτικό και συγγραφέας Στέφανο Κωλέττα, αλλά και τον επίσης εκπαιδευτικό Νίκο Θεοδοσίου, για να μεταφέρουν κάποιες άγνωστες, για πολλούς, μαρτυρίες ανθρώπων, ιστορίες που γράφτηκαν στα χωριά των συνόρων το Έπος του 1940.

Μια ηπειρώτισσα Μάνα Ο Στέφανος Κωλέττας από την Κάτω Λαψίστα, εξιστορεί την λαχτάρα, την ηρωική προσπάθεια μιας μάνας, να συναντήσει τα παιδιά της στο μέτωπο: Η Ρίτα Τζιάλλα, ήταν από την Άνω Λαψίστα.

Ο πόλεμος την βρήκε με δύο γιούς στο μέτωπο. Έγινε επιστράτευση, κατατάχτηκαν και αναχώρησαν, όπως όλοι οι έφεδροι της εποχής εκείνης, που η πατρίδα τους κάλεσε στα όπλα. Ο στρατός μας είχε ήδη, τις πρώτες νίκες εναντίον των Ιταλών εισβολέων και προήλαυνε μέσα στην Αλβανία. Οι γυναίκες των ορεινών χωριών της Ηπείρου, όσο και όπως μπορούσαν μετέφεραν τρόφιμα, ρουχισμό και πολεμοφόδια στους στρατιώτες του μετώπου.

Η Ρίτα ήταν ανήσυχη. Μάθαινε για τις νίκες του ελληνικού στρατού, όμως δεν κατάφερνε να έχει κάποια πληροφορία για τα δύο παιδιά της. Η καρδιά της μάνας φτερούγιζε από την αγωνία. Πήρε την απόφαση να πάει στο μέτωπο. Θα ξεκινούσε από το χωριό της. την Άνω Λαψίστα. με τα πόδια. Θα πήγαινε ολομόναχη να βρει και να δει από κοντά τα παιδιά της.

Ήταν το μοναδικό πλέον που σκεφτόταν. Τίποτα δεν την τρόμαζε. Η λαχτάρα της μάνας για τα παιδιά της, έσβηνε οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα. Ετοίμασε λοιπόν ένα δέμα με μάλλινες φανέλες, κάλτσες και ό,τι άλλο χρήσιμό και απολύτως αναγκαίο μπορούσε να πάρει μαζί της. Γέμισε μία υφαντή τσάντα, έναν τροβά, με νερό, ψωμί, ελιές, τυρί και πίτες.

Ξεκίνησε αμέσως μετά για το μέτωπο. «Η ιστορία μοιάζει απίστευτη, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή…» λέει ο κ. Κωλέττας και συνεχίζει: Περπάτησε μερόνυχτα, χωρίς κούραση, χωρίς να χάσει το κουράγιο της. Ο στόχος της ήταν ιερός.

Μέσα από παράδρομους και μονοπάτια, προσπάθησε να αξιοποιήσει όλες τις πληροφορίες που έπαιρνε ρωτώντας στο δρόμο, για το που βρίσκεται η μονάδα που υπηρετούσαν τα παιδιά της. Τελικά τα κατάφερε. έφτασε στη μονάδα, είδε τους γιους της, τους φίλεψε τα τρόφιμα και ο λοχαγός της έδωσε συγχαρητήρια. Μετά με τα πόδια, πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το χωριό της την Άνω Λαψίστα.

Ο Νίκος Θεοδοσίου από το Δελβινάκι Πωγωνίου παραθέτει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ιστορικά γεγονότα που αφορούν το τόπο του και σκιαγραφούν τις ζοφερές ημέρες του πολέμου: Ο πρώτος μαθητής θύμα του πολέμου

Ακόμη και με γυμνό μάτι οι κάτοικοι στο Μαυρόπουλο, το Ζάβροχο, την Χρυσόδουλη, τα χωριά του Πωγωνίου πάνω από την γραμμή συνόρων, έβλεπαν όλες τις προηγούμενες ημέρες την συγκέντρωση ιταλικών στρατευμάτων στον κάμπο της Δερόπολης, στον ευθύ δρόμο μετά την Κακκαβιά.

Το ξημέρωμα της 28ης Οκτώβρη οι εισβολείς προσβάλουν τα φυλάκια στην Κακκαβιά, την Καστάνιανη, το Αργυροχώρι και τους Δρυμάδες. Σύμφωνα με το στρατιωτικό σχεδιασμό, οι ελληνικές δυνάμεις υποχωρούν και συγκεντρώνονται στο Χάνι Δελβινακίου αρχικά και στην συνέχεια στο Καλπάκι.

Ανατινάζονται οι γέφυρες του Γκόλα και των Αγίων, στον δρόμο Κακκαβιά -Καλπάκι. Οι εκρήξεις ακούγονταν σε όλα τα χωριά. Κάποιοι μαζί με τα ζώα τους, ακολουθούν τον ελληνικό στρατό. Οι περισσότεροι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Λίγα μόλις χιλιόμετρα από το φυλάκιο των Δρυμάδων στο Γυμνάσιο της Πωγωνιανής, βρίσκονταν 300 μαθητές, που ένιωθαν την ανάσα του εισβολέα. Μαζί με τους καθηγητές τους, ακολουθούν πορεία διαφυγής μέσα από δάση.

Τα ιταλικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν ανηλεώς την περιοχή. Μέσα από μονοπάτια, φτάνουν Δελβινάκι, κατόπιν Βήσσανη και στην συνέχεια Δολιανά. Όμως στα Δολιανά, βρέθηκαν σε ακόμη ένα βομβαρδισμό από τα ιταλικά αεροπλάνα. Εκεί σκοτώθηκε ο μαθητής Βλαστός από τα Σουδενά Ζαγορίου. Είναι το πρώτο θύμα μαθητής εκείνου του πολέμου.

Την ίδια μέρα, κάποιοι άμαχοι πήγαν να κρυφτούν στην σπηλιά της «Βέργως» στο Περιστέρι. Οι Ιταλοί θεώρησαν πως είναι έλληνες στρατιώτες και τους εκτέλεσαν. Ήταν οι πρώτοι άμαχοι θύματα του πολέμου.

Όμηροι των Ιταλών Κατά την υποχώρηση των Ιταλών συνελήφθησαν ως όμηροι πολλοί κάτοικοι των χωριών του ακριτικού Πωγωνίου, κυρίως από το Μαυρόπουλο, το Ζάβροχο, το Αργυροχώρι, το Ορεινό-Ξηρόβαλτο, Ποντικάτες και Γεροπλάτανο. Υπολογίζεται, πως περίπου 500 Πωγωνήσιοι, συνελήφθησαν ως όμηροι και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία και την Αλβανία.

Οι ηττημένοι εισβολείς, κατά την υποχώρηση τους, ξεχύθηκαν στα χωράφια, στα δάση, πήραν κόσμο, ακόμη μέσα από τα σπίτια τους. Κάποιοι δεν πρόλαβαν να φορέσουν ούτε τα παπούτσια τους. Πεινασμένοι, βρεγμένοι και εξαντλημένοι έφτασαν με τα πόδια στο εσωτερικό της Αλβανίας. Η αποδιοργάνωση του ηττημένου ιταλικού Στρατού, έδωσε την ευκαιρία, κυρίως, σε άνδρες, να διαφύγουν μέσα από τα βουνά και να επιστρέψουν στα χωριά τους.

Οι Ιταλοί είχαν σκοπό να τους ανταλλάξουν τους ομήρους-πολίτες, με αιχμαλώτους στρατιώτες, όπως και έγινε, 5 μήνες αργότερα. Η επιστροφή των Ελλήνων ομήρων, έγινε μέσω Γιουγκοσλαβίας, από όπου σιδηροδρομικώς έφτασαν στη Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη χωρίστηκαν σε ομάδες και επέλεξαν ο δρόμος της επιστροφής να είναι μέσα από τα βουνά για να αποφύγουν τους Γερμανούς.

Ο πατριώτης αυτοκινητιστής από το Δελβινάκι Ο αυτοκινητιστής Κώστας Τσέλιος από το 1920 έως το 1940 έκανε το δρομολόγιο Ιωάννινα- Αργυρόκαστρο. Επιπλέον μετέφερε το γενικό ταχυδρομείο Ελλάδας -Αλβανίας.

Στον πόλεμο έχασε 7 αυτοκίνητα. Η ανιδιοτέλεια του και ο πατριωτισμός του προκαλούν μεγάλο θαυμασμό. Σε κάθε δρομολόγια στην Αλβανία, ειδικά την περίοδο που κατελήφθη από τους Ιταλούς, φρόντιζε να μάθει εκείνες τις πληροφορίες που θα ήταν χρήσιμες για την πατρίδα του.

Η σπουδαιότερη πληροφορία που προσέφερε ήταν, ότι οι Ιταλό ετοίμαζαν προβοκάτσια, δολιοφθορά, σε δική τους μονάδα μέσα στην Αλβανία, για να ενοχοποιήσουν τους Έλληνες και να δοθεί η αφορμή για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε αρχικά προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 1940.

Με τις πληροφορίες του Κώστα Τσέλιου συνελήφθη ο συνεργάτης των Ιταλών, κατασχέθηκε εκρηκτικό υλικό με τις ενδείξεις ελληνικής προέλευσης που θα ενοχοποιούσε την Ελλάδα. Έτσι η ιταλική επίθεση αναβλήθηκε για τον Οκτώβριο δίνοντας την ευκαιρία στην Ελλάδα να ολοκληρώσει την πολεμικής προετοιμασία.

