ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ὁμιλία στὸν Κατανυκτικὸ Ἑσπερινὸ β΄,
Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 16-2/1-3-2026
Ἱερὸς Ναὸς Εὐαγγελιστρίας Λάρισας

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί·

Ὁ Κύριός μας πῆρε κάποια στιγμὴ τοὺς Μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους Του καὶ πῆγε κάπως μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς Του, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο δὲν τὸν ἐδέχοντο, ἀλλὰ καὶ ἀπειλοῦσαν καὶ ἐδίωκαν κάθε ἕναν ποὺ θὰ τὸν παραδεχόταν ὡς Χριστό. Καὶ ἐκεῖ, στὴν Καισάρεια τοῦ Φιλίππου, τοὺς ἐρώτησε ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη τῶν πολλῶν γι’ Αὐτόν, τί λέγει περὶ Αὐτοῦ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων (βλ. Ματθ. 16, 13 ἑ.).

Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ἄλλοι θεωροῦσαν Αὐτὸν ὡς τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή· ἄλλοι ὡς τὸν Προφήτη Ἠλία, διότι εἶχε καὶ ἐδείκνυε ὄχι μόνο φιλανθρωπία καὶ εὐεργεσία, ἀλλὰ καὶ ἔλεγχο· ἄλλοι ὡς τὸν Ἱερεμία ἤ κάποιον ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς Προφῆτες, διότι εἶχε μοναδικὴ γνώση καὶ σοφία χωρὶς νὰ διδαχθεῖ γράμματα ἀπὸ διδασκάλους σὲ σχολές. Στὸ ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ ὡς Μαθητές Του ποιὸς νομίζουν ὅτι εἶναι, ἔσπευσε ὁ Σίμων Πέτρος καὶ εἶπε: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16, 16). Ὁ Υἱὸς μὲ ἄρθρο, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός, ὄχι κατὰ χάριν υἱὸς ὅπως οἱ Ἱερεῖς καὶ Βασιλεῖς, ἀλλ’ ὁ κατὰ φύσιν, ἀπὸ τὴν Οὐσίαν τοῦ Ἐπουρανίου Πατρός, «Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὁ Λόγος ποὺ ἔγινε Ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, ὡς μόνος Φιλάνθρωπος.

Καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὁ Σωτῆρας μας ἀποδέχθηκε αὐτὴ τὴν ὁμολογία ὡς ὑπερφυσική, ὡς ἀπόλυτα ἀληθινή, ὡς θεία ἀποκάλυψη. Μόνον μὲ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν δυνατότητα ὀρθῆς καὶ ἀληθινῆς ὁμολογίας περὶ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ δὲν τὸ μπορεῖ ἡ σάρκα ἀπὸ μόνη της, δηλαδὴ ὁ βιολογικὸς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως, ποὺ βαδίζει μόνο μὲ τὰ ἐπίγεια δεδομένα· ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ «ψυχικὸς» ἄνθρωπος, αὐτὸς ποὺ στηρίζεται στὶς αἰσθήσεις. Σὲ αὐτὸν φαίνεται «μωρία» (Α΄ Κορ. 2, 14) ἡ πνευματικὴ ἀποκάλυψη. Καὶ μάλιστα αὐτὴ ἡ ὁποία δὲν διακηρύσσεται μόνο μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ καθορίζει καὶ ὅλη τὴν ζωή.

Ὁ Θεὸς Πατέρας φανερώνει τὴν γνώση τῶν ἀγνώστων καὶ ἀποκρύφων μυστηρίων σὲ ὅσους μποροῦν νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ λάβουν αὐτήν, γιὰ νὰ τὴν ὁμολογοῦν καὶ στοὺς ἄλλους δημόσια, χωρὶς φόβο, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ σφραγίσουν τὴν ὁμολογία τους ἀκόμη καὶ μὲ τὸ αἷμα τους.

Τὴν ὁμολογία τοῦ Σίμωνος Πέτρου ὁ Κύριος ἔσπευσε νὰ τὴν μακαρίσει, διότι σὲ αὐτὴν σὰν σὲ Πέτρα, σὰν σὲ ἀκλόνητο Θεμέλιο, θὰ οἰκοδομοῦσε τὴν Ἐκκλησία Του γιὰ νὰ μὴ τὴν ὑπερνικήσουν καὶ καταβάλλουν ποτέ.

Ἀπὸ αὐτὸ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ «Ἀρχηγὸς καὶ Τελειωτὴς» τῆς πίστεώς μας (Ἑβρ. 12, 2), ὡς Δεσπότης τοῦ παντός, εἶναι ἡ μοναδικὴ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας Του, τὴν ὁποία θεμελίωσε στὴν Ἀλήθεια τῆς Θεανθρωπότητός Του, καὶ τὴν ἀπέκτησε καὶ ἁγίασε μὲ τὸ Πάντιμον Αἷμα Του (βλ. Πράξ. 20, 28). Τὴν εὐλογημένη «Νύμφην» Του (βλ. Ἀποκάλ. 21, 2· 21, 9) Ἐκκλησία προλέγει ὅτι θὰ μισήσουν θανάσιμα, θὰ πολεμήσουν καὶ θὰ ἐπιβουλευθοῦν οἱ «πῦλες τοῦ ἅδου» (Ματθ. 16, 18) γιὰ νὰ τὴν πλήξουν καὶ ἀφανίσουν, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ καταφέρουν.

Ποιοί εἶναι «πῦλες ἅδου» ποὺ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία ἀδυσώπητα;

● Πρωτίστως ἐκεῖνοι οἱ ἐξουσιαστές, ἄρχοντες, βασιλεῖς καὶ κυβερνῆτες τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ ὁποῖοι μισοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο, ἀνοικτὰ ἤ κρυφά, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, εὐθέως ἤ πλαγίως, νὰ κτυπήσουν καὶ ἐκμηδενίσουν Αὐτήν, διότι τὴν βλέπουν ἐχθρικὰ καὶ τὴν ἀντιμάχονται μὲ μανία.

Αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν συμπαράταξή τους μὲ τὸν διάβολο καὶ τὰ ὄργανα τοῦ σκότους, ἔστω κι ἄν αὐτοὶ οἱ κυβερνῆτες καὶ αὐτὲς οἱ ἐξουσίες διακηρύσσουν ψευδῶς ὅτι δὲν εἶναι ἄθεες καὶ ἀντίθεες. Ἄν ὅμως ἦταν μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια, θὰ ἦταν μὲ τὸν Χριστό, τὸν Κυβερνήτη τοῦ παντός, ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, τὸ «Σῶμα» Του (Ἐφεσ. 1, 23), ποὺ εἶναι Κιβωτὸς Σωτηρίας καὶ προθάλαμος τῆς Βασιλείας Του στὴν γῆ.

Ἐπίσης, ἄν ἦταν μὲ τὴν Ἀλήθεια καὶ ἄν ὑπολόγιζαν τὸ καλὸ τῶν ἀνθρώπων, θὰ εἶχαν σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία ἐπιλογῆς σὲ κρίσιμα θέματα ποὺ προκύπτουν στὸν κόσμο, καὶ δὲν θὰ διεκρίνοντο ἀπὸ μανία καθυποτάξεως καὶ ἐπιβολῆς. Ἡ σχετικὰ πρόσφατη δοκιμασία τῆς ἀνθρωπότητος μὲ τὴν φτιαχτὴ πανδημία καὶ ὁ τρόπος παγκόσμιας ἀντιμετωπίσεώς της, ἀποτέλεσε μία φρικτὴ ἐμπειρία γιὰ τὸ μέλλον ποὺ ἑτοιμάζουν κάποιοι διαστρεμμένοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ποθοῦν ἕναν παγκόσμιο ὁλοκληρωτισμό.

Ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ διώκουν ποικιλοτρόπως τοὺς πιστοὺς καὶ εὐλαβεῖς, ὅσοι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐλευθερία καὶ καπηλεύονται τὸ δίκαιο, αὐτοὶ οὐσιαστικὰ κλωτσοῦν τὰ ἀγκάθια («πρὸς κέντρα λακτίζουν» [Πράξ. 26, 6]). Καταισχύνονται καὶ θὰ καταισχυνθοῦν ἄν δὲν μετανοήσουν. Τὸ τέλος ὅλων τῶν Χριστομάχων, Ὀρθοδοξομάχων, Ἐκκλησιομάχων καὶ Ἀνθρωποκτόνων ἦταν καὶ εἶναι πάντοτε οἰκτρό!

● «Πῦλες ἅδου» εἶναι ὅμως καὶ οἱ αἱρετικοί, ὅσοι δηλαδὴ δὲν πιστεύουν καὶ δὲν ὁμολογοῦν σὲ μικρὸ ἤ σὲ μεγάλο βαθμὸ ὅπως πιστεύει καὶ ὁμολογεῖ ἀπ’ ἀρχῆς παντοῦ καὶ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι ἀλλοιώνουν καὶ νοθεύουν τὴν σώζουσα Ἀλήθεια τῆς Ὁμολογίας στὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία Του. Ὅσοι ἀπορρίπτουν ἤ περικόπτουν ὅ,τι ἡ Ἐκκλησία ἀκόμη καὶ σὰν Ἱερὰ Παράδοση διεφύλαξε ὡς πολύτιμο θησαυρὸ καὶ ἱερὰ «Παρακαταθήκη» (Α΄ Τιμ. 6, 20) μέχρι σήμερα καὶ μέχρι τὴν Δευτέρα Παρουσία.

Σὲ αὐτοὺς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὑπάγονται καὶ ὅσοι βάλθηκαν δῆθεν νὰ «διορθώσουν», νὰ «ἐξομαλύνουν», νὰ «βελτιώσουν», νὰ «τροποποιήσουν» καὶ νὰ «ἐξανθρωπίσουν» τὸν πλοῦτο τοῦ θείου Στολισμοῦ στὴν ἄχραντο Νύμφη τοῦ Χριστοῦ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὸ κάλλος της εἶναι ἄφθαστο καὶ ἀπερίγραπτο. Ὁ σκοπός του εἶναι νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσει στὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Ἄν μᾶς φαίνεται ἀπρόσιτο στὶς παραμορφωμένες αἰσθήσεις μας, σημαίνει ὅτι ἐμεῖς πταίουμε, ὄχι αὐτό. Ἐμεῖς πρέπει νὰ τείνουμε πρὸς τὴν θεία ὡραιότητα καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Δὲν θὰ καταβιβάσουμε τὸ θεῖον καὶ ἄρρητον κάλλος στὴν ἀσχήμια τῆς ἀνθρώπινης ἐμπάθειας καὶ ἐκτροπῆς…

Τὸ κύριο πρόβλημα τῶν αἱρετικῶν ἀνέκαθεν ἦταν ὅτι διεκρίνοντο ἀπὸ προσκόλληση στὴν ἀνθρώπινη λογική, ἀπὸ ἔλλειψη ἁπλότητος πίστεως, ἀπὸ ὀρθολογισμό, ἀπὸ πεῖσμα, ἀπὸ ἀμφισβήτηση, ἀπὸ διάθεση καινοτομίας καὶ ἀλλαγῆς, ἀπὸ περιφρόνηση τῶν παλαιῶν δοκιμασμένων καὶ ἐξαγιασμένων πρακτικῶν τῆς ζωντανῆς μας πίστεως, ἀπὸ θαυμασμὸ γιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ κόσμου τούτου, ἀπὸ δουλοπρέπεια ἔναντι τῶν ἰσχυρῶν, ἀπὸ κοσμικὸ ὑπολογισμὸ καὶ σκοπιμότητα, ἀπὸ ἰδιοτελεῖς βλέψεις καὶ ἐπιδιώξεις, ἀπὸ σκοτεινὲς καὶ ἀδιαφανεῖς διασυνδέσεις, ἀπὸ ποικίλες διαπλοκὲς μὲ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους, τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπάτης.

