ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑ

Επιστολή στους 300 βουλευτές: 

''Η ψήφος του ελληνικού λαού δεν έδωσε σε κανέναν εν λευκώ εξουσιοδότηση
για χειρισμό του θέματος αυτού κατα το δοκούν''...

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος 

από τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, 

ενώθηκαν 

στο Σύνταγμα απαιτώντας να μην προχωρήσουν οι εθνικές παραχωρήσεις 

εις βάρος της Ελλάδας στο Μακεδονικό. 

Τότε μίλησα 

σε εκείνους όπως και σε όλους τους Έλληνες για τους μεγάλους κινδύνους 

που κρύβει για την πατρίδα μας αυτή η αναίτια υπαναχώρηση. 

Η κυβέρνηση αγνόησε 

τους κινδύνους και τον ελληνικό λαό και χωρίς καμία λογική, αποφάσισε να προχωρήσει με κάθε κόστος. 

Για ένα θέμα 

στο οποίο δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε πίσω, 

ένα θέμα που δεν χρειάζεται να «λυθεί» γιατί για την Ελλάδα είναι λυμένο. 

Για να μας επιβληθεί μια συμφωνία που μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη χώρα μας 

αλλά και για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους. 

Και μάλιστα 

την ώρα που τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουν από τότε μέχρι σήμερα 

σταματήσει επισήμως να μιλούν για 

«μακεδονικό» έθνος,

 «μακεδονική» γλώσσα 

και «μακεδονική» ταυτότητα, 

παραβιάζοντας καθημερινά ακόμα και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

ΌΛΟΙ, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους και την αντιπολίτευση μέχρι και των «καλών προθέσεων» υπουργό Εξωτερικών τους που τον ακούσαμε και προχθές ακόμα στην επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία. Σήμερα απευθύνομαι όχι μόνο σε εκείνους που θα διαδηλώσουν αύριο ξανά στο Σύνταγμα, αλλά κυρίως σε όσους θα βρίσκονται μέσα στο κτήριο της Βουλής και θα πάρουν μια απόφαση που αφορά το μέλλον της Ελλάδας. 

Απευθύνω έκκληση προς όλους τους βουλευτές: μην προχωρήσετε σε αυτό το έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας. Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη.

Σας θυμίζω την επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη λήξη του Συμβουλίου των τότε πολιτικών αρχηγών που συνεδρίασαν στις 13.4.1992 παρουσία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή.

«Η πολιτική ηγεσία της χώρας (σ.σ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Μαρία Δαμανάκη (Συνασπισμός), Αλέκα Παπαρήγα) με εξαίρεση το ΚΚΕ συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο έαν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».

ΚΑΘΟΛΟΥ. Με κανένα γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό. Η τυχόν απομάκρυνση από εκείνη την απόφαση πολιτικών ιστορικού διαμετρήματος που εκπροσωπούσαν σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό χώρο είναι πράξη ιστορικά απαράδεκτη, στα όρια της εθνικής μειοδοσίας και θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας.

Τα Σκόπια με όχημα το όνομα «Μακεδονία» και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Είναι ανάγκη να αντιταχθούμε σ΄αυτή την παραχάραξη της ιστορίας και να επαγρυπνούμε για τη διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας που κινδυνεύει από τις διεθνείς δυνάμεις που στοχεύουν ανοιχτά στη σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας. Αν τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης με την ψήφο τη δική μας, ώστε να μπορούν αύριο-μεθαύριο να μας απειλούν από ισχυρότερη θέση, τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Επειδή είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, δεν πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να του δώσουμε την ιστορική νομιμοποίηση. Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» παραβλέποντας ότι έτσι γελοιοποιούνται μπροστά στην Ιστορία. Θυμηθείτε το παράδειγμα της Δυτικής Γερμανίας που δεν αναγνώρισε ως το τέλος την Ανατολική Γερμανία παρά το ότι δεκάδες χώρες είχαν συνάψει μαζί της διπλωματικές σχέσεις, θεωρώντας πως δεν μπορεί η αποδοχή από τους άλλους να παραχαράξει τελεσίδικα τη δική τους νομιμοποίηση.

Βεβαίως πρέπει να συνεχίζουμε να στηρίζουμε την ειρηνική συνύπαρξη με το κράτος των Σκοπίων. Όμως όσο εκφράζουν με κάθε τρόπο αλυτρωτικές τάσεις και διεκδικούν την ιστορική μας ταυτότητα προχωρώντας σε «παραχωρήσεις» που θα μπορούσαν να απευθύνονται μόνο σε λαό ηλιθίων και γονατισμένων και παραβιάζοντας προκλητικότατα (άρα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ) και την ίδια τη συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψαν, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έχουν την ψήφο μας για την ένταξή τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων 

δεν είναι ένα θέμα που αύριο μπορεί πανεύκολα να ρυθμιστεί διαφορετικά. 

Η ψήφος 

του ελληνικού λαού δεν έδωσε σε κανέναν εν λευκώ εξουσιοδότηση 

για χειρισμό του θέματος αυτού κατά το δοκούν. 

Καμία κυβέρνηση 

(ακόμα κι αν ήταν κυβέρνηση πλειοψηφίας) δεν μπορεί να πάρει τόσο σοβαρές για τη χώρα αποφάσεις. 

Γι’ αυτό 

η μόνη συνετή απόφαση από πλευράς της σημερινής κυβέρνησης είναι

 να καταφύγει στην κρίση του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού με τη διενέργεια Δημοψηφίσματος».

Μίκης Θεοδωράκης

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΤΟ 1928

Πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της εφημερίδαςτων Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

σχετικά με τον εορτασμό των Θεοφανείων των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών στο Π. Φάληρο, 

έτει 1928.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΕΤΕΙ 1925 ΥΠΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΟΠΑΝΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ 

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

''...Δεν παρήλθεν ολίγη ώραν 

οπότε απευθύνει έντονον διαταγήν προς αυτούς 

''εν ονόματι του νόμου διαλυθείτε'' 

και διατάξας τους υπ΄αυτόν άνδρας εφ΄όπλου λόγχην να υποπέσωσι κατά του εκκλησιάσματος, 

πρώτος αυτός 

έδωκε το σύνθημα αρχίσας να κτυπά δια του υποκοπάνου του όπλου 

μιμηθέντες κατόπιν και οι υπ΄αυτόν άνδρες. 

Δέχονται 

κτυπήματα υποκοπάνων πολλοί΄

ξεσχίζονται πίλοι γυναικών΄

καταρρίπτονται κατά γης το έξωθεν προσκυνητάριον με τας αγίας εικόνας, 

το τραπέζιον ένθα ήσαν τοποθετημένα τα κηρία, 

χωρίς να προβάλλει ουδεμίαν αντίστασιν το πλήθος διεμαρτύρετο δια τους τοιούτους βανδαλισμούς. 

Ο ιερεύς 

λαβών γνώσιν εγκαίρως της ασκησθείσης βίας δεν προσήλθε. 

Οι εντός του Ναού παραμένουσι, των ψαλτών εξακολουθούντων να ψάλλωσι 

μέχρις ότου περί την ώραν εκείνην 2 μεταμεσονύκτιον 

έληξεν η ακολουθία του όρθρου... 

Τα γυναικόπεδα 

εγκατελείφθησαν διεσκορπισμένα υπό το σκότος και το ψύχος 

και έντρομα μη γνωρίζοντα, που να κατευθυνθώσι. 

Εις το Τμήνα 

ανακρινόμενοι οι άνδρες ηρωτώντο ποιος τους οδήγησεν εκεί. 

Άλλοι αποκρίνοντο ο Χριστός, 

άλλοι ο Σύλλογος, 

άλλοι ο εις εκ του άλλου μαθόντες, ότι θα γίνει εορτή προσήλθομεν...''