Για τον έλληνα πατριώτη, το Γενικό Επιτελείο Στρατού, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Τόσον προ της καταλήψεως της Αλβανίας υπό των Ιταλών όσο και αρκετόν καιρό μετά αυτήν, προσέφερεν εις τον στρατόν πολύτιμας υπηρεσίας εκμεταλευθείσας επιμελώς υπό του το Γενικού Επιτελείου και της 8ης Μεραρχίας. Ούτος ουδέποτε εζήτησε να λάβει ουδεμίαν εκ των νόμιμων υλικών αμοιβών ως εδικαιούτο». *Εκ του ειδησεογραφικού Πρακτορείου <<ΑΠΕ-ΜΠΕ>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΟΤΣΗ: ΑΓΙΟΣ ΤΥΧΩΝ Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ (ΜΕΡΟΣ 5ον)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση «Άγιος Τύχων ο Μαρτυρικός Πατριάρχης»,
Αθήνα 2014, σελ. 53-58.
<<Η επανάσταση και οι πολιτικές ταραχές του 1917 βρήκαν την Εκκλησία στο στάδιο της προετοιμασίας για την επαναφορά της πατριαρχίας, προκειμένου ν' ανακτήσει την αυτοτέλειά της. Έτσι συνήλθε μια μεγάλη Σύνοδος που αποφάσισε τελικά την επαναφορά της πατριαρχίας και στη συνέχεια εξέλεξε τον Τύχωνα πατριάρχη. Το να βρεθεί κανείς ποιμενάρχης σε μια τέτοια περίοδο ταραχών και διωγμών ισοδυναμεί με μαρτύριο.
Οι μπολσεβίκοι προχωρούσαν διαρκώς σε τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον της Εκκλησίας. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους, επινόησαν αυθαίρετα το επιχείρημα πως η Εκκλησία στο σύνολό της δεν ήταν παρά μια αντεπαναστατική οργάνωση, που έπρεπε να εξαλειφθεί από προσώπου γης. Οι ίδιοι έκλεισαν ή ανατίναξαν τις περισσότερες εκκλησίες, σφράγισαν μοναστήρια, δήμευσαν την εκκλησιαστική περιουσία, ενώ οι κληρικοί κι οι μοναχοί πήραν το δρόμο της εξουσίας, της φυλακής, των βασανισμών και του μαρτυρίου.
Η Εκκλησία τα χρόνια αυτά έζησε ένα νέο μαρτυρολόγιο. Η θέση του πατριάρχη ήταν πολύ δύσκολη. Από τη μια έπρεπε να υποστηρίξει την αυτοτέλεια και την ύπαρξη της Εκκλησίας κι από την άλλη να προστατέψει τους πιστούς, που αντιδρούσαν στις αντιεκκλησιαστικές και βίαιες ενέργειες του σοβιετικού κράτους, με αποτέλεσμα να γίνονται θύματα της αγριότητας και της βιαιότητας της νέας σοβιετικής κυβέρνησης.
Ο πατριάρχης προσπάθησε να συγκρατήσει τις αθεϊστικές δυνάμεις που ήθελαν να επιβάλουν μια κυριαρχία στερημένη από αρχές και αξίες, βασισμένη μόνο σε μια ιδεοληψία για δήθεν ισότητα και δικαιοσύνη, που τελικά εξελίχτηκε στην πλέον άδικη και τρομοκρατική καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος κι ελευθερίας, στο όνομα μιας <<απελευθερωμένης και δίκαιης ανθρωπότητας>>. Τα αποτελέσματα αυτής της τραγικής για την ανθρωπότητα απόπειρας ήταν ολέθρια, τραγικά!
Ο πατριάρχης αντιστάθηκε, αγωνίστηκε σθεναρά να πείσει τους κρατούντες να σεβαστούν τα ιερά και τα όσια που από αιώνες πολλούς σέβονταν και τιμούσαν οι Ρώσοι πιστοί. Προκειμένου να κατασιγάσει το μένος τους εναντίον κάθε ιερού και οσίου, ικανοποίησε πολλές φορές ορισμένες από τις απαιτήσεις του νέου καθεστώτος, όταν αυτές δεν ήταν ιδιαίτερα επιζήμιες για την Εκκλησία και τους πιστούς. Όταν όλ' αυτά δεν απέδωσαν, προχώρησε στον αυστηρό έλεγχό τους, με την ύστατη ελπίδα, ότι ίσως αυτό θα μπορούσε να καταλαγιάσει τον ανεξέλεγκτο επαναστατικό πυρετό τους. Όλα απέβησαν μάταια. Κι ο πατριάρχης βέβαια ακολούθησε την τύχη που είχαν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, δηλαδή το δρόμο του μαρτυρίου.
Η μεγάλη και μαρτυρική μορφή του ομολογητή πατριάρχη δεν έχει παρουσιαστεί ως σήμερα στο ελληνικό κοινό. Με την προτροπή και τη βοήθεια της ηγουμένης και των αδελφών της Ιεράς Μονής του αγίου Αλέξανδρου Νέφσκυ και της Παναγίας Νέο-Τίχβιβ, από το Αικατερίνμπουρκ της Ρωσίας, προχωρήσαμε στη σύνδεση και την έκδοση του βιβλίου αυτού, με την ελπίδα πως η ανάγνωσή του θα μας παρηγορήσει και θα μας στηρίξει, θα ενισχύσει τους πιστούς στον αγώνα τους, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες που διανύουμε σήμερα στην πατρίδα μας>>.
Πέτρος Μπότσης, Δεκέμβριος 2014.
(Απόσπασμα εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Ραγδαίες εξελίξεις

<<Στους ιεράρχες που του μετέφεραν την είδηση για την εκλογή του

ως πατριάρχη (του Αγίου Τύχωνος), στην εκκλησία που λειτουργούσε

εκείνη την ημέρα, ο Άγιος απάντησε με τα παρακάτω προφητικά λόγια:

<<Η ανακοίνωσή σας για την εκλογή μου ως Πατριάρχη αποτελεί

για μένα ρόλο κεφαλίδος βιβλίου, όπου είναι γραμμένο <<θρήνος και μέλος και ουαί>>

και την οποία έπρεπε να φάει ο προφήτης Ιεζεκιήλ (βλ. Ιεζ. β', 10 και γ', 1).

Τις μακρές συζητήσεις για την επανίδρυση του πατριαρχείου επέσπευσαν οι πολιτικές εξελίξεις. Για τη Ρωσία οι μέρες που ακολούθησαν ήταν τραγικές. Τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου στην Αγία Πετρούπολη οι μπολσεβίκοι, όπως ονομάζονταν από το 1903 τα μέλη του Κόμματος του Β. Λένιν, έκαναν πραξικόπημα και κατέλαβαν την κρατική εξουσία.

Την Προσωρινή Κυβέρνηση τη συλλάβανε οι ίδιοι. Μετά την Αγία Πετρούπολη ο επόμενος στόχος τους ήταν η Μόσχα. Αλλά εδώ οι μπολσεβίκοι συνάντησαν αντίσταση από το μέρος των αξιωματικών, Κοζάκων και φοιτητών, που έμειναν πιστοί στην Προσωρινή Κυβέρνηση.

Στις 28 Οκτωβρίου στην πόλη άρχισαν οι οδομαχίες. Οι μπολσεβίκοι κανονιοβολούσαν το Κρεμλίνο, που το υπεράσπιζαν οι νεαροί ευέλπιδες (οι μαθητές της Ανωτάτης Στρατιωτικής Σχολής, από την οποία αποφοιτούν αξιωματικοί του στρατού ξηράς).

Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από σκοτωμένους και τραυματισμένους. Για τις εργασίες της Συνόδου, κάθε μέρα μπορεί να ήταν κι η τελευταία. Τα μέλη της διακινδύνευαν τη ζωή τους κάθε φορά που πήγαιναν στις συνεδριάσεις.

Την Κυριακή, 29 Οκτωβρίου, ο άγιος Τύχων έπρεπε να λειτουργήσει στο Ναό του Σωτήρος Χριστού, αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει ως εκεί λόγω των πολλών πυροβολισμών. Μια οβίδα μάλιστα εξερράγη πολύ κοντά του και διέτρεξε θανάσιμο κίνδυνο.

Ένας άλλος ιεράρχης, ο Νέστωρ της Καμτσάτκας, προσπαθούσε να βοηθήσει τους τραυματισμένους στους δρόμους και να επιδέσει τις πληγές τους, αλλά τον συλλάβανε, τον ερεύνησαν και τον ανέκριναν.

Όπως μαρτυρούσε αργότερα ο μητροπολίτης Ευλόγιος Γεωργιέβσκι, <<αυτές τις αιματηρές μέρες στη Σύνοδο έγινε μεγάλη αλλαγή. Τα μικρά ανθρώπινα πάθη καλμάρησαν, η αποξένωση εξαλείφτηκε.

Η Σύνοδος άρχισε να μετατρέπεται σε πραγματική Εκκλησιαστική Σύνοδο, ενωμένη σε ένα σκοπό, που ήταν η ευημερία της Εκκλησίας. Το Πνεύμα του Θεού φύσηξε πάνω από τα μέλη της Συνόδου, τους παρηγόρησε και τους ειρήνευσε όλους>>.