Οἱ αἱρετικοὶ καὶ φιλαιρετικοὶ προέτασσαν καὶ προτάσσουν πάντοτε ἐπίγειους λογισμούς, ἐπίγεια συμφέροντα καὶ ἐπίγειους ὑπολογισμούς. Τὸν Θεό, τὴν Ἀλήθεια, τὴν Πίστη, τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες χρησιμοποιοῦν ἐπιλεκτικῶς (αἵρεση = ἐπιλογή) μόνον ὅσο ἐξυπηρετοῦν τοὺς δικούς τους στόχους. Ἐκεῖ ὅμως ὅπου ζητεῖται ἡ ἕως θανάτου ἐγκατάλειψη τοῦ ἑαυτοῦ στὴν πιστὴ ἀκολούθηση τοῦ Χριστοῦ, στὴν ὁμολογία τῆς ἀποκλειστικότητος Αὐτοῦ καὶ τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Ἐκκλησίας Του, τῆς ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆς πάντων εἰς Αὐτὴν πρὸς σωτηρίαν, προβάλλουν τὴν ἀντίρρηση ὅτι πρόκειται γιὰ ἀκραία ὑπερβολὴ ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀποφεύγεται, νὰ ἀπορρίπτεται ἕως καὶ νὰ καταδικάζεται! Γιατί αὐτό; Διότι πίστευαν καὶ πιστεύουν ὅτι ἔχουν τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία στὰ τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὰ διαχειρίζονται κατὰ τὸ δοκοῦν.

Ὁ Κύριος βέβαια ἔδωσε «τὰς κλεῖς» (Ματθ. 16, 19), «τὰ κλειδιὰ» τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τὰ ὁποῖα πράγματι «λύνουν καὶ δένουν» ἐπὶ γῆς μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο ἐν οὐρανοῖς, σὲ ὅλους ὅσοι καταξιώνονται «χάριτος Ἐπισκοπῆς» σὰν τὸν Πέτρο, κατὰ τὸν θεῖο Ἑρμηνευτὴ Ἱερὸ Θεοφύλακτο (βλ. Ἑρμηνεία εἰς τὰ τέσσαρα ἱερὰ Εὐαγγέλια, Ἀθῆναι 1865, σελ. 32) καὶ ἐν γένει κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὸ ὅμως κατὰ κυριολεξίαν ἀφορᾶ -γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ συγκεκριμένοι- σὲ ὅσους ἐκ τῶν Ἐπισκόπων δεχόμενοι τὸ σύνολο τῆς θείας Ἀποκαλύψεως γνωρίζουν ἐπακριβῶς τὰ τῆς Πίστεως καὶ βαδίζουν συνεπῶς σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχές της. Ὅσοι ὅμως ἀλλάσουν τὰ παραδεδομένα καὶ ἐφαρμόζουν μεθόδους «κοπτοραπτικῆς» στὰ τῆς Πίστεως, θεωροῦντες ἐν τούτοις ὅτι κατέχουν ἀδιαφιλονίκητα «ἐξουσίαν δεσμεῖν τε καὶ λύειν» κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς, τότε αὐτοὶ ἀπατῶνται οἰκτρῶς.

Ὅσοι ἐπιχειροῦν χωρὶς θεία ἀποκάλυψη, ὅπως καὶ στερεὴ καὶ παραδεκτὴ ὀρθόδοξη βάση, νὰ προβοῦν σὲ ἀλλαγὲς καὶ καινοφανῆ ἀνοίγματα, ἄγνωστα στὸν Κανόνα τῆς Εὐσεβείας, νομίζοντες ὅτι ἔτσι ὑπηρετοῦν τὴν θεία Ἀλήθεια, καὶ ἀντὶ γιὰ «ἀκριβεῖς φύλακες» μετατρέπονται σὲ ἀσεβεῖς «νέους νομοθέτες», αὐτοὶ ἐπιτιμῶνται ὡς ὄργανα τοῦ σατανᾶ! Ὅσοι βρίσκονται σὲ ἀνακολουθία μὲ τὸ Πατερικὸ πνεῦμα καὶ φρόνημα ὅπως καὶ μὲ τὶς ρῆτρες ἀσφαλείας ποὺ ἐτέθησαν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὰ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοὶ κρίνονται ὡς σκανδαλοποιοί, οἱ ὁποῖοι δὲν φρονοῦν τὰ τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων (πρβλ. Ματθ. 16, 23).

Μόνον ὅσοι ἀκολουθοῦν μὲ αὐταπάρνηση τὸν Χριστό, συσταυρούμενοι μαζί Του καὶ εὐθυγραμμιζόμενοι μὲ τοὺς Ἁγίους Του, μόνον ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι ἀκόμη καὶ γιὰ μαρτύριο χάριν τῆς Ὁμολογίας τῆς Ἀληθείας Του, μόνον αὐτοὶ ὡς ἀληθινοὶ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων διατηροῦν ἀπαραμείωτη τὴν πνευματικὴ ἐξουσία «νὰ δένουν καὶ νὰ λύνουν» στὴν διαχείριση τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ λοιποὶ ὡς σφετεριστὲς ἔχουν μόνο τὸ σχῆμα καὶ τὴν μορφὴ ἀρνίων, ἤ καὶ ποιμένων, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα λαλοῦν ὡς «δράκοντες» (βλ. Ἀποκαλ. 13, 11) καὶ πράττουν ὄχι ὅσα συμβάλλουν στὴν οἰκοδομὴ καὶ αὔξηση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ στὴν ἐξαχρείωση, ὡς ψευδοποιμένες καὶ ψευδοδιδάσκαλοι (βλ. ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Ἁγίας Συνόδου).

Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἦταν καὶ εἶναι τέτοιου εἴδους «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. 20, 29), οἱ ὁποῖοι ἐκβάλλονται τῆς θείας Παρεμβολῆς διὰ τῆς Συνοδικῆς ὁδοῦ τῆς Ἐκκλησίας, μέσῳ τῶν Ὀρθοδόξων Ποιμένων.

Οἱ «λαλοῦντες διεστραμμένα» (Πράξ. 20, 30) στὰ τῆς πίστεως, οἱ ἀκόλουθοι καὶ ὑποστηρικτές τους, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνεχόμενοι αὐτοὺς παθητικῶς, ἀντιμετωπίζοντο καὶ ἀντιμετωπίζονται κατόπιν καταλλήλου «νουθεσίας» (Τίτ. 3. 10), ὥστε ἄν δὲν συνετισθοῦν, νὰ λάβουν τὴν ἀποκοπὴ καὶ ἐκβολὴ ἀπὸ τὸ ὑγιὲς Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἀνιάτως νοσοῦντες».

Τέτοιοι ἀνεδείχθησαν παλαιοὶ καὶ νεώτεροι αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι μὲ ποικίλες ὀνομασίες ἀπὸ τὴν βασικὴ πλάνη τους ἤ ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τους, ἀποτελοῦν ἀντίθετο σῶμα καὶ μολυσματικὸ ἑσμό, καίτοι αὐτο-αποκαλοῦνται Χριστιανοί, ἴσως ἀκόμη καὶ ὀρθόδοξοι!

Τέτοιοι ἦταν καὶ εἶναι οἱ παλαιοὶ Εἰκονομάχοι, οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ νεώτεροι Εἰκονομάχοι Προτεστάντες μὲ ὅλη τὴν πανσπερμία τους, ὅπως καὶ οἱ Καινοτόμοι Οἰκουμενιστὲς τῆς σήμερον, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καὶ ἕναν αἰῶνα ταράσσουν τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν πρωτοφανῆ πλάνη καὶ κακοδοξία τους, ἡ ὁποία ἀναιρεῖ τὸ δόγμα τῆς Ἀληθείας καὶ Ἑνότητος τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τὸ ἀνόσιο ἔργο τους ἄρχισε μὲ τὴν θεωρούμενη ὡς μικρὴ καὶ ἀσήμαντη Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐπιβλήθηκε ἀντικανονικὰ πολιτικῶς καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἐξαπατητικῶς, ἀλλὰ εἶχε προαποφασισθεῖ γιὰ νὰ ἐπισπεύσει τὸν συνεορτασμὸ καὶ τὴν προσέγγιση μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, σύμφωνα μὲ τὸ Πατριαρχικὸ Διάγγελμα τοῦ 1920 καὶ τὸ λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τοῦ 1923.

Οἱ Καινοτόμοι Οἰκουμενιστὲς μὲ τὴν ἐν συνεχείᾳ ἀνοικτὰ πλέον ἐκφραζόμενη, ὑποστηριζόμενη καὶ ἐφαρμοζόμενη «περιεκτικὴ» καὶ « διευρυμένη» ἐκκλησιολογία τους «μολύνουν» τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἄμωμη καὶ ἀμόλυντη, μὲ τὴν πλάνη καὶ ρυπαρότητα τῶν αἱρέσεων. Τὸ κύριο σύνθημά τους στὶς ἡμέρες μας εἶναι: ὅτι δῆθεν ὅλοι ὅσοι συμμετέχουν στὴν ἀποστατικὴ Οἰκουμενικὴ Κίνηση, «ἔχουν κοινὴ ἀποστολή, δίδουν κοινὴ μαρτυρία πίστεως, καὶ ἀποβλέπουν σὲ κοινὸ Πασχάλιο»! Τοῦτο ὅμως τὸ παραπλανητικὸ καμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὸ Πατερικὸ καὶ Συνοδικὸ φρόνημα τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἐμεῖς οἱ χάριτι Θεοῦ ἀληθινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, χωρὶς καμία διάθεση θριαμβολογίας καὶ αὐτοδικαιώσεως, διακηρύσσουμε κατὰ τὴν εὔσημη ἡμέρα τῆς νίκης τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων ὅτι ἀποστρεφόμαστε, καταδικάζουμε καὶ ἀποπτύουμε τὴν μολυσματικὴ αὐτὴ πλάνη καὶ αἵρεση, καλοῦντες τοὺς ἐξαπατημένους Καινοτόμους καὶ Οἰκουμενιστὰς σὲ μετάνοια! Ὅσο αὐτοὶ ἀκολουθοῦν, προωθοῦν καὶ ἑδραιώνουν τὴν αἵρεσή τους, τόσο ἐμεῖς ἀποφεύγουμε τὴν κοινωνία τους στὴν ξέφρενη πορεία τους.

Σὰν ἀνθρώπους τοὺς λυπούμεθα καὶ εὐχόμεθα γιὰ τὴν ἀνάνηψή τους. Ὅμως, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἀποδεχόμεθα τὴν θλιβερὴ λογική τους, χάριν δῆθεν ἐπιτεύξεως εἰρηνικῶν καὶ καλῶν σκοπῶν.

Δὲν εἴμεθα ἐναντίον τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως. Ὅμως, προτάσσουμε τὸ ἀγαθὸ τῆς ὀρθῆς καὶ συνεποῦς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἄνευ μετανοίας καὶ συμμορφώσεως κατὰ πάντα στὶς ὑποδείξεις τοῦ Σωτῆρος καὶ Λυτρωτοῦ μας καὶ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, κάθε ἄλλος στόχος ὅσο ὑψηλὸς καὶ ἀξιοσέβαστος καὶ ἄν φαίνεται, περνᾶ σὲ δεύτερη μοίρα ὡς πρὸς τὶς προτεραιότητες καὶ τὶς ἐπιλογές μας.