Ο Σύλλογος των Ορθοδόξων εξέδωκε χθες το κάτωθι ανακοινωθέν: ''Μετά τα γεγονότα τα λαβόντα χώραν κατά τον εορτασμόν των Χριστουγέννων υπό του ημετέρου Συλλόγου εν τω παρά τω Γουδί Ναώ του Αγίου Θεράποντος και κατόπιν των δηλώσεων εις τον Τύπον των κ. κ. Υπουργών των Εκκλησιαστικών και των Εσωτερικών, ότι ο λαός είναι ελεύθερος να εισέρχεται εις τους Ναούς όποτε και όπως θέλει να προσεύχεται, μικτή Επιτροπή του Συλλόγου των Ορθοδόξων και τριών ετέρων ομοφρόνων Συλλόγων, του Συλλόγου Εμμονής εις τα Ιερά Καθεστώτα, του Συλλόγου Αστικής Ενώσεως και του Συλλόγου Πανελληνίου Αστικής Νεολαίας παρουσιασθείσα ενώπιον των προρρηθέντων κ. κ. Υπουργών ηυχαρίστησεν αυτούς, λαβούσα μάλιστα και τας εξής βεβαιώσεις παρά του επί των Εκκλησιαστικών υπουργού κ. Σπυρίδη: ''Δεν δυνάμεθα να επέμβωμεν ημείς εις τα εχέμυθα της συνειδήσεως΄ σας παρέχει το δικαίωμα τούτο ο νόμος΄ δύνασθε αφού δεν πρόκειται περί πολιτικών σκοπών να προσεύχησθε όπως θέλετε και να φρονείτε ό,τι θέλετε''. 

Κατόπιν τούτου ο Σύλλογος ημών συμφώνως προς το τρίτον άρθρον του Καταστατικού αυτού, το οποίον ορίζει τον συνεκκλησιασμόν των μελών, ειδοποίησε τα μέλη ότι δια τον εορτασμόν των Θεοφανείων θα συγκεντρωθούν εν τω ιδιωτικώ ναώ των Αγίων Θεοδώρων κειμένω εν τω Π. Φαλήρω, να τελέσουν ολονύκτιον Ακολουθίαν (Αγρυπνίαν), την δε πρωίαν θα κατέλθωσιν εν τη παραλία ένθα θα ετελείτο η τελετή της καταβυθίσεως του Σταυρού. Αφ΄εσπέρας ήρξατο συγκεντρούμενον το πλήθος, όπερ ανήλθεν υπέρ τας 3.500 χιλιάδας και ασφυκτικώς επλήρωσε τον Ναόν και το έξωθεν του Ναού υπόστεγον προαύλιον. 

Περί της 9ην ώραν ήρξατο η ακολουθία παρόντων δύο Μοναχών, του ιερέως μη αφιχθέντος εισέτι και αναμενομένου κατά την έναρξιν του Όρθρου περί το μεσονύκτιον. Την 11ην νυκτερινήν καταφθάνουσι δύο Αξιωματικοί της χωροφυλακής μετά δυνάμεως 30 περίπου ενόπλων χωροφυλάκων΄ ο εις εξ΄αυτών εισέρχεται εν τω Ναώ και εντός του Ιερού μετά δύο χωροφυλάκων, αναζητεί τον ιερέα, επειδή δεν εύρεν τούτον, λαβών τα ονόματα μερικών ανδρών εξήλθε του Ναού. Ο έτερος Αξιωματικός υπομοίραρχος χωροφυλακής εισήλθε κατόπιν εντός του Ναού και πλησιάσας τους ιεροψάλτας διέταξεν αυτούς να παύσωσι την ψαλμωδίαν και να κατέλθωσι των στασιδίων. 

Εκ μέρους των ιεροψαλτών, εις αποκρίνεται προς τον Αξιωματικόν. ''Είμαι εντεταλμένος από ανώτερον υμών κατά το αξίωμα τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν να τελέσω την ακολουθία και μετά το τέλος αυτής τίθεμαι υπό τας διαταγάς σας'' και εξακολουθεί ψάλλων μετά των άλλων ψαλτών. Ο Αξιωματικός προ της τοιαύτης στάσεως και απαντήσεως εξήλθε του Ναού, ενώ η ακολουθία εξακολουθεί ψαλλομένη εν πολλή κατανύξει. Έξωθεν του Ναού αμφότεροι οι Αξιωματικοί αποσυρθέντες και συνομιλήσαντες κατ΄ιδίαν εζήτησαν ως φαίνεται ενίσχυσιν, διότι κατόπιν αρκετής ώρας, εδιπλασιάσθη η δύναμις των χωροφυλάκων. 

Τότε σφοδρώς ήρξατο απειλών ο εις των Αξιωματικών, ο κ. υπομοίραρχος το εκκλησίασμα, όπως διαλυθεί. Οι έξωθεν του Ναού υπό το υπόστεγον ιστάμενοι εξ αμφοτέρων των φύλων άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών πλησιάσαντες τον Αξιωματικόν και μάλιστα κυρίαι και γραίαι αδυνατούσαι να απομακρυνθώσι του Ναού ένεκα του ψύχους και σκότους και ένεκα της μεταμεσονυκτίου ώρας καθ΄ην τα μέσα συγκοινωνίας είχον σταματήσει την κυκλοφορίαν, παρεκάλουν αυτόν δώσει προθεσμίαν τα τελεσθεί η ακολουθία, η υπό μόνων των ψαλτών δυναμένη να ψαλλεί, να παρέλθει και η νυξ και κατόπιν να διαλυθώσι. Όταν ήκουε περί εξακολουθήσεως της ακολουθίας ο αξιωματικός μάλλον εξαγριούτο. 

Δεν παρήλθεν ολίγη ώραν οπότε απευθύνει έντονον διαταγήν προς αυτούς ''εν ονόματι του νόμου διαλυθείτε'' και διατάξας τους υπ΄αυτόν άνδρας εφ΄όπλου λόγχην να υποπέσωσι κατά του εκκλησιάσματος, πρώτος αυτός έδωκε το σύνθημα αρχίσας να κτυπά δια του υποκοπάνου του όπλου μιμηθέντες κατόπιν και οι υπ΄αυτόν άνδρες. Δέχονται κτυπήματα υποκοπάνων πολλοί΄ξεσχίζονται πίλοι γυναικών΄καταρρίπτονται κατά γης το έξωθεν προσκυνητάριον με τας αγίας εικόνας, το τραπέζιον ένθα ήσαν τοποθετημένα τα κηρία, χωρίς να προβάλλει ουδεμίαν αντίστασιν το πλήθος διεμαρτύρετο δια τους τοιούτους βανδαλισμούς. Ο ιερεύς λαβών γνώσιν εγκαίρως της ασκησθείσης βίας δεν προσήλθε. Οι εντός του Ναού παραμένουσι, των ψαλτών εξακολουθούντων να ψάλλωσι μέχρις ότου περί την ώραν εκείνην 2 μεταμεσονύκτιον έληξεν η ακολουθία του όρθρου. Μετά τούτο αρξάμενοι να εξέρχονται του Ναού διεχωρίσθησαν υπό των αξιωματικών και των χωροφυλάκων οι άνδρες εκ των γυναικών και οδηγήθησαν υπ΄αυτών οι άνδρες δια μέσου του σκότους εις το αστυνομικόν τμήμα Π. Φαλήρου. 

Καθ΄οδόν καταφθάσας εξ' Αθηνών ταγματάρχης χωροφυλακής ειδοποιεί ενώπιον πάντων των συνοδευομένων, ότι κατά διαταγήν του Α΄ Σώματος Στρατού διετάχθη να εκκινήσει ο λόχος προς ενίσχυσιν. Τα γυναικόπεδα εγκατελείφθησαν διεσκορπισμένα υπό το σκότος και το ψύχος και έντρομα μη γνωρίζοντα, που να κατευθυνθώσι. Εις το Τμήνα ανακρινόμενοι οι άνδρες ηρωτώντο ποιος τους οδήγησεν εκεί. Άλλοι αποκρίνοντο ο Χριστός, άλλοι ο Σύλλογος, άλλοι ο εις εκ του άλλου μαθόντες, ότι θα γίνει εορτή προσήλθομεν. Μετά την ανάκρισιν όλων αφέθησαν ελεύθεροι, δηλώσαντες πάντες προς τον ανακρίναντα αυτών υπομοίραρχον ν΄αναφέρει εις τας ανωτέρας Αρχάς του, ότι δεν θα παύσουν ποτέ συνερχόμενοι και συνεκκλησιαζόμενοι κατά το παλαιόν Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον, αψηφούντες οιανδήποτε βίαν. 