Στις 28 Οκτωβρίου η Σύνοδος έλαβε την ιστορική απόφαση για την επανίδρυση του πατριαρχείου της Ρωσικής Εκκλησίας. Αποφάσισε να εκλεγούν αρχικά οι τρεις υποψήφιοι από τους επισκόπους, ιερείς και λαϊκούς, και μετά η εκλογή του Πατριάρχη να γίνει με κλήρο.

Την απόφαση να γίνει η εκλογή με κλήρο, την έλαβαν επειδή οι επίσκοποι θέλησαν να εμπιστευτούν αυτό το έργο στον Κύριο. Η 31η Οκτωβρίου του 1917 ήταν η μέρα που στο Τσάρσκοε Σέλο οι μπολσεβίκοι σκότωσαν τον πρώτο νεομάρτυρα, τον ιερέα Ιωάννη Κοτούρωφ (Kochurov), τον οποίο ο άγιος Τύχων γνώριζε από τα χρόνια που υπηρετούσαν μαζί στην Αμερική.

Την ίδια μέρα στη Μόσχα έγινε η ψηφοφορία για τους υποψήφιους. Οι τρεις που εκλέχτηκαν, ήταν οι εξής: οι μητροπολίτες Χαρκόβου Αντώνιος Χραποβίτσκι, του Νόβγκοροντ Αρσένιος Σταδνίτσκι και της Μόσχας Τύχων.

Ο λαός έλεγε για αυτούς: <<Εκλέχτηκαν ο πιο έξυπνος (Αντώνιος), ο πιο αυστηρός (Αρσένιος) και ο πιο αγαθός (Τύχων) από τους ιεράρχες της Εκκλησίας μας>>. Στις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν ολόκληρη τη Μόσχα.

Το Κρεμλίνο μετά από τακτικούς βομβαρδισμούς έπεσε στα χέρια τους. Οι μπολσεβίκοι άρχισαν να τουφεκίζουν τους ευέλπιδες που υπεράσπιζαν το Κρεμλίνο. Μερικά μέλη της Συνόδου μαζί με τον άγιο Τύχωνα πήγαν στο Κρεμλίνο και είδαν εκεί πως όλοι οι ιεροί ναοί είχανε ζημιές.

Παντού έβλεπε κανείς τη βεβήλωση και το αίμα. Οι αρχές απαγόρευσαν την είσοδο στο Κρεμλίνο και γι' αυτό δεν μπορούσε να γίνει η εκλογή στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου γίνονταν πάντοτε οι εκλογές πριν από τον Πέτρο.

Έτσι αποφάσισαν να την κάνουν στο Ναό του Σωτήρος Χριστού. Για να τηρήσουν το παλαιό έθιμο, ζήτησαν από τις αρχές να πάρουν για μια μέρα την  παλαιά εικόνα της Παναγίας του Βλαδιμήρου, που βρισκόταν στο Κρεμλίνο.

Την εικόνα αυτή τη μετέφεραν στο ναό του Σωτήρος Χριστού το πρωί της 5ης Νοεμβρίου, την ώρα που στην εκκλησία γινόταν η ανάγνωση του Αποστόλου. Την ημέρα εκείνη οι τρεις υποψήφιοι ιεράρχες λειτουργούσαν σε διαφορετικές εκκλησίες.

Η εκλογή του πατριάρχη έγινε μετά τη θεία λειτουργία της ίδιας μέρας (5ης Νοεμβρίου). Τα ονόματα των τριών επικρατέστερων υποψηφίων, γραμμένα σε χαρτιά, τοποθετήθηκαν μέσα σε μια λάρνακα, που την τοποθέτησαν μπροστά στη θαυματουργή και πολύ σεβαστή στους Ρώσους εικόνα της Παναγίας του Βλαδιμήρου.

Τόσο μέσα όσο κι έξω από το ναό είχαν συγκεντρωθεί μεγάλα πλήθη πιστών που προσεύνονταν με κατάνυξη. Τη θεία λειτουργία τέλεσε ο μητροπολίτης Κιέβου Βλαδίμηρος Μπογοϊαβλένσκι (Bogojavlensky).

Μετά τη θεία Λειτουργία έκαναν Παράκληση, διάβασαν παρακλητικούς κανόνες και θερμές προσευχές στον Σωτήρα, στη Θεοτόκο και στους αγίους Πέτρο, Αλέξιο, Ιωνά, Φίλλιπο και Ερμογένη, που όλοι τους είχαν διακονήσει ως μητροπολίτες Μόσχας.

Ο στάρετς Αλέξιος Σολοβιόφ, γνωστός στους ορθόδοξους χριστιανούς της Ρωσίας με την αρετή του, βγήκε από το ιερό βήμα και κατά τη διάρκεια της Παράκλησης προσευχόταν όρθιος μπροστά στην αγία εικόνα της Παναγίας.

Μετά την Παράκληση ο μητροπολίτης Βλαδίμηρος ανέβηκε στο σολέα και πήρε με τα χέρια του τη λάρνακα. Έκοψε με το ψαλίδι το σιρίτι με το οποίο ήταν δεμένη η λάρνακα, έβγαλε τη σφραγίδα και άνοιξε το καπάκι.

Ο στάρετς Αλέξιος πήρε την ευχή από τον μητροπολίτη, έκανε τρεις φορές το σταυρό του κι έπειτα έβγαλε από τη λάρνακα έναν κλήρο και τον έδωσε στον μητροπολίτη. Και ο μητροπολίτης διάβασε το όνομα: <<Τύχων, μητροπολίτης Μόσχας>>. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση «Άγιος Τύχων ο Μαρτυρικός Πατριάρχης»,
Αθήνα 2014, σελ. 53-58.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΩΣ ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ» (2001)

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Το βιβλίο του Ματιέ Μποκ-Κοτέ, «Η φυλετιστική επανάσταση και άλλα ιδεολογικά ζιζάνια», αποτελεί ένα ψυχογράφημα της μαζικής υστερίας που έχει καταλάβει τις δυτικές κοινωνίες, των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Μιας κυριολεκτικής σταυροφορίας που σαρώνει τις δυτικές μητροπόλεις.

των Γιώργου Καραμπελιά και Γιώργου Ρακκά

Στις ΗΠΑ γκρεμίζουν τα αγάλματα του Τζόρτζ Ουάσιγκτον, αλλάζουν το όνομα των σχολείων που φέρουν το όνομα του Αβραάμ Λίνκολν. Στα πανεπιστήμια και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, απαιτούν την αφαίρεση από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Αρχαίας Τραγωδίας, του Πλάτωνα, του Σαίξπηρ, καθώς «τα έργα τους προωθούν τον ρατσισμό, την δουλοκτησία, τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία».

Το βασικό τέχνασμα μέσω του οποίου επιχειρείται η φίμωση κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής, είναι η «ακροδεξιοποίηση της πολιτικής διαφωνίας»: Όποιος αμφισβητεί την πολιτική ορθότητα καταδικάζεται σε εξοστρακισμό ως ακροδεξιός.

Εταιρείες όπως η Ντίσνεϋ, αναρτούν προειδοποιήσεις σε κινούμενα σχέδιά της, όπως ο Πήτερ Πάν, ή το Ντάμπο το Ελεφαντάκι, ότι προάγουν ρατσιστικά στερεότυπα, και τα απαγορεύει για παιδιά κάτω των 7 ετών·

ΜΜΕ, όπως οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ή το BBC, κανοναρχούν καθημερινά το αφήγημα περί ενός «συστημικού ρατσισμού», ο οποίος αποτελεί το προπατορικό αμάρτημα του Λευκού Δυτικού Άνδρα, από την κλασική αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η «cancel culture» διεκδικεί την ακύρωση όλου του ιστορικού παρελθόντος και της κουλτούρας των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Ο λευκός άνδρας, ενσαρκώνει τον διάβολο στην ιστορία, όπως το διδάσκουν οι μελέτες λευκότητας (whiteness studies)… «Λευκοί δεν γεννηθήκαμε, γινόμαστε». Ρατσιστής, ο λευκός άνθρωπος γίνεται μόνο και μόνο από το απλό γεγονός ότι είναι λευκός, γι’ αυτό και θα πρέπει να απολευκανθεί.

Οι New York Times έχουν μεταβληθεί τα τελευταία χρόνια στο βασικό δημοσιογραφικό όργανο της νέας πολυπολιτισμικής πολιτικής ορθότητας. Χαρακτηριστική είναι και η άποψή της σύνταξης της εφημερίδας ότι οι Μαύροι θα πρέπει να αναγράφονται πάντα με κεφάλαιο Μ, ενώ οι λευκοί με πεζό «λ»!

Στην ίδια κατεύθυνση δημοσιεύονται συχνά άρθρα που κατηγορούν την Ελλάδα για αντιμεταναστευτική και αντιτουρκική πολιτική, με κορύφωση το συκοφαντικό άρθρο «‘We Are Like Animals’: Inside Greece’s Secret Site for Migrants» («”Είμαστε σαν τα ζώα”: 

Μέσα στη μυστική τοποθεσία για τους μετανάστες στην Ελλάδα») στις 10 Μαρτίου 2020, που με χαλκευμένα στοιχεία στηριγμένα στη μαρτυρία ενός δήθεν Σύρου (που απεδείχθη ότι ήταν Τούρκος πράκτορας της ΜΙΤ).