Δὲν ἀγνοοῦμε βεβαίως ὅτι στὸν ἀγῶνα πρώτιστης σημασίας γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ μολυσμοῦ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Καινοτόμους καὶ Οἰκουμενιστές, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ νόμιμος ἄθλησις (βλ. Β΄ Τιμ. 2, 5). Οἱ Κανονικὲς καὶ λοιπὲς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀφοροῦν βεβαίως καὶ σὲ ὅσους ἀποτελοῦν τὸ ὁμολογιακὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραβλέπουμε ποικίλες παραβιάσεις καὶ ποικίλες ἐκμεταλλεύσεις στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὅταν δὲν τηροῦνται τὰ ὀρθὰ κριτήρια τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιστάσεως κατὰ τῆς αἱρέσεως, τότε προκύπτουν ἐκτροπὲς ποὺ ἀμαυρώνουν τὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς ὁμολογίας (βλ. Α΄ Τιμ. 6, 12).

Πολλοὶ εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔστω κι ἄν δὲν συμμετέχουν στὴν κοινωνία τῶν αἱρετιζόντων καὶ τηροῦν φαινομενικὰ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως δυστυχῶς «πλανῶνται τῇ καρδίᾳ» μὴ γνωρίζοντες τὶς σωτήριες «ὁδοὺς» τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκτρέπονται καὶ ἐκτρέπουν ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦν στὸν κίνδυνο μὴ «εἰσελεύσεως στὴν θεία κατάπαυση» (βλ. Ψαλμ. 94, 10-11)! Ἐφιστοῦμε τὴν αὐξημένη προσοχὴ τοῦ κατὰ Θεὸν Ποιμνίου μας, προτρέποντες αὐτὸ νὰ ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς ἀληθινοὺς Ποιμένες του καὶ ὄχι σὲ διαφόρους ἀποκομμένους ρασοφόρους καὶ μή, ὅ,τι πομπώδη πινακίδα ἤ σημαία κι ἄν χρησιμοποιοῦν, οἱ ὁποῖοι ὡς ἀκατάστατοι καὶ ἰδιόρρυθμοι βαδίζουν στὶς ἀδιέξοδες ὁδοὺς τοῦ ἰδίου θελήματός τους, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι…

Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί·

Εἶναι φανερὸν ὅτι ζοῦμε σὲ ἀποκαλυπτικὲς ἡμέρες μεγάλης συγχύσεως. Ἐπικρατεῖ μεγάλη ταραχὴ ἀπὸ ἔλλειψη ἀγάπης, εἰρήνης, δικαιοσύνης καὶ ἑνότητος. Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν διότι δὲν ἐπικρατεῖ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἐξαπατῶνται καὶ ἐπιλέγουν τὸ ψεῦδος, νομίζοντας ὅτι θὰ βροῦν διέξοδο στὰ ἀδιέξοδά τους, προσωπικὰ καὶ κοινωνικά. Πόλεμοι καὶ ἀκοὲς πολέμων θορυβοῦν ἀπειλητικὰ τὸν κόσμο, ἐφ’ ὅσον μὲ τὰ σύγχρονα μέσα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθει κυριολεκτικὸς ὄλεθρος στὸν κόσμο σὲ σύντομο διάστημα. Οἱ πολιτικὲς συνεννοήσεις καὶ διαπραγματεύσεις ναυαγοῦν, ἀλλὰ καὶ οἱ Οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες, τελετὲς καὶ διακηρύξεις δῆθεν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου, ὡς ἀνευλόγητες, χειροτερεύουν τὰ πράγματα ἀντὶ νὰ βοηθοῦν.

Ἐμμένοντες ταπεινὰ ἀλλὰ καὶ ἀποφασιστικὰ στὴν Ἀλήθεια τῆς πίστεως, κατανοοῦμε τὸ μέγεθος τῆς εὐθύνης μας νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὴν πίστη καὶ στὸ βίωμα, ὥστε νὰ ἀποτελοῦμε παράγοντες εὐλογίας στὸν ταλαίωρο κόσμο γύρω μας, καλοῦντες σὲ Μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὸν Τριαδικὸ Θεό μας καὶ στὴν Ἀλήθεια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, χωρὶς νοθεῖες καὶ ἄνομους συμβιβασμούς.

Κατακλείοντες, θυμίζουμε ὅτι παραμένουμε πιστοὶ στὴν θεία Ἐπαγγελία, γνωρίζοντες ἔμφοβοι ὅτι ὁ Κύριός μας θὰ ἔλθει μετὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν ἁγίων Ἀγγέλων Του, γιὰ νὰ ἀποδώσει σὲ κάθε ἕναν «κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ» (Ματθ. 16, 27). Ἤτοι, «τοῖς μὲν καθ’ ὑπομονὴν ἔργου ἀγαθοῦ [πίστεως ὀρθοδόξου] δόξαν καὶ τιμὴν καὶ ἀφθαρσίαν, [καὶ] ζωὴν αἰώνιον», «τοῖς δὲ ἐξ ἐριθείας [στοὺς ἐγωϊστὲς] καὶ ἀπειθοῦσι μὲν τῇ ἀληθείᾳ, πειθομένοις δὲ τῇ ἀδικίᾳ, θυμὸς καὶ ὀργή» (Ρωμ. 2, 7-8)!

Εἴθε νὰ τύχουμε τῆς θείας εὐλογίας ὡς ἀντάξιο μισθὸ τῆς ἕως τέλους ὑπομονῆς μας! Εἴθε νὰ παραμείνουμε ἀμετάπτωτα στὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὡς μάρτυρες καὶ ὁμολογητὲς αὐτῆς, ἀποφεύγοντες πάσῃ θυσίᾳ τὴν πλάνη τοῦ ψεύδους, εἴτε στὴν πίστη εἴτε στὴν ζωή, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια καταδίκη! Εἴθε νὰ ἀναδειχθοῦμε τέκνα ὑπακοῆς, πρόβατα τῆς Ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, μέτοχοι τῆς ἐνδόξου Βασιλείας Αὐτοῦ. Ἀμήν!

Σᾶς εὐχαριστῶ καὶ εὔχομαι καλὴ συνέχεια τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Τεσσαρακοστῆς!

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η Α΄ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη στην μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όρισαν να εορτάζεται η ημέρα αυτή και σε ανάμνηση της παύσης της εικονομαχίας και της οριστικής αναστήλωσης των ιερών εικόνων. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε μείζονος σημασίας διότι με τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787), ολοκληρώθηκε η διατύπωση της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας (τριαδολογικό και χριστολογικό δόγμα). Η περίοδο της εικονομαχίας, η οποία διήρκεσε πάνω από εκατό χρόνια και κάλυψε τον 8ο και τον 9ο αιώνα μ.X.. Η περίοδος της εικονομαχίας χωρίζεται σε δύο φάσεις: H πρώτη άρχισε το 726, όταν ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ απαγόρευσε την χρήση των εικόνων, και έληξε το 780, όταν η αυτοκράτειρα Eιρήνη τερμάτισε τους διωγμούς των εικονοφίλων. Tο 787 συνεκλήθη η Έβδομη Oικουμενική Σύνοδος στη Nίκαια της M. Aσίας, η οποία δικαίωσε τους υπέρμαχους των εικόνων. Kορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων, στην πρώτη αυτή φάση, υπήρξε ο άγιος Iωάννης ο Δαμασκηνός. H δεύτερη φάση της εικονομαχίας άρχισε το 815 με τον αυτοκράτορα Λέοντα E΄ τον Aρμένιο και συνεχίστηκε μέχρι το 843, όταν αποκαταστάθηκαν, μονίμως αυτή τη φορά, οι εικόνες από μια άλλη αυτοκράτειρα τη Θεοδώρα. Kορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων, στη δεύτερη αυτή φάση, ήταν ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Ο Ιουδαϊσμός και ο Ισλαμισμός θεωρούν τον εικονισμό ως ειδωλολατρία. Αντίθετα ο Ελληνισμός, η πιο ευγενική έκφραση του παγκοσμίου πολιτισμού, όχι μόνο δέχεται τον εικονισμό, αλλά και τον προήγαγε σε ύψιστη τέχνη. Ιστορικά Πράγματι τα πρότυπα των εικόνων του Ι. Χριστού και της Θεοτόκου ήσαν πολύ περιορισμένα κατά τους τρεις πρώτους αιώνες, λόγω των διωγμών. Η χριστιανική εικονογραφία αναπτύχθηκε εξ αιτίας της προβολής των μαρτύρων της πίστεως. Η παρουσίαση προσωπικών εικόνων των Μαρτύρων ή και εικονογραφικών συνθέσεων διαφόρων σκηνών του μαρτυρίου κατά τις εορταστικές συνάξεις της επετείου του θανάτου των μαρτύρων έγιναν αφορμή για την καθιέρωση της εκκλησιαστικής εικονογραφίας. Στην πρωτοχριστιανική περίοδο, στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, προ της εποχής του Μ. Κων/νου υπάρχει η συμβολική τέχνη των Κατακομβών. Η πρώτη αυτή εικονογραφία είχε συμβολικό χαρακτήρα και ο σκοπός της ήταν καθαρά διδακτικός. Η Κιβωτός του Νώε, ήταν σύμβολο της Εκκλησίας, ο Ιωνάς στο κήτος, ήταν σύμβολο της Αναστάσεως του Χριστού, το ψάρι, ήταν σύμβολο του Ιησού Χριστού, η Άγκυρα, ήταν σύμβολο της ελπίδας, το ψωμί και το κρασί, ήταν σύμβολο του σώματος και αίματος του Χριστού και του μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας. Η παράσταση του καλού ποιμένα με τα πρόβατα, ήταν σύμβολο του κόσμου του οποίου ποιμένας είναι ο Θεός. Ο καλός ποιμένας, δηλ. ο Σαρκωμένος Θεός, παίρνει πάνω του το χαμένο πρόβατο. Πολύ ισχυρή είναι και η εκκλησιαστική παράδοση της αχειροποίητης εικόνας του προσώπου του Χριστού της γνωστής ως «Άγιο Μανδήλιο». Γνωστή είναι η παράδοση για τις εικόνες της Θεοτόκου που αποδίδονται στον Ευαγγελιστή Λουκά. Ο Θεόδωρος Αναγνώστης μας πληροφορεῖ ότι η Ευδοκία, σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄(408-450) αγόρασε στους Αγίους Τόπους εικόνα της Θεοτόκου, την οποίαν ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς και την απέστειλε ως δώρο στην αυτοκράτειρα Πουλχερία.. Οι μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας στην εγκύκλιο της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου τονίζουν την θεολογική και παιδαγωγική αξία των εικόνων: 1. Η προσκύνηση της ιερής εικόνας του Χριστού και των άλλων ιερών προσώπων του Χριστιανισμού δεν είναι ειδωλολατρία, όπως κατηγορούνταν από τους εικονομάχους, αλλά η τιμή απευθύνεται προς το εικονιζόμενο πρόσωπο, Η ευλογία και η χάρη που λαμβάνει ο πιστός από την προσκύνηση των ιερών εικόνων δίνεται από το ζωντανό ιερό πρόσωπο και όχι από την ύλη της εικόνας. 2. Η εικόνα έχει επίσης τεράστια παιδαγωγική χρησιμότητα. Μια εικόνα, σύμφωνα με γλωσσική έκφραση, αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι μέσω της εκκλησιαστικής εικονογραφίας οι πιστοί βοηθούνται να αναχθούν στις υψηλές πνευματικές θεωρίες και στο θείο. ως το βιβλίο των αγραμμάτων στους ναούς. 3. Αλλά δεν έχει μόνο σημασία για την Εκκλησία η αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, αλλά και για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Η εικόνα και μάλιστα η θρησκευτική απεικόνιση, αποτελεί βασικό στοιχείο του παγκόσμιου πολιτισμού. 4. Ο εορτασμός της νίκης της ορθής πίστεως της Εκκλησίας κατά των αιρέσεων, εκφράζεται με την ορθή αντίληψη για τις εικόνες, γι αυτό Ορθοδοξία είναι η αλήθεια των εικόνων. Οι Πατέρες είδαν στην εικονομαχία μια συμπερίληψη όλων των προηγουμένων αιρέσεων και ανατροπή του Χριστιανισμού. 5. Οι Πατέρες ερεύνησαν και διαπίστωσαν την θέση της Παράδοσης πάνω στο θέμα των εικόνων. Η χρήση των εικόνων στην Εκκλησία είναι αρχαιότατη συνήθεια,. Πρώτος ο Μ. Βασίλειος χαρακτηρίζει την παράδοση της Εκκλησίας για τις ιερές εικόνες «αποστολική». Οι εικόνες δηλαδή υπάρχουν μέσα στους ναούς προ του Μ. Κων/νου, από την εποχή των Αγίων Αποστόλων. Την παράδοση αυτή επικυρώνουν αρχαιολογικά ευρήματα των πρώτων μεταποστολικών χρόνων, 6. Το πιο σταθερό στοιχείο στα πρακτικά της 7ης Οἰκ. Συνόδου είναι ο τονισμός της αξίας και ο σεβασμός της Παραδόσεως, η οποία ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. Η παράδοση για την Εκκλησία είναι η ζωή της εν Αγίω Πνεύματι.7. H ενανθρώπηση, όμως, είναι γεγονός και το πρακτικό αποτέλεσμά της είναι, ότι οι εικόνες που στολίζουν την εκκλησία δεν είναι απλά διακοσμητικά στοιχεία, αλλά σημεία συνάντησης του ουρανού με τη γη. Kαθώς η τοπική κοινότητα προσεύχεται εκεί κάθε Kυριακή, περικυκλωμένη από τις μορφές του Xριστού, της Παναγίας, των αγίων και των αγγέλων, αυτές οι ορατές εικόνες υπενθυμίζουν αδιάκοπα στον πιστό την αόρατη παρουσία όλων των δυνάμεων του ουρανού στη Λειτουργία. Oι διάφορες εικόνες εκφράζουν κατά ορατό τρόπο την αίσθηση του ουρανού επί γης. Οι εικονοκλαστικές αρχές διασώζονται ως τις μέρες μας. Οι διάφορες προτεσταντικές ομάδες έχουν ως κύρια αρχή τους τον ανεικονισμό και πολεμούν με λύσσα την Ορθοδοξία μας, η οποία δέχεται την τιμητική προσκύνηση των ιερών προσώπων της πίστεώς μας μέσω των ιερών εικόνων. Η εικόνα για την Ορθοδοξία δεν είναι μια θρησκευτική ζωγραφιά είναι μια αγιογραφία, δηλαδή μια λειτουργική τέχνη ή ομολογία της αλήθειας της θείας αποκάλυψης, που έχει σκοπό να μεταμορφώσει και ν’ αναπλάσει τ’ ανθρώπινα πράγματα. Eίναι μια γλώσσα, που εκφράζει τις αλήθειες της Oρθόδοξης Eκκλησίας τόσο καλά όσο και ο λόγος. H εικόνα, η υμνωδία, η αρχιτεκτονική κ.τ.λ., όλα μαζί σ’ ένα αρμονικό σύνολο, ανοίγουν μπροστά μας τ’ αγαθά που μέλλουν να έρθουν.