Οι μη δυνάμενοι ν΄ακολουθήσουν εν τη ολονυκτίω προσευχή, γνωρίζοντες ότι την πρωίαν επρόκειτο να γίνει η τελετή της καταβυθίσεως του Σταυρού εις τον έναντι του Ζωολογικού κήπου, χώρον ένθα και Ναύδριον του Αγίου Γεωργίου, κατέφθανον αθρόοι και επλήρωσαν τον εκεί χώρον, πληροφορούμενοι δε την κατά την νύκτα εξασκηθείσαν βίαν εξεδήλουν την αγανάκτησίν των και ανεχώρουν. Οι Κύριοι Υπουργοί, ως προαναφέραμεν, ενώ προέβησαν εις δηλώσεις επιτρεπούσας εις ημάς τον Εκκλησιασμόν, έπειτα εναντίον των δηλώσεών των, τη εισηγήσει πάντως του Μητροπολίτου Αθηνών και εννοούντος δια μεθόδων Μεσαιωνικής βίας των Παπών της Δυτικής Εκκλησίας να επιβάλει την αντικανονικήν καινοτομίαν του, εξαπέλυσαν δύναμιν ενόπλου στρατού επιτεθείσαν καθ΄ημών προσευχομένων μετά των γυναικών και των τέκνων μας ανθρώπων, φιλονόμων, αόπλων και αμάχων και οι οποίοι, όπως εκτελέσωμεν αθορύβως τα θρησκευτικά καθήκοντα  ημών κατεπονούμεθα εν ολονυκτίω προσευχή και εις απόκεντρον ιδιωτικόν ναόν. 

Διατί 

ο Αθηνών Μητροπολίτης δεν προβαίνει εις αφορισμόν ημών 

και των ομοφρόνων ιερέων; 

(ποινήν την οποίαν μόνον μεταχειρίζεται η Ορθόδοξος Εκκλησία 

κατά των παρανομούντων μελών αυτής και ουχί σωματικήν βίαν ή εξορίαν, 

ποινάς, 

ας οι Πάπαι της Δυτικής Εκκλησίας μεταχειρίσθησαν κατά τον Μεσαίωνα); 

Αλλ΄επειδή έχει συνείδησιν, 

ότι ευρίσκεται εκτός του Εκκλησιαστικού Νόμου και η έκδοσις αφορισμού καθ΄ημών 

την βίαν δια της Στρατιωτικής αρχής και καθιστά τοιουτοτρόπως αξιόμεμπτον το Ελληνικόν κράτος, 

το οποίον όπως εξυπητετήσει τας βουλάς και την θέλησιν αυτού, 

καταπατεί το πρώτον του καταστατικού χάρτου του πολιτεύματος 

περί θρησκείας άρθρον, 

το οποίο υπάρχει κατά προτίμησιν πρώτον εν αυτώ από της Ανεξαρτησίας του Έθνους ημών, 

μόλις δε χθες 

υπό της παρούσης Εθνοσυνελεύσεως μετερρυθμίσθη παρέχον 

επί το φιλελευθερότερον την ανεξιθρησκείαν, 

ώστε πάντες 

οι εις οιανδήποτε θρησκείαν ανήκοντες ασκώσιν ελευθέρως και 

υπό την προστασίαν των Νόμων τα της λατρείας των. 

Αλλά 

προ του θελήματος του Αθηνών Μητροπολίτου ουδέ 

οι υπό της Εθνοσυνελεύσεως ψηφιζόμενοι θεμελιώδεις Νόμοι 

του φιλελευθέρου Δημοκρατικού πολιτεύματος έχουσιν ισχύν, 

ουδέ 

Κανονικόν Εκκλησιαστικόν δίκαιον, 

ουδέ τίποτε. 

Αναμένομεν 

όπως δώσει δικαίαν λύσιν του ζητήματος ημών η Εθνοσυνέλευσις, 

προς ην 

προ των εορτών υπεβάλαμεν αίτησιν, 

προ τινων δε ημερών διαμαρτυρίαν. 

Αθήναι τη 24 Ιανουαρίου 1925

(Εκ του Γραφείου του Συλλόγου των Ορθοδόξων, Κάτω Ανδριανού 9)

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άρθρο - διαμαρτυρία του ''Συλλόγου των Ορθοδόξων'', μετέπειτα ''Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών''

 στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

σχετικά με την άσκηση βιαιοπραγιών εκ μέρους της Χωροφυλακής, 

κατά τον πρώτο εορτασμό των Θεοφανείων από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς του πατρίου ημερολογίου, έτει 1925.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Ο χρόνος που πέρασε είναι ο χρόνος της ζωής μας· δεν υπάρχει χρόνος ουδέτερος. Χαρές και λύπες, αρετές και κακίες, λάθη κι επιτυχίες γεμίζουν το χρόνο μας. Το 2018 ήταν ένα μέρος του χρόνου της ιστορίας της ζωής του ανθρώπινου γένους. Ο χρόνος των αψύχων δεν γίνεται αισθητός από τα άψυχα. Είναι χρόνος ανθρώπινος κι αυτός.

του Κωνσταντίνου Γανωτή

Όταν λογαριάζουμε το χρόνο λογικά, περιγράφοντας εξωτερικά τα γεγονότα και τα πράγματα, είμαστε πάντοτε χαμένοι. Ο χρόνος που πέρασε είναι η ζημιά μας σε όλα γενικά τα πράγματα. Χάνουμε πλούτο, χάνουμε νιάτα, χάνουμε αισθήσεις και αισθήματα, ακόμα και τις ευγενικότερες αισθήσεις και αρετές και τις επιτυχίες μας. Όλα τα καταπίνει ο χρόνος που περνάει.

Γιατί χαιρόμαστε για την καινούργια χρονιά, που έρχεται; Για νάχουμε καινούργιες εντυπώσεις, καινούργια αισθήματα, γεύσεις, επιτυχίες κλπ. αποσιωπώντας επιμελώς και τις καινούργιες αποτυχίες, δυστυχήματα και το βεβαιότατο, το κομμάτι της ζωής μας που περνάει και μας φέρνει σίγουρα πιο κοντά στο θάνατο.

Μα είναι δυνατόν να είμαστε τόσο ηλίθια υποκείμενα, σκέφτεται κανείς. Η αλήθεια είναι ότι επεξεργαζόμαστε με πολλή σοφία και επιστήμη τις επί μέρους λεπτομερειακές ανάγκες και ηδονές μας, ώστε δεν μας μένει χρόνος και διάθεση να σκεφτούμε μακρόπνοα τη ζωή μας.

Και έδωσε γι’ αυτό ένα παράδειγμα ιστορικής σημασίας για την πορεία του πολιτισμού μας το ναυάγιο του Τιτανικού. Οι επιβάτες ήξεραν ότι βουλιάζει το πλοίο κι όμως φρόντιζαν επιμελώς τη διασκέδασή τους!

Κι εμείς ξέρουμε όλοι μας ότι ο Τιτανικός μας βουλιάζει. Και ονομάζουμε κρίση όταν τα τριξίματα ακούγονται δυνατότερα και πυκνότερα. Και δεν ευγνωμονούμε τη μοίρα μας γι’ αυτό (γι’ αυτό που λέμε κρίση δηλαδή), γιατί προτιμάμε τα αραιά και μόλις ακουόμενα τριξίματα, που δεν μας πανικοβάλλουν και μας οδηγούν πιο ανυποψίαστους στο τέλος.

Και να ο καινούργιος χρόνος μας έφτασε κιόλας. Ένα βρεφάκι που γεννιέται τώρα και αναπαύεται ξέγνοιαστο στο στήθος της μαννούλας του, έχει αρχίσει κιόλας να ξοδεύει το χρόνο της ευτυχίας του, δεν το αισθάνεται όμως, γιατί δεν ξέρει. Ο Σοφοκλής είναι που είπε λακωνικότατα την αλήθεια αυτή, «Φρονείν ως δεινόν». Το μωρό λοιπόν, που δεν φρονεί ακόμα είναι έξω από το δεινόν, είναι δηλαδή μακάριο.

