Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΣΤΗΝ ΜΑΓΟΥΛΑ ΕΤΕΙ 1929

Κατά την εορτήν της Αναλήψεως του Κυρίου
και Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού του έτους 1929 και,
ενώ εσυνεχίζοντο αι συνεδριάσεις της Ιεραρχίας της Ελλάδος,
οι Γ.Ο.Χ., κάτοικοι του χωρίου Μαγούλας Μεγαρίδος,
μη έχοντες Ιερέα,
εσυναθροίσθησαν συν γυναιξί και τοις τέκνοις αυτών,
εις τον ιδιόκτητον ιστορικόν Ναόν της Αγίας Τριάδος.
(ίδε ιστορικόν του Ναού εις τόν Β' Τόμον των ''Πατρίων'', σελ.31).
Εκεί άναψαν τας κανδήλας του Ναού,
τα κεράκια των, και οι Ψάλται ήρχισαν ψάλλοντες την Ιεράν Ακολουθίαν της Αναλήψεως.
Είναι πράγματι γεγονός
ότι ο κοινός εκκλησιασμός των Γ.Ο.Χ. εις τους ιδιόκτητους Ναούς των,
ψάλλοντας τας ιεράς Ακολουθίας των Κυριακών και των Εορτών,
και όταν ακόμη δεν είχον Ιερέα,
ήτο και αυτό μία από τας αιτίας
που τους εκράτησε στερεούς εις την πίστιν των Πατέρων των.

O νεοημερολογίτης Ιερεύς της Μαγούλας δεν είδε με καλό μάτι αυτή την απλή χριστιανική συνάθροισιν των Παλαιοημερολογιτών, δηλαδή να ψάλλουν την ιεράν Ακολουθίαν εις τον Ναόν, τους, έστω και άνευ Ιερέως. Ειδοποίησε άμέσως την προισταμένη του Αρχή και αυτή με την σειράν της τον Αστυνόμον της Μάνδρας. Ο ήλιος, φωτεινός και θερμός, είχεν ανέβει αρκετά υψηλά. Οι Γ.Ο.Χ. εκκλησιαζόμενοι εις το Nαίδριον της Αγίας Τριάδος, παρακολουθούσαν με κατάνυξιv την ιεράν Ακολουθίαν της μεγάλης Εορτής. Οι περισσότεροι, λόγω του στενού χώρου του Ναυδρίου, παρέμενον έξω και γύρωθεν του Ναού". ''Αγγελοι, την άνοδον του Δεσπότου, ορώντες εξεπλήτοντο, πώς μετά δόξης επήρθη, από της γης εις τα άνω. Χαίροις 'Ανασσα, Μητροπάρθενον κλέος...''. Έψαλλον οι ψάλται, τελειώνοντας την θ' ωδήν του Κανόνος. Εν συνεχεία έψαλλον το Εξαποστειλάριο και μετά τα στιχηρά προσόμοια των Αίνων. Τότε, ξαφνικά και αναπάντεχα εδημιουργήθηκε έξω από τον Ναόν μεγάλος θόρυβος και ταυτόχρονα ακούσθηκαν γυναικείαι καί παιδικαί φωναί. Οι ψάλται σταμάτησαν να ψάλλουν. -Μα, τί συνέβαινε; O αστυνόμος της Μάνδρας, λαβών την εντολήν από την Αρχιεπισκοπήν Αθηνών να ματαιώση οπωσδήποτε τον εκκλησιασμόν των Παλαιοημερολογιτών της Μαγούλας και να τούς διαλύση, επέπεσεν αιφνιδιαστικά με τα οργανά του κατά των εκκλησιαζομένων. Με άγριες φωνές και προσταγές, μέ σπρωξίματα και με κτυπήματα ακόμη, εξεδίωξαν τους Πιστούς από τον ιερόν χώρον. Μέ δικαιολογημένη απορία, αλλά και με αγανάκτησιν διερωτάτο η Αθηναϊκή εφημερίς "ΣΚΡΙΠ" εις το φύλλον της 24/6/1929, γράφουσα τα εξής: -Διατί; Ηνώχλουν κανέναν; ''Ησαν Ουνίται ή χιλιαστοί; Δεν είχον δικαίωμα ούτε να προσεύχονται; Απλούστατα. Διαταγή της Αρχιεπισκοπής, αντιχριστιανική, παράνομος, αυθαίρετος και παράλογος! Μετά από τους ανωτέρω σατραπισμούς των Πραιτωριανών, των σχισματικών, ο Πρόεδρος του Παραρτήματος Γ.Ο.Χ. Μαγούλας, απέστειλε το κατωτέρω τηλεγράφημα εις τον Πρωθυπουργόν (Πρωθυπουργός τότε ήτο ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και εις τάς έφημερίδας.

Πολιτικόν Γραφείον κ. Πρωθυπουργού

Αθήνας

Χθες εορτήν της Αναλήψεως,αστυνομική δύναμις εισβαλούσα εις ιδιόκτητον Ναόν Παλαιοημερολογιτών Μαγούλας εξεδίωξε βία εκκλησιαζομένους πιστούς άνευ Ιερέως. Διαμαρτυρόμενοι και,αύθις διά λαμβάνοντα χώρα παρά τας υμετέρας και κατηγορηματικάς διαβεβαιώσεις, παρακαλούμεν διατάξητε δέοντα παύση χωροφυλακή διώκουσα αναιτίως ημάς, νομιμόφρονας πολίτας, εν εξασκήσει θρησκευτικών μας καθηκόντων.

Πρόεδρος
Παλαιοημερολογιτών Μαγούλας Μάνδρας,

Γ.Μοίρας

Τέλος, ο αρθρογράφος του "ΣΚΡΙΠ" ερωτά τον Αριχιεπίσκοπον Παπαδόπουλον και την Κυβέρνησιν: "Δεν επείσθητε μετά πέντε όλα έτη, ότι διά των μέτρων αυτών, ούτε τρομοκρατούνται, αλλ’ούτε και διαλύονται οι Παλαιοημερολογίται";

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 Απόσπασμα εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού
ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ,
του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου,
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

Έχουν καταγραφῆ πολλὰ Θαύματα,τὰ ὁποῖα ἐπιτελέσθηκαν διὰ τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου,τόσο ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐν ζωῇ,ὅσο καὶ μετὰ τὴν μακαρία Κοίμησί του.Θὰ παραθέσουμε ὀλίγα μόνον ἐνδεικτικά,γιὰ νὰ βεβαιωθῆ ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Χάρις,τὴν ὁποίαν ἡ θεία Ἀγαθότης ἐπιδαψίλευσε στὸν γνήσιο δοῦλο Της ἱερὸ Φιλάρετο,ὥστε νὰ εὐεργετῆ τοὺς ποικιλοτρόπως πάσχοντας.Ἡ κ. Ἕλενα Πίκουλ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καταθέτει τὰ ἑξῆς:Ἀπὸ τὸ 1946 ἡ οἰκογένειά μας ζοῦσε στὸ Χαρμπὶν τῆς Μαντζουρίας. Ἐκκλησιαζόμασταν στὸν Ναὸ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους»,ὅπου λειτουργοῦσε ὁ π. Φιλάρετος.Κάποτε, τὸν χειμώνα τοῦ 1960, ὁ μεγάλος γυιός μου Γκάλικ ἀρρώστησε. Ἀνέβασε πυρετὸ πάνω ἀπὸ 40.Ἔπασχε δεινῶς.Καλέσαμε ἕναν κινέζο ἰατρὸ καὶ διέγνωσε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονία.

Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ ἰατροῦ, ἡ κόρη μας Ζίνα ἔτρεξε στὸν π. Φιλάρετο, ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ σπίτι. Ζήτησε ἀπὸ τοὺς γείτονες νὰ τοῦ εἰποῦν, ὅταν θὰ ἐπέστρεφε, ὅτι ὁ ἀδελφός της ἀρρώστησε. Κάθησα στὸ κρεββάτι τοῦ ἀσθενοῦς. Ἡ θερμοκρασία του ἦταν πάνω ἀπὸ 40 βαθμοὺς καὶ ἡ καρδιά του πήγαινε νὰ σπάση.

Παραληροῦσε... Καὶ τότε τί ἔγινε; Ἡ θερμοκρασία του ἄρχισε νὰ πέφτη, πῆγε στοὺς 37 βαθμούς. Ὁ Γκάλικ ἄρχισε νὰ ἀναπνέη κανονικά, ὁ σφιγμός του ἦταν ὁμαλὸς καὶ ὁ ἀσθενὴς κοιμήθηκε εἰρηνικά. Ὅταν ξύπνησε,αἰσθάνθηκε καλύτερα.

Ἡ κόρη μου εἶχε ἐπιστρέψει καὶ ἤμασταν ἀπορημένες. Τί συνέβη; Αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν ὅτι,σύντομα μετὰ ποὺ ἡ Ζίνα εἶχε ἀναχωρήσει, ὁ π. Φιλάρετος ἐπέστρεψε καὶ πῆγε στοὺς γείτονες γιὰ τσάϊ. Τοῦ εἶπαν γιὰ τὴν ἐπίσκεψί της. Αὐτὸς ἀμέσως πετάχθηκε καὶ χωρὶς νὰ τελειώση τὸ τσάϊ του ἀνέβηκε βιαστικὰ τὶς σκάλες πρὸς τὸ διαμέρισμά του γιὰ νὰ προσευχηθῆ.

Ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ γείτονες εἶπαν, εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ γυιός μου ἄρχισε νὰ ἀναρρώνη ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ π. Φιλάρετος ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτόν.

Ἡ προσευχή του ἦταν δυνατή!... Ἡ ἴδια πιστὴ καταθέτει καὶ ἄλλο Θαῦμα: Ὅταν μεταναστεύσαμε στὴν Αὐστραλία, στὸ Κρόϋντον τοῦ Σύδνεϋ, ἡ οἰκογένειά μου δοκίμασε δύσκολες καταστάσεις. Ἀπρόσμενα,ἡ ἀδελφή μου ἀρρώστησε σοβαρὰ καὶ τὴν πῆρα στὸ σπίτι. Κατόπιν μιᾶς ἐγχειρήσεως, ἔφεραν ἐπίσης τὸν γυιό μου στὸ σπίτι ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.

Ἡ νεαρὴ κόρη τῆς ἀδελφῆς μου ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ.Χρειαζόμουν νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά! Ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐργάζωμαι σὲ βαρειὰ ἐργασία καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις μου εἶχαν καταπέσει. Μοῦ έγραψαν κάποιο φάρμακο, ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἔκανε χειρότερα, διότι μοῦ ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ αὐτὸ μὲ φόβισε πραγματικά! Στενοχωριόμουν ὅτι θὰ ἔχανα τὸν νοῦ μου... Τότε, πῆγα στὸν Ναὸ στὸ Κρόϋντον.

Ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος λειτουργοῦσε. Φοροῦσε τὰ ἄμφιά του καὶ καθόταν στὴν Καθέδρα στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ, βυθισμένος στὴν προσευχή, μὲ τὴν κεφαλὴ σκυμμένη. Τότε, μοῦ ἦλθε μιὰ ξαφνικὴ ἰδέα: Ὁ Δέσποτας ἦταν ἐκεῖ, ἀκριβῶς στὴν θέσι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἄν θὰ ἄγγιζα τὰ ἄμφιά του, ὅπως ἡ γυναίκα μὲ τὴν ρύσι τοῦ αἵματος ἄγγισε τὸν Σωτῆρα καὶ ἔγινε καλά, θὰ γινόμουν ἐπίσης καλά!... Πῆγα ἀπὸ πίσω· τὸ Ὠμοφόριό του κρεμόταν ἀπὸ τὸ κάθισμα καὶ πῆγα καὶ τὸ ἄγγισα. Ἀκριβῶς τότε, ὁ Δέσποτας ἐστράφη αἴφνης πρὸς τὰ πίσω καὶ οἱ ματιές μας συναντήθηκαν!

Πῶς τὸ αἰσθάνθηκε; Ὅμως, ἔγινα πράγματι καλὰ καὶ ἡ δύναμίς μου ἐπανῆλθε. Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου δὲν θὰ λησμονήσω αὐτὸ τὸ Θαῦμα! Ἡ Ὀ. Τσιστνάκοβα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία διηγήθηκε: Ὅταν ἤμουν στὸ Χαρμπὶν τὸ 1955, στὸ νοσοκομεῖο, συνέβη νὰ εἶμαι μάρτυρας τῆς θεραπείας ἀπὸ νευρικὴ διαταραχὴ τῆς ἀσθενοῦς Τ.Μ.

Ἡ ἀσθενής, μία νεαρὴ γυναίκα, καταλήφθηκε ἀπὸ μία νευρικὴ κρίσι καὶ ἄρχισε νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ κάνη παραλογισμούς, ἀκόμη καὶ σχετικὰ μὲ τὸ βρέφος της...

Τὴν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ π. Φιλάρετος εἰδοποιήθηκε καὶ προσευχήθηκε γιὰ ἐκείνην. Αὐτὴ καλυτέρευσε σταδιακά,ὥστε ὅταν τὴν συνάντησα ἀργότερα, ἦταν φανερὸ ὅτι ἐπρόκειτο πλέον γιὰ μία κανονικὴ νέα γυναίκα,χωρὶς κανένα πρόβλημα...

Μέλη τῆς οἰκογενείας της ζοῦν ἀκόμη, ἄν καὶ ἡ ἴδια ἡ θεραπευθεῖσα ἔχει ἀποβιώσει ἀπὸ μία ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀσθένεια. Ἡ νῦν Ἡγουμένη Ἀλεξάνδρα (Τσερνυάφσκαγια) τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου πλησίον τῆς Ὀδησσοῦ, προερχομένη ἀπὸ τὸν ἔγγαμο βίο,διηγήθηκε:

Γνωρίσθηκα μὲ τὸν Δέσποτα Φιλάρετο κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σπουδῶν μου καὶ ἔγινε ὁ Πνευματικός μου πατέρας. Τὸ πρῶτο Θαῦμα τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου συνδέεται μὲ τὴν οἰκογενειακή μου ζωή. Τὸ 1967 περίμενα τὸ δεύτερό μου παιδὶ καὶ ὁ ἰατρὸς μοῦ εἶπε ὅτι κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸ βρέφος θὰ ἦταν θνησιγενές.

Ἤμουν ἐντελῶς ἀπελπισμένη καὶ στὴν λύπη μου πῆγα στὸν Δέσποτα Φιλάρετο. Αὐτός, μὲ ἔχρισε μὲ ἡγιασμένο ἔλαιο καὶ μὲ εὐλόγησε. Στρεφόμενος στὴν προσευχή, ὁ Δέσποτας μοῦ ἔσωσε τὸ μωρό. Ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς του ἦταν τέτοια, ὥστε λίγο ἀργότερα γέννησα μὲ ἀσφάλεια ἕνα ὑγιὲς παιδί.

Ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὁ ἐφημερεύων ἰατρός,αὐτὸ ἦταν ἕνα φανερὸ Θαῦμα!... Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀλέξιος ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλομάρτυρος Ἐδουάρδου στὴν Ἀγγλία, διηγεῖται:

Τὸ 1970, μία μικρὴ ὁμάδα Ἱεροσπουδαστῶν ἀπὸ τὴν Σχολὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τζόρντανβιλ μετέβησαν στὸ Ἐρημητήριο τῆς Παναγίας τοῦ Κοὺρσκ στὸ Μάχοπακ τῆς Νέας Ὑόρκης, σὲ ἑβδομάδα διακοπῶν, γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴν διεκπεραίωσι κάποιων ἱστορικῶν βιβλίων,ποὺ εἶχαν ἐκδοθῆ τότε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ τῆς Ρωσικῆς Νεότητος.

Ἤμουν μεταξὺ τῶν σπουδαστῶν τῆς ὁμάδος αὐτῆς. Τὴν περίοδο ἐκείνη,ἔμενε στὸ Ἐρημητήριο μία Μοναχή, ἡ ὁποία σεβόταν πάρα πολὺ τὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο καὶ μᾶς εἶπε,ὅτι αὐτὸς ἐγνώριζε τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ στήθους. Μᾶς εἶπε ἐπίσης, ὅτι ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἔπασχε ἡ ἴδια ἀπὸ φρικτοὺς πονοκεφάλους,τοὺς ὁποίους κατὰ περιόδους εἶχα ἐπίσης, πρᾶγμα ποὺ μὲ ἔκανε νὰ προσέξω ἰδιαιτέρως ὅσα ἔλεγε.

Αὐτὴ ἀνέφερε, ὅτι σὲ μία περίπτωσι ποὺ εἶχε ἕναν πολὺ δυνατὸ πονοκέφαλο, ζήτησε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη νὰ προσευχηθῆ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ αὐτόν.

Ἐκεῖνος ἀπὸ ταπείνωσι εἶπε, ὅτι δὲν τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ κάνη κάτι τέτοιο, καὶ ἔτσι ἡ Μοναχή, σὲ ἀπόγνωσι, προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ φύγη, μέχρι ποὺ θὰ τὸ ἔκανε!... Τότε αὐτὸς προσευχήθηκε καὶ ὄχι μόνον ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος ἀμέσως, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη μέχρι τότε ποὺ εἰπώθηκε ἡ διήγησις δὲν τῆς ξαναπαρουσιάσθηκε πλέον αὐτὸ τὸ πρόβλημα. Ἡ Πρεσβυτέρα Τατιάνα Φιοντόροβα, σύζυγος τοῦ Πρωθιερέως Κωνσταντίνου Φιοντόροβ, γράφει:

Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων, λίγο μετὰ τὴν Κοίμησι τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου (1985-1986), ὁ ἄνδρας μου ὑπέφερε πολὺ ἐξ αἰτίας τους. Ἀκούοντας καὶ τὶς δύο πλευρὲς αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καταστάσεων, κλείσθηκε τελικὰ στὸν ἑαυτό του. Προσευχήθηκε στὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο περὶ τούτου.

Ἦταν πολὺ κουρασμένος καὶ ἀποκοιμήθηκε. Εἶδε στὸ ὄνειρό του, ὅτι ἦταν στὸν Ναὸ ἐνδεδυμένος μὲ τὰ ἄμφια γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία, καὶ εἰδοποιήθηκε ὅτι ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος ἐρχόταν ἀπρόσμενα. Ἐτοιμάσθηκε νὰ ὑποδεχθῆ τὸν Ἀρχιερέα μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ δίσκο.

Ἕνας Ὑποδιάκονος ἔδωσε στὸν Μητροπολίτη,μόλις φάνηκε,τὴν ράβδο καὶ αὐτὸς τοῦ ἔδωσε τὴν βακτηρία του.Ὁ Μητροπολίτης ἔδειχνε πολὺ λαμπερὸς καὶ νέος.Τότε ὁ π. Κωνσταντῖνος τοποθέτησε τὸν δίσκο μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ ἕνα προσκυνητάριο, κάτι τὸ ἀσυνήθιστο,ἔκανε μία μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Μητροπολίτου καὶ τοῦ εἶπε: «Δέσποτα,εἶναι τόσο δύσκολο γιὰ μένα!»...Ὁ Μητροπολίτης ἀπήντησε:«Ναί, τὸ γνωρίζω·ὅμως,π. Κωνσταντῖνε,πρέπει νὰ σκέπτεσαι λιγότερο καὶ νὰ προσεύχεσαι περισσότερο!»...Ὁ πατέρας προσπάθησε νὰ σηκωθῆ,ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης τοῦ πίεσε τὴν κεφαλὴ μὲ τὴν ράβδο του.Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ πατέρας ξύπνησε γεμᾶτος χαρὰ καὶ εἰρήνη,ἀλλὰ καὶ μὲ πόνο στὴν κεφαλὴ στὸ σημεῖο ποὺ ἡ ράβδος ἀκούμπησε εἰς αὐτήν!...Ἀπὸ τότε,αἰσθάνεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης τὸν παρακολουθεῖ καὶ εἶναι πάντοτε ἕτοιμος νὰ βοηθήση.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αποσπασματικής αναρτήσεις εκ του βιβλίου

 ''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

ΣΒΗΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ

Σταματήστε επιτέλους,
ως θρηνούσες, χαροκαμένες χήρες να βαυκαλίζεστε
για ένα ξεροκόκκαλο που σας πετάξαν κάποιοι ξένοι στα τυφλά.
Ευρωπαικά γιουσουφάκια γίναμε στην κλίνη του Αγά
και ζητοκραυγάζουμε με βουλιμία τον εκούσιο αυτοεγκλεισμό μας!
Ερωμένες του δυνάστη μας αντεθνικές φιγούρες,
ακόμα μια φορά πουλήσαμε Χριστό
για να πάρουμε μεταπωληθέντα γρόσια.
Αυτός ο εκμοντερνισμένος, πάνδημος,ραγιάδικος γραικυλισμός
μεταλλάχθηκε σε ευρωπαική, παρανοική ιδέα
κι αυτό το διαχρονικό σκύψιμο στον ζυγό της εταιρικής δουλείας
γέννησε μικρούς Γεωργιάδηδες που παίζουν κρυφτό με την Ιστορία.
Στο διάβα της θα συναντήσουμε δυστηχώς τους κλώνους
του Σόιμπλε, του Ντάισελμπλουμ, άντε και της Μέρκελ...

Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με επιβεβλημένη καλοπαίραση και πιστωμένη την ρευστότητα στα ρημάδια τα ΑΤΜ. Καμμία επανάσταση δεν έγινε υπό τον φόβο της ακύρωσης του Wi-Fi, του κλεισίματος των delivery και της κοπής ενός freddo cappucino! Γέμισε η ζωή μας με άχρηστες, δουλικές λέξεις των κατοχικών επιβητόρων μας, με μια παράδοξα εκπληκτική αυτοαναίρεση της ελληνικής καταγωγής μας και με μια διθυραμβικά, καθολική απαξίωση της ίδιας της λαικής παράδοσής μας. Ποιός αρνείται, πως σήμερα δεν βρισκόμαστε υπό ξένη κατοχή και παγκόσμια, διακυμαινόμενη δουλεία; Ακόμα και αυτή, η από κοινού εφαρμοσμένη πτώχευση αποτελεί για μας τους Ορθοδόξους ένα crash test της λεκτικά διαλαλούμενης, ορθοπρακτικής μας νήψης και αυτής της προσευχητικής, πνευματικής υπέρβασης, που διατυμπανίζουμε συλλήβδην στον γιάλινο απόκοσμο του facebook... Κι όταν ξεκινήσουν τα δεινά, τα οποία είναι σωτήρια και εκ Θεού απελευθερωμένα ζύγια, τότε αρχίζει η ανείπωτη γκρίνια του κομματικού τυχωδιωκτισμού, η αριστοτεχνικά πεταμένη σπέκουλα της ρεβανσιστικής μας δεινότητας και τα απερίγραπτα πογκρόμ της δημοκρατικής μας ακεραιότητας. 

Έχουμε μπερδέψει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη με τις κακόηχες τσιρίδες του Γεωργιάδη στην Βουλή, τους ανδροπρεπέστατους λόγους του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα με τους γραικύλους, βερμπαλιστικούς μαξιμαλισμούς του Βενιζέλου στην Εκάλη και τις ιδεοληπτικά έρπουσες παραβατικές υποτροπές της Κωνσταντοπούλου με τα εθνικοαπελευθερωτικά κηρύγματα του Ρήγα. Μην βάζετε σφραγίδα στις απελευθερωτικές εξάρσεις των Ελλήνων. Η φιλοπατρία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, όπως και κανείς δεν είναι αποκλειστικός της μέντορας και ιδανικός ταριχευτής της. Η σημερινή, άνωθεν επιβεβλημένη συμφωνία με τις δοτές, Ευρωπαικές Εταίρες δεν είναι τίποτα άλλο από μια από σκοπού μετάθεση της Πτωχοποίησης στο μέλλον και κυρίως μια θρασύδειλα οριστικοποιημένη επιβεβαίωση του ορισμού των μεγαλύτερων κεφαλικών φόρων στον υπόδουλο ραγιά, όπου βέβαια κεφαλικός φόρος νοείται ο φόρος για το δικαίωμα να έχει κάποιος την κεφαλήν του επί των ώμων του...! Ή εντολοδόχος συμφωνία αποτελεί εθνική μειοδοσία και κατευθυνόμενο, ολικό αποκεφαλισμό, οι συνέπειες του οποίου θα αρχίσουν να γίνονται ορατές από τις επόμενες ημέρες. Περνούμε ενδεχομένως στο ύστερο στάδιο της δανειοληπτικής απάτης του γερμανικού σωβινισμού και της Ενωσιακής αυτοδιάλυσης, και στην αρχή μιας ενχώριας πολιτικής αποσταθεροποίησης και μιας αφετηριακά κοινωνικής αποσύνθεσης. 

Καμμία κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να φέρει υπό μάλης τα θανατηφόρα μέτρα μιας αποσαθρωμένης, κοινωνικά εκποιημένης και πολιτικά εκμαυλισμένης, ανοικής Ευρώπης. Το σίγουρο είναι, πως μετά την οικονομική αυτοχειρία και την γενικευμένη κοινωνική παράκρουση συνακολουθεί νομοτελειακά, ο διαχρονικός πόλεμος με τους έτερους Οθωμανικούς μνηστήρες! Όλα τούτα είναι το απαύγασμα των ''κόπων'' που κληροδότησαν όλες οι μεταπολιτευτικές διακυβερνήσεις, από την εποχή του Καραμανλικού, Εοκικού Νυμφώνα, μέχρι την δημαγωγική και φαύλα Παπανδρεική Δυναστεία ενός αναδεδειγμένου και προβεβλημένου - ιδιαιτέρως - πολιτικού Αυριανισμού, κι από την εποχή της ερμαφρόδιτης και πουλημένης ΠΟΛ.Α, στις εβραιοσιωνιστικές αλχημείες του εθνικά υψοφοβικού Σημίτη! 

Κράτος, που δεν έχει δική του παραγωγή, δικό του νόμισμα, άρα και δική του ανεξαρτησία είναι καταδικασμένο ν΄αποτύχει! Στις αγοραίες, εργολαβικές Τηλεοράσεις επιχαίρουν πωληθέντες, δημοσιογραφικές γραφίδες, συμβεβλημένα συγκροτήματα Τύπου μετά της αλοδαπής και οι επίδοξοι γαμπροί της Εξουσίας. Σταματήστε επιτέλους, ως θρηνούσες χαροκαμένες χήρες να βαυκαλίζεστε για ένα ξεροκόκκαλο που σας πετάξαν κάποιο ξένοι στα τυφλά. Ευρωπαικά γιουσουφάκια γίναμε στην κλίνη του Αγά και ζητοκραυγάζουμε με βουλιμία τον εκούσιο αυτοεγκλεισμό μας! Ερωμένες του δυνάστη μας αντεθνικές φιγούρες, ακόμα μια φορά πουλήσαμε Χριστό για να πάρουμε μεταπωληθέντα γρόσια. 

Αυτός ο εκμοντερνισμένος, πάνδημος, ραγιάδικος γραικυλισμός μεταλλάχθηκε σε ευρωπαική, παρανοική ιδέα κι αυτό το διαχρονικό σκύψιμο στον ζυγό της εταιρικής δουλείας γέννησε μικρούς Γεωργιάδηδες που παίζουν κρυφτό στην Ιστορία!

Κι όταν ξεκινήσουν τα δεινά,
τα οποία είναι σωτήρια και εκ Θεού απελευθερωμένα ζύγια,
τότε αρχίζει η ανείπωτη γκρίνια του κομματικού τυχωδιωκτισμού,
η αριστοτεχνικά πεταμένη σπέκουλα της ρεβανσιστικής μας δεινότητας
και τα απερίγραπτα πογκρόμ της δημοκρατικής, ανοικής ακεραιότητας.
Έχουμε μπερδέψει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη
με τις κακόηχες τσιρίδες του Γεωργιάδη στην Βουλή,
τους ανδροπρεπέστατους λόγους του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα
με τους γραικύλους, βερμπαλιστικούς μαξιμαλισμούς του Βενιζέλου στην Εκάλη
και τις ιδεοληπτικά έρπουσες παραβατικές υποτροπές της Κωνσταντοπούλου
με τα εθνικοαπελευθερωτικά κηρύγματα του Ρήγα.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΠΥΡΟΥ

Επειδή πλήθος πολύ πιστών υπέγραψε κείμενον συμπαραστάσεως εις τον αγώνα 

του Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου των Σπετσών,

ο κ. Ιερόθεος (Μητροπολίτης) 

εκυκλοφόρησεν πολυγραφημένον τετρασέλιδον,

οπού με διάφορα υπονοούμενα,

παρερμηνείαν των Ι. Κανόνων, απειλάς κλπ., εφοβέριζε τον λαόν των Σπετσών, γράφων:

«Προσέξατε καλά,

διότι συμμετέχετε στο φοβερό κρίμα τού σχίσματος και σύμφωνα με τους Ι. Κανόνας 

θα είσθε υπό το βάρος του αφορισμού των σχισματικών».

'Ητο η πρώτη φορά στην αρχιερατική του διακονία,

οπού απείλησε με αφορισμούς, όχι κανέναν μασόνον ή διαφθορέα της νεολαίας,

αλλά πιστούς που εξεδήλωσαν την γνήσιάν τους αγάπην σ' έναν αληθινό και όχι μισθωτό ποιμένα.

 Έν συνεχεία αντέδρασε, ως εξής:

Α). Ωμίλησε τη βοηθεία μεγαφώνων εις παραλιακόν Ναόν τής νήσου, κατηγορών,

ως «σχίστην» και «αντάρτην» τον Γέροντα.

Β). Την 1 Φεβρουαρίου '84 (σ. ημ.) ανήλθε μετά οκτώ ιερέων του εις την Ι. Μονήν διά να λειτουργήση.

Όλαι αι αδελφαί μετά της Καθηγουμένης είχον κλεισθή στα κελλία τους.

Μία μόνον αδελφή ήτο παρούσα δια να παρακολουθή τα γενόμενα και ικανός αριθμός φίλων της Μονής. Μετά την Λειτουργίαν, επειδή δεν ημπόρεσε να φέρη ενώπιόν του την Καθηγουμένην,άρχισε να κτυπά μανιωδώς την πόρτα του κελλίου της. Εις μάτην! Η άπάντησις ήτο σαφής·μόνον δι' αλληλογραφίας του λοιπού θα ήρχετο εις επαφήν με τήν Μονήν! Απεχώρησε πλήρης οργής,ενώ διερχόμενος την πύλην είπε:«Θα το κάνω θρύψαλα»,εννοών το Μοναστήρι. Αμέσως έδωσε εντολήν να αρχίσουν αι ανακρίσεις των Μοναζουσών και του Γεροντος, από ανακριτήν που είχε φέρει εκ της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, τον π. Ευάγγελον Μαντζουνέαν. Ούτε ο Γέροντας, ούτε αι άδελφαί έδέχθησαν να ανακριθούν και η αστυνομία εθυροκόλλησε τας προσκλήσεις στην πύλη τής Μονής. Σημειωτέον,ότι ο ανωτέρω ανακριτής ηναγκαζε πιστούς που εκάλεσε προς ανάκρισιν να «παλαμίζουν» το Ευαγγέλιον, ορκιζόμενοι επ αυτού, εν γνώσει ασφαλώς του κ. Ιεροθέου, ο οποίος από το διπλανό δωμάτιο ήκουε τας αντιδράσεις των πιστών που ηρνούντο να ορκισθούν! 

Εις τοιούτον σημείον ωδήγησε τον Σεβ. η κρυφή του υπερηφάνεια...Δ). Την 3ην Φεβρουάριου,όπου η νήσος επανηγύριζε τους πολιούχους αυτής, τους τρεις Σπετσιώτες Νεομάρτυρες, εις τους ναούς ανεγνώσθη ειδική Εγκύκλιος εις την οποίαν οι ακολουθούντες το Παλαιόν Ημερολόγιον εχαρακτηρίζοντο ως θύματα του Σατανά. Το απόγευμα της ίδιας ημερας ενώπιον του Σεβ. και του μισού σχεδόν ιερατείου της επαρχίας του, ωμίλησε ο ιεροκήρυξ της Μητροπόλεως Νίκαιας π. Δανιήλ Αεράκης με θέμα: «Η ενότης της Εκκλησίας». Τα προηγηθέντα κηρύγματα εις τας Εκκλησίας του αδελφού του π. Νικοδήμου Αεράκη εναντίον του Γέροντος δεν είχαν φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα και εζήτησαν ενισχύσεις! Επί μίαν ώραν ο ομιλητής διέστρεφε βαναύσως κείμενα τού Γεροντος, Ι. Κανόνας, την Ιστορίαν της Εκκλησίας, προκειμενου να φανή αρεστός στον άγιον 'Υδρας, «την ζώσαν οσιότητα», ως τον απεκάλεσεν... Εις την ομιλίαν εκείνην, πρώην εχθροί του Σεβ. έγιναν σύμμαχοι του και ηνωμενοι μεταξύ των ανέστησαν δια μίαν ακόμη φοράν σκηνάς του Κυριακού πάθους, όταν Γραμματείς και Φαρισαίοι παρέσερναν τον λαόν να ζητήση τον θάνατον του αθώου...