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β' ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ 2019

ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ Α' ΩΔΗΣ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΕΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ (2023)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ (2025)

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2023)

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ:  ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ: ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΘΕΜΑ»;

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ:  ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ (2021)

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ: «Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

«ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (2023) ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ, ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2002) - Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΜΗΤΗΡ ΜΕΝ ΕΓΝΩΣΘΗΣ... - ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΘΕΟΤΟΚΙΟ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ:  ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ EΓΚΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΙ OΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ AΓΙΩΝ ΕIΚΟΝΩΝ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2023)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (1991) ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ 2020 

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΝΖΑΡΙΔΗ: ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΩΣ - ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΩΤΙΟΥ: Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ: Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΡΘΡΟΥ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2023)

«ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» - Ι. Μ. ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ, ΦΥΛΗ ΑΤΤΙΚΗΣ (2026)

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης
Φυλή Αττικής

ΠΑΝΔΗΜΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2017

Μέσα σε κλίμα κατάνυξης και ψυχικής ανάτασης εορτάσθηκε χθες η εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας στην Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής. Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Β΄, συλλειτουργούντος του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μεθώνης κ. Αμβροσίου. 

Πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει από Όρθρου βαθέως την ομώνυμη Μονή της Πάρνηθας από κάθε μεριά της Αττικής, που βοηθούντος του καιρού ευφράνθηκε πλουσιοπάροχα, τόσο από την Θεία Λειτουργία, όσο και από την περιφορά των αγίων εικόνων. 

Κατά την λιτανεία των ιερών εικόνων διαβάστηκε το ''Συνοδικόν της Ορθοδοξίας'' και ο πιστός λαός αναθεμάτισε τους αιρετικούς και ευχήθηκε ''αιωνία η μνήμη'' στους Ομολογητές Πατέρες της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας. 

Γ. Δ.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα
τον κόσμον, η πίστις ημών»
(Α' Ιω. 5, 5)

...Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες....

Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης. Ευλογημένοι ας είναι εκείνες οι άγιες ψυχές που εθέσπισαν τούτη τη μέρα για να μας θυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της πίστης μας. Έτσι έγινε για το δικό μας καλό. Επειδή, ενθυμούμενοι τις νίκες, παίρνουμε θάρρος στους αγώνες που διεξάγουμε και σε κείνους που θα ακολουθήσουν.

Αποτελεί αρχαία συνήθεια των στρατηγών, πριν από τη μάχη να απευθύνουν λόγο στους μαχητές για τις πρότερες νίκες και έτσι να τους ενθαρρύνουν και ενθουσιάζουν για τη νέα μάχη. Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.

Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης. Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει.

Ακούγοντας για τους φοβερούς αγώνες και τις νίκες των ομωνύμων μας χριστιανών, όσων δηλαδή πριν από εμάς ονομαζόταν Ορθόδοξοι χριστιανοί περιζωνόμαστε με νέα δύναμη και νέα ελπίδα. Έτσι, η ομιχλώδης πνευματική μας όραση γίνεται καθαρότερη και ευκρινέστερη και βλέπουμε καλύτερα τη θέση και τη κατάστασή μας. Όλα τα εμπόδια, οι δυσκολίες και οι στενοχώριες που στην ομιχλώδη και κοντόφθαλμη όρασή μας έμοιαζαν με ατσάλινο δίχτυ, μπροστά στο καθαρό μας βλέμμα και τη θαρραλέα καρδιά μοιάζουν με ιστό αράχνης. Έτσι, έχοντας νέους και πολλούς συμμάχους ανάμεσα στους νικητές του παλαιού καιρού και θεωρώντας το παράδειγμά τους στη μάχη και τη λαμπρή τους νίκη, προχωρούμε εμπρός στο καθήκον και τη θυσία μας με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και φωτεινότερη ελπίδα.

Μα και οι υπόλοιπες μέρες στο ημερολόγιό μας δεν μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές; θα με ρωτήσετε. Εύλογη η απορία σας αγαπητοί αδελφοί. Πραγματικά, όλες οι μέρες του χρόνου μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές χριστιανούς. Στο ημερολόγιο έχουν καταχωρηθεί μονάχα τα ονόματα των νικητών.

Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους προφήτες και τους δικαίους, τους νικητές της αδικίας και του ψεύδους στη Π. Διαθήκη. Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους Αποστόλους - νικητές των λαών και των φυλών της ειδωλολατρίας. Άλλες μέρες πάλι, μας υπενθυμίζουν τους μάρτυρες, τους νικητές του πυρός, του ξίφους, των αγρίων θηρίων και όλης της ανθρωπίνης κακίας. Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους μεγάλους πνευματικούς και νηστευτές - νικητές των σωματικών παθών και της πλεκτάνης του διαβόλου.

Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας, ποιμένες και διδασκάλους της οικουμένης - νικητές όλων των ατάκτων στην Εκκλησία του Θεού, νικητές της αγνοίας και της πλάνης των ανθρώπων. Άλλες μέρες πάλι μας υπενθυμίζουν την Αγία Θεομήτορα, την εκλεκτή στρατηγό, την κεχαριτωμένη νικηφόρο όλων εκείνων τα οποία ενίκησαν την Εύα μέσα στο Παράδεισο.

Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους ευλαβείς βασιλείς με τις βασίλισσες - νικητές της ματαιότητας και της παρανοϊκής φιλαυτίας, οι οποίοι έθεσαν όλη την αίγλη και την εξουσία τους στην υπηρεσία του Υιού του Θεού. Άλλες πάλι μας υπενθυμίζουν τα θαύματα του Τιμίου Σταύρου του Χριστού, των λειψάνων των Αγίων Του, των ενδυμάτων και εικόνων των Ορθοδόξων Τροπαιοφόρων, ανδρών και γυναικών του Χριστού.

Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τις ουράνιες ασώματες δυνάμεις, τα τάγματα των αγγέλων και αρχαγγέλων νικητών όλων των αντιπάλων του Ζώντος και Μόνου Θεού. Μήπως είναι ανάγκη να απαριθμήσω και τις ημέρες των δικαίων του Χριστού; Μήπως δεν είναι όλες οι μέρες δικές Του; Δεν είναι όλοι οι παραπάνω νικητές, δικοί Του στρατιώτες - το δικό Του νικηφόρο βασιλικό στράτευμα;

Έτσι λοιπόν, όλες οι μέρες του έτους μας υπενθυμίζουν τις νίκες, τους ήρωες, τους αγώνες και τους κόπους, τους νικητές. Καμία μέρα του ημερολογίου μας δεν έχει σπιλωθεί με το όνομα του Ιούδα, του Καϊάφα, του Πιλάτου ή του Ηρώδου. Οι ηττημένοι από το Σατανά δεν εγγράφονται στη βίβλο των ζώντων μα στο βιβλίο του αιωνίου θανάτου. Σαν ξημερώνει κάποια μέρα του Θεού, οποιαδήποτε μέρα του έτους, μας υπενθυμίζει κάποιον νικητή του Χριστού ή αυτόν τον Ίδιο τον Χριστό, τον Νικητή των νικητών και Βασιλέα των βασιλευόντων.

Τούτη η μέρα όμως, τούτη η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει, όχι μια νίκη ή έναν νικητή αλλά τη μακρά αλυσίδα από νίκες και ολόκληρο στράτευμα από νικητές. Πρόκειται για τις νίκες της Εκκλησίας σαν ολότητα. Η Εκκλησία είναι εκείνος ο νικητής που σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε.

Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες.

Σύμφωνα με τον διεστραμμένο νου και την απολιθωμένη τους καρδιά, ανακήρυξαν τις εικόνες σε είδωλα και την εικονολατρεία ως ειδωλολατρία. Μέσα στην έπαρση και το μένος τους πέταξαν τις εικόνες έξω από τους ναούς, τις έριχναν στη θάλασσα, τις έσπαζαν και τις έκαιγαν. Το ίδιο έπρατταν και με τα λείψανα των Αγίων και των Αποστόλων. Στο τέλος, δε δίστασαν να πετάξουν από τους ναούς και τα λάβαρα μα και τον ίδιο τον Σταυρό του Χριστού, το σπουδαιότερο νικηφόρο σημείο του Χριστιανισμού.