Τη στιγμή που η Ελλάδα δεχόταν την τουρκική επίθεση στον Έβρο υποστηριζόταν πως η Ελλάδα διατηρεί ένα είδος Γκουαντάναμο όπου φυλακίζει και βασανίζει πρόσφυγες και μετανάστες! Ακόμα και όταν αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για fake news η εφημερίδα δεν δημοσίευσε καμία διάψευση, απλώς η Ελληνίδα δημοσιογράφος Ματίνα Στεβή που το συνυπέγραφε ζήτησε συγγνώμη στο… facebook.

Το κίνημα των woke –ελληνιστί «αφυπνισμένων»– αποσιωπά το γεγονός ότι παράλληλα με την αποικιοκρατία, ή τον ρατσισμό, το ευρωπαϊκό πνεύμα επέτρεψε ταυτόχρονα και την αντιαποικιακή σκέψη, την κοινωνική, τη φεμινιστική ή την οικολογική κριτική. Αντίθετα με το Ισλάμ, την Ινδία ή την Κίνα όπου η οποιαδήποτε αμφισβήτηση της παράδοσης καταγγέλλεται ως αποστασία – ας θυμηθούμε την περίπτωση του Σαλμάν Ρουσντί.

Στις ΗΠΑ, η φυλετική αδικία εναντίον των Αφροαμερικανών και των Ινδιάνων σε μια λογική συλλογικής ευθύνης, φέρνει στο εδώλιο του κατηγορουμένου ακόμα και τους λευκούς απόγονους των μεταναστών που κατέφθασαν πάμφτωχοι στο νέο κόσμο, και εργάστηκαν σκληρά για να διεκδικήσουν τη θέση τους.

Στην Ευρώπη, επικεντρώνονται στην μαζική άφιξη και εγκατάσταση μεταναστών από τον πρώην αποικιοκρατούμενο κόσμο την οποία οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουν την υποχρέωση να ενθαρρύνουν, ώστε να ξεπλύνουν το άγος της αποικιοκρατίας. Ακόμα και η «ενσωμάτωσή» τους, στηλιτεύεται και στη θέση της προάγεται ο πολυπολιτισμός:

«Η αποαποικιοποίηση που ξεκίνησε την δεκαετία του 1950 δεν θα ολοκληρωθεί πάρα μόνο όταν οι λαοί της Ευρώπης γίνουν ξένοι στην πατρίδα τους». Τα πάντα πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα της σύγκρουσης Λευκών και μη-Λευκών.

Η θεωρία τoυ φύλου δεν αρκείται πλέον να υποστηρίζει ότι ο ορισμός του αρσενικού και του θηλυκού ποικίλει ανά τις εποχές, αλλά, πλέον επιχειρεί να καταργήσει αυτή τη διάκριση: πρόκειται για κοινωνικές κατασκευές, αυθαίρετες, που πρέπει να αποδομηθούν… Το φυσικό δεν υπάρχει, το πολιτισμικό είναι αυθαίρετο…

Εξού και η συμμαχία της επιδιωκόμενης «επανάστασης των φύλων» με την φυλετιστική επανάσταση. Το 2021 τελειώνοντας την προσευχή που ανέγνωσε για τη νέα σύνοδο του Κογκρέσου, ο αιδεσιμότατος Emanuel Cleaver, μαύρος δημοκρατικός βουλευτής, συμπλήρωσε το «amen» με το «a-women»!

Ενώ ακόμα και απέναντι στη σφαγή των γυναικών στο Ιράν οι φεμινίστριες υπήρξαν αφοπλιστικά «διακριτικές» μια και στη Δύση παλεύουν υπέρ της μαντίλας ως δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των γυναικών!

Το βασικό τέχνασμα μέσω του οποίου επιχειρείται η φίμωση κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής, είναι η «ακροδεξιοποίηση της πολιτικής διαφωνίας»: Όποιος αμφισβητεί την πολιτική ορθότητα καταδικάζεται σε εξοστρακισμό ως ακροδεξιός.

Στο υπόβαθρο του woke κινήματος βρίσκονται οι νέες δημογραφικές πραγματικότητες που συγκροτούνται από τη μαζική μετανάστευση. Η Léonora Miano, συγγραφέας από το Καμερούν που ζει στη Γαλλία, θεωρητικός μιας ταυτοτικής ηπείρου, που την αποκαλεί «Αφροπαία», τονίζει απερίφραστα: «Φοβάστε να γίνετε πολιτιστικά μειονοτικοί.

Να μη φοβάστε για κάτι που θα συμβεί. Η Ευρώπη θα αλλάξει.» Ο Γαλλοκαναδός κοινωνιολόγος Gérard Bouchard διαπιστώνει πως στην περιοχή του Μόντρεαλ «μια νέα σχέση πλειοψηφίας-μειοψηφιών αναδύεται, αλλά αντεστραμμένη: οι παλαιές “μειονότητες” είναι σε φάση να γίνουν πλειοψηφίες….»

Εξάλλου στις μεγάλες μητροπόλεις της Ευρώπης, το Λονδίνο, το Παρίσι, τις Βρυξέλες ήδη οι εγχώριοι πληθυσμού βρίσκονται σε μια διαδικασία ταχύτατης μειονοτικοποίησης. Στη βιομηχανία του Χόλυγουντ στο εξής ένας ρόλος ομοφυλόφιλου δεν θα μπορεί παρά να δίνεται σε έναν ομοφυλόφιλο ηθοποιό, ένας διεμφυλικός χαρακτήρας σε έναν διεμφυλικό κ.λπ.

Και βέβαια η πολιτική εξουσία προσαρμόζεται –αν δεν πρωτοστατεί– σε αυτή τη νέα πραγματικότητα: H κυβέρνηση της Σκωτίας θεσμοθέτησε την παρακολούθηση των ιδιωτικών συζητήσεων: Τον Μάρτιο του 2021, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης Humza Yousab σύμφωνα με τον οποίο «κάθε άτομο θα παρακολουθείται στο σπίτι του και οι απαγορευμένες εκφράσεις στη δημόσια ζωή θα πρέπει στο εξής να απαγορεύονται και στον ιδιωτικό χώρο»!

Παράλληλα η ρητορική του woke κινήματος εργαλειοποιείται στα χέρια ανταγωνιστών της Δύσης, όπως ο Ερντογάν. Η ταύτιση φαινομένων όπως η αποικιοκρατία ή η δουλοκτησία με τη Δύση αποκλειστικά, του επιτρέπει να αποκρύπτει το γεγονός πως ο επεκτατισμός, η γενοκτονία, η υποταγή Χριστιανών, Ελλήνων, Αρμενίων και Σλάβων ή των μαύρων της Αφρικής, δούλων επί Οθωμανικής κυριαρχίας– συνιστούν πρωτογενή στοιχεία της ισλαμο-οθωμανικής κληρονομιάς.

Έτσι η νεο-οθωμανική περιφερειακή κυριαρχία, εμφανίζεται ως αντιαποικιακή πρόταση, ενώ κάθε δύναμη που του αντιστέκεται στηλιτεύεται ως… «ισλαμοφοβική». Παρόμοια τεχνάσματα, χρησιμοποιεί ευρύτερα η ισλαμιστική επέκταση στα γκέτο των ευρωπαϊκών πόλεων όπου η οργάνωση μιας παράλληλης, θεοκρατικής κοινωνίας, βασισμένης στον νόμο της Σαρίας, καλύπτεται πίσω από το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό.

Γενικότερα η ταύτιση του ρατσισμού, της πατριαρχίας, της επεκτατικότητας, με τη Δύση αποκλειστικά, συσκοτίζει τον οικουμενικό χαρακτήρα αυτών των φαινομένων – μάλιστα υπήρξαν συχνά περισσότερο έντονα σε πολιτιστικά περιβάλλοντα που δεν είχαν υποστεί την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού:

Η γενοκτονία, η εθνοκάθαρση η δουλοκτησία, η επεκτατικότητα και η πατριαρχία αποτελούν κυρίαρχα χαρακτηριστικά των «μη οικονομικών» ιμπεριαλισμών, των Μογγόλων, και των Οθωμανών κατ’ εξοχήν.

Διόλου τυχαία η τάση της συλλογικής αυτοαμφισβήτησης θα πάρει στην Ελλάδα την μορφή του εθνομηδενισμού, και θα στραφεί προς την αποδόμηση αυτής ακριβώς της ιστορικής κληρονομιάς: Στο στόχαστρο της αποδόμησης θα βρεθεί η άρνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικρασίας, εξου και ο περιβόητος «συνωστισμός», ή η ΕΟΚΑ, που χαρακτηρίζεται συστηματικά ως «εθνικιστική».

Έτσι στην Ελλάδα, οι αντίφα δεν βανδαλίζουν τα αγάλματα ανύπαρκτων δουλοκτητών ή αποικιοκρατών, αλλά του Κολοκοτρώνη, του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του Νικηταρά, του Καποδίστρια, του Γρηγορίου του Ε΄ και της Λέλας Καραγιάννη.

Είναι προφανές πως το Ελληνικό έθνος πλήττεται περισσότερο από μια ιδεολογία ακύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, διότι αυτή αποτελεί τη σημαντικότερη συμβολή της στον Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό.