Και όλα αυτα, διότι ο λαός των Σπετσών με ειδικάς επιτροπάς εξ ανδρών και γυναικών είχε επισκεφθή προηγουμένως τον επίσκοπον, διαμαρτυρομενος δια τον διωγμόν του Γέροντος. Ενώπιον του κ. Ιεροθέου απλοί πιστοί εθεολόγησαν περί της αιρετικής Εγκυκλίου τού 1920 και του προερχόμενου μολυσμού εκ της μετά των αιρετικών κοινωνίας,πράγμα το οποίον επόνεσε πολύ τον Σεβ. Διέγνωσε σαφώς, ότι το ποίμνιόν του ήτο λογικόν και ευφυές, και από τα σχετικά εσπερινά κηρύγματα που επί τριετίαν ήκουσε από τον Γέροντα, ήτο εις θέσιν να γνωρίζη και να κρίνη πρόσωπα και πράγματα. Μόνον η δημαγωγία θα ηδύνατο να διασώση το χαμένο γόητρο του αγίου Ύδρας... Ο π. Χρυσόστομος διακόπτει την σιωπήν του μετά την ανωτέρω ομιλίαν και κατόπιν επιμόνου παρακλήσεως των πιστών, ο Γέροντας απεφάσισε να λύση την σιωπήν του, διότι είχε να ομιλήση επί ολόκληρον τετράμηνον.

Έτσι την Κυριακήν 5 Φεβ. το απόγευμα,στο Καθολικόν της Ι.Μονής των Αγίων Πάντων έγινε μια αληθινή μυσταγωγία.Μετά από σύντομον προσευχήν και προσλαλιάν του π. Χρυσοστόμου, Αγιορείτης Μοναχός ανήρεσε μία προς μίαν άπασας τας θέσεις της ομιλίας του π. Δανιήλ. 'Ητο άλλως τε τόσο εύκολον. Το ψεύδος μοιάζει με την ζάχαρι, που όταν συναντάει νερό διαλύεται αυτοστιγμής χωρίς καμμια αντίσταση... Εν συνεχεία έλαβε τον λόγον ο Γέροντας. Με ευγλωττίαν και άνεσιν διεζωγράφησε την άλωσιν της Εκκλησίας του Χριστού υπό των Οικουμενιστών, τονίσας ιδιαιτέρως την τρομεράν ευθύνην των ορθοδόξων ποιμένων που συνεχίζουν να κοινωνούν μαζί τους. Κατέληξε δε με ένα Χρυσοστομικόν εις γλαφυρότητα και κατάνυξιν έλεγχον της στάσεως του Σεβ. Ύδρας κ. Ιεροθέου, ενώ το ακροατήριον με δάκρυα στα μάτια επείθετο πλέον αβιάστως διά την ορθήν και ομολογιακήν πορείαν του πνευματικού του πατρός. Ευθύς με το τέλος της ομιλίας επεδόθη εις την Ηγουμένην νέα έγγραφος άπόφασις του Επισκόπου,συμφώνως προς την οποίαν έπρεπε την επομένην πρωίαν να δεχθούν επιτροπήν ιερέων προς καταγραφήν της κινητής και ακινήτου περιουσίας της Μονής, την οποίαν αι αδελφαί έπρεπε να εγκαταλείψουν εντός τριημέρου!

Αμέσως εκλείσθησαν αι πύλαι της Μονής και ανηρτήθη πανώ διά του οποίου απηγορευετο η είσοδος εις πάντα κληρικόν του Επισκόπου ή αντιπρόσωπόν του. Την Τρίτην το πρωί ανήλθον μερικοί ιερείς εις το Μοναστήρι,αλλά ανεχώρησαν άπρακτοι. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έφθασαν πέντε Μοναχαί, από άλλας Μονάς της επαρχίας, προκειμένου να νουθετήσουν τας Μοναχάς.΄Αμα τη εμφανίσει του ταξί,που τις μετέφερε ήρχισαν να κτυπούν πένθιμα οι καμπάνες της Μονής, ενώ ο λαός που ευρίσκετο πλησίον και εντός αυτής έσπευσε να απομακρύνη τις ξενες μοναχές, αι οποίαι ούτε ετόλμησαν να εξέλθουν του ταξί.Φαντάζεται ο αναγνώστης την ευθύνην του Σεβ. εάν εσημειούντο χειροδικίαι... Την Πέμπτην 9 Φεβρουαρίου ανήλθον και πάλιν. Εκ του μικρού παραθύρου της Πύλης έλαβον τις πρέπουσες απαντήσεις από τας Μοναχάς και απήλθον και πάλιν άπρακτοι. Την δε πρωίαν της Παρασκευής της 17ης Φεβρουαρίου, ο Σεβ. εν πλήρει αρχιερατική ενδυμασία και με συνοδία κληρικών και διακοσίων περίπου λαικών,άρχισαν να ανέρχονται την οδόν προς το Μοναστήρι,ψαλλοντες την παρακλησιν.

Δια ποιον σκοπόν;Θά φανή κατωτέρω. Φθάσαντες έξω της Πύλης,επειδή δεν τούς ηνοίχθη, ο μεν Σεβ. και οι ιερείς εκάλουν δια μικροφώνου τας μοναχάς ''αναξίας και σχισματικάς'', ο δε λαός επαναλάμβανε τά συνθήματα προσθέτοντας υβριστικά και ανήθικα επίθετα. Οι καμπάνες της Μονής κτυπούσαν πένθιμα!.. Αφού εχόρτασαν... ύβρεων, αρχιερεύς και οπαδοί του, έψαλλον το Τρισάγιον και κατόπιν άρχισαν να κατέρχωνται προς την παραλίαν, αφού σταματούσαν προηγουμένως μπροστά στα σπίτια των οπαδών του Γέροντος υβρίζοντες τους ενοίκους καπηλικώτατα, τον δε π. Χρυσόστομον αποκαλουντες, «σχίστην», «αντάρτην» και «ακέφαλον». Και όλα αυτά υπό τας ευλογίας του Σεβασμιωτάτου!Φαντάζεται ο αναγνώστης τι θα εγίνετο, και όποια δι'αυτό ευθύνη του κ. Ιεροθέου, εάν οι οπαδοί του Γέροντος συνεπλέκοντο με τους οπαδούς του... Αυτός είναι «ο ζωντανός όσιος» του π. Δανιήλ Αεράκη, που «ούτε μύγα δεν πειράζει»,μόνον που καταράται «να σκουλικιάση το στόμα» της Καθηγουμένης, επειδή ωμολόγει εν παρρησία μπροστά του την Ορθοδοξίαν! 

Αλλ΄έπεσε πλέον η λεοντή του. Δεν διέφερε καθόλου των ποικίλων διωκτών της Ορθοδοξίας και των φαρισαίων πάσης εποχής,οι οποίοι,ούτε αυτοί τηρούν τον νόμον της Εκκλησίας,ούτε άλλους αφήνουν να τον εφαρμόσουν. Διά του χωροφύλακος και τής βίας προσπαθή να επιβληθή στις αγνές ψυχές που ζητούν το καθάριο νερό της Ορθοδοξίας, αγνοών ο δυστυχής, ότι παρήλθεν ο καιρός που ήξευρε... Θα πω και έναν μεγάλο λόγο του Ευαγγελίου: Πόρνοι και άσωτοι δια της μετάνοιας είναι δυνατόν να ίδουν την βασιλεία του Θεού,πρεσβύτεροι όμως υιοί της παραβολής,τύπου Ιεροθέου Ύδρας, μόνον ο Θεός οίδεν... Τα γεγονότα των Σπετσών αποτελούν μίαν ακόμη πρόσκλησιν και εύνοια Θεού δι΄ όλας τας καλοπροαιρέτους συνειδήσεις που διψούν για σωστική αλήθεια. Το παράδειγμα του π. Χρυσοστόμου, των Μοναζουσών και των πιστών που τους ηκολούθησαν καλούνται να μιμηθούν όλοι οι κληρικοί, μονάζοντες και λαικοί, που πονούν την Εκκλησία. Αρκετά πλέον εκράτησε το...θέατρο της ανοχής και οικονομίας.

Ο εχθρός έχει στήσει την σημαία του στο κάστρο μας και οι μισθωτοί ποιμένες της Εκκλησίας, μετά πάσης αδιαφορίας πιπιλίζουν συνεχώς τα αντιπαραδοσιακά τους συνθήματα, όπως το: «δεν ήλθε ακόμα η ώρα»,«όλοι μαζί»,«εντός Εκκλησίας», ενώ συνεχώς εξέρχονται αυτής, με την κοινωνίαν της αιρέσεως που συνεχίζουν! Το εγερτήριον σάλπισμά που ήχησε προ δεκαπενταετίας περίπου η Ι. Μονή Εσφιγμένου, επανέλαβον σήμερον αι Σπέτσαι: Μακάριοι όντως οι έχοντες ώτα του ακούσαι και καρδίαν καθαράν του ακολουθήσαι τα ίχνη των. Αναίρεσις της ομιλίας του π. Δανιήλ Αεράκη, που έγινε στις Σπέτσες το απόγευμα της 3ης Φεβρουάριου του 1984. Στο προηγούμενο τεύχος του «Αγιορείτου» περιγράψαμε λεπτομερώς τα προ και μετά την «αποτείχισιν» του π. Χρυσοστόμου γεγονότα. Στο παρόν θ’ ασχοληθούμε με μία από τις πολλές αντιδράσεις του κ. Ιεροθέου ενάντιον του, την ομιλίαν του π. Δανιήλ Αεράκη, τον οποίον προσεκάλεσε ο Σεβασμιώτατος να ομιλήση προς τον λαόν των Σπετσών,προκειμένου να εκφοβήση τους οπαδούς του Γέροντος.Στην ομιλία εκείνη,που σκοπός της ήτο η παραπλάνησις του ακροατηρίου,ο ομιλητής προσπάθησε ν' αποδείξη βασικώς δύο πράγματα: Τον μεν π. Χρυσόστομον ''σχίστην και αντάρτην'' της Εκκλησίας, τον δε Σεβ. Ύδρας «ζωντανόν όσιον» και «ορθοδοξότατον»!