Από τον χριστιανικό ναό έφτιαξαν μία κενή και έρημη αίθουσα όπου δεν έβλεπες τίποτε πέρα από γυμνούς ασβεστωμένους τοίχους. Από όλα τα κοσμητικά στοιχεία και αντικείμενα στο ναό τα οποία παριστούν συμβολικά το μεγαλειώδες δράμα της εξαγοράς μας δεν άφησαν τίποτε - τίποτε πέρα από ασβέστη και ανθρώπινη φωνή. Η εκκλησία έμοιαζε με κενοτάφιο όπου η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχή ένοιωθε μόνη και αβοήθητη, αγωνιζόμενη μόνη της, δίχως κάποια κλίμακα και υποστήριξη, να ανυψωθεί από τη σκόνη της γης στα ατελεύτητα ύψη του Θεϊκού θρόνου των ουρανών, στη κορφή του βασιλείου της αιωνιότητος.

Ενάντια σε μία τέτοια ασύνετη ερήμωση και πτώχευση των χριστιανικών ναών εξανέστησαν όλοι οι μεγάλοι και εμπνευσμένοι πνευματικοί μέσα στην αχανή βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν και σε άλλα ορθόδοξα βασίλεια. Στο πλευρό τους στεκόταν και ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός ο οποίος ένοιωθε, με τη καρδιά του, μολονότι δεν ήξερε να εκφράσει το συναίσθημα με λόγια, πως οι εικόνες αποτελούν ένα εξαιρετικό βοηθητικό μέσον για τις ψυχές των προσευχομένων. Σαν άλλο σκαλοπάτι το οποίο υψώνει την ψυχή στους ουρανούς και από το οποίο κατέρχεται η αρωγή, η παρηγορία και η ευλογία του Θεού στις ψυχές. Είμαι βέβαιος, αδελφοί μου, ότι και οι δικές σας καρδιές νοιώθουν το ίδιο. Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και το χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη βασιλεία του Θεού (Μτ. 13, 43).

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού. Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους. Όταν κλαίετε ενώπιον της εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείται μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου ή πανιού αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.

Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του αγαθού και του φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού. Όταν ασπάζεστε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο αλλά ασπάζεστε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεστε την ώρα εκείνη, το ισχυρότερο σύμβολο νίκης από το οποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στη πληγωμένη καρδιά και παρηγορία στη ταλαίπωρη ψυχή.

Το σώμα σας υποκλίνεται στις εικόνες ενώ η ψυχή σε αυτούς που εικονίζονται σε αυτές. Το στόμα σας τις ασπάζεται μα η ψυχή ασπάζεται τις ψυχές των δοξασμένων αγίων στη Βασιλεία των Ουρανών. Τα μάτια σας βλέπουν το ξύλο και το χρώμα αλλά τα πνευματικά σας μάτια ατενίζουν ζωντανά πρόσωπα στο βασίλειο των πνευμάτων.

Για τους εικονομάχους, οι εικόνες αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες. Όποιος μονάχα με τους σωματικούς οφθαλμούς κοιτά, αυτός και βλέπει σωματικά. Γι' αυτό, για ένα τέτοιον άνθρωπο, διαφεύγει η πνευματική σημασία της εικόνος, του μοιάζει ανόητο και ακατανόητο επειδή μόνο πνευματικά μπορεί να ιδωθεί κατά τους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α' Κορ. Κεφ. 2). Μα αντί να ντρέπονται για την αδυναμία κατανόησης οι εικονομάχοι εξανέστησαν υπεροπτικά για να επιβάλλουν την έλλειψη κατανόησής τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μέσα από τις εικόνες επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα των Αγίων τα ζωντανά πρόσωπα. Ό,τι δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί ούτε να εικονίζεται ούτε και να φωτογραφίζεται. Είναι γνωστό πως στην Ινδία οι φακίρηδες σαγηνεύουν τους ανθρώπους δείχνοντάς τους διάφορα σημεία και απάτες. Αυτά όμως είναι μονάχα φαινόμενα και απάτες δίχως την αντικειμενική ύπαρξη όντων. Οι φωτογράφοι προσπάθησαν να φωτογραφήσουν αυτά τα φαινόμενα αλλά οι φωτογραφικές τους πλάκες δεν μπόρεσαν να συλλάβουν και να δείξουν τίποτε. Οι πλάκες παρέμειναν κενές και γυμνές, όπως κενά και γυμνά είναι και τα γητεύματα των φακίρηδων.

Οι δικοί μας Άγιοι όμως είναι πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις που έζησαν με τη παρότρυνση και ενθάρρυνση να βαδίσουμε και εμείς τον δικό τους δρόμο, να έχουμε τη σταθερότητα της πίστης τους, να καλλιεργούμε εντός μας τις αρετές τους, να ξεδιψούμε με την αφοβία τους μπροστά στα παθήματα και τις θλίψεις και να θυσιαζόμαστε από αγάπη προς τον Κύριο.

Η Βασιλεία των Ουρανών δεν θα γεμίσει με φαντασίες και οράματα αλλά με ζωντανούς ανθρώπους οι οποίοι κατέστησαν αντάξιοί της. Είμαστε και εμείς όλοι καλεσμένοι στη Βασιλεία των Ουρανών και όλοι μας ποθούμε να κερδίσουμε αυτή τη βασιλεία της ζωής και του φωτός, όσο τίποτε άλλο στο κόσμο.

Με τέτοια επιθυμία υψίστη ατενίζουμε τις εικόνες των Αγίων και διδασκόμαστε την οδό που οδηγεί στη Βασιλεία εκείνη. Στα πρόσωπα όλων των Αγίων διαβάζουμε την ταπείνωση, την αξιοπρέπεια, το βάθος της σκέψεως, την σοβαρότητα, την ειρήνη, την γλυκύτητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη και τη καθαρότητα της ψυχής. Ατενίζοντάς τους, διδασκόμαστε για το πως πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι. Είναι οι πνευματικοί μας γεννήτορες, αδελφοί και αδελφές μας. Όταν λοιπόν, θεωρούμε ωφέλιμο να στολίζουμε τα σπίτια μας από αγάπη και σεβασμό, με φωτογραφίες των σαρκικών μας γονέων και αδελφών γιατί δεν θα ήταν ωφέλιμο το να κοσμούμε τον οίκο του Θεού με τις εικόνες των τέκνων Του, των εκλεκτών Του παιδιών, των συγγενών του Θεού κατά το κάλλος της ψυχής τους αλλά και δικών μας συγγενών κατά τα σωματικά παθήματα, κατά την πίστη και την ελπίδα;

Ιδιαίτερα εμείς, οι αγροτικοί λαοί των Βαλκανίων, έχουμε περισσότερους λόγους να ευχαριστούμε τις ιερές εικόνες. Υπόδουλοι των Τούρκων για αρκετούς αιώνες, οι λαοί μας δεν είχαν σχολεία και μόρφωση. Εκτός από τους ιερείς, μόλις που κάποιος γνώριζε να διαβάζει την Αγία Γραφή και να διδαχτεί τη διδασκαλία της σωτηρίας. Ευτυχώς όμως, η ανάγνωση αντικαταστάθη από την ενατένιση. Έβλεπαν οι άνθρωποι την Αγία Γραφή αγιογραφημένη στις εικόνες και τους ναούς. Έβλεπαν την ιστορία του Σωτήρος μας, τους βίους των Αγίων, των ηρώων του Χριστού.

Περισσότερο με τα μάτια παρά με τα αυτιά γνώριζαν εκείνοι την αλήθεια της ζωής και την οδό της σωτηρίας. Κράτησαν έτσι την πίστη τους και έσωσαν τις ψυχές τους. Γι' αυτό ας προσκυνήσουμε τις ιερές εικόνες και ας ευχαριστήσουμε την αγαθή Πρόνοια του Θεού η οποία πέρα από τον λοιπό πνευματικό πλούτο που χάρισε στην Ορθοδοξία, εκόσμησε την Εκκλησία μας με τις εικόνες.

Ο Ίδιος ο Ύψιστος Θεός τεκμηρίωσε τη διατήρηση των εικόνων στους ναούς και τους οίκους με τη θαυμαστή Του δύναμη, την οποία συχνά επέδειξε και σήμερα επιδεικνύει μέσω αυτών, μέσω δηλαδή των εικόνων του Υιού Αυτού του Μονογενούς, της Αγίας Θεομήτορος και των αναρίθμητων Αγίων και αγγέλων Του. Όσοι εναντιώθηκαν στις εικόνες, στην ουσία εναντιώθηκαν στο θέλημα του Θεού. Στο τέλος έπεσαν και χάθηκαν στη θύελλα της εικονομαχίας που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Η Εκκλησία του Θεού όμως εμπλουτίστηκε με μίαν ακόμα νίκη την οποία εμείς σήμερα τιμούμε και για την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά το Θεό.

Είθε η σημερινή φωτεινή μέρα να μας υπενθυμίζει και όλες τις άλλες αναρίθμητες νίκες της ορθοδόξου πίστεως. Πρώτοι οι Εβραίοι ξεσηκώθηκαν εναντίον αυτής της πίστης. Ο αγώνας κράτησε μερικές δεκάδες χρόνια. Διασκορπίστηκαν σαν το άχυρο σε ολόκληρο τον κόσμο, ο οίκος τους αφέθη έρημος καθώς τους το είχε προφητεύσει ο Σωτήρας λέγοντας. «ιδού, αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Μτ. 23, 38). Ενώ η Εκκλησία του Θεού με τη νίκη στα χέρια της αντιστάθηκε σε άλλους εχθρούς.

Αυτοί οι εχθροί ήταν οι μανιασμένοι Ρωμαίοι. Ο πόλεμος των ρωμαίων αυτοκρατόρων εναντίον της πίστεως του Χριστού, κράτησε κάποιες εκατοντάδες χρόνια. Η Εκκλησία του Χριστού ήταν ολόκληρη βουτηγμένη στο αίμα των μαρτύρων. Μα στο τέλος, ο πόλεμος έληξε με την καταστροφή του ρωμαϊκού κράτους και τη νίκη της ορθοδόξου Εκκλησίας.

Με τη νέα της νίκη στα χέρια, στάθηκε η Εκκλησία ενάντια στον νέο της εχθρό, στους άραβες μουσουλμάνους και τους ειδωλολάτρες Πέρσες, Αρμενίους, Σαρματούς, Ευρωπαίους και Αφρικανούς. Και πάλι, ο αγώνας κράτησε μερικούς αιώνες, μαζί και τα δεινά και τα πάθη της Εκκλησίας του Θεού. Κέρδισε η Εκκλησία μας τη νίκη και μ' αυτήν στα χέρια στάθηκε ηρωικά απέναντι στους νέους εχθρούς.

Αυτοί ήταν οι Τούρκοι στην Ασία, Αφρική και στα Βαλκάνια καθώς οι Μογγόλοι στην ορθόδοξη Ρωσία. Και πάλι μαρτύρια και θλίψεις - τώρα για πολλές εκατοντάδες χρόνια. Μα και πάλι η Αγία μας Εκκλησία κατάφερε την νίκη. Οι εχθροί της σαν άλλη μακρόχρονη πλημμύρα εξηράνθησαν και εκείνη, σαν άλλη Κιβωτός του Νώε, σώθηκε και έφτασε στην ειρήνη και την ελευθερία. Στους καιρούς των πολλών και συχνών κατακτήσεων, η Ορθοδοξία υπέφερε από εχθρούς εξωτερικούς ενώ στο καιρό της ειρήνης και της ελευθερίας από εχθρούς εσωτερικούς. Από αυτούς αναφέραμε τους εικονομάχους μα υπήρξαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι, με την αιρετική και εγωιστική διδαχή τους, έφεραν σύγχυση μεταξύ των πιστών και κατέτρωγαν εκ των έσω τα σπλάχνα της Εκκλησίας του Θεού.