Και όμως οι «πολυπολιτισμικοί» αποδομητικοί χώροι, κυρίαρχοι στα ΜΜΕ και τα Πανεπιστήμια, συζητούν συχνότερα το ζήτημα των εναλλακτικών σεξουαλικών επιλογών από το δημογραφικό ζήτημα. *Εκ του ιστολογίου  <<liberal.gr>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': «ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ' ΛΟΥΚΑ» (2022)

Κυριακή 17 (30) Οκτωβρίου 2022 εκκλ. ημ.

ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: ΕΡΓΑ Δ', «ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ» ΜΕΡΟΝ 5ον

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Τα Πνεύματα»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Δ'»,
Αθήνα 2010, σελ. 62-67.
Από τα κείμενα έχουν αφαιρεθεί κάποιες εκτενείς παραπομπές, προκειμένου τα γεγραμμένα να καταστούν περισσότερο ευανάγνωστα.
«Οι προσπάθειες του διαβόλου, οι μεθοδείες του, οι πανουργίες του και οι παγίδες του στήνει καθημερινά στους χριστιανούς, είναι αναρίθμητες και άγνωστες στον απλό αγωνιστή του Χριστού, δηλαδή σε όλους μας.
Μόνο οι άγιοι μπορούσαν να δουν πίσω από κάθε δαιμονική παγίδα τί κρύβεται, να ερμηνεύσουν τις μεθοδεύσεις του, να τις αποκαλύψουν και να προειδοποιήσουν κι εμάς τους απλοϊκούς χριστιανούς γι' αυτές.
Έτσι, για να προφυλάξουμε τον εαυτό μας στον απηνή αυτόν πόλεμο που διεξάγουν εναντίον μας, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να καταφύγουμε στα κείμενά τους, να δανειστούμε από την εμπειρία τους μα κι από τις ψυχωφελείς διδαχές τους.
Ένας από τους σημαντικούς αγίους που ασχολήθηκαν εμπεριστατωμένα με το θέμα των πνευμάτων και μας αποκαλύπτει όλες τις πλάνες, τις μεθοδείες και τις απατηλές μεταμορφώσεις τους, είναι ό όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, το λαμπρό αυτό αστέρι του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας που έλαμψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το δέκατο αιώνα.
Ο όσιος Ιγνάντιος είχε επισημάνει την άγνοια αυτή των πνευμάτων στους χριστιανούς της εποχής του και γι' αυτό προσχώρησε στη συγγραφή του έργου αυτού.
Όπως κι όλα τα έργα του οσίου Ιγναντίου, χαρακτηρίζεται κι αυτό από την πληρότητά του.
Καλύπτει το θέμα απ' όλες τις πλευρές και δεν αφήνει πτυχή της δράσης των δαιμόνων που να μη την εξηγεί, να μη την ερμηνεύει.
Εκτός από τις προσωπικές του εμπειρίες, ο όσιος Ιγνάτιος έχει μελετήσει και λάβει υπόψη όλους τους πατέρες που έζησαν πριν απ' αυτόν και μας μεταφέρει τα παραδείγματα και τη συμπυκνωμένη γνώμη τους.
Έτσι το βιβλίο αυτό έχει τόσο τη δική του εγκυρότητα της σύνολης Εκκλησίας πάνω στο πολύ σοβαρό αυτό θέμα που απασχολεί όλους τους χριστιανούς αφού, όπως μας βεβαιώνει ο επιστήθιος μαθητής του Χριστού, <<εις τούτο εφανερώθη ο υιός του Θεού, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου>>.
Κι ο άλλος απόστολος, ο πρωτοκορυφαίος, μας βεβαιώνει πως <<ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη>>.
Το πόσο απαραίτητη επομένως είναι η γνώση για την ύπαρξη του διαβόλου, καθώς και για τις μεθοδεύσεις και τις πανουργίες που χρησιμοποιεί για να παγιδεύσει τους χριστιανούς είναι αυταπόδεικτη».
Πέτρος Μπότσης, Οκτώβριος 2010.
(Εκ του προλόγου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

<<Η Αγία Γραφή μας διδάσκει, είπε ο Μέγας Αντώνιος,
να τηρούμε την καρδιά μας με κάθε μέσο (πρβλ. Παροιμ. δ' 23).
Οι εχθροί μας, οι πανούργοι δαίμονες, μας πολεμούν με πονηριές.
Είμαστε αναγκασμένοι να τους πολεμάμε, όπως λέει ο απόστολος:
<<Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς,
προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου,
προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις>> (Εφ. στ' 12)>>.

Λεπτομερή και ουσιαστική διδασκαλία για τα πονηρά πνεύματα παρουσιάζει ο όσιος Αντώνιος σε μια ομιλία προς τους μαθητές του. Ο μέγας όσιος χρησιμοποίησε τις δικές του άγιες εμπειρίες από την πλούσια πνευματική ζωή του στη διδασκαλία αυτή, που είναι σύμφωνη με την Αγία Γραφή.

Ο όσιος Αντώνιος είχε τόσο αισθητή όσο και πνευματική αντίληψη των πνευμάτων. Σ' αυτόν και τα δύο είδη οραμάτων είχαν φτάσει στην ύψιστη εκδήλωσή τους. Με τη στερημένη ασκητική και ησυχαστική ζωή του, και με την ουράνια βιοτή του, όπου τον καθοδηγούσε το Άγιο Πνεύμα που ενοικούσε μέσα του, ο Αντώνιος κατά κάποιο τρόπο ανήκε στα πνεύματα ενώ βρισκόταν στη ζωή

Ο Αντώνιος ζούσε διαρκώς με τους αγίους αγγέλους ή αγωνιζόταν με τους δαίμονες. Η ομιλία αυτή έγινε σε ασκητές που ήταν μαθητές του και που είχαν γίνει μοναχοί. Η αισθητή όραση των πνευμάτων είναι ένας στόχος της ασκητικής ζωής.

Οι δαίμονες μάχονται τους κοινοβιάτες μοναχούς περισσότερο αόρατα. Τους βάζουν εφάμαρτους λογισμούς, τους δείχνουν όνειρα κι άλλες φαντασίες, μα σπάνια εμφανίζονται μπροστά τους σωματικά.

Ο Μέγας Αντώνιος που είχε καθοδηγήσει τον όσιο Παύλο τον Απλό στη μοναχική ζωή, έφτιαξε ένα κελλί σε κάποια απόσταση από το δικό του, πήγε το μαθητή του εκεί και του είπε:

<<Ορίστε! Με τη χάρη του Θεού έμαθες την ασκητική ζωή. Από τώρα και στο εξής κάθησε στην έρημο, για ν' αποκτήσεις εμπειρία και ν' αγωνίζεσαι με τους δαίμονες>>.

Η Αγία Γραφή μας διδάσκει, είπε ο Μέγας Αντώνιος, να τηρούμε την καρδιά μας με κάθε μέσο (πρβλ. Παροιμ. δ' 23). Οι εχθροί μας, οι πανούργοι δαίμονες, μας πολεμούν με πονηριές. Είμαστε αναγκασμένοι να τους πολεμάμε, όπως λέει ο απόστολος:

<<Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις>> (Εφ. στ' 12).

Πολλοί απ' αυτούς κατοικούν στον αέρα που μας περιβάλλει. Δεν είναι μακριά μας και διαφωνούν πολύ μεταξύ τους, φωνάζουν. Εκείνοι που έχουν προχωρήσει περισσότερο από μας στην πνευματική ζωή, μπορούν να μας μιλήσουν αναλυτικότερα για τη φύση και τα τεχνάσματά τους.

Η δική μας ανάγκη είναι να μάθουμε τα είδη των παγίδων που χρησιμοποιούν εναντίον μας. Πρώτ' απ' όλα πρέπει να ξέρουμε πως δεν ονομάζονται δαίμονες επειδή δημιουργήθηκαν κακοί.

Οι δαίμονες δημιουργήθηκαν καλοί. Αργότερα που χωρίστηκαν από την ουράνια σοφία και εξορίστηκαν στη γη, άρχισαν να πλανούν τους ειδωλολάτρες με φαντάσματα.

Με το μίσος που έτρεφαν ενάντια σε μας τους χριστιανούς, χρησιμοποιούν κάθε μέσο και κάθε τρόπο να μας εμποδίσουν από την πορεία μας προς τον ουρανό, να μην πάμε στον τόπο εκείνο απ' όπου κάποτε διωχτήκαμε.

Εκείνοι που δέχονται την επίσκεψή τους πρέπει να προσεύχονται θερμά και ν' αγωνίζονται πολύ, ώστε με τον πνευματικό τους αγώνα ν' αξιωθούν να λάβουν τη χάρη της διάκρισης, για να μπορούν να τους αναγνωρίζουν.

Μερικοί δαίμονες είναι μικρότεροι απ' άλλους, όλοι τους όμως έχουν τον ίδιο στόχο: να προκαλέσουν την πτώση και την απώλειά μας. Η πονηριά τους διαφέρει. Οι παγίδες τους διαφέρουν. Ο άγιος απόστολος κι οι μαθητές του βέβαια τα ήξεραν καλά αυτά.

<<Ου γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμεν>> (Β' Κορ. β' 11). Εμείς πρέπει να καθοδηγούμε ο ένας τον άλλον, ν' αποκτήσουμε γνώση από τους πειρασμούς που έχουμε δεχτεί από τους δαίμονες.

Γι' αυτό κι εγώ, που έχω αποκτήσει κάποια πνευματική γνώση, τη μοιράζομαι μαζί σας, παιδιά μου. Όταν οι δαίμονες βλέπουν πως κάποιος χριστιανός και κυρίως μοναχός προοδεύει στον αγώνα του, αμέσως τον πλησιάζουν κι αρχίζουν να βάζουν εμπόδια στο δρόμο του.