Καιρός να δούμε κατά πόσον επέτυχε του σκοπού του. Σκελετός και σύνθημα της ομιλίας ήτο: «Όποιος δεν υπακούει στον επίσκοπο, που εχει ορθό βίο και φρόνημα, φεύγει από την Εκκλησίαν. Προς απόδειξιν επεκαλέσθη την μαρτυρίαν του αγίου Ιγνατίου Αντιόχειας που γράφει: «Χωρίς επισκόπου μηδέν ποιείτε». «Ο λάθρα του επισκόπου τι πράσσων, τω διαβόλω λατρεύει». Ότι τα ανωτέρω εκφράζουν αληθείας, ουδείς έχει αντίρρησιν, αλλά υπό την απαραίτητον προυπόθεσιν, ότι ο επίσκοπος ορθοδοξεί κατά πάντα, ούτε αιρετικά κηρύσσων, ούτε μετά αιρετικών κοινωνών. 'Ενα εκ των δυο, εάν απουσιάζη, τότε ουδεμίαν υπακοή του οφείλει κανείς, είτε κληρικός, είτε λαϊκός. Διατί; Διότι χωρίς τας ανωτέρω προυποθέσεις μπορεί και μετά του μεγαλύτερου αιρεσιάρχου να κοινωνή, και να έχη συγχρόνως την απαίτησιν να είναι και επίσκοπος του ορθοδόξου ποιμνίου,δια τον λόγον ότι δεν εκήρυξε ο ίδιος αίρεσιν!

Εάν ίσχυε κάτι παρομοιον στην Εκκλησία από την αρχή του βίου της,σήμερα θα είχε καταντήσει ταμείον αιρέσεων και όχι η Εκκλησία του Χριστού», «ο στύλος και το εδραίωμα της αλήθειας». Καί ο ίδιος άλλως τε ο άγιος Ιγνάτιος γράφει: «Φεύγετε ουν τας αιρέσεις· του διαβόλου γαρ εφευρέσεις εισίν». Και προσθέτουν μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας: «'Εστι σχισθήναι καλώς· έστι γαρ και κακή ομόνοια,έστι και καλή διαφωνία».(Ίω. Χρυσ. P.G. 59, 314). Καί προσθέτει ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος: «Κρείττον επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού». Διά τούτο μπορεί κανείς θαυμάσια πλησίον του επισκόπου του να κακοδοςή και μακράν αυτού να ορθοδοξή. Μόνον ο παπισμός θεωρεί τους μακράν της κοινωνίας του πάπα εκτός Εκκλησίας,έστω και αν έχουν την αλήθεια,επειδή δεν κοινωνούν μαζί του. Η Όρθοδοξία όμως πιστεύει το αντίθετον-ότι δηλαδή,η Αλήθεια μας διατηρεί εις την Εκκλησίαν και όχι ο επίσκοπος. Ο μέγας Γρηγόριος ο Παλαμάς απαντών προς τους αντιπάλους του έγραφε: «Όσοι είναι με την αλήθεια, είναι με την Εκκλησία. «Οι της του Χριστού Εκκλησίας της αλήθειας εισί και οι μη τής αληθείας όντες, ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισίν».(Συγγρ. Β', 627).

Ο δε άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ταυτίζει Καθολικήν Εκκλησίαν τού Χριστού μέ την σωτήριον ομολογίαν τού Πέτρου. (P.G. 90, 132 AC). Δεν δημιουργεί συνεπώς ανταρσία και σχίσμα με το να φεύγη κάποιος μακράν ενός έπισκόπου που κοινωνεί με αιρετικούς, αλλά αντιθέτως, η πράξις του αυτή συνιστά πράξιν σωτήριον διά την ψυχήν του και την τοπικήν Εκκλησίαν που ανήκει. Ταύτα πάντα, τα εγνώριζε ο π. Δανιήλ, διά τούτο και δεν έκανε ουδεμία νύξιν περί κοινωνίας εις την ομιλίαν του, διότι θα κατεστρεφε, ό,τι είχε ταχυδακτυλουργικώς τοποθετήσει, ώστε να φτιάξη έναν πύργο... χωρίς θεμέλια! Και όταν ετόλμησε να μιλήση για κοινωνία, είπε, ότι οι αντίπαλοι του Σεβ. δεν τον κοινωνούν, γιατί κοινωνεί ούτος με το Φανάρι, «άλλά» πρόσθεσε, «ο ΙΕ Κανών της ΑΒ' Συνόδου δεν λέει κάτι τέτοιο». Και ποιος του είπε ότι ο π. Χρυσόστομος εξήρτησε την διακοπήν κοινωνίας του με τον 'Υδρας από τον ανωτέρω ΙΕ Κανόνα; Βλέπετε, πως μετέθεσε το θέμα, και το πήγε σε περιοχή που δεν μπορούσε το ακροατήριόν του να τον παρακολουθήση,κα η οποία δεν εξέφραζε την θέσιν του Γέροντος;

Ο ΙΕ' Κανών της ΑΒ' Συνόδου θα είχε θέσιν μόνον στην περιπτωσιν, που ο ίδιος ο κ. Ιερόθεός εκήρυττεν αίρεσιν. Στην περίπτωσιν, όμως που ο ίδιος δεν κηρύσσει, αλλά κοινωνεί με αίρεσιν που κηρύσσουν άλλοι συνεπισκοποί του, τότε τον κοινωνούντα με την αίρεσιν ιεράρχην, η Εκκλησία δεν τον κρίνει βάσει του ΙΕ Κανόνος, ο οποίος εγράφη τον 9ο αιώνα, αλλά συμφώνως προς την αιωνόβιον πράξιν και παράδοσιν αυτής, η οποία έχει βάσιν το άγιον Ευαγγέλιο, και δια της οποίας, ο κοινωνών μετά της αιρεσέως συγκαταδικάζεται μετά του αιρετικού. «Αλλά και εαν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται υμίν παρ’ ο ευαγγελισάμεθα υμίν,ανάθεμα έστω».(Γαλ. 1, 8). «Άπαντες οι τής Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι θείαι Γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι».(P.G. 160, 105C). «Εχθρούς γαρ Θεού ο Χρυσόστομος,ου μόνον τους αιρετικούς,αλλά και τους τοις τοιούτοις κοινωνούντας μεγάλη και πολλή τη φωνή απεφήνατο». (P.G. 99, 1049Α). «Οι μεν τέλεον περί την πίστιν εναυάγησαν, οί δε, ει και τοις λογισμοίς ου κατεποντίσθησαν, όμως τη κοινωνία της αιρέσεως συνόλλυνται».(Αύτ. 1164 Α). «Τους άπαξ εαλωκότας (συλληφθέντας) τη αιρετική κοινωνία ιερωμένους είρχθαι (να παύουν) της ιερουργίας διώρισται, έως δηλονότι καιρού επισκοπής της άνωθεν πρόνοιας...

Πού γαρ φανείη το διάφορον των προδωσάντων την αλήθειαν και μη;των γενναίως ενηθληκότων και των μηδαμώς ελομένων υπέρ του καλού τληπαθείν;(Αυτ. 1636D εξ·).Αυτήν τήν πράξιν της Εκκλησίας,την θεμελιώδη,την πρώτιστον δια τήν περίπτωσιν που εξετάζουμε,ο ομιλητής την παρέβλεψε τελείως,διότι δεν τον συνέφερε καθόλου.Ο Γέροντας,όμως και στις δύο απολογίες του εκ 32 και 9 σελίδων,αι οποίαι συντόμως θά δημοσιευθούν,εις αυτό το καιριον και βασικωτατον εστηρίζετο,ώστε να αποτειχισθή του επισκόπου του.Εάν έχρησιμοποίησε ο π. Χρυσόστομος και τον ΙΕ' Κανόνα,τούτο το έκανε, διότι τον επικαλούνται συνεχώς διάφοροι επίσκοποι,σαν τον κ. Ιερόθεον, προκειμένου να συγχήσουν τα πράγματα και να καλυφθούν όπως - όπως,με την δικαιολογίαν ότι «ό Κανών λέει νά κόβωμεν τό μνημοσυνον του κηρυσσοντος αίρεσιν.Εγώ,όμως δεν κηρύσσω αίρεσιν».Διά να ανατρέψη λοιπόν ο Γέροντας και το ανωτέρω σοφιστικόν επιχείρημά των,ανελυσε εν πλάτει τον Κανόνα αυτόν εις τα δύο κείμενα της «αποτειχίσεώς» του και απέδειξε καθαρά,ότι καί βάσει του Κανόνος αυτού,ο 'Υδρας κρίνεται ένοχος,διότι η Σύνοδος που μνημονεύει και εις την οποίαν περιοδικως μετέχει και ο ίδιος ως μέλος,δεν έκοψε το μνημόσυνον του Δημητρίου,ως ώφειλε,καίτοι ούτος κηρύσσει αίρεσιν γυμνή τη κεφαλή,ως και ο προκάτοχός του Αθηναγόρας!

Αλλά μήπως ο 'Υδρας μνημονεύει τον Πατριάρχην μόνον,όταν είναι Συνοδικός;Οι μισοί επίσκοποι τής Ελλάδος μνημονεύουν κατ' ευθείαν Δημήτριον!Όταν συλλειτουργή μαζί τους υποχρεούται να μνημονεύση Δημήτριον!Μόλις τον παρελθόντα Νοέμβριον,του Αγίου Νεκταρίου,δεν εμνημόνευσε και έψαλλε και τήν φήμην του Δημητρίου,καταμολύνας ούτω τους πιστούς της πανηγύρεως;Αφού λοιπον όλοι οι επίσκοποι κοινωνούν μαζί του,ως τα συγκοινωνούντα δοχεία,οι θάλασσες και οι δρόμοι,και δια μέσου,της κοινωνίας αυτής εις το δηλητήριον της αιρέσεως του ενός μετέχουν αναγκαστικώς και οι λοιποί,εάν δεν αποτειχισθούν εγκαίρως, είναι φανερόν,ότι με την συνεχιζομένην κοινωνίαν των,γίνονται αίτιοι να κρατύνεται και ισχυροποιείται η αίρεσις,ο λαός να συνηθίζη εις την κακοδοξίαν,και ελπίς θεραπείας του κακού να απομένουν μόνον οι ορθοδόςως ενιστάμενοι και διακόπτοντες κοινωνίαν,ως συνέβη με τον π. Χρυσόστομον και την Ι.Μονήν Αγίων Πάντων και τούς πιστούς που τους ακολουθούν,και τους οποίους ο ιερός Κανών αποκαλεί σωτήρας της Εκκλησίας,ενώ οι συνεχίζοντες την κοινωνίαν θεωρούνται σχίσται και μέρισται της ενότητος της Εκκλησίας.