Κάποιοι αιρετικοί αρνούνταν την ανθρώπινη φύση του Κυρίου Ιησού ενώ άλλοι την Θεϊκή. Κάποιοι αρνούνταν το Άγιο Πνεύμα και άλλοι την Αγία Θεοτόκο. Όλοι τους αρνούνταν και μία αλήθεια της υποστηρίζοντας κάποιο ψεύδος. Είναι το κοινό τους χαρακτηριστικό. Κάποιοι, από φιλοδοξία αγωνιζόταν για τα πρωτεία και άλλοι πάλι από φιλαυτία, προκαλούσαν μεγάλες ταραχές και σχίσματα για ασήμαντα ζητήματα. Η Εκκλησία έπρεπε να αμυνθεί να πολεμήσει και να πάθει.

Δεν υπάρχει αδελφοί μου μεγαλύτερος μάρτυρας στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους από την Εκκλησία του Χριστού. Μα ούτε και μεγαλύτερος και ενδοξότερος νικητής. Νίκησε όλους τους αιρετικούς, ξερίζωσε όλες τις αιρέσεις, διατήρησε την καθαρότητα της διδαχής του Χριστού, διεφύλαξε την ιερότητα της αποκάλυψης και της παράδοσης. Έτσι, σαν αγνή και αγία νύμφη του Χριστού, έφτασε μέχρι εμάς βαδίζοντας τον ακανθώδη αλλά ορθό και νικηφόρο δρόμο της.

Αλήθεια, αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Αυτή η συγκεκριμένη μέρα καθορίστηκε κάθε χρόνο για να μας θυμίζει ακριβώς το να μην λησμονούμε, να μας ενθαρρύνει για να μην γινόμαστε μαλθακοί, να μας θερμαίνει με την ελπίδα για να μην ψυχραθούμε, να καθαρίσει την πνευματική μας όραση για να βλέπουμε καθαρά και να κοιτάμε Εκείνον που αοράτως μάχεται για την Εκκλησία Του και την στεφανώνει με τόσες νίκες.

Μακάριος εκείνος που έχει καθαρή την πνευματική του όραση και μπορεί να δει όλο εκείνο το νικηφόρο στράτευμα στους ουρανούς, το οποίο η σημερινή ημέρα αποκαλύπτει και δείχνει στους πιστούς. Είναι οι υιοί και οι θυγατέρες του Θεού των οποίων ο αριθμός συναγωνίζεται εκείνο των αστέρων του ουρανού και η λάμψη τους υπερβαίνει την λάμψη των αστέρων.

Μας φανερώνονται σήμερα εκείνοι σαν άλλη ουράνια χαρμόσυνη παράταξη. Ηγεμόνες και δούλοι, πλούσιοι και ενδεείς, γέροι και νέοι, μορφωμένοι και αγράμματοι, μητέρες και βρέφη, τίμιες χήρες και σωφρονισμένες κόρες, ιερείς και στρατιώτες, στρατηλάτες και μοναχοί, αλιείς και μεγιστάνες, γεωργοί και εργάτες - όλοι τους στην ανέκφραστη δόξα των ουρανών. Σε δόξα, κάλλος και λάμψη την οποία ούτε κατά διάνοιαν δεν φαντάστηκαν όλοι οι βασιλείς της γης από την αρχή ως το τέλος του κόσμου.

Όλοι αυτοί ήσαν στη γη αγωνιστές και πάσχοντες για τη πίστη του Χριστού μα κανείς τους δεν περίμενε τη νίκη της πίστεως εδώ στη γη. Γι' αυτό και στην βασιλεία της αιωνίου ζωής έχουν αμοιφθεί με όσα «οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» (Α' Κορ. 2, 9). Όλοι τους - τα πάντα έλαβαν από τον Θεό.

Εκείνοι που συνετρίβησαν από τους ειδωλολάτρες σαν την λάσπη, αυτοί που στραγγαλίστηκαν σιωπηλά στις φυλακές, εκείνοι που δίχως μάρτυρες καταποντίστηκαν στη θάλασσα, όσοι αποκεφαλίστηκαν με ξίφος για το όνομα του Χριστού και όσοι καμμιάν απόλαυση δε δοκίμασαν επάνω στη γη αλλά μάλλον όλες τις πίκρες, όλοι τους είναι ενταγμένοι στις γραμμές των νικητών. Όλοι τους έλαβαν από το Θεό τα πάντα καθώς το υποσχέθηκε ο Ίδιος. «ο νικών, έσται αυτώ ταύτα και έσομαι αυτώ Θεός και αυτός έσται μοι υιός» (Αποκ. 21, 7).

Όταν κοιτάξετε με καθαρό πνευματικό βλέμμα αυτούς τους νικητές, θα δείτε στον καθένα από αυτούς την σφραγίδα του Αρνίου του Θεού. Καθένας τους μοιάζει στον Βασιλέα Χριστό και ο Χριστός λάμπει μέσα από τον καθένα τους, μέσα από γέρους και νέους, από ηγεμόνες καθώς και από δούλους, από τους άνδρες καθώς και από τις γυναίκες. Επειδή ο Χριστός είναι ο κύριος Νικητής ο οποίος νικά μέσω αυτών. Γι' αυτό και η Κυριακή έχει οριστεί ακριβώς για να είναι ημέρα μνήμης της νίκης αυτής της πίστεώς μας. Επειδή την Κυριακή αναστήθηκε ο Κύριος και με την ανάσταση ενίκησε το θάνατο, τον φοβερότερο και έσχατο εχθρό. Γι' αυτόν που ενίκησε το θάνατο ήταν πολύ εύκολο να νικήσει τον κόσμο όλο. Γι' αυτό και Εκείνος ενθάρρυνε τους μαθητές Του λέγοντας. «θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16, 33).

Ω αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον Σατανά. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα την αμαρτία. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον θάνατο. Η πίστη μας είναι η νίκη του Χριστού με την οποία η Εκκλησία του Θεού ενίκησε ως τώρα όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Τί θα μπορούσε περισσότερο να σας ενθαρρύνει, να σας ενισχύσει και παρηγορήσει από αυτή τη νικηφόρα πίστη; Και τί θα μπορούσε να σας φοβίσει και να σας εξασθενίσει αν κρατήσετε στη καρδιά αυτή την ανίκητη πίστη; Μήπως τα σκάνδαλα της ελευθερίας στην οποία τώρα ζήτε; Μήπως η αδύναμη κραυγή της ειδωλολατρίας; Μήπως τα πονηρά λόγια των αιρετικών; Μήπως η ανηθικότητα των ανηθίκων η οποία μέσα από τις ξένες απολαύσεις οδηγεί στην απογοήτευση και από τη μοιρολατρία στην αυτοκτονία;

Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και τη τακτική του Θεού έχει γραφεί ότι το «μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).

Έτσι, αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι μωρία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι μωρία αλλά μωρία Θεού η οποία είναι σωφότερη από τους ανθρώπους, απ' όλους τους καιρούς και απ' όλες τις μη χριστιανικές γενεές. Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι αδυναμία αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει.

Η ορθόδοξη πίστη αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Δίχως πλούτο, δίχως εξωτερική υποστήριξη, δίχως στρατό και όπλα, δίχως δουλική οργάνωση και πολιτικούς ελιγμούς, διήνυσε με επιτυχία ένα μακρύ και φοβερό δρόμο 19 αιώνων. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή κάτω από τον ουρανό από το να είναι κανείς μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μήτε και υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος από αυτόν που εκείνη βαδίζει και οδηγεί τους πιστούς της. Υπάρχουν δρόμοι εύκολοι μα ολισθηροί και οδηγούν στην απώλεια. Υπάρχουν σκάφη πιο φανταχτερά, μεγαλύτερα και πιο άνετα αλλά έχουν πολύ πιο αδύναμο σκαρί.

Δοξάσατε αδελφοί τον Θεό ο Οποίος εδόξασε την πίστη μας με νίκες πολλές. Δοξάσατε τους Αγίους του Θεού οι οποίοι εκούσια με το αίμα τους και τα δάκρυα πλήρωσαν αυτές τις νίκες. Ας σας θυμίζει η ημέρα τούτη πως η πίστη μας είναι η πίστη η νικήσασα τον κόσμο. Ας σας θυμίζει ότι η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών που σημαίνει πως ένα λαμπρό και ανίκητο στράτευμα από τον αόρατο κόσμο, στράτευμα πολυάριθμο σαν τους αστέρες του ουρανού, στέκει δίπλα και γύρω μας και μας βοηθά. Μπροστά από αυτό το στράτευμα των αμέτρητων νικητών ίσταται ο Νικητής των νικητών, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων! Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία συν Πατρί και Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστης και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη, και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη, για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και την τακτική του Θεού έχει γραφεί, ότι «το μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).

*«Εμπνευσμένες Ομιλίες για να γνωρίσουμε το μεγαλείο της Κυριακής της Ορθοδοξίας» του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη». *Εκ του ιστολογίου <<Κηρύγματα>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ Α' ΩΔΗΣ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

«Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται πνεύματος καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ βασιλίδι Μητρί· καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων καὶ ᾄσω γηθόμενος ταύτης τὰ θαύματα». Θ’ ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ θὰ γεμίσει ἀπὸ Πνεῦμα ἅγιο καὶ θ’ ἀπευθύνω λόγο πρὸς τή βασίλισσα Μητέρα τοῦ Θεοῦ· καὶ θὰ μὲ δοῦν νά πανηγυρίζω μὲ φαιδρότητα, ψάλλοντας μὲ εὐφρόσυνη χαρὰ τὰ θαυμαστὰ μεγαλεῖα της.

Ὁ προφορικὸς λόγος εἶναι ἡ ἐξωτερίκευση τοῦ μυστικοῦ ἐνδιάθετου λόγου. Ἐκφράζεται μὲ τὰ ὄργανα ὁμιλίας· εἶναι λόγος στοματικός. Καὶ οἱ δύο λόγοι -ἐνδιάθετος καὶ προφορικὸς- εἶναι ἐκδηλώματα τῆς πνευματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἱκανότητα νά διαλέγεται ἐσωτερικὰ μὲ τὸν ἑαυτὸ της καὶ τὸν Θεὸ καὶ νά ἐπικοινωνεῖ ἐξωτερικὰ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Τὰ ὑπόλοιπα ζῶα δέν ἔχουν λόγους. Ἔχουν μοναχὰ ἔνστικτα, φυσικὲς κινήσεις καὶ ὁρμές.

Οἱ λόγοι πού βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἀνθρώπου ἐξωτερικεύουν τὸ ἐσωτερικὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς του. Ἡ ποιότητα τοὺς ἐκφράζει τὴν ποιότητα τοῦ ἐσωτερικοῦ ἤθους τῆς ψυχῆς. Ἔτσι ἀπὸ μία ἀγαθὴ καρδία θὰ προέλθουν λόγοι καλοί καὶ ἀγαθοί, λόγοι ἤπιοι καὶ εἰρηνικοί, καθαροὶ καὶ ἅγιοι· ἐνῶ ἀπὸ μία πονηρὴ καὶ σαλεμένη καρδία θὰ προέλθουν λόγοι ἀγριεμένοι καὶ σκληροί, βρωμεροὶ καὶ ἀναίσχυντοι.

Ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ ψυχὴ θ’ ἀκουστοῦν λόγια οἰκοδομῆς, παρακλήσεως καὶ ἀγάπης, λόγια σεμνὰ καὶ εὔφημα. Ὅσα ἁγνὰ καὶ προσφιλῆ, «εἰ τὶς ἀρετὴ καὶ εἰ τὶς ἔπαινος»· ἐνῶ ἀπὸ μία ψυχὴ κυριαρχημένη ἀπὸ τὰ πνεύματα τῆς ἀκαθαρσίας, ποὺ ζεῖ μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, θ’ ἀκουστοῦν κατάρες καὶ βλαστήμιες, λόγια ὑβριστικὰ καὶ συκοφαντικά, λόγια δόλια, πικρὰ καὶ μοχθηρά, ποὺ τόσα κακὰ συσσωρεύουν στήν κοινωνικὴ συμβιώση τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ποιητὴς τοῦ Εἱρμοῦ νιώθει κι αὐτὸς βαθιὰ τὴν ἀνάγκη ν’ ἀνοίξει τὸ στόμα του καὶ νά μιλήσει. Ἡ καρδιά του κατακλύζεται ἀπὸ πλῆθος ἐνδιάθετα λόγια, ποὺ συνωθοῦνται, ζητώντας νά βροῦν διέξοδο ἀπὸ τὸ στόμα του. Ἐπιθυμεῖ νά ἐκφράσει τοὺς ἐσωτερικοὺς του διαλογισμούς. Οἱ διαλογισμοὶ του ὅμως δέν εἶναι τυχαῖοι καὶ κοινοί. Εἶναι διαλογισμοὶ καρδιᾶς στήν ὁποία κυριαρχεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Προτίθεμαι -λέει- ν’ ἀνοίξω τὸ στόμα μου, τὸ ὁποῖο θὰ γεμίσει ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ (ὅπως γεμάτη ἀπὸ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα εἶναι ἐσωτερικὰ καὶ ἡ ψυχὴ του).

Προτίθεμαι δὲ νά πῶ λόγια ἀνυμνητικὰ πρὸς τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ μητέρα τῶν πιστῶν, τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁλόκληρης τῆς κτίσεως. Θά πῶ κι ἐγὼ λόγια ἀνυμνητικά, σὰν κι αὐτά πού λέγουν οἱ ἄγγελοι στήν ὁλόφωτη Κόρη τῆς Θείας Βασιλείας! Θὰ εἶναι δὲ τόση ἡ πνευματικὴ εὐφορία τῆς καρδιᾶς μου, τόσος ὁ συνεπαρμὸς τῆς ψυχῆς μου, ὥστε οἱ ἄνθρωποι θὰ διαπιστώσουν πάραυτα τὸ σκίρτημα τῆς χαρᾶς μου, βλέποντάς με νά πανηγυρίζω μὲ φαιδρότητα καὶ μὲ εὐχαρίστηση νά συνθέτω ὕμνους γιά νά τραγουδήσω τὰ πολλὰ θαύματα πού τὴν στεφανώνουν, νά μελωδήσω τίς χάρες της στό πεδίο τοῦ χριστολογικοῦ μυστηρίου, στό ὁποῖο ὁ Υἱὸς ἄξια τοποθέτησε τὴν περίσεμνη Μητέρα!

«Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον, ἐσφραγισμένην σὲ Πνεύματι, ὁ μέγας Ἀρχάγγελος, Ἁγνή, θεώμενος, ἐπεφώνει σοι· Χαῖρε χαρᾶς δοχεῖον, δι’ ἧς τῆς προμήτορος ἀρά ληθήσεται». Βιβλίο ἔμψυχο στό ὁποῖο γράφτηκε ὁ Χριστός, βλέποντάς σε, Ἁγνή, ὁ μέγας Ἀρχάγγελος, σοῦ φώναζε· Χαῖρε δοχεῖο τῆς χαρᾶς, διὰ τῆς ὁποίας θὰ λυθεῖ ἡ κατάρα πού ἐπιβλήθηκε (ἀπὸ τὸν Θεὸ) στήν προμήτορα (Εὔα). Στό ἔμψυχο βιβλίο τῆς Μαρίας, δηλαδὴ στήν ἀνθρωπίνη φύση της καὶ εἰδικότερα στό ἄχραντο καὶ πανακήρατο σῶμα της, γράφτηκε, δηλαδὴ καταχωρήθηκε, ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τή δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος, χωρὶς τὴν ἀνθρώπινη συνεργεία, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη στή βιολογικὴ διαδικασία κάθε ἄλλης φυσικῆς ἀνθρώπινης συλλήψεως.

Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος, εἶχε σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ γιά νά μεταφέρει τὸ χαρμόσυνο μήνυμα στήν ταπεινὴ Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Τὸ θαῦμα πού ἀντίκριζε ὁ Ἄγγελος ἦταν μεγάλο καὶ παράδοξο. Ἀπὸ τή μία μεριά, ἔβλεπε μία Κόρη πάναγνη, γεμάτη ἀπὸ καλοσύνες καὶ χάρες, ἀπαστράπτουσα ἀπὸ ἀρετὲς καὶ χαρίσματα, θέαμα πού καὶ γιά τὸν ἴδιο ἦταν πρωτόγνωρο, καί πού ὑπερέβαιναν σὲ καθαρότητα καὶ αὐτὴν τὴν πνευματικὴ καὶ ἄυλη φύση του, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔβλεπε τὸν Πλάστη του, τὸν ἀχώρητο τῆς κτίσεως δημιουργό, τὸν καλύπτοντα παλάμῃ τὰ σύμπαντα καὶ συνέχοντα δρακὶ τὴν κτίση, νά σμικρύνεται τόσο, ὥστε νά χωρέσει στό φωτεινὸ χωρίο τῆς Παρθένου! Μὴ μπορώντας δὲ νά κατανοήσει τὸ ἀκατανόητο, ξέσπασε στόν ὕμνο τῆς χαρᾶς πού δονοῦσε τὴν ἄυλη φύση του, ἀναφωνώντας· χαῖρε Κόρη πανύμνητε, ποὺ εἶσαι τὸ δοχεῖο τῆς χαρᾶς τόσο τοῦ οὐρανοῦ, τῶν νοερῶν δηλαδὴ ταξιαρχιῶν, ὅσο καὶ τῆς γῆς, τῶν ἀνθρώπων τῆς ὀδύνης, τοῦ μόχθου καὶ τῆς βιοτικῆς κακώσεως.

Καὶ ποῖος εἶναι ὁ λόγος τῆς τόσο μεγάλης χαρᾶς; Διότι στό προσωπό σου, στό φωτεινὸ χωρίο σου, στή σκηνή σου τὴν πνευματοΰφαντη καὶ θεοχώρητη, θὰ καταργηθεῖ ἡ κατάρα τῆς Προμήτορος. Θὰ καταργηθεῖ ἐκεῖνο πού ἡ πρώτη φυσικὴ μητέρα τῆς ζωῆς, ἡ Εὔα, τόσο ἀλόγιστα καὶ μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια ἔπλεξε σὰν βαριὰ κληροδοσία γιά ὁλόκληρο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων· ἡ κατάρα πού πῆρε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιά τή θλιβερὴ συνέντευξή της μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἀποστασίας, μὲ τὴν καταπάτηση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, τὴν παρακοὴ της, ποὺ γέμισε τὸ ἀνθρώπινο μὲ πόνο, μὲ δάκρυα καὶ στεναγμούς. Αὐτὴ ἡ λύση ἦταν ἡ μεγάλη αἰτία τῆς χαρᾶς!

«Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε Παρθένε θεόνυμφε, τοῦ Ἅδου ἡ νέκρωσις· χαῖρε, Πανάμωμε, τὸ παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως, χαῖρε θρόνε πύρινε, τοῦ Παντοκράτορος». Χαῖρε Σὺ Παρθένε, ποὺ εἶσαι ἡ ἐπανορθώση (τοῦ πταίσματος) τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἡ νέκρωση τοῦ Ἅδη. Χαῖρε σὺ Κόρη Πανάμωμε, ποὺ εἶσαι τὸ ἀστραφτερὸ παλάτι τοῦ μόνου Βασιλέως (τοῦ Θεοῦ), ὁ πύρινος θρόνος στόν ὁποῖο κάθεται ὁ Παντοκράτωρ Κύριος.

Στήν ὑπόθεση τοῦ ὕμνου τῆς χαρᾶς προβάλλει τώρα καὶ ὁ Ἀδάμ. Ἡ χαρὰ τῆς Παρθένου περιπτύσσεται καὶ τὸν Προπάτορα. Διὰ τοῦ ἀσπασμοῦ τοῦ Ἀγγέλου δέν λυτρώνεται μοναχὰ ἡ Εὔα πού πρωτοστάτησε, στήν τραγωδία τῆς Ἐδέμ, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος ἔμμεσα συνέργησε στό πτωτικὸ ἐκεῖνο δρᾶμα. Ἄνδρας καὶ γυναῖκα, ὁ κορμὸς τοῦ δέντρου τῆς ζωῆς, ἦσαν ἀλληλέγγυοι στήν τραγικὴ περιπέτεια. Ὅπως μαζὶ γεννήθηκαν, ἔτσι μαζὶ καὶ πέθαναν. Γύρω ἀπὸ αὐτοὺς ἐκτυλίσσεται ἔκτοτε ἡ τραγικὴ ὑπόθεση τῆς ὑπάρξεως, ὁ θάνατος καὶ ἡ ζωή, κουβαλώντας τὴν ἀθλιότητα καὶ τή φθορά τῆς φύσεως.

Διὰ τῆς Παρθένου συντελεῖται ἡ ἐπανορθώση τοῦ Ἀδάμ. Αὐτό πού χάλασε στόν Προπάτορα, διορθώνεται στήν ὁλόφωτη καὶ ταπεινὴ Κόρη. Τὸ δρᾶμα τῆς ἀρχαίας Ἐδὲμ βρίσκει τή λύση του στή νέα Ἐδὲμ τῆς Χάριτος, στήν περίσεμνη Νύμφη τοῦ Θεοῦ. Ἡ φύση πού τόσο τραγικὰ ἔπεσε, ἀποβάλλοντας τή θεοείδεια καὶ τή θεομορφία της, ἀναστηλώνεται τώρα, βρίσκοντας τὴν παλαιὰ της εὐγένεια καὶ εὔκλεια, τὴν προπτωτικὴ της καθαρότητα καὶ ὀμορφιά, στή θεοχώρητη μήτρα τῆς Παρθένου, ὅπου ὁ Θεός, ντυμένος τὸν ἄνθρωπο, ὁδηγεῖ τὴν εἰκόνα του στήν ἀρχαία της καθαρότητα, τὴν ὁποία εἶχε τή στιγμή πού βγῆκε ἀπὸ τὰ χέρια του, πρὶν ἀπὸ τή μελάνωση τῆς φθορᾶς καὶ τὴν ἀσχήμια τοῦ θανάτου.

Τὸ θαῦμα τῆς Παρθένου εἶναι συνάμα ἡ νέκρωση τοῦ Ἅδη. Ἡ ἐπανόρθωση τῆς φύσεως ἀντιστοιχεῖ στή νέκρωση τοῦ Ἅδη, ὁ ὁποῖος, ὡς χωρίο ὑποδοχῆς τῶν νεκρῶν, μεταφορικὰ σημαίνει τὸ θάνατο, εἶναι προσωποποίηση τοῦ θανάτου. Ἂν ὁ θάνατος, ὡς φθορὰ καὶ ἀποσύνθεση τῆς ζωῆς, εἶναι τὸ τίμημα τῆς ἁμαρτίας, τὸ ὁποῖο μὲ τή σειρά του ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς, διὰ τῆς ὑπακοῆς τῆς Παρθένου στό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ καὶ κατ’ ἐπέκταση τῆς κενωτικῆς ὑπακοῆς τοῦ Υἱοῦ της στήν προαιώνια λυτρωτικὴ βουλὴ τοῦ Θεοῦ Πατρός, καταλύεται ἡ ἁμαρτία καὶ δι’ αὐτῆς ὁ θάνατος, στά νικημένα λείψανα τοῦ Ἅδη. Ὁ Ἅδης ἡττᾶται καὶ στήν πένθιμή του ἐπικράτεια φυτρώνουν τὰ λουλούδια τῆς χαρᾶς. Ἡ μήτρα τῆς Παρθένου γίνεται ἡ νέα Ἐδὲμ τῆς χάριτος καὶ τῆς χαρᾶς!