Ο Αισχύλος μας λέει στους «Πέρσες» του ότι όταν κανείς έχει μια-δυο επιτυχίες, πιστεύει ότι πάντα θα έχει επιτυχίες και δεν βάζει στο νου του υποψία κακή. Αυτή είναι η παγίδα της επιτυχίας. Ακούστε πώς το τραγουδεί αυτό ο λαός μας σ’ ένα παλιό δημοτικό τραγούδι: «Με γέλασάνε τα πουλιά της Άνοιξης τ’ αηδόνια. Με γέλασαν και μούπανε πως Χάρος δεν με παίρνει κι έφκιασα το σπιτάκι μου ψηλότερ’ από τ’ άλλα μ’ εφτά οχτώ πατώματα, μ’ εξήντα παραθύρια. Στο παραθύρι κάθομαι, στους κάμπους αγναντεύω, βλέπω το Χάρο νάρχεται καβάλλα στ’ άλογό του.»

Λοιπόν τούτη την ώρα, αδερφοί μου, περιμένοντας να πατήσουμε στο κατώφλι του καινούργιου χρόνου πρέπει, είναι απολύτως αναγκαίο να σκοτώσουμε το Χάρο. Είδατε στο τραγούδι «ο Διγενής κι ο Χάρος» (ακριτικό τραγούδι παμπάλαιο) δεν μας λέει ο ποιητής στο τέλος ύστερα από την άγρια μάχη του Διγενή με το Χάρο, τελικά ποιος νίκησε. Δεν μας το λέει, γιατί δεν είναι δική του δουλειά να το πει. Δεν τον νικάς το Χάρο με την ποίηση ούτε με άλλη καμιά ανθρώπινη αξία. Το Χάρο τον ενίκησε ο Χριστός και μόνον αυτός.

Ακούστε ένα πρωτοχρονιάτικο κάλαντο της Εκκλησίας μας: «Κατέλυσας τω Σταυρώ σου τον θάνατον ηνέωξας τω ληστή τον Παράδεισον, των Μυροφόρων τον θρήνον μετέβαλες και τοις σοις Αποστόλοις κηρύττειν επέταξας, ότι ανέστης, Χριστέ ο Θεός…» Το χαρακτήρισα πρωτοχρονιάτικο, γιατί αξίζει να πατήσει κανείς το κατώφλι αυτού του χρόνου, που έγιναν όλα αυτά. Χωρίς όμως την πίστη αυτή στην Ανάσταση δεν ξέρω πού βρίσκετε το κουράγιο να πατήσετε το κατώφλι του καινούργιου χρόνου που έρχεται σε λίγο.

Εκ του ιστολογίου ''ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αγιογραφία Δημήτρης Μανιάτης

ΟΤΑΝ Η ΜΩΡΗ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γελοιογραφία της εφημερίδας των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'' της Κυριακής 23 Νοεμβρίου 1924.
Εικονίζεται 

ο Επιβάτης της Μητρόπολης Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης και μετέπειτα Σχίστης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έτοιμος να αναλάβει τον Οικουμενικό θρόνο 

της Κων/πολης.
Οι κοσμικές του εμφανίσεις άφησαν εποχή!
Στην Αμερική, 

όποτε εμφανιζόταν μαζί με τον ομογάλακτο και ομόφρονα ''αδελφό'' του Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, λόγω των Πανχριστιανικών Συνεδρίων της εποχής κυκλοφορούσε με πολιτική περιβολή, κοστούμι, φράκο και ρεπούμπλικα, όπως επίτασσε η μόδα.

Ο Μασώνος Πατριάρχης 

της Τεκτονικής Στοάς ''ΑΡΜΟΝΙΑ'',
που διαμέλισε το εκκλησιαστικό ποίμνιο σε νεοημερολογίτες και παλαιοημερολογίτες
και έθεσε 

''διθυραμβικά'' τον θεμέλιο λίθο του επάρατου Οικουμενισμού στους κόλπους της καινοτόμου Εκκλησίας.

Στο δρόμο που χάραξε ο Μελέτιος, 

σημερινοί Φαναριώτες και λοιπά ''αλαλάζοντα, αποστατούντα κύμβαλα'' έθεσαν 

το ράσο εις την κρεμάστρα και το κοστούμι εν τη σαρκί.

Γ. Δ.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΙΑΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1924 ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ 

ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ''ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'' ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΩΞΙΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥΡΓΗΣΑΝΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΙΕΡΕΩΣ

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ - ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ

Το γεγονός της υπό της Μητροπόλεως διώξεως του Αρχιμανδρίτου Παρθενίου Ιβηρίτου, διότι λειτούργησεν εις τον Άγιον Θεράποντα με το παλαιόν ημερολόγιον, κρατεί εις αναστάτωσιν τον κόσμο των Ορθοδόξων του ομωνύμου Συλλόγου. Εν τη διώξει του προσώπου του αρχιμανδρίτου, οι εμμένοντες εις το παλαιόν εορτολόγιον διαβλέπουν δίωξη της ιδέας, ης πιστώς έχονται χιλιάδες λαού, αίτινες συνέρρευσαν εις τον ναόν του αγίου Θεράποντος κατά την παρελθούσαν Τρίτην. 

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο κ. ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Ο εκ των μελών του συλλόγου των Ορθοδόξων κ. Σπηλιώτης εδήλωσε χθες προς συντάκτην μας τα εξής: ''Έμεινα κατάπληκτος, λέγει, προ του αυτόχρημα βανδαλισμού της αρχής, ήτις παραγνωρίζουσα τον σκοπόν της εις το ερημικόν εκείνο εξωκκλήσιον του Γουδί συγκέντρωσεώς μας, επενέβη εις το έργον του ιερουργούντος την στιγμήν εκείνην αρχιμανδρίτου. Είμαι αυτόπτυς μάρτυς της σκηνής εκείνης και θέλω να εκθέσω ταύτην, όπως ακριβώς εγένετο. 

Είχομεν συγκεντρωθεί εκεί δια να τελέσομεν την λειτουργίαν των Χριστουγέννων συμφώνως προς το παλαιόν ημερολόγιον, το οποίο ημείς δεν απαρνούμεθα. Εν τω μέσω όμως της λειτουργίας, εις αξιωματικός με δύο λοχίας εισήλθον εις το ιερόν και αποτεινόμενος προς τον ιερέα είπεν αυστηρώς: -Παπά, τί θα διαβάσεις απόψε; -Την λειτουργίαν των Χριστουγέννων, απήντησεν ο ιερεύς. -Όχι, λέγει εν εξάψει ο αξιωματικός. Θα διαβάσεις την λειτουργίαν του αγίου Ιωάννου. Ο ιερεύς προ της στάσεως ταύτης του αξιωματικού εδήλωσεν εις αυτόν, ότι δεν εννοεί να εγκαταλείψει την προσκομιδήν και ότι αναγνωρίζει ως δύναμιν μόνον την θρησκείαν και τους πιστούς ταύτης, οι οποίοι αναμένουν να κοινωνήσουν των αχράντων μυστηρίων. 

Ίνα μη τα πράγματα εκτραχυνθούν δι΄επεμβάσεως του πλήθους, όπερ ήρχισε να αγανακτεί, συνεχίζει ο κ. Σπηλιώτης, επενέβη εις κύριος, όστις συνέστησεν εις τον αξιωματικόν να απέλθει της εκκλησίας με την διαβεβαίωσιν, ότι θα γίνει συντόμως η λειτουργία. Πράγματι ο αξιωματικός απήλθε, αλλά μετ΄ολίγον εφάνη ερχόμενον αυτοκίνητον με τινας αξιωματικούς και με λόχον ολόκληρον και περιεκύκλωσαν την εκκλησίαν. Επειδή, όμως η λειτουργία είχεν επαναλειφθεί δεν επενέβησαν, παρέμειναν όμως φρουρούντες το πλήθος μέχρι της 3ης πρωινής, οπότε και ανεχώρησαν. 

Ημείς, φίλε μου, κατέληξεν ο κ. Σπηλιώτης δεν ενδιαφερόμεθα δια το ημερολόγιον. Ημείς επιμένομεν εις το εορτολόγιο, όπως μας το παρέδωσαν οι πατέρες μας και πιστεύομεν εις αυτό΄ ουδείς δεν είναι ικανός να μας αποσπάσει από την ιδέαν αυτήν. Εγώ προσωπικώς, αν με ηρωτήσητε, διατί επιμένω, θα σας απαντήσω, ότι και γεγονότα εκδηλώσεως της θείας δυνάμεως μου επιβάλλουν την πεποίθησιν αυτήν''.