Δια τούτο και μόνον επεκαλέσθη τον ανωτέρω Κανόνα ο Γέροντας των Σπετσών,διά να αποδείξη ότι και βάσει αυτού είναι ένοχος ο επίσκοπός του,και όχι δια να καλυφθή ο ίδιος,του οποίου την ηρωικήν πράξιν καλύπτει σύμπασα η της Εκκλησίας μας Παράδοσις.Γι΄ αύτό ακριβώς και ο π. Δανιήλ έσπευσε να βαπτίση τον ΙΕ' Κανόνα,ως «μη υποχρεωτικόν»,δια να καλύψη και μηδενίση,ως εφαντάζετο,την ενοχήν του κ. Ιεροθέου.Έτσι κατα τήν λογικήν του ιεροκήρυκος, όποιος θέλει μπορεί να κόψη το μνημοσυνον του Δημητριου,αλλά και ο μη διακοπτών τούτο,ουδέν κακόν πράττει,και εις ουδεμίαν ποινήν ύπόκειται.Ότι αυτό είναι ένα αφελές και αντορθόδοξον σόφισμα αποδεικνύεται ευκολώτατα από τα Πρακτικά των Ιερών Συνόδων,την πράξιν δηλαδή τής Εκκλησίας,εις τας σελίδας των οποίων φαίνεται καθαρά,ότι όσοι επίσκοποι και κληρικοί σε περίοδον αιρέσεως εσυνέχισαν να κοινωνούν με αυτήν,παρά τας αντιδράσεις άλλων συνάδελφων των που ηγωνιζοντο κατ αυτής,κατα την ώραν της δίκης των υπό της Ορθοδόξου Συνόδου,εθρήνουν διά την πράξιν των αυτήν,θεωρούντες εαυτούς ως τον ληστήν και την πόρνην και εκλιπαρούντες τους Συνοδικούς πατέρας να τους κρίνουν επιεικώς!(Σπ. Μήλια, Τόμ. Β', σ. 729-742).

Πώς ήτο δυνατόν άλλως τε μια τόσο σοβαρή πράξη ενός επισκόπου, ως είναι η κοινωνία του με την αίρεσι,να αφήνεται εις την κρίσιν ενός εκαστου,αφού εξ αυτής εξαρτάται ου μόνον η σωτηρία των μελών της Εκκλησίας,αλλά και αυτή η υπόστασις αυτής;Δια τούτο και ένας ιεράρχης κανονολόγος,ο Σερβος Νικόδημος Μίλας,εις ειδικήν του μελέτην περί τού ΙΕ Κανονος γράφει, ότι οι έχοντες αιρετικόν προιστάμενον κληρικοί οιουδήποτε βαθμού,...«κέκτηνται δικαίωμα άμα καί ΥΠΟΧΡΕΩΣΙΝ να αποσχοινισθώσι (=να διακόψουν κοινωνίαν) ΠΑΡΑΥΤΑ» από του κακοδοξούντος».Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μεθ΄ ερμηνείας, (Novi Sad, σελ. 290-1).Και είναι πολύ φυσικό αυτό, διότι η ενότης της Εκκλησίας είναι κυρίως μυστική και λειτουργική,εκφραζομένη δια του ενός Ποτηρίου της Ευχαριστίας και του μνημοσύνου,και όχι διοικητική, εξαρτώμενη εκ της θέσεως εκάστου επισκόπου εν τφ σωματί της. Με βάση αυτά τα κριτήρια, εν καιρώ αιρέσεως,ανεξαρτήτως μιας κατ ευθείαν η πλαγίας μνημονεύσεως του αιρετικού,άπαντες οι έπίσκοποι καλούνται να πουν το ΟΧΙ εις τήν αίρεσιν, διαφορετικά κρίνονται ανάξιοι του ονόματος του επισκόπου (= επιτηρητού) και φύλακος του Ευαγγελίου,επί του οποίου ωρκίσθησαν, όταν εχειροτονούντο.

Δι'αυτό το ΟΧΙ,

τους έταξε η Εκκλησία στην θεσιν που υπάρχουν, και όχι οι έρανοι και οι κοινωνικές δραστηριότητες.

Καλά βεβαίως και αυτά,

αλλά στον καιρό τους και στη ιεραρχική τους τάξη.

Πάντοτε θα προηγούνται τα της πίστεως και θα έπονται όλα τ'άλλα.

Και εδώ ακριβώς ευρίσκεται η ενοχή και το κατακριτέον του Σεβ.Ύδρας 

και όλων των συναδέλφων του, ότι διά της κοινωνίας των προδίδουν σιωπώντες την αγίαν Παρακαταθήκην,

ενώ συγχρόνως έχουν την απαίτησιν να θεωρούνται και να καλούνται ορθοδοξότατοι!

Ακόμη και ο άγιος Ιγνάτιος τό παραγγέλει:

«Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν νηστεύη, καν παρθενεύη,

καν προφητεύη, καν σημεία ποιή, λύκος σοι φαινέσθω εν προβάτου δορά φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος».

Διατί λοιπόν,

δεν διακόπτει την μετά του αιρετικού προισταμένου του κοινωνίαν ο κ. Ιερόθεος,

αφού και ο άγιος Ιγνάτιος το παραγγέλει;

Όποτε μας συμφέρει θα χρησιμοποιούμε μερικά λόγια του αγίου...

δια τους άλλους και όσα δε αναφέρονται στην περίπτωσή μας θα τα αποκρύπτομεν 

και θάπτομεν υπό τό μόδιον τής σιωπής;...

Εισαγωγή στο διαδίκτυο ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο του αειμνήστου 

Ιερομονάχου και Θεολόγου, πατρός Θεοδωρήτου Μαύρου

''ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ''

2001

σελίδες 13-18

Ιερομόναος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΣΠΕΤΣΩΝ

Τα τελευταία γεγονότα των Σπετσών 

αποτελούν πραγματικόν πνευματικόν σεισμόν διά την Εκκλησίαν της Ελλάδος,

και θα είναι αληθινά μακάριος όποιος δεν σταθεί μόνο στο διάβασμά τους,

αλλά πιστεύσει με ζήλον και προθυμίαν να εφαρμόση στον εαυτό του το σωτήριο μήνυμά τους.

Και το μήνυμα αυτό λέει,

ότι έφθασε πλέον η ώρα,

όσοι θέλουν να είναι πραγματικά Ορθόδοξοι, ν΄αγωνισθούν πια στα πράγματα και όχι με τα λόγια,

για την απόκτηση αυτής της γνήσιας Ορθοδοξίας, που χαρίζει ζωήν αιώνιον.

Και ομιλούμεν περί γνήσιας Ορθοδοξίας, διότι από την αρχή του 20ου αιωνος,

οι πιστοί οδηγούνται προοδευτικώς «εκτός Ορθοδοξίας και Εκκλησίας»,

χωρίς δυστυχώς να το αντιλαμβάνονται,

διότι δεν θέλησαν να το αντιληφθούν πρώτοι, ως ώφειλαν οι ποιμένες τους,

με αποτέλεσμα σήμερα, ποιμένες και ποιμαινόμενοι να παραδίδωνται στην αίρεση

 και την κακοδοξια χωρίς αντίδραση!

Το χρονικό των Σπετσών, το οποίον θα παραθέσωμεν κατωτέρω, αναφέρεται στην ηρωικήν απόφασιν ενός αρχιμανδριτου να διακοψη πλέον τήν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν του μετά του επισκόπου του,τού Σεβ. Ύδρας κ. Ιεροθέου,ακριβώς διότι ο επίσκοπος αυτός συνεχίζει να κοινωνή με την αίρεσιν του Οικουμενισμού,αδιαφορώντας ή αγνοώντας,ότι έτσι παραδίδει εαυτόν και το ποίμνιόν του στην αίρεση και τον πνευματικόν θανατον. Ο π. Χρυσόστομος (Σπύρου), πνευματικός της νήσου και της Ι. Μονής των Αγίων Πάντων, η οποία σημειωτέον τον ακολούθησε πιστώς και ηρωικώς στην νέα του πορεία,έγινε, χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνεται πλήρως,η πνευματική σειρήνα που εσήμανε δυνατά το αρχαγγελικόν: «στώμεν καλώς» δι’ όλους τους Έλληνας πιστούς.

Συντάκτης του «Αγιορείτου»,που παρηκολούθησε από κοντά τα γεγονότα και έζησε συγκλονιστικές στιγμές στο ωραίο αυτό νησί του Αργοσαρωνικού, μεταφέρει χάριν των αναγνωστών μας,μετά πάσης πιστότητος τα διαδραματισθέντα. Ο π. Χρυσόστομος, ανήρ ευλαβέστατος και θεολόγος δόκιμος, με πλούσιαν δράσιν από τον κοσμικόν του εισέτι βίον, ως Καθηγητής και Κατηχητής εις Σπέτσας και Πειραιά, από το 1966 ήρχισε να ανησυχή σοβαρώς διά την κηρυττομένην υπό του Φαναρίου αίρεσιν. Γι' αυτό προσπάθησε, όταν ήτο ακόμη μονάχος, μαζί με τον Γέροντά του, τον π. Φιλόθεον Ζερβάκον, να δημιουργήσουν μίαν κίνησιν εις τήν Ελλαδικήν Εκκλησίαν διά την επαναφοράν του παλαιού εορτολογίου, αλλ' εστάθη αδύνατον. 'Ενα περίπου χρόνο συνεργάσθηκε με τους Παλαιοημερολογίτας, και θα παρεμενε μονίμως πλησίον των, εάν δεν άκουγε τας παρακλήσεις των διάφορων γνωστών του, επισκόπων και κληρικών, οι οποίοι με το σύνθημα: «όλοι μαζί,όχι ένας -ένας»,«δεν ήλθε ακόμη η ώρα» κατώρθωσαν να σταματήσουν την έφεσιν προς μιαν ομολογιακήν πορείαν Γεροντος και υποτακτικού.

Η ευαίσθητος καρδιά του και το ταπεινόν φρόνημά που τον διακρίνει, δια να μην πικράνη τους εν Χριστώ αδελφούς του, τον ανάγκασαν να υποχωρήση, με την ελπίδα μιας απο κοινού αντιδράσεως. Δυστυχώς όμως διεψεύσθη οικτρώς! Τα χρόνια περνούσαν, η αίρεσις γυμνή τή κεφαλή εκηρύττετο συνεχώς και θρασύτερα και ουδείς συνεκινείτο. 'Εβλεπε, ότι τελικώς υπήρχε φόβος να φυγή του κοσμου τούτου με τό συνεχές μαρτύριον τής συνειδήσεώς του συντροφιά,χωρίς καμμιά πληροφορία ότι επραξε το καθήκον του απέναντι της Εκκλησίας και της ιερωσύνης του. Επανειλημμένος είχε συζητήσει μετά του επισκόπου του περί του τι δέον γενεσθαι, αλλά εκείνος, απορροφημενος από όλα τα άλλα προβλήματα της επαρχίας του, μόνο εις αυτό, το ένα και μοναδικό, δεν έδιδε προσοχή,συνεχώς επικαλούμενος τα ήδη από δετιας αδόμενα γνωστά τροπάρια: «'Ολοι μαζί, Γέροντά μου, κάνε υπομονή». 'Ωσπου «ήλθε ο κόμπος στο χτένι»!