Εἶναι περαιτέρω τὸ παλάτιο, τὸ καθαρὸ καὶ ἄμωμο, στό ὁποῖο εὐδόκησε νά κατοικήσει ὁ μόνος Βασιλεύς, εἶναι ὁ θρόνος ὁ πύρινος, ὁ φλογισμένος ἀπὸ τη φωτιὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ πυρωμένος ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῆς χάριτος, στόν ὁποῖο κάθεται ἐξουσιαστικὰ καὶ ἀναπαύεται καταδεκτικὰ ὁ ποιητὴς καὶ λυτρωτὴς τοῦ σύμπαντος. Δέν εἶναι μικρὴ ἡ χαρὰ αὐτὴ τῆς Παρθένου, ποὺ ἔγινε τὸ μελωδικὸ τραγούδι ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων!

«Ῥόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε, ἡ μόνη βλαστήσασα· τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον, χαῖρε ἡ τέξασα· τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως· Χαῖρε ἀπειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα». Χαῖρε σύ πού ἀπὸ τή θεοχώρητη σάρκα σου βλάστησε τὸ ῥόδο πού δέν μαραίνεται· ποὺ γέννησες τὸ μῆλο πού μοσχοβολά· ἡ μυρωδιὰ τοῦ Βασιλέως τῶν ὅλων. Χαῖρε Σύ, ποὺ ἔγινες μητέρα, χωρὶς νά γνωρίσεις γάμο, Σύ πού εἶσαι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὁ κάλαμος τοῦ ὑμνῳδοῦ εἶναι ἀκατάσχετος, ἐξυμνώντας τίς χάρες τῆς Πανάγνου. Πλημμυρίζει ἀπὸ αἰσθήματα ἱεροῦ ἐνθουσιασμοῦ καὶ χαρᾶς. Ἑξακολουθεῖ νά ψάλλει τὸ ἀπερινόητο θαῦμα. Ἀλήθεια, μπορεῖ γλῶσσα ἀνθρώπου νά σταματήσει ποτέ, νά βρεῖ κατάληξη στήν ἀνύμνηση τῶν θαυμασίων τῆς Παρθένου; Μπορεῖ γλῶσσα, καὶ ἡ πιὸ τρανή, νά μελωδήσει ἐπάξια τή χάρη Ἐκείνης; Ἀσθμαίνει ὁ νοῦς καὶ πληγώνεται ὁ λόγος στήν προσπάθειά του νά ὑφάνει ὕμνους «συντόνως τεθειγμένους», καταλλήλους νά ἐξυμνήσουν τὴν ἀπειρία τοῦ μητροπάρθενου κλέους!

Στό τροπάριο ὁ στιχουργὸς προσπαθεῖ ν’ ἀνυμνήσει τὴν Παρθένο, χρησιμοποιώντας εἰκόνες καὶ ἐκφράσεις ἀπὸ τή φυσική του ἐμπειρία. Τὶ ἄλλο μπορεῖ νά προσφέρει ἡ φτωχικὴ πέννα του; Μπορεῖ τάχατες ὁ νοῦς νά δρασκελίσει τὸ θαῦμα, νά φθάσει στούς πυλῶνες τοῦ μυστηρίου, ν’ ἀνοίξει τὸ ἀβυσσῶδες καὶ ἀπόκρυφο καὶ νά νοήσει τὸ ἀπερινόητο καὶ ἀκατάληπτο; Τὶ κατόρθωσε τάχα ὁ μέγας ἐκεῖνος Μωυσῆς στή φανέρωση τοῦ Θεοῦ πάνω στό Ὅρος; Εἶδε, σκεπασμένος στήν πέτρα, τὰ ὀπίσθια μόνον τοῦ Θεοῦ πού περνοῦσε ἀπὸ κοντὰ του, ἕνα μικρὸ μέρος ὄχι τῆς ἀκοινώνητης Θείας οὐσίας του ἀλλὰ τῆς κοινωνητὴς δόξας του.

Τὴν χαιρετίζει ὡς βλαστήσασαν «ῥόδον τὸ ἀμάραντον»· τὸν ἁμαράντινο βλαστό πού βγῆκε ἀπὸ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ γεννήθηκε ἀϊδίως ἀπὸ τὸν Πατέρα, τοῦ Ὁποίου φέρει ἀπαράλλακτη τὴν οὐσία, εἶναι ἰσοστάσιος, ἰσότιμος καὶ ἰσοδύναμος μὲ Ἐκεῖνον, καί ποτέ δέν φθίνει οὔτε μαραίνεται· ὁ Ὁποῖος, ὡς ἄφθιτος καὶ αἰώνιος, ζεῖ εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει ἀθανασία, καὶ τῆς βασιλείας Αὐτοῦ «οὐκ ἔσται τέλος». Τή χαιρετίζει ὡς τέξασαν «μῆλον τὸ εὔοσμον», τὸν εὐωδιαστὸ καρπὸ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός, τὸν Υἱὸν του τὸν Μονογενῆ, τὸν γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ποὺ εἶναι ὁ χαρακτῆρας καὶ τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξας τοῦ Γεννήτορος, ὁ «ὁμοούσιος τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο». Τὸ ὀσφράδιον (τὸ σῶμά πού ἀναδίδει εὐωδία) τοῦ «πάντων Βασιλέως». Τή χαιρετίζει ὡς «ἀπειρόγαμον», ποὺ δέν γνώρισε γαμική σχέση μὲ ἄνδρα, ἦταν «ἀπείρανδρος», ἂν καὶ μνηστευμένη μὲ τὸν Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος τηροῦσε ἁπλῶς χρέη μνήστορος καὶ ὄχι φυσικοῦ συζύγου τῆς Μαρίας.

Εἶναι δέ, τέλος, κόσμου διάσωσμα. Ὄχι ὅτι αὐτὴ ἔσωσε τὸν κόσμο, πρᾶγμα πού ἐπιτέλεσε μόνον ὁ παντοδύναμος Θεός, ἀλλὰ διότι, δευτερευόντως καὶ ἔμμεσα, συνήργησε στό λυτρωτικὸ θαῦμα, ὡς παρασχοῦσα τή δυνατότητα τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως, τή μητρότητά της στόν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν «ἀπάτορα ἐκ Μητρὸς» καὶ «ἀμήτορα ἐκ Πατρός». «Ἁγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι’ ἧς ἐκ τοῦ πτώματος, ἡμῶν ἐξανέστημεν, χαῖρε ἡδύπνοον κρίνον, Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον· θυμίαμα εὔοσμον, μύρον πολύτιμον». Χαῖρε Σύ, ποὺ εἶσαι ὁ ἀκένωτος θησαυρὸς τῆς ἁγνείας, Σύ, ποὺ μᾶς σήκωσες ἀπὸ τή δεινή πτώση μας στήν ἁμαρτία. Χαῖρε, Δέσποινα, ποὺ εἶσαι τὸ εὐωδιαστὸ κρίνο πού μυρίζεις τοὺς πιστούς· τὸ εὔοσμο θυμίαμα καὶ τὸ μύρο τὸ πολύτιμο.

Οἱ εἰκονικὲς ἐκφράσεις τοῦ στιχουργοῦ συνεχίζονται. Χαιρετίζει τὴν Παρθένο ὡς «ἁγνείας θησαύρισμα». Θησαυρὸ χαρισμάτων ἀκένωτο, θήκη ἀκτινοβόλο ἁγνότητος καὶ ὀμορφιᾶς, πρωτόγνωρης στόν φθαρτὸ αὐτὸ κόσμο, τοῦ κάλλους τῆς ὁποίας ἠράσθη ὁ Βασιλεὺς τοῦ παντὸς τόσο, ὥστε ν’ ἀνοίξει τὴν πύλη της γιά νά περάσει ἀπὸ αὐτὴν στόν κόσμο, τὴν ὁποίαν (πύλη) κανένας ἄλλος δέν πρόκειται ν’ ἀνοίξει, ἀλλὰ θὰ παραμείνει «κεκλεισμένῃ» εἰς τὸν αἰῶνα. Ἡ πάναγνη Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας βοήθησε, μὲ τή θέση της στό ἀπερινόητο θαῦμα τοῦ Υἱοῦ της, νά σηκωθοῦμε ἀπὸ τή δεινή πτώση μας στήν ἁμαρτία, πρᾶγμα πού δέν μπορούσαμε νά πετύχουμε, μὲ τίς δικὲς μας δυνάμεις, ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι. 

Καὶ ἡ Παρθένος φυσικὰ ἦταν ἄνθρωπος, φέρουσα καὶ αὐτὴ τὴν ἁμαρτία τοῦ Προπάτορα. Ἡ χάρη ὅμως πού εἶχε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἦταν τέτοια, ὥστε ἔσβησε τὴν ἐπαχθή κληρονομία τοῦ Ἀδὰμ κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ τῆς χάρισε τή σχετική ἐκείνη ἀναμαρτησία πού μόνη αὐτή ἀξιώθηκε νά ἔχει μεταξὺ τῶν θνητῶν ἀνθρώπων. Μόνο σ’ ἕνα τέτοιο δοχεῖο καθαρὸ καὶ πάλλευκο μποροῦσε νά κατοικήσει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἔλειπε ἡ Μαρία, ὡς συνθήκη ἀπαραίτητη τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως, θὰ μποροῦσε ἄραγε νά ἔλθει στόν κόσμο ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;

Στή συνέχεια ἡ Θεοτόκος χαρακτηρίζεται ὡς «κρίνον ἡδύπνοον», ὡς λουλούδι πού σκορπίζει γλυκεῖα κι εὐχάριστη εὐωδία, ποὺ οἱ μυρωδιὲς του κατακλύζουν καὶ ὀμορφαίνουν τίς ψυχὲς τῶν πιστῶν ὡς «θυμίαμα εὔοσμον» καὶ «μύρον πολύτιμον», ποὺ εὐφραίνουν μυστικὰ τὶς καρδιὲς ἐκείνων, ποὺ ἔχουν κλείσει μέσα τους τὸ θαῦμα τῆς Παρθένου καὶ ἀνυμνοῦν ἐν σιγῇ τὰ ἄφθαρτα μεγαλεῖα της· ἐκείνων, ποὺ λαμβάνουν στά χείλη τους τὸ ὄνομα τῆς περίσεμνης Κόρης, ὄχι γιά νά τὸ κατακλύσουν μὲ τὸ βορβορώδη ὀχετὸ τῆς βρωμερῆς καὶ ἀναίσχυντης ἀκαθαρσίας τους

(Θεέ μου φύλαγε τὸν ἄνθρωπο, ὄχι μόνο νά μὴν ἐκστομίζει, ἀλλὰ καὶ νά μὴν ἀκούει τὶς δαιμονικὲς κατὰ τῆς Πανάγνου βλαστήμιες καί, χωρὶς νά θέλει, νά ζεῖ τὶς πικρὲς ὦρες μιᾶς τόσο μεγάλης καὶ ἀπύθμενης ἀναισχυντίας), ἀλλὰ νά τὸ τιμήσουν καὶ νά τὸ δοξάσουν, νά μεγαλύνουν τὸ πάνσεπτο ὄνομα τῆς πανακήρατης Κόρης, ποὺ εἶναι τιμιότερο τοῦ ὀνόματος τῶν Χερουβὶμ καὶ ἀσυγκρίτως ἐνδοξότερο τῆς λαμπρότητος καὶ αἴγλης τῶν Σεραφείμ! *Ἀπό το βιβλίο:«Χαῖρε Νύμφη, Ἀνύμφευτε», ἐκδ. Ἀποστ. Διακονίας, Ανδρέα Θεοδώρου. *Εκ του ιστολογίου «imaik.gr». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.