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Άλλο μέλος του ''Συλλόγου των Ορθοδόξων'' λέγει προς συντάκτην μας: ''Έμαθον, ότι ο μακαριώτατος Μητροπολίτης σκοπεί να καταδιώξει τον αρχιμανδρίτην Παρθένιον Ιβηρίτην και μάλιστα σήμερον, με επεσκέφθει ο ιερεύς Βασίλειος ανήκων εις την Μητρόπολιν, όστις μου εζήτησε πληροφορίας κατ΄εντολήν της Μητροπόλεως περί της διαμονής του αρχιμανδρίτου. Τω παρατήρησα, ότι ουδεμίαν δύναμαι να δώσω πληροφορίαν, ετόνισα δε το άστοχον της ενεργείας ανακρίσεων δια ζήτημα, όπερ εις ουδεμίαν αντίκειται διάταξιν του Συντάγματος. 

Ο ιερωμένος εφάνη χολωθείς εκ της απαντήσεως ταύτης και ανεχώρησε. Επί τη ευκαιρία ταύτη, συνεχίζει ο κ. Παπαγεωργίου, θα ήθελον να τονίσητε δια της εφημερίδας σας, ότι όλως αναρμοδίως οι κύριοι αυτοί, οι οποίοι αποτελούν την ιεραρχίαν επελήφθησαν και έλυσαν το ζήτημα του ημερολογίου. Το δικαίωμα τούτο, το έχει κατά τους καθεστώτας εκκλησιαστικούς κανόνας της Ορθοδόξου θρησκείας μόνον η Οικουμενική Σύνοδος, ήτις και αποτελεί την εκπροσώπησιν της χριστιανικής ιδέας. Με φετφάδες εκδιδομένους από ολίγους ιεράρχας δεν καταργούνται θρησκείαι, όπως η χριστιανική. 

Διότι, εγώ τουλάχιστον, πιστεύω ότι δια της καινοτομίας, ην επέβαλον οι κύριοι αυτοί εις το εορτολόγιον, υποκαθιστούν την έννοιαν της Ορθοδοξίας εις τον Καθολικισμόν. Και εν τοιαύτη περιπτώσει, το ζήτημα εμφανίσεως πολιτισμού θα στοιχίσει κατέρρευσιν ολοκλήρου της Ορθοδοξίας. Δικαίως δε ήρχισεν ήδη, ως πληροφορούμαι, η προπαγάνδα του Καθολικισμού, όστις έχει ως δεδομένον αυτήν ταύτην την απόφασιν της εκκλησίας. Εναντίον της μεταβολής ταύτης ήλθομεν ημείς αντιμέτωποι και θα εξακολουθούμεν τελούντες τα της θρησκείας μας, όπως τα παρελάβομεν από τους Πατέρας της Εκκλησίας. 

Κάθε παρακώλυσις υπό των Αρχών της τελέσεως των της θρησκείας κατά το δοκούν υπό των χριστιανών θα σημαίνει κατάφορον παράβασιν θεμελιώδους άρθρου του Συντάγματος. Τί τα θέλετε, συνεχίζει εν αγανακτήσει ο κ. Παπαγεωργίου, αν φθάσουν μέχρι του σημείου, ώστε να μας καταδιώκουν, επειδή είμεθα Χριστιανοί, εγώ θα προτιμήσω να γίνω ''εβραίος''. Θα κάνω λειτουργία στο σπίτι μου, στα τελευταία, μεταβαλλόμενος ο ίδιος σε ιερέα. Ή νομίζουν, ότι με το να καταδικάζουν τον Ιβηρίτην, θα κατασιγασθεί η αγανάκτησις του κόσμου; 

Υπάρχουν πολλοί, πάμπολλοι Ιβηρίται θα αναφανούν. Είναι ο λαός ολόκληρος Ιβηρίται, ο οποίος θα εορτάσει την ερχομένην Τετάρτην του Αγίου Βασιλείου εις την Μητρόπολιν και εν ανάγκη και εν υπαίθρω. Κανείς δεν δύναται να μας αρνηθεί το δικαίωμα αυτό. Δηλώσατε οπωσδήποτε δια της εφημερίδος σας, ότι ημείς δεν θα αλαξοπιστήσομεν ποτέ''.

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο κ. ΒΑΠΟΡΙΔΗΣ

Επί της οδού Βλαχάδα, παρά την αγοράν, ευρίσκεται μικρόν ραφείον, όπερ διευθύνει ο κ. Βαπορίδης. Ο εν λόγω ράπτης αποτελεί τον πυρήνα της ίδιας της διατηρήσεως του παλαιού εορτολογίου. Εθεωρήσαμεν επιβεβλημένον να ζητήσομεν και τούτου την γνώμην, επί του αναφύεντος θρησκευτικού ζητήματος. 

Ο κ. Βαπορίδης απήντησεν, ως εξής: ''Δεν ασπαζόμεθα την καινοτομίαν του εορτολογίου, διότι τούτο σημαίνει ασέβειαν προς τας θρησκευτικάς Παραδόσεις της Ορθοδοξίας. Αι Γραφαί αφορίζουν τους καινοτόμους, σαφώς δε ο Απόστολος Παύλος εν τη δευτέρα αυτού ''Προς Θεσσαλονικείς'' επιστολή καθορίζει τα της θρησκείας, λέγων τα εξής, εντέλει. ''Ημείς δε οφείλομεν ευχαριστείν τω Θεώ πάντοτε περί υμών, αδελφοί ηγαπημένοι υπό Κυρίου, ότι είλετο υμάς ο Θεός απ' αρχής εις σωτηρίαν εν αγιασμώ Πνεύματος και πίστει αληθείας, εις ο εκάλεσεν υμάς δια του ευαγγελίου ημών εις περιποίησιν δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Άρα ουν, αδελφοί, στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι' επιστολής ημών''. 

Τούτο το παρέβλεψαν εντελώς οι συνελθόντες επί το αυτό Ιεράρχαι και μεταρρυθμίσαντες το εορτολόγιον. Προκαλώ δε τον Μακαριώτατον Μητροπολίτην να μοι απαντήσει επί του σημείου αυτού, αφού έλαβε την καλοσύνην να με αποκαλέσει ταραχοποιόν και επαναστάτην. Λησμονεί φαίνεται ο Μακαριώτατος, τα όσα ο ίδιος έγραψεν εν έτει 1920 εν τη Ιστορία, ην έγραψεν εν Αλεξανδρεία και ιδίως, τα όσα τονίζει εν τη σελίδι 482. Αυτός ο ίδιος είναι όστις εμαίνετο τότε κατά του Γρηγοριανού ημερολογίου. Πώς λοιπόν συμβιβάζονται αι αντιλήψεις εκείναι, με τας νεωτέρας τοιαύτας του Μακαριωτάτου; 

Και πώς ο Μακαριώτατος λησμονεί τα γεγονότα του 1923, ότε εγώ ήμην εκείνος, όστις παρουσιάσθην ενώπιον αυτού, επικεφαλής 700 περίπου ανθρώπων, οίτινες εξηγέρθησαν εναντίον ενός χιλιαστού, ομιλούντος εις το θέατρον ''Ολύμπια'' και ότι τότε με ενεθάρρυνεν εις τον αγώνα, ον ανελάμβανον; Αλλά φαίνεται, πως τους ιθύνοντας τα της Εκκλησίας, τους παρέσυρε το ρεύμα της εξελίξεως. Ας είναι όμως βέβαιοι ότι θα έχουν αντιμέτωπον τον λαόν ολόκληρον. {...}

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της εφημερίδας των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'' του Σαββάτου 10 Ιανουαρίου 1925, 

σελ. 1-2.

Η εφημερίδα εξιστορεί τα βίαια γεγονότα, 

κατά τον πρώτο εορτασμό των Χριστουγέννων του 1924 από τους πρώτους αντιταχθέντας στην ημερολογιακή καινοτομία, Γνησίους Ορθοδόξους.

Ανάλογα δημοσιεύματα περί τούτου μπορείτε να αναγνώσετε στους συνδέσμους ΕΔΩ και ΕΔΩ.