Τό καλοκαίρι του 1983 ο π. Χρυσόστομος, τό πέρασε προσευχόμενος και συντάσσων το κείμενον της «αποτειχίσεώς» του. Ο κύβος είχε πλέον ριφθή! Εις το κείμενον αυτό των 32 σελίδων ανέλυε με κάθε λεπτομέρεια τις φοβερές πτώσεις των ορθοδόξων οικουμενιστών υπό την αρχηγίαν του Φαναριού, και κατέληγε εις τήν απόφασιν της διακοπής πλέον πάσης εκκλησιαστικής κοινωνίας μετά του επισκόπου του και γενικώτερον της Ελλαδικής Εκκλησίας. Το πατερικόν λόγιον: «Ου συγχωρεί συγκατάβασις εις τα της ορθοδόξου πίστεως», επανελάμβανε συνεχώς η καρδία του και εψιθύριζον τα χείλη... Μόλις έλαβε ο κ. Ιερόθεος την «αποτείχισιν» του Γέροντος, προσπάθησε πάση θυσία να τον πείση να ανακαλέση την απόφασίν του. Όταν αντελήφθη, ότι αυτό ήταν αδύνατον, πρότεινε να συγκαλέσουν και άλλους επισκόπους και κληρικούς για να συζητήσουν το θέμα, και ότι αποφασίσουν οι περισσότεροι ν'ακόλουθήση και ο Γέροντας. Αυτό όμως το απέρριψε ο π. Χρυσόστομος, διότι αντελήφθη, ότι η συζήτησις εκ των προτέρων είχε αντικανονικά κριτήρια αλήθειας,αφού,ως προυποθεσις ετέθη,όχι η υπακοή εις τα πατρικά παραγγελματτα, αλλ' η γνώμη των περισσότερων, ασχέτως αν αυτή η γνώμη θα ήτο αντίθετος προς την διδασκαλίαν της Εκκλησίας! Εν συνεχεία επρότεινε εις τον Γέροντα να λειτουργή με το παλαιόν μια φορά τον μήνα,εις ένα μη κεντρικόν ναόν, μνημονεύων και τότε του ονόματός του, τας δε λοιπάς λειτουργίας να τας ετέλει με το νέον.

Αυτό όμως θα απετέλει θέατρον σκέτο! Προς τι, τότε η αποτειχισις; Μνημόσυνον και αποτείχισις είναι δυο πράγματα εντελώς αντίθετα. Ευρεθείς ο Σεβ. προ της σταθερότητος του Γέροντος, του απέστειλε το υπ’ άριθμ. 1546 της 11.1.1984 έγγραφον, εις το οποίον τον εκατηγόρει, ότι «ήκολουθησε το σκοτεινόν θέλημα του αντικειμένου» (ήτοι του Διαβόλου), αποκρύπτων ούτω το αληθές πιστεύω του περί της ομολογίας του ιερέως του. Επειδή ηθέλησε ο π. Χρυσόστομος ν' ακολουθήση την φωνήν της συνειδήσεώς του και της Εκκλησίας, απεκαλείτο «σχίστης» και «αντάρτης» υπό του κ. Ιεροθέου, ο οποίος ουδέποτε ετόλμησε ούτε με μιαν λέξιν να ελέγξη δημοσία τους οικουμενιστάς ταγούς της Ορθοδοξίας, οι οποίοι πράγματι ακολουθούν το θέλημα του Διαβόλου, του αρχηγού πάσης αιρέσεως και κακοδοξίας. Ό,τι έγραψε ο Σεβ. προς τον Γέροντα, τα αυτά περίπου έγραψε και προς την Καθηγουμένην τής Μονής, κατηγορών αυτήν, ότι ηκολούθησε «το ίδιον θέλημα,το Διαβολικόν θέλημα του πραξικοπήματος-σχίσματος».

Εις αμφότερα τα έγγραφα εκατηγόρει Μονήν και Γέροντα, ότι δεν τους καλύπτει ουδεις κανών δα την πραξιν των αυτή, διότι ο ίδιος δεν κηρύσσει αίρεσιν, και τους εκαλει όπως εντός 15 ήμερων μετανοήσουν, άλλως θα εκινείτο: «η νόμιμος διαδικασία δια τα περαιτέρω». Αι απαντήσεις Γέροντος και Καθηγούμενης εις τα ανωτέρω κείμενα του Σεβ. απήντησαν μετά πατερικής παρρησίας ο π. Χρυσόστομος και η Γερόντισσα Ελισσάβετ. Με σαφήνεια καί βραχυλογία του απέδειξαν, ότι κοινωνών ούτος μετά των Οικουμενιστών, έχει το αυτό κρίμα με αυτούς, διότι η Ιερά Παράδοσις της Ορθοδοξίας καταδικάζει αμφοτέρους,αιρετικόν δηλαδή και τον κοινωνούντα μαζί του. «Εχθρούς γαρ Θεού, ο Χρυσόστομος, ου μόνον τους αιρετικούς, αλλά και τους τοις τοιούτοις κοινωνούντας μεγάλη και πολλή τη φωνή απεφήνατο».(Ρ. G. 99, 1049Α). «Φυλάξατε έτι εαυτάς της ψυχοφθόρου αιρέσεως, ης η κοινωνία αλλοτρίωσις Χριστού»(Αύτ. 1275C). «Οι μεν τέλεον περί την πίστιν εναυάγησαν οι δε, ει και τοις λογισμοις ου κατεποντίσθησαν, όμως τη κοινωνία της αιρέσεως συνόλλυνται».(Αύτ. 1164Α).

Τυγχάνουν λίαν συγκινητικά τα γραφέντα υπό της Καθηγουμένης, σχετικώς προς την διακοπήν του μνημοσύνου του κ. Ιεροθέου. «Αναφορικώς δε με τήν παρατήρησίν Σας, ότι ουδείς κανών μας καλύπτει διά την διακοπήν του μνημοσύνου Σας, ερωτώμεν: Υμάς, ποιος καλύπτει Κανών διά την άχρι τούδε κοινωνίαν Σας μετά των οικουμενιστών; Όχι μόνον ουδείς, αλλά και σύνολος η Ιερά της Εκκλησίας Παράδοσις, Σας καταδικάζει, ενώ αντιθέτως ημάς προτρέπει εις την διακοπήν της μεθ' Υμών κοινωνίας! Αλλά και αυτός ούτος ο ΙΕ' Κανών της ΑΒ, ον επικαλείσθε, και αυτός ορθώς ερμηνευόμενος και εν συσχετισμώ προς άπασαν την της Εκκλησίας διδαχήν, εμφανίζει Υμάς μεν αίτιους σχίσματος εν τη Εκκλησία, ημας δε τιμά με την πρέπουσαν τοις γνησίοις ορθοδοξοις τιμήν».

Ο δε Γέροντας εις 9σέλιδον απολογίαν του,γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής δια το επιμαχον θέμα: «Μια άνευ των ανωτέρω προυποθέσεων ερμηνεία του ΙΕ της ΑΒ' ή του 31ου Απ. Κανόνος θα έσήμαινε, ότι και μετά του μεγαλύτερου αιρεσιάρχου, εάν εκοινωνείτε (όπερ φευ,και γίνεται), θα έπρεπε να Σας δεχώμεθα εις κοινωνίαν, επειδή προφορικως δεν υπερασπίσατε την αίρεσιν! Εάν, ο μη γένοιτο, ηλήθευε το τοιούτο η Εκκλησία του Χριστού θα είχε διαλυθή από τα πρώτα αυτής βήματα. Καί τούτο, διότι ο IK τής ΑΒ' εγράφη τον Θ' αιώνα. Ερωτώμεν: πώς εκυβερνάτο μέχρι τότε η Εκκλησία; Όχι διά των παραγγελμάτων της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων, βάσει των οποίων ο κοινωνων τη αιρέσει συνεκατεοικαζετο μετά του αιρετικού; Δια τούτο εθλίβην μεγάλως, όταν είδον, ότι όχι μόνον δεν επικροτήσατε την πορείαν μου -καίτοι προφορικώς την είχατε χαρακτηρίσει: «ως ουχί από ανθρώπων, αλλ' υπό Θεού», «σωτήριον και αναγκαία, όπως τεθή ουχί υπό το μόδιον, αλλ' επί την λυχνίαν, ίνα ωφεληθή σύμπασα η τοπική Εκκλησία»-αλλ'αντιθέτως την εχαρακτηρίσατε, ως υφήγησιν του αρχηγού των σχισμάτων, ήτοι του Διαβόλου!

Κατόπιν της ανωτέρω αντιφατικής στάσεώς Σας τίθεται αμείλικτον το ερώτημα:

Είναι δυνατόν ο ιστάμενος επί της λυχνίας και ακολουθών την των Πατέρων

 διδασκαλίαν,

να γίνη «παίγνιον θλιβερόν εις χείρας του άρχοντος του διχασμού και των σχισμάτων»,

ως γράφετε;

Ημείς και μονον,

που το σκεπτόμεθα φρίττομεν και απορούμεν, «πως η λεπτή και ευαίσθητος συνείδησίς σας»

 ετόλμησε να ασπασθή ένα τοιούτον συλλογισμόν.

Δυστυχώς,

όμως παρομοίως εξεφράσθητε εν τω εγγράφω Σας και δια πάντας τους ορθοδόξους πιστούς του Παλαιού Ημερολογίου,

οίτινες παρά τας προσωπικάς των διαφοράς ίστανται πάντως μακράν της αιρέσεως,

την κοινωνίαν της οποίας εν τη πράξει ουδόλως αρνούνται οι ποικίλοι κατήγοροί των».

Εισαγωγή στο διαδίκτυο ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο του αειμνήστου Ιερομονάχου και Θεολόγου 

πατρός Θεοδωρήτου Μαύρου

''ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ''

2001

σελίδες 13-18

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΛΩΘΕΙ ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΓΗΣ

Τραβάει πολύ η φυλάκισή μας.

Μια μέρα διαπιστώσαμε πως οι φρουροί μας ήταν πολύ ανήσυχοι.

Μακρινοί κανονιοβολισμοί ακούγονταν πότε-πότε.

Τολμήσαμε να ρωτήσουμε ένα απλοικό και καλοκάγαθο παλληκάρι,

που μας έφερνε το καθημερινό φαγητό.

—Τί γίνεται έξω;

—Οι λευκοί προελαύνουν! είπε σιγανά.

Οι κανονιές γίνονταν πιο δυνατές—μας πλησίαζαν.

Πίσω απ την κλειδωμένη πόρτα του θαλάμου μας όλο και συχνότερα ηχούσαν βήματα νευρικά, 

φωνές και τρεξίματα.

Ανατριχιάζαμε.

Σφιγγόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον. Από τα χείλη μας δεν έλειπε η προσευχή.

«Λευκοί» ή «λευκός στρατός» (σε αντίθεση με τους «κόκκινους», «κόκκινο στρατό») 

ονομάζονταν οι αντιμπολσεβικικές δυνάμεις, που αγωνίστηκαν για την ανατροπὴ του σοβιετικού καθεστώτος (1918-1920),

χωρίς επιτυχία.

Μέχρι το τέλος του 1919, οι λευκοί, με αρχηγό τον στρατηγό Ντενίκιν, είχαν αλλεπάλληλες νίκες.

Αλλ΄από το 1920 ο κόκκινος στρατός,

αφού ανασυντάχθηκε, τους ανάγκασε να υποχωρήσουν και, τελικά να διαλυθούν.