Τα εμπόδια αυτά είναι οι εφάμαρτοι λογισμοί. Δεν πρέπει να συγχύζεται ή να ταράζεται κανείς με τις προσβολές τους, γιατί αυτές διαλύονται αμέσως με προσευχή, νηστεία και πίστη στο Θεό.

Ακόμα κι όταν αποκρουστούν οι δαίμονες όμως, δεν παύουν να πολεμούν. Ξαναγυρίζουν με πανουργίες και κατεργαριές.

Όταν δεν μπορούν να προσβάλουν την καρδιά με πονηρές επιθυμίες, έρχονται μ' άλλον τρόπο και προσπαθούν να την τρομάξουν με φαντασίες, παίρνοντας διάφορες μορφές.

Παρουσιάζονται σαν γυναίκες, ζώα, φίδια, γίγαντες τεράστιοι και λεγεώνες πολεμιστών. Ο χριστιανός δεν πρέπει να φοβηθεί από τα φαντάσματα αυτά που παρουσιάζουν οι δαίμονες. Δεν έχουν πραγματική υπόσταση.

Εξαφανίζονται αμέσως μόλις ο χριστιανός προσπαθήσει να προστατευτεί με πίστη, με το σημείο του σταυρού. Οι δαίμονες βέβαια είναι πολύ αλαζόνες κι ιδιαίτερα αδιάντροποι. Όταν χάνουν μια μάχη, ξεκινούν μιαν άλλη.

Παρουσιάζονται πως δήθεν έχουν προφητικό χάρισμα και μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Το φάντασμά τους εκτείνεται τόσο πολύ σε ύψος και πλάτος, που φαίνεται πως αγγίζουν το ταβάνι. Ενεργούν έτσι μ' έναν αποκλειστικό σκοπό.

Να πλανήσουν με οράματα αυτούς που δεν μπορούν να πλανήσουν με λογισμούς. Αν στην προσπάθειά τους αυτή συναντήσουν κάποια ψυχή ενισχυμένη με πίστη κι ελπίδα, τότε φέρνουν εκεί τον αρχηγό τους. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ» .
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Τα Πνεύματα»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Δ'»,
Αθήνα 2010, σελ. 62-67.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ: «Η ΑΚΑΡΠΙΑ»

Ωραῖο, ἀγαπητοί μου, εἶνε τὸ θέαμα τῆς ὑπαίθρου τὶς μέρες αὐτὲς τοῦ φθινοπώρου. Ἀρχίζει μάχη γιὰ τὴ σπορά. Χαρὰ Θεοῦ! Οἱ γεωργοὶ κάνουν τὸ σταυρό τους καὶ πιάνουν δουλειά, γιὰ νὰ πέσῃ ὁ σπόρος στὴ γῆ. Ἐμπιστεύονται τὶς ἐλπίδες τους στὸν Κύριο.

Ἀλλ᾿ ἂν εἶνε ὡραῖο στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων τὸ θέαμα τῆς σπορᾶς στοὺς ἀγρούς, ἀσυγκρίτως ὡραιότερο στὰ μάτια τῶν ἀγγέλων εἶνε τὸ θέαμα μιᾶς ἄλλης σπορᾶς, σπορᾶς πνευματικῆς, ποὺ γίνεται στὶς ψυχές. Σπέρνει συνεχῶς ὁ Κύριος· σπόρος ἡ ἀλήθεια του, γῆ οἱ καρδιές μας.

Ἑκατομμύρια ἀντίτυπα τῆς ἁγίας Γραφῆς τυπώνονται καὶ κυκλοφοροῦν. Χιλιάδες κήρυκες κηρύττουν. Καὶ τώρα, ποὺ τελειοποιήθηκαν τὰ μέσα ἐπικοινωνίας καὶ ἐνημερώσεως, καὶ διὰ τῶν αἰθέρων μεταδίδεται ἡ φωνὴ τοῦ κηρύγματος παντοῦ. Ἀλλ᾿ ὑπάρχει καὶ κάτι λυπηρό.

Ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια, ποὺ ἀκοῦνε τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, ἐλάχιστοι εἶνε ἐκεῖνοι ποὺ τὸ πιστεύουν καὶ τὸ ἐφαρμόζουν. Οἱ ἄλλοι; Εἶνε ἄκαρποι, ὅπως λέει ὁ Κύριος στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. Ἀλλὰ ποιά εἶνε ἡ αἰτία τῆς ἀκαρπίας αὐτῶν τῶν ψυχῶν; Ὁ Κύριος ἀπαντᾷ· οἱ ἴδιοι!

Ἀπ᾽ αὐτοὺς ἄλλοι μὲν μοιάζουν μὲ πατημένο δρόμο, ἄλλοι μὲ πετρῶδες ἔδαφος, καὶ ἄλλοι μὲ ἀκανθοφόρο γῆ. Ἂς δοῦμε ὅμως κάπως λεπτομερέστερα τὴν ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς. Ἡ πρώτη αἰτία, ἀγαπητοί μου, ποὺ δὲν καρποφορεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶνε ἡ ἀνευλάβεια ποὺ ἔχουν πολλοί.

Καὶ τὴν ἀνευλάβεια τὴ δημιουργεῖ κυρίως ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ἑωσφορικὴ ἰδέα ὅτι αὐτοί, ὡς ἀνώτερα πνεύματα, δὲν ἔχουν ἀνάγκη τὰ ἁπλᾶ λόγια τῶν ἁλιέων τῆς Γαλιλαίας. Περιφρονοῦν τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα. Τοὺς φαίνεται μωρία. Ἂν βρεθοῦν σὲ θρησκευτικὴ ὁμιλία, εἰρωνεύονται· «Αὐτὰ ποὺ λέει ὁ κήρυκας εἶνε γιὰ νήπια…». Αὐτοὶ εἶνε σοφοί, βλέπετε, καὶ θέλουν ν᾿ ἀκοῦνε ῥητορεία Δημοσθένους καὶ διαλεκτικὴ Σωκράτους!…

Δὲν προσέχουν τὴν οὐσία τῶν λόγων, ποὺ εἶνε πνεῦμα καὶ ζωή, ἀλλὰ τὴ μορφή, τὶς λέξεις. Στέκονται κάτω ἀπ᾽ τὸν ἄμβωνα ὄχι σὰν ἀκροαταὶ ποὺ διψοῦν ν᾿ ἀκούσουν τὴν ἀλήθεια ἀλλὰ σὰν κριταί. Ἀλλοίμονο ἂν ὁ ἱεροκήρυκας πέσῃ σὲ κανένα συντακτικὸ λάθος· εἶνε ἕτοιμοι νὰ τὸν διαπομπεύσουν.

Ἀλλὰ ὁ λόγος αὐτός , ποὺ αὐτοὶ ἐπικρίνουν, θὰ κρίνῃ καὶ αὐτοὺς καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Διότι τὸ κήρυγμα δὲν εἶνε κοσμικὴ λογοτεχνία. Ὁ γιατρὸς ὅταν συνιστᾷ ἕνα φάρμακο δὲν ῥητορεύει, καὶ ὁ γνήσιος κήρυκας δὲν ἀνεβαίνει στὸ βῆμα γιὰ νὰ παρατάξῃ φανταχτερὲς λέξεις καὶ εἰκόνες καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ αἰσθητικὲς ἰδιοτροπίες· ἐμφανίζεται ἀπὸ ἐσωτερικὴ ἐπιταγὴ ὡς πρέσβυς τοῦ Κυρίου γιὰ ν᾽ ἀναγγείλῃ μὲ φόβο Θεοῦ καὶ νὰ ἑρμηνεύσῃ μὲ ἁπλᾶ λόγια τὸ διάγγελμα τοῦ ἐσταυρωμένου Βασιλέως·

«Μετανοεῖτε­ καὶ­ πιστεύετε ­ἐν ­τῷ ­εὐαγγελίῳ» (Μᾶρκ. 1,15). Ἀλλὰ δυστυχῶς τὰ θέματα περὶ μετανοίας καὶ πίστεως, ποὺ εἶνε τὰ βαθύτερα καὶ ὑψηλότερα ἀπ᾽ ὅλα, δὲν συγκινοῦν αὐτοὺς ποὺ ἀρέσκονται σὲ λεκτικὰ καρυκεύματα. Ἀκοῦνε ἀδιάφορα ἢ γελοῦν , ὅπως οἱ σύγχρονοι τοῦ Νῶεὅταν ἐκεῖνος τοὺς ἔλεγε ὅτι ὁ κόσμος θὰ καταστραφῇ, ἢ ὅπως οἱ ἐπικούρειοι ἀκροαταὶ τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὅταν ἐκεῖνος τοὺς ἔλεγε ὅτι οἱ νεκροὶ θ᾿ ἀναστηθοῦν. Γελοῦν. Ἂς γελοῦν· θά ᾽ρθῃ ὥρα ποὺ θὰ κλάψουν πικρά.

Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἀκροαταὶ μοιάζουν κ τὰ τὴν παραβολὴ μὲ τὸν πατημένο δρόμο. Εἴδατε νὰ φυτρώνουν ἄνθη στὸ δημόσιο δρόμο,ποὺ τὸν πατοῦν διαρκῶς ἄνθρωποι καὶ ἁμάξια; Ἔτσι καὶ στὶς ψυχὲς τῶν ὑπερηφάνων δὲν ἀνθεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὑπερηφάνεια σκλήρυνε τὴ συνείδησί τους.