ΟΧΙ ''ΠΡΩΤΕΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ'', ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις 

μου έδωσε ο εκλεκτός Συνάδελφος και παλαιός φίλος, κ. Παναγιώτης Μπούμης, 

Ομότιμος Καθηγητής, 

σε όσα έγραψε πρόσφατα, με τη γνώση και σοφία του ως έγκριτος κανονολόγος, 

στην Εφημερίδα «Χριστιανική» (13.12.2018, σ. 5). 

Πρόκειται 

για άρθρο του με τον τίτλο: 

«Βασικές κανονικές αρχές επιλύσεως του ουκρανικού ζητήματος». 

Σ’ αυτό, 

μνημονεύει το σπουδαίο βιβλίο του μακαριστού Μητροπολίτου Σάρδεων Μαξίμου: 

«Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία», (Θεσσαλονίκη 1972), 

στο οποίο προσδιορίζεται «η προεξάρχουσα θέσις της Εκκλησίας Κων/λεως 

μεταξύ των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων (Εκκλησιών)», 

που όμως δεν έχει την μορφή ενός «ανατολικού παπισμού», 

διότι είναι «οικουμενική αποστολή … ως κανονική εξουσία 

(π. ΓΔΜ: απορρέουσα δηλαδή από τους ιερούς Κανόνες) 

εν τη εννοία της εν αδελφική συλλογικότητι εκφραζομένης διακονίας». 

Κλείνει δε 

ο Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου με τις παρακάτω επισημάνσεις:

του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

«Η θέσις του Κωνσταντινουπόλεως –λέγει- ουδαμώς δύναται να συγκριθή προς την του πάπα Ρώμης και η διδασκαλία περί των πρεσβείων και προνομίων του θρόνου αυτού δεν πρέπει να ταυτίζηται, εν ουδεμία περιπτώσει, προς την θεωρίαν του παπισμού, δίκην επιδιωκομένου η προβαλλομένου νέο-παπισμού εν τη Ορθοδόξω Ανατολή (351). Ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, συνεχίζει, έχει εξουσίαν, ουχί ως episcopus ecclesiae universalis, αλλ’ ως Οικουμενικός Πατριάρχης…, ως πρεσβυγενής και κυριώτερος ηγέτης εν τη Ανατολή και ουχί ως απεριόριστος διοικητικός ηγέτης και αλάθητος κριτής εις ζητήματα πίστεως της εκκλησίας». Και αυτό πάντοτε στο πλαίσιο «της συνοδικότητος και της συλλογικότητος…, ένθεν δε της αρχής της μη αναμίξεως εις τας εσωτερικάς υποθέσεις των άλλων Εκκλησιών» (σ. 351). Κατά τον σοφό, λοιπόν, Ιεράρχη δεν πρέπει να χάνεται η αναγκαία ισορροπία μεταξύ «πρεσβείων τιμής» και κανονικά (βάσει των ιερών κανόνων) προσδιοριζόμενης και επιβαλλόμενης συλλογικότητας.

Και συνεχίζει ο Άγιος Σάρδεων: Ο Κωνσταντινουπόλεως, «ως πρώτος και κύριος εκπρόσωπος εν τη σειρά πάντων των λοιπών πατριαρχών της Ορθοδόξου Ανατολής» δεν έχει μόνο τα «πρεσβεία τιμής» (π. Γ.Δ.Μ: κατά τον κανόνα 3 της Β καί τον 28ο της Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), «αλλά και τα πραγματικής εκκλησιαστικής εξουσίας …επί γενικωτέρων όμως εκκλησιαστικών ζητημάτων και εν τη κοινή πάντοτε μετά των λοιπών πατριαρχών συνεργασία» (σ. 352). Γι’ αυτό η «εξουσία» του Οικουμενικού Θρόνου (πρέπει να) είναι πάντα συνδεδεμένη με την «διακονία». Έτσι καταλήγει ο μακαριστός Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος, τον Οποίον είχα την χαρά και τιμή να γνωρίσω προσωπικώς κατά μίαν επίσκεψή μου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Πόλη και, όπως διεπίστωσα, κατά την συζήτησή μας, ήταν ένας εκ των ορθοδοξοτέρων Ιεραρχών του Οικουμενικού μας Θρόνου.

Ποιές όμως πρακτικές συνέπειες έχουν όλα αυτά στις ενδοορθόδοξες και διορθόδοξες σχέσεις;

Την «εξουσία» του ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως δεν αντλεί από την προσωπική του υπεροχικότητα, αλλά από την Πόλη, στην οποία βρίσκεται ο θρόνος του. Έτσι ο Πατριάρχης (δηλαδή επίσκοπος) της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως έχει από την εποχή της Γ καί Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τα «πρεσβεία τιμής» (ο λόγος δεν είναι για «πρωτείο εξουσίας», όπως στη Δύση μετά το Σχίσμα), επειδή είναι επίσκοπος της πρωτεύουσας του Κράτους. Γι’ αυτό είναι «πρώτος τη τάξει» στην κλίμακα των άλλων Πατριαρχών και Αυτοκεφάλων Αρχιεπισκόπων, στη σύναξη των οποίων προεδρεύει. Ανάλογα ισχύουν και στην περίπτωση του Αρχιεπισκόπου μιας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, ο οποίος είναι Πρόεδρος της Συνόδου της, επειδή είναι επίσκοπος της Πρωτεύουσας και όχι λόγω των υπεροχικών του προσόντων (π.χ. επιστημονικών τίτλων).

Σε τελευταία ανάλυση αυτό που βαρύνει στη δικαιοδοσία ενός (Αρχι)επισκόπου, δεν είναι κάποιο «πρωτείο εξουσίας, που διεκδικούμενο αποδεικνύει εσωτερική πτώση και εφάμαρτη φιλαρχία, αλλά το «πρωτείον αληθείας», που συνδέεται με την ορθοδοξία του φρονήματος του επισκόπου (αλλά και κάθε κληρικού), με την πιστότητά του δηλαδή στην αποστολικοπατερική παράδοση.

Με αυτή την προϋπόθεση «πρωτείο αληθείας» στην Α Οἰκουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.) είχαν οι ταπεινοί Άγιοι Σπυρίδων και Νικόλαος, που ήσαν επίσκοποι μικρών πόλεων. Αλλά και στην Γ Οἰκουμενική Σύνοδο (Έφεσος, 431) το «πρωτείον αληθείας» δεν είχε ο αιρετικός αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος, αλλά πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί, ως και λαϊκοί, και κυρίως ο αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος.

Μέγας και Πρώτος στην Ορθοδοξία είναι εκείνος, 

που μένει 

πιστός στην Ορθοδοξία των Οικουμενικών Συνόδων και όλων των Αγίων, 

πέρα από κατασκευασμένες «μεταπατερικές θεολογίες» 

και μεταφυσικά εφευρήματα 

αφώτιστης διανόησης, 

που τολμούν όμως να εμφανίζονται ως συνέχεια της πατερικής θεολογίας και παραδόσεως, 

ενώ συνιστούν κατάφωρη άρνησή της. 

Αυτό το «πρωτείο» 

γνωρίζει η αποστολικοπατερική Ορθοδοξία και σ’ αυτό το «πρωτείο», 

θα μένουν πιστοί οι Ορθόδοξοι. 

Διότι όπου και όταν υπάρχει 

το «πρωτείον αληθείας», 

τότε και τα «πρεσβεία τιμής» 

-κανονικά καταξιωμένα και απαράβατα στην Ορθοδοξία- 

γίνονται από κληρικούς και λαϊκούς, με ορθόδοξο φρόνημα, 

σεβαστά και αστασίαστα. 

Αντίθετα, 

η ανυπακοή στους οιουσδήποτε «πρωτειομανείς» 

(κατά τον αγαπητό μου κ. Γεώργιο Καραλή) 

είναι για τους πιστούς Ορθοδόξους καθήκον ιερό και απαράβατο.

Εκ της ιστοσελίδας ''ΑΚΤΙΝΕΣ''.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αgiografy by Ольга Степановна

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΙΔΡΥΕΙ ΝΕΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ'', ΤΟ ''ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ''

''Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι, 

ὀφείλουμε αὐτό νά τό ἀναγνωρίσουμε, 

τό κατάλληλο πρόσωπο στήν κατάλληλη θέση. 