Τα υπολείμματα του λευκού στρατού (145.000 ἄνδρες) εγκατέλειψαν με πλοία την Ρωσία στις 31 Ὀκτωβρίου 1920 και διασκορπίστηκαν στην Τουρκία και την Ευρώπη. —Ετοιμαστείτε... Σήμερα θα πεθάνετε!... Το καλοκάγαθο παλικάρι μας το ψιθύρισε με σπασμένη την φωνή, κι έφυγε βιαστικά. Χωρίς καθυστέρηση ο αρχιεπίσκοπος Πλάτων αρχίζει: —«Ευλογητός ο Θεός ημῶν πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων». Τι θα κάνουμε; Εσπερινό; όρθρο; Παράκληση;... Δεν συνεννοηθήκαμε.

Αλλά δεν χρειάζεται. Όλοι νιώθουμε την ανάγκη να ψάλλουμε την νεκρώσιμη ακολουθία. Για τους εαυτούς μας. —«Μακάριοι οι άμωμοι, εν οδώ, οι πορευόμενοι εν νόμῳ Κυρίου. Αλληλούια». Ο αρχιεπίσκοπος μνημονεύει τα ονόματά μας και ικετεύει τον Κύριο για την αιώνια ανάπαυσή μας. —«Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων δούλων του Θεού, καί υπέρ του συγχωρηθήναι ημῖν παν πλημμέλημα εκούσιόν τε και ακούσιον». Ψάλλοντας το αποχαιρετιστήριο δοξαστικό «Ορωντές με άφωνον...», ασπαζόμαστε και σταυρώνουμε ο ένας τον άλλον... Είναι βράδυ. Η γη τραντάζεται απ το κανονίδι. Ακούγεται το κλειδί. Μπαίνει ο Μπρόντζα. Πίσω του οι κινέζοι. Δεν περιμένουμε διαταγή -ετοιμαζόμαστε μόνοι μας... Τουφέκιζαν με την σειρά. Πρώτος έπεσε ο αρχιεπίσκοπος Πλάτων. Δεύτερος ο Λατίνος παπάς. Τρίτος ο π. Μιχαήλ-πρόλαβε να φωνάξει: —Κύριε, στα χέρια Σου παραδίνω το πνεύμα μου!.. Στέκομαι δίπλα στον γέροντα Αμβρόσιο. 

Τον ακούω να μουρμουρίζει το εξόδιο Θεοτόκιο: —«Αδιόδευτε πύλη, μυστικώς εσφραγισμένη, ευλογημένη Θεοτόκε Παρθένε, δέξου τας δεήσεις ημών, καί προσάγαγε τω σω Υιώ και Θεώ,ίνα σώσῃ διά σου τας ψυχάς ημών». Θαρρώ πως βρίσκομαι τώρα στην εκκλησία του χωριού μας.  Κυριακή τῶν Βαίων. Το εικονοστάσι είναι στολισμένο με κόκκινες λυγαριές. Είμαι μόλις εννιά χρονών. Στέκομαι στην σειρά για να κοινωνήσω, με καθαρό άσπρο πουκάμισο και καινούργιες μπότες. Αργά - αργά προχωρούν οι πιστοί προς το άγιο Ποτήριο. Οι ψάλτες επαναλαμβάνουν: «Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε»... Ο Μπρόντζα φτάνει στον ηγούμενο Αμβρόσιο. Σηκώνει το πιστόλι. Να, μόλις κοινωνήσει ο γέροντας, είναι η σειρά μου... πλησιάζω στο Ποτήριο της Ζωής... Το κεφάλι μου γεμίζει σκοτάδι. —«Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ...». Όλη η γη μεταβάλλεται σε γαλάζιο σύννεφο. Δεν υπάρχει πια μνήμη για τα προηγούμενα, δεν υπάρχει πια σκέψη για τα τωρινά…

Το σώμα μου λες και πέφτει... Και να, σαν να μην φοράω πια σάρκα... Μου φαίνεται πως στέκομαι δίπλα στο πεσμένο κορμί μου, και το κοιτάζω σαν παλιό, βγαλμένο ρούχο... Με συνεφέρνουν άγρια ποδοβολητά —στρατιώτες που τρέχουν— και μία τρομαγμένη κραυγή:— Οι λευκοί μπήκαν στην πόλη! Δεν πρόλαβαν να μας εκτελέσουν. Βαδίζω στην άκρη του μεγάλου δρόμου. Φοράω κοντό παλτό, στρατιωτικές μπότες με σιδερένια πέταλα, σκούφο από προβιά. Στον ώμο μου το δισάκι: από την μια, τα Τίμια Δώρα, το Ευαγγέλιο, το ξύλινο άγιο Ποτήριο, το Ιερατικό και το Ευχολόγιο· κι από την άλλη, τα εργαλεία του τσαγκάρη. Στο στήθος,σε ιδιαίτερη θήκη, το αντιμήνσιο. Και στο χέρι ένα ραβδί από σημύδα. Έγινα πλανόδιος ιερέας. Πριν υποχωρήσουν οι λευκοί,προσπάθησαν να με πείσουν να διαφύγω στο εξωτερικό. Το αρνήθηκα. Τα πόδια μου αποδείχθηκαν ανάλαφρα και ικανά για πεζοπορίες.

Μέρες του Σεπτεμβρίου, ζεστές, καλοκαιριάτικες... Σταμάτησα σ΄ένα ύψωμα μέσα στο δάσος. Κάτω το ποτάμι, ο απέραντος κάμπος και οι δρόμοι. Πανίσχυρη η εξουσία των ρωσικών δρόμων! Αν τους κοιτάζεις για πολλή ώρα, λες και φεύγεις από την γη τα επίγεια δεν σε ικανοποιοῦν, η ψυχή σου ζητάει ν' ανέβει κάπου ψηλά... Μήπως απ' τους δρόμους τούτους γεννήθηκε στον ρώσο η διάθεση της φυγής;... Και που να πας; Στα δάση Μπρίνσυ, στα λημέρια των λῃστών; Η εκεί που είναι οι γαλάζιοι τρούλοι των μοναστηριών;... Οπουδήποτε. Φτάνει να προχωράς, χτυπώντας την γη με τ΄οδοιπορικό ραβδί... Να γιατι μας αρέσει να τραγουδάμε: «Ἄχ,δεν είν΄ ένα δρομάκι μόνο μες στον κάμπο...». Σουρουπώνει. Πρέπει να αναζητήσω ένα καταφύγιο για την νύχτα. Πού θα μ' οδηγήσει ο Κύριος;... Καθώς περιπλανιέμαι μέσα σε φιδένια μονοπάτια, αντικρύζω ένα σπίτι καμωμένο από κορμούς δέντρων. Θα με δεχθούν, άραγε; Χτυπάω με το ραβδί μου το παράθυρο. Καμιά απόκριση. Κάθομαι στον εξώστη. Ένας γάτος ξεπετάγεται από κάπου κι έρχεται κοντά μου. Τον χαιδεύω. Τρίβεται πάνω μου καί νιαουρίζει λυπητερά. Ξαναχτυπάω στο παράθυρο. Σιγή νεκρική... Ανοίγω την πόρτα. Μπαίνω μέσα. Ρίχνω μία ματιά ολόγυρα, και τι να δω!... Ένας άνθρωπος είναι πεσμένος στο πάτωμα. Δίπλα του, ένα ξύλινο κηροπήγιο, με πεσμένο το κερί, και μία σιδερένια βέργα. Φοράει λινό πουκάμισο καί στρατιωτικό παντελόνι... Είναι ξυπόλητος... Στο λαιμό του μαυρίζει ένας χάλκινος σταυρός... Το πρόσωπό του είναι πρασινισμένο και το μαλλιαρό του κεφάλι γεμάτο πηγμένο αίμα... Νεκρός! Τον σταύρωσα.

Πήγα στο κοντινό πηγάδι κι έφερα νερό. Τον έπλυνα και του διάβασα την νεκρώσιμη ακολουθία. Έσκαψα ένα λάκκο στο αμμουδερό έδαφος. Τύλιξα το λείψανο μ΄ ένα κομμάτι ύφασμα και το έβγαλα σέρνοντας από το σπίτι (τι βαρύ,που είναι το ανθρώπινο σώμα—υγρή γη! Τον έθαψα και γύρισα στο σπίτι. Πέρασα την νύχτα στον προθάλαμο, πάνω σ΄ένα σωρό σανό. Στα πόδια μου ήταν ξαπλωμένος ο γάτος... Την αυγή συνέχισα τον δρόμο μου. Ανάμεσα στα φυτά του κάμπου οι αράχνες έχουν απλώσει τον ἱστό τους —«το νήμα της Θεοτόκου», λέει ο λαός. Αλήθεια, ποσο αισθαντικός, ποσο πνευματώδης είν' ο λαός μας! Η Θεοτόκος, λέει, κλώθει το νήμα!Αυτή είναι η ποιητική του αντίληψη —ουράνια, πνευματική! Δεν το δείχνουν και οι τόσες ονομασίες των θεομητορικών εικόνων,που τόσο τιμάει; Ρόδον το Αμάραντον. Η Άφλεκτος Βάτος, Των Απηλπισμένων η Ελπίς, Των θλιβομένων η Παράκλησις. Η Πάντων Χαρά... Και τι ὕμνοι...! Τι διηγήσεις!... Μόνο μία καρδιά πλατειά, «πλατυτέρα νεφέλης», όπως θα έλεγε ο ποιητής του Ακαθίστου, μόνο μία ψυχή απέραντα κι αυθόρμητα δημιουργική -η λαική ψυχή μπορεί να εκφραστεί μ αυτόν τον τρόπο....

Κατηφορίζω την βουνοπλαγιά. Με λούζει ο ήλιος με τις ακτίνες του. Σιγοψέλνω τον θεομητορικό κανόνα: —«Ανοίξω το στόμα μου, καί πληρωθήσεται πνεύματος...». Τί βλέπω!... Κάτω, στό λιβάδι, σώματα ξαπλωμένα σε σειρές. Σώματα ολόγυμνα. Κι από πάνω τους κοράκια!... Τριγύρω κανένας δεν υπῆρχε —άδεντροι λόφοι και βουναλάκια, χωρίς ζωντανή ανθρώπινη παρουσία... Διάβασα στους σκοτωμένους την νεκρώσιμη ακολουθία. Τους έρανα με χώμα: «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής...». Κάθισα στην άκρη του δρόμου και περίμενα. Θα παρακαλούσα τους πρώτους διαβάτες να θάψουμε τους νεκρούς. Αλλά δεν πέρασε κανένας. Βαδίζω χωρίς να συναντώ κάποιο κατάλυμα για την νύχτα, που ήδη έφτασε, σκοτεινή και παγωμένη. Σηκώθηκε δυνατός άνεμος, ο κρύος άνεμος της ρωσικής στέπας. Ποτέ η γη μας δεν δείχνει τόσο το αρχαίο πρόσωπό της, όσο τώρα, μέσα στην νυχτερινή ανεμοθύελλα, στην μέση της απέραντης πεδιάδας