Ἡ καρδιά τους ἔγινεπέρασμα τῶν ἐναερίων πνευμάτων, τὰ ὁποῖαδὲν ἀφήνουν οὔτε σπυρὶ ἀληθείας στὴν ἐπιφάνειά της. Ὦ ὑπερήφανες καρδιές! ἂν δὲν ταπεινωθῆτε «ὡς­τὰ­ παιδία» (Ματθ. 18,3), ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἂν ἐξαγγέλλεται ἀπὸ ἕνα Χρυσόστομο ἢ Μέγα Βασίλειο, δὲν πρόκειταινὰ ῥιζώσῃ καὶ νὰ καρπίσῃ μέσα σας. Ἀλλ᾽ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὑπερήφανη καρδιὰ ὑπάρχει καὶ ἡ δειλή.

Ὅσοι εἶνε δειλοὶ ἀκοῦνε στὴν ἀρχὴ μὲ εὐλάβεια καὶ χαρὰ τὸ κήρυγμα. Συγκινοῦνται, ἀναστενάζουν, δακρύζουν. Κι ὁ ἱεροκήρυκας σχηματίζει τὴν ἰδέα, ὅτι αὐτοὶθὰ ἐξελιχθοῦν σὲ σπουδαίους Χριστιανούς. Πόσο ὅμως πλανᾶται! Ἔρχονται περιστάσειςκαὶ ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ ἀκροαταὶ αὐτοὶ δὲνἔχουν ῥίζα καὶ βάθος.

Διώκονται γιὰ τὴν πίστι; κινδυνεύει ἡ ζωήτους; ἢ ἐξ αἰτίας τηρήσεως τοῦ θείου νόμουἀπειλοῦνται τὰ ὑλικά τους συμφέροντα; θὰ κάνουν ὑποχώρησι, θὰ ποῦν ψέμα, θὰ κατα-πατήσουν τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, θ᾽ ἀγνοήσουν φιλίες καὶ ὑποχρεώσεις, θὰ κολάσουν τὴν ψυχή τους γιὰ ν᾽ ἀποφύγουν μιὰ ὑλικὴ ζημιά.

Καλὴ ἡ Θρησκεία, ἐφ᾿ ὅσον δὲν ζητάει θυσίες! μόλις στὸν ὁρίζοντα προβάλῃ ὁ σταυρός, ὁ διωγμὸς δηλαδή, τότε τὰ ὡσαννὰ σταματοῦν, ὁ ἐνθουσιασμὸς πέφτει, ὁ ζῆλος μαραίνεται, καὶ ὁ δειλὸς χριστιανὸς ἐγκαταλείπει τὴ μάχη.Καὶ ὄχι μόνο ἐν καιρῷ διωγμοῦ ἀλλὰ καὶ ἐν καιρῷ θλίψεως . Παρατηρῆστε. Συμβαίνει δυστύχημα στὴν οἰκογένεια; ἔρχεται ὁ θάνατος; 

Ὁ δειλὸς ταράζεται, γογγύζει κατὰ τῆς θείας προνοίας· παύει νὰ ἐκκλησιάζεται, νὰ μελετᾷ καὶ νὰ προσεύχεται. «Ἀφοῦ ἤμουν τόσο καλός», λέει, «γιατί νὰ μοῦ ἔρθῃ τὸ δυστύχημα;». Βλέπει δηλαδὴ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Κύριο ἐμπορικά. «Σὲ ἀγαπῶ, Κύριε! πρέπει νὰ μοῦ δώσῃς ὅλα τ᾽ ἀγαθά.

Ἔτσι θὰ σ᾽ ἀγαπῶ περισσότερο». Αὐτὸς εἶνε ὁ συμφεροντολόγος θρῆσκος. Ἀλλ᾿ ἐὰν ὁ Κύριος ἀφαιρέσῃ κάτι ἀπὸ τὰ εἴδωλα ποὺ λατρεύει, τότε πικραίνεταικαὶ φεύγει ἀπὸ κοντά του. Δὲν εἶχε ῥίζα ὁ ἄνθρωπος αὐτός. Ἂν ἀγαποῦσε τὸ Θεὸ ἀνιδιοτελῶς, θὰ ἔμενε πιστὸς μέχρι τέλους.

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲ μένει στὸν ὑπερήφανο καὶ δὲν καρποφορεῖ σὲ ψυχὲς δειλῶν. Αὐτοὶ μοιάζουν μὲ τὴν πετρώδη γῆ , στὴν ὁποία ἔπεσε μὲν ὁ σπόρος καὶ βλάστησε, ἀλλὰ μὲ τὶς πρῶτες καυστικὲς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου «ἐξηράνθη ­διὰ­τὸ μὴ­ ἔχειν ­ἰκμάδα» (Λουκ. 8,6).

Ἄκαρποι οἱ ὑπερήφανοι, ἄκαρποι οἱ δειλοί,ἀλλ᾿ ἄκαρποι καὶ ὅσοι κυριεύονται ἀπὸ μέριμνες τοῦ βίου, ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ ἡδονές. Ἀπ᾽ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ ὁ κόσμος κινεῖται πυρετωδῶς σὰν μηχανὴ μέσα σ᾽ ἕνα κύκλο μυρίων μεριμνῶν. Δὲν εἶνε μόνο οἱ φροντίδες γιὰ τὴν τροφὴ καὶ τὸ ροῦχο· σ᾽ αὐτὲς προσθέτει καὶ νέες περιττὲς φροντίδες, ποὺ καταντοῦν κωμικές.

Ἡ γυναίκα γιὰ καλλυντικά, βαφὲς καὶ ἀρώματα ξοδεύει χρήματα ἀλλὰ καὶ ὧρες πολύτιμες. Ὁ ἄντρας πάλι δὲ μπορεῖ χωρὶς τσιγάρο, χαρτοπαίγνιο, τυχερὰ παιχνίδια, ἀπολαύσεις Βάκχου καὶ Ἀφροδίτης. Ψυχὴ ποὺ κυλιέται μέσα στὶς φροντίδες αὐτὲς μοιάζει κατὰ τὴν παραβολὴ μὲ χωράφι, ποὺδέχτηκε μὲν τὸν καλὸ σπόρο, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸ σπόρο φύτρωσαν καὶ ἀγκάθια , ποὺ μεγάλωσαν, ἀπορρόφησαν τοὺς χυμοὺς τῆς γῆς κ᾽ ἔπνιξαν τὰ τρυφερὰ στάχυα.

Ἀφαιρέστε ἀπ᾽ τὸ χωράφι τ᾽ ἀγκάθια, γιὰ ν᾽ ἀναπτυχθοῦν καὶ καρποφορήσουν τὰ στάχυα. Ἀφαιρέστε ἀπ᾽ τὶς ψυχὲς τὶς μέριμνες γιὰ τὰ μάταια, τὴ μανία τοῦ πλούτου καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ βίου, καὶ θὰ δῆτεν᾽ ἀναπτύσσωνται οἱ ἀρετὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Πολλὲς φορὲς ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου. Κάνατε ἆραγε κάτι γενναῖο, ἀρχίσατε ζωὴ χριστιανική, παρουσιάσατε καρπούς;

Ἐὰν ναί, οἱ καρδιές σας εἶνε καλὴ γῆ·συνεχίστε. Ἐὰν ὅμως ὄχι, τότε κλάψτε γιὰτὴν ἀκαρπία καὶ ἀναζητῆστε τὴν αἰτία. Λίγες λέξεις ἄκουσαν οἱ Νινευῗτες ἀπὸ τὸν Ἰωνᾶ κ᾽ ἔδειξαν μετάνοια. Λίγα εἶδε κι ἄκουσε ὁ ἑκατόνταρχος Λογγῖνος τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ κι ἄλλαξε ζωή. Καὶ σύ, φίλη ψυχή, ποὺχρόνια ἀκοῦς τὶς σάλπιγγες τῶν οὐρανῶν, γιατί δὲν ἀλλάζεις;

Τί ἆραγε συμβαίνει στὴν καρδιά σου; Μήπως ἡ ὑπερηφάνεια σ᾽ ἔχει σκληρύνει; Μήπως ἡ δειλία καὶ τὸ συμφέρονδὲ σ᾽ ἀφήνουν νὰ σηκώσῃς τὸ σταυρό; Ἢ μήπως ἡ ζάλη κοσμικῶν φροντίδων, ἡ δίψα τοῦ χρήματος καὶ ἡ λύσσα τῶν ἡδονῶν σὲ κρατοῦν μακριὰ ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ θείου λόγου; Καλλιέργησε τὴν καρδιά. Ζήτησε μὲ πίστιτὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου. Σύντριψε μὲ τὸ σφυρὶ τῆς ταπεινώσεως τὴν πέτρα τῆς ὑπερηφανείας.

Κάψε μὲ τὴ φλόγα τῆς προσευχῆς τ᾽ ἀγκάθια τῶν μεριμνῶν. Ὄργωσε βαθειὰ μὲ τὸ ἀλέτρι τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ πέταξε τὰ μικρὰ ἢ μεγάλα ἐλαττώματα. Ὕψωσε στὸ κέντρο τὴ σημαία τοῦ σταυροῦ, νὰ τὴ βλέπουν ν᾿ ἀνεμίζῃ καὶ νὰ φεύγουν τὰ ἐναέρια πνεύματα καὶ νὰ μὴν ἁρπάζουν τὸ σπόρο. Φράξε μὲ τὸ φράχτη τῆς ἀδιαλείπτου προσοχῆς τὸ χωράφι.