Εἶναι ὁ "ἄξιος" συνεχιστής τοῦ Μελετίου Μεταξάκη τοῦ μεταρρυθμιστοῦ καί σχισματοποιοῦ 

καί τοῦ Ἀθηναγόρου τοῦ πανθρησκειαστοῦ, 

τῶν ὁποίων τήν ἀδιστακτοσύνη καί ἐπιτηδειότητα ἔχει ὁμολογουμένως ξεπεράσει πρό πολλοῦ. 

Ἱεροπρεπῶς, σοβαρῶς, ἐπιβλητικῶς, εἰρηνικῶς, 

τυπικῶς κατά τό φαινόμενον, 

ἐπιμόνως, διεκδικητικῶς, διπλωματικῶς, 

ἐκδικητικῶς καί ρηξικελεύθως ἐν τῆ πράξει 

ἐνεργεῖ καί κινεῖται, ἤ ὑποκινεῖται, μέ συνέπεια, συνέχεια, ταχύτητα 

καί ἀδιστακτοσύνη, σά νά ἐπείγεται νά ὁλοκληρώσει συγκεκριμένο σχέδιο''. 

του Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

Τά πολλά λόγια εἶναι περιττά. 

Οἱ ἀναλύσεις τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ ἐνοίκου τοῦ Φαναρίου πλέον ἐπαναλαμβάνονται. 

Οἱ ἐξελίξεις τρέχουν καί οἱ διαπιστώσεις δέν προσθέτουν τίποτε 

στήν πρακτική ἀντιμετώπιση τῶν νέων ἄκρως ἀνησυχιτικῶν δεδομένων. 

Οἱ προφανεῖς σχεδιασμοί 

ὑλοποιοῦνται καί ἡ δύναμη τῆς ἀδυναμίας, τοῦ φόβου καί τῶν συμφερόντων 

ὅσων ὄφειλαν νά ἀντιδράσουν ἀλλά δέν ἀντιδροῦν στίς πρωτοβουλίες του, 

προμηνύει ζοφερό τό μέλλον γιά τήν Ὀρθόδοξο Ἀνατολή.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι, ὀφείλουμε αὐτό νά τό ἀναγνωρίσουμε, τό κατάλληλο πρόσωπο στήν κατάλληλη θέση. Εἶναι ὁ "ἄξιος" συνεχιστής τοῦ Μελετίου Μεταξάκη τοῦ μεταρρυθμιστοῦ καί σχισματοποιοῦ καί τοῦ Ἀθηναγόρου τοῦ πανθρησκειαστοῦ, τῶν ὁποίων τήν ἀδιστακτοσύνη καί ἐπιτηδειότητα ἔχει ὁμολογουμένως ξεπεράσει πρό πολλοῦ. Ἱεροπρεπῶς, σοβαρῶς, ἐπιβλητικῶς, εἰρηνικῶς, τυπικῶς κατά τό φαινόμενον, ἐπιμόνως, διεκδικητικῶς, διπλωματικῶς, ἐκδικητικῶς καί ρηξικελεύθως ἐν τῆ πράξει ἐνεργεῖ καί κινεῖται, ἤ ὑποκινεῖται, μέ συνέπεια, συνέχεια, ταχύτητα καί ἀδιστακτοσύνη, σά νά ἐπείγεται νά ὁλοκληρώσει συγκεκριμένο σχέδιο. Ἕνα σχέδιο, ἄς εἴμαστε εὐθεῖς καί σαφεῖς τέτοιες κρίσιμες στιγμές, καταργήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, τελευταίως καί "Συνοδικῶς" (βλ. οἰκουμενιστική "Σύνοδο" στήν Κρήτη, τό 2016), κατά τήν πρόρρηση τοῦ ὁσιομάρτυρος Κοσμᾶ Φλαμιάτου, καί ἀντικαταστάσεώς της, σταδιακῶς μέν, πλήρως δέ, ἀπό μία μεταλλαγμένη μορφή Οἰκουμενικῆς Πατριαρχικῆς διοικητικῆς δομῆς, Βατικάνειων προδιαγραφῶν.

Τό χείριστον δέ ὅλων εἶναι ὅτι αὐτή ἡ καινοτόμος δομή διεκδικεῖ νά ἀποτελεῖ τό παγκόσμιον καθοδηγητικόν κέντρον τῆς συγχρόνου πορείας τῆςκαθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀνά τήν οἰκουμένην, ὑπεράνω καί πέραν ὅλων τῶν κατά τόπους Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων ΤοπικῶνὈρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Οὐσιαστικῶς, ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος εὐρίσκεται ἐνώπιον μιᾶς νέας ἐκκλησιολογικῆς καινοτομίας, ἡ ὁποία καθίσταται ἄκρως ἐπικίνδυνη καί, ἴσως, ἐάν δέν ὑπάρξει ἄμεση ἀντιμετώπιση καί κανονική ἀναχαίτιση αὐτῆς, ἀποβεῖ καταστροφική, κυρίως διότι δι' αὐτῆς, μεσοπροθέσμως καί μακροπροθέσμως, προωθεῖται ἡ ἐκκλησιοκτόνος παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Εἰδικῶς δέ, τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, διά τῶν Προκαθημένων αὐτοῦ, ἤδη ἀπό ἑκατονταετίας, ἐν τῶ συγκεκριμένῳ ἀνωτέρῳ πλαισίῳ, ἐσχεδίασε καί πρωτοστάτησε (εἰς) τήν ψευδεπιγράφως ἀποκαλουμένη "οἰκουμενική Κίνηση", τῶ ὄντι δέ οἰκουμενιστική ἀποστασία, ἀλλά παρασκηνιακῶς, ἐνίοτε καί ἐν τῶ προσκηνίῳ, ἐργάζεται συντονισμένως διά τήν ἄθεσμη καί συγκριτιστική, τουτέστιν ἀντορθόδοξη καί βλάσφημη ἕνωση μετά τοῦ ἀμετανοήτου καί διεφθαρμένου Παπισμοῦ, τῆς μεγαλυτέρας πρωτογενοῦς διαστροφῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ, μέ κύριο ἐκφραστή αὐτῆς τόν ἑκάστοτε Πάπα, θεσμό διαμορφωμένο ἐν τῆ ἀποστασίᾳ καί συνιστῶντα, θεωρητικῶς καί ἐν τῆ πράξει, τήν τρίτη μεγαλυτέρα πτώση στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μετά ἀπό ἐκείνη τοῦ Ἀδάμ καί τοῦ Ἰούδα, ὡς ἐμπνευσμένως καί βαθυστοχάστως ἀπό θεολογικῆς ἀπόψεως, ἐχαρακτήρισε τοῦτον ὁ πολύς Σέρβος Δογματολόγος Ἰουστῖνος Πόποβιτς (+ 1979).

Μετά φόβου Θεοῦ καί Πίστεως, παρά τήν ἀναξιότητά μας, ἄνευ φόβου ἀνθρώπων ἐπισημαίνωμε ὅτι τόσον τό γεγονός τῆς συγκλήσεως τῆςλεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη, πρό διετίας (2016), ὅσον καί ἡ λειτουργία, ἀλλά καί οἱ Ἀποφάσεις αὐτῆς κατέδειξαν τήνἐπιχειρουμένη ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ποδηγέτηση τῆς παγκοσμίου Ὀρθοδοξίας καί καθοδήγησή της σέ μία νέα ἐποχή, μακράν τοῦπνεύματος τῶν Πατέρων καί τῆς γνησίας Παραδόσεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, μέσῳ πρωτοφανῶνκαινοτομιῶν στό κανονικό πεδίο, ἀλλά καί φρικτῶν βλασφημιῶν καί κακοδοξιῶν στό ἐπίπεδο τῆς Πίστεως.