Πότιζε μὲ δάκρυα συνεχοῦς μετανοίας τὸ ἔδαφος τῆς καρδιᾶς, γιὰ νὰ γίνῃ καὶ σ᾽ ἐσένα ἐκεῖνο ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία γιὰ ὅσους καλλιέργησαν τὴν ψυχήτους καὶ τὴν ἔκαναν κῆπο τοῦ Χριστοῦ· «Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας­ καὶ ­τοῖς ­ἐκ βάθους στεναγμοῖς εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας»

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Γραπτὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία μεταδόθηκε ἀπὸ τὸν Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ Λαρίσσης τὸ 1949 στὴν καθαρεύουσα. *Εκ του ιστολογίου <<Ορθόδοξος Έλληνας Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 113-116.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 12ον

Η ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ

<<Ο λαός μου είναι άμυαλος και δεν με γνωρίζει.

Ο λαός μου είναι παράφρων και χωρίς λογική, ξέρουν μόνο να πράττουν το κακό,

το καλό δεν γνωρίζουν να πράττουν (Ιερεμίας 4, 22).

Πόσο διαχρονικά είναι αυτά τα λόγια!

Σαν να ειπώθηκαν σήμερα για τις σημερινές γενιές των ανθρώπων, όχι για τους Εβραίους

αλλά για τους χριστιανούς!

Οι άνθρωποι σήμερα είναι εύστροφοι για να πράττουν το κακό,

αλλά το καλό δεν ξέρουν να το πράττουν.

Γι΄αυτό το λόγο οι ευρωπαίοι είναι άρρωστοι.

Αυτή είναι η διάγνωση της αρρώστιας της Ευρώπης>>!

Ο εικοστός αιώνας δεν αποτέλεσε έναν αιώνα πλούσιο σε φρόνηση. Από όλους τους προηγούμενους αιώνες ο δικός μας αιώνας είναι πιθανόν ο πιο ενδεής όσον αφορά τη σωφροσύνη.

Στην εποχή μας οι άνθρωποι όχι μόνον δεν ζουν με φρόνηση, αλλά έχουν ξεχάσει και το περιεχόμενο της έννοιάς της. Οι προηγούμενες γενιές ήξεραν τί είναι σύνεση και γι' αυτό το λόγο συνειδητοποιούσαν όταν έσφαλλαν και έχαναν την φρονιμάδα τους.

Οι προηγούμενες γενιές γνώριζαν τί σημαίνει ντροπή και ντρέπονταν όταν έσφαλλαν. Στη δική μας γενιά πάρα πολλοί ούτε γνωρίζουν τί είναι φρόνηση, ούτε αντιλαμβάνονται πόσο μακριά βρίσκονται από το δρόμο της.

Γι' αυτό το λόγο άλλο πια δεν μπορεί κανείς να διακρίνει το ερυθρό χρώμα της ντροπής, στο πρόσωπο του αμαρτωλού. Έτσι σιγά σιγά οι αμαρτωλοί σέρνονται προς την καταστροφή.

Παρ' όλο που αυτό είναι λυπηρό δεν είναι ένα φαινόμενο καινούριο. Σαράντα χρόνια, οι Ισραηλίτες έβλεπαν μπροστά τους να συμβαίνουν πολλά θαύματα. Ο Παντοδύναμος Θεός τους επέτρεπε να βλέπουν χιλιάδες θαύματα, όταν εκείνοι ζούσαν στην Αίγυπτο.

Και παρ' όλα τα θαύματα τίποτε... Είδαν, εντυπωσιάστηκαν και μετά ξέχασαν και αρνήθηκαν το Θεό σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτε. Αυτοί οι ίδιοι ήταν που διέσχισαν την Ερυθρά θάλασσα με θαύμα του Θεού.

Είδαν να ξεχύνεται νερό από τα βράχια και ξεδίψασαν με αυτό. Είδαν την καταστροφή του Φαραώ. Πολλά χρόνια καθημερινά χόρταιναν με το μάννα εξ ουρανού. Αυτή η ίδια η γενιά αμφισβήτησε την ύπαρξη του Θεού και απομακρύνθηκε από το Θεό.

Προσκύνησαν τα είδωλα. Έζησαν, σαν να ήταν άθεοι. Όταν έφτασαν στη γη της Επαγγελίας, έγιναν ακόμη χειρότεροι. Απομακρύνθηκαν ακόμη περισσότερο από το Θεό και προκάλεσαν την οργή Του.

Με τις αμαρτίες τους παρόργησαν ακόμη περισσότερο τον Κύριο. Στο τέλος ο εκλεκτός λαός του Κυρίου, πήρε ό,τι του άξιζε. Τιμωρημένος περισσότερο από κάθε άλλο λαό σκορπίστηκε εδώ και εκεί σ΄όλο τον κόσμο, όπως σκορπίζεται ο σπόρος όταν φυσά δυνατός άνεμος.

Η εστία στο σπίτι του έσβησε και η πατρίδα του κατακτήθηκε από λαούς άθεους. Ο Κύριος λυπάται για το λαό Του και λέει διά μέσου του στόματος του προφήτη Ιερεμία:

<<Ο λαός μου είναι άμυαλος και δεν με γνωρίζει. Ο λαός μου είναι παράφρων και χωρίς λογική, ξέρουν μόνο να πράττουν το κακό, το καλό δεν γνωρίζουν να πράττουν (Ιερεμίας 4, 22). Πόσο διαχρονικά είναι αυτά τα λόγια!

Σαν να ειπώθηκαν σήμερα για τις σημερινές γενιές των ανθρώπων, όχι για τους Εβραίους αλλά για τους χριστιανούς! Οι άνθρωποι σήμερα είναι εύστροφοι για να πράττουν το κακό, αλλά το καλό δεν ξέρουν να το πράττουν.

Γι΄αυτό το λόγο οι ευρωπαίοι είναι άρρωστοι. Αυτή είναι η διάγνωση της αρρώστιας της Ευρώπης! Πράγματι η Ευρώπη είναι εύστροφη και έξυπνη για να αρπάζει, αλλά δεν ξέρει να δίνει...

Είναι <<σοφή>> για να σκοτώνει αλλά δεν είναι <<σοφή>> για να σέβεται τη ζωή του άλλου. Η ευφυία της είναι να επινοεί μηχανές για την καταστροφή του ανθρώπου, των ζώων, των φυτών των πόλεων, των χωριών.

Επινοεί μηχανήματα που κινούνται πάνω από το νερό, αλλά και κάτω από το νερό, μηχανήματα που τρέχουν στη γη και πετούν στον ουρανό. Δεν γνωρίζει όμως να είναι ενώπιον του Θεού ταπεινή.

Δεν γνωρίζει να είναι απέναντι στους πιο αδύναμους λαούς ευσπλαχνική, φιλάνθρωπη. Είναι ευφυής να παρασκευάζει δηλητηριώδη αέρια, να δηλητηριάζει τον αέρα που οι άνθρωποι αναπνέουν, αλλά δεν μπορεί να δεχτεί την ευλογία του Αγίου Πνεύματος.

Είναι εύστροφη για να βρίσκει τρόπους να δοξάζει τον εαυτό της, με τα λόγια, με την πένα, με τις ταινίες, με το ραδιόφωνο, με τις εφημερίδες, με πολλά άλλα μέσα, αλλά δεν ξέρει να δοξάζει τον Κύριο, τον Δημιουργό, με κάποιο από αυτά τα μέσα.

Διαθέτει την εξυπνάδα να είναι εγωίστρια και να μεταφέρει παντού <<το δικό της πιστεύω>>, το πιστεύω του εγωισμού, αλλά δεν γνωρίζει να είναι μεγαλόψυχη και φιλάνθρωπη.

Γνωρίζει να <<ταΐζει>> τον εαυτό της με χώμα αλλά δεν γνωρίζει πώς να <<ταΐζει>> τον εαυτό της με ουρανό. Γι' αυτό το λόγο την σκέπασε το χώμα σαν ταφόπλακα. Αγριόχορτα φύτρωσαν και την σκέπασαν.

Έτσι δεν βλέπει τίποτε εκτός από χώμα και από χόρτα. Γελάνε μαζί της οι αβάπτιστοι λαοί. Όμως αυτή κουφάθηκε και τυφλώθηκε, δεν ακούει και δεν βλέπει την ειρωνεία τους. Ο άμυαλος λαός μου δεν με γνωρίζει είπε ο Παντοδύναμος Κύριος.

Οι Ευρωπαίοι ήταν οι νέοι εκλεκτοί λαοί του Θεού. Όμως αυτοί τώρα αγνοούν το Θεό τους. Γνωρίζουν τις πέτρες και την άμμο, γνωρίζουν τα δέντρα και τα χόρτα, γνωρίζουν τις μαϊμούδες και τους απογόνους τους, αλλά τον Θεό δεν τον γνωρίζουν.

Δεν αποδέχονται το Χριστό. Γι' αυτό το λόγο είναι καταδικασμένοι να καταστραφούν. Αδελφοί μου προφυλαχτείτε από αυτή την καταστροφή. Πώς; Δοξάστε το Χριστό πιο πολύ από τον εαυτό σας. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 113-116.