Δυστυχῶς, δέν ἐδόθη προσοχή στήν προειδοποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι ἐν τῆ Παραδόσει "οὐ μικρόν τό παραμικρόν" καί ὅτι, ὀλίγον κατ'ὀλίγον, διά τῶν καινοτομιῶν καί τῶν ἀβαρειῶν καί συγκαταβάσεων εἰς τά θέματα τῆς Πίστεως"ὅλον τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας καταλυθήσεται",ὅπως ἐπισημαίνει ὁ μέγας Δαμασκηνός. Οἱ τελευταῖες δραματικές ἐξελίξεις τῆς διακοπῆς κοινωνίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μέ τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως διά τήν ὑπόθεση τῆς αὐθαιρέτου καί ἀντικανονικῆς ἐκ μέρους τοῦ δευτέρου ἀνακηρύξεως τῆς μέχρι σήμερον ἐξαρτωμένης ἀπό τό πρῶτον τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ὡς Αὐτοκεφάλου (σημ.: σήμερον παρεδόθη ἐπισήμως ἐν Φαναρίῳ ὁ Τόμος τῆς Αὐτοκεφαλίας πρός τόν ἐκλεγέντα ὑπό τῆς ἑνωτικῆς "Συνόδου", συγκληθείσης ὑπό τῶν Ἐξάρχων τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως ἐν Κιέβῳ, νέον "Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας" κ. Ἐπιφάνιον, καίτοι ὑπάρχει ὁ κανονικός Μητροπολίτης Κιέβου κ. Ὀνούφριος μετά τῆς περί αὐτόν Ἱερᾶς Συνόδου) ἀποτελεῖ ἕναν ἀκόμη σταθμό πρός αὐτή τήν κατεύθυνση!

Οἱ λόγοι καί τά μηνύματα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, κατά τήν παράδοση τοῦ Τόμου, τίς προσφωνήσεις καί τίς προπόσεις στό Φανάρι ἔδωσαν τόν τόνοτῆς συνεχιζομένης καί ἐπιδεινουμένης, ἀκαθέκτου πάντως, πορείας πρός μία "νέα ἐποχή", ἡ ὁποία συνιστᾶ ἀ-συνέχεια καί ἐκτροπή ἀπό τήδιαχρονική πορεία τῆς Ὀρθοδοξίας, πορευομένης ἐπί τῆς ἁγιοπνευματικῆς εὐθείας ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆςἘκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Παρά τά παραπλανητικῶς περί τοῦ ἀντιθέτου λεγόμενα, δῆθεν περί ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος καί κατισχύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, δυστυχῶς, "ἄνοιξαν οἱ ἀσκοί τοῦ Αἰόλου" διά σχίσματα ἐπί σχισμάτων, αὐτονομήσεις καί διοικητικές ἀνακατατάξεις, βάσει ἐθνικιστικῶν κριτηρίων καί κρατικῶν σκοπιμοτήτων (βλέπε Σκόπια, Μαυροβούνιο κ. ἄ.), ἐξελίξεις οἱ ὁποῖες θά πλήττουν,κατά περίσταση, τούς ἐκκλησιαστικούς ἀντιπάλους τοῦ Φαναρίου καί τούς ἀνθισταμένους στήν παντοκρατορία του, ἡ ὁποία ἐξαπλοῦται, κατά τήν Φαναριώτικη ἀντίληψη, μέσω τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ δόγματος "διαίρει καί βασίλευε", οὕτως ὥστε νά δύναται νά ἐμφανίζεται αὐτό ἔναντι τοῦ Πάπα καί τῆς ἐκείνου ἐξουσίας, ὡς ἡ ἀνάλογη δύναμη ἐν τῆ Ἀνατολῆ!

Ἡ σύγκρουση θά εἶναι ἀπαπόφευκτη, ἐάν δέν ἐπιτευχθεῖ ἡ πλήρης καθυπόταξη τῶν ὀρθοδόξων καί ἡ, ἔστω διά τῆς ἀνοχῆς, ἐπικράτησητῶν νέων ''ἀρχῶν" καί "νόμων" τοῦ Φαναρίου. Ἐν μέσῳ καί ἔναντι αὐτῆς τῆς ζοφερᾶς καταστάσεως,μία εἶναι ἡ κατά Θεόν διέξοδος καίἐλπιδοφόρος ἐπιλογή: Ὅλοι ὅσοι, σεβόμενοι τόν ἑαυτόν των καί κυρίως τήν Παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, δέν ἀποδέχονται τόν νέο ρόλο τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὡς Βατικανοῦ τῆς Ἀνατολῆς, καί τοῦ Προκαθημένου του, ὡς ἄλλου Πάπα τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ἀναθεωρήσουνπρωτίστως τή στάση των στό ζήτημα τῆς ὑπερασπίσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί νά ἀποδοκιμάσουν,θεωρητικῶς καί ἐμπράκτως,τήνοἰκουμενιστική ἀποστασία! Ἱστάμενοι ἔτσι ἑδραῖοι στό ἔδαφος τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, νά τολμήσουν τότε μέ ἀξιώσεις νά ἀντισταθοῦν εἰς τούς σχεδιασμούς τῶν Φαναριωτῶν. Σχεδιασμοί, οἱ ὁποῖοι ὑλοποιοῦνται ἐν ὀνόματι περερμηνευομένων ἱστορικῶν δικαίων καί τοῦ διαχρονικοῦ ρόλου καί τῆς σπουδαίας ἐκκλησιαστικῆς ἀποστολῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτά ἀκριβῶς, τά ὁποῖα ἐκμεταλλεύονται οἱ ἔνοικοί του ἐπιτηδείως καί προκλητικῶς, διά τήν χειραγώγηση τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν καθυπόταξή Της, διά τῆς μεταλλάξεώς Της, στό ὅραμα τῆς συγκριτιστικῆς παγχριστιανικῆς καί ἐν συνεχεία πανθρησκειακῆς ἑνότητος.

Δι' ὅσους δέ, τά τελευταῖα φαντάζουν καί ἐκτιμῶνται ὡς ὑπερβολικά καί οὐτοπικά ἤ ἀβάσιμα, ἄς συνειδητοποιήσουν τουλάχιστον τή σταθερή,κατά τήν τελευταία ἑκατονταετία,ψηλαφητή σταδιακή ἀλλοίωση τοῦ ρόλου καί τῆς ἀποστολῆς τοῦ πάλαι ποτέ ἀκτινοβολοῦντος τήν ἄχραντηὈρθοδοξία καί τήν ἔνδοξη Ρωμηοσύνη, ἐνῶ, σήμερον, ἀντιθέτως, ἀναδίδοντος πνυγηρούς καί δηλητηριώδεις οἰκουμενιστικούς καί νεοταξικούςκαπνούς, ἐσβεσμένου πλέον, Φαναρίου.

Ὡς ἐπίμετρο τοῦ παρόντος ἄρθρου 

ἄς εἶναι ἡ ἀναφορά μας σέ δύο σημερινά "δείγματα" τῆς ἀλλοπροσάλλου καταστάσεως καί συγχύσεως, 

τά ὁποῖα προκαλοῦν καί δημιουργοῦν, 

ὡς μή ὤφειλον, μέ τίς ἀποφάσεις των οἱ τοῦ Φαναρίου: 

Ὁ σήμερον συλλειτουργήσας 

μετά τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς ἱδρυθείσης νέας "Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας" τῆς Οὐκρανίας κ. Ἐπιφανίου, 

ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος προέτρεψε τόν πρῶτο 

ὅπως,μεταξύ ἄλλων, ἐνδιαφερθεῖ καί διά τήν ἑνότητα, 

βάσει κανονικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν κριτηρίων, μετά τοῦ ὑπό τοῦ ἰδίου 

καταφρονηθέντος καί ἀκυρωθέντος κανονικοῦ Μητροπολίτου Κιέβου κ. Ὀνουφρίου (!), 

ὁ δέ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν & πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος, 

λειτουργήσας ἐν Σύρω παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Ἐλληνικῆς Δημοκρατίας διά τά Θεοφάνεια, 

δέν ἀνεγνώρισε τήν ψευδο-ἀνακήρυξη τοῦ Αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ,

 μή μνημονεύσας κατά τήν Μεγάλη Εἴσοδο τόν νέο προκαθήμενο αὐτῆς,

ἄν καί τοῦτο ἐγγράφως ἐζήτησε ἀπό αὐτόν, 

ὅπωςκαί ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Προκαθημένους, δι' ἐπιστολῆς του,

 κατ' αὐτάς, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης. 

Εκ του ιστολογίου ΑΚΤΙΝΕΣ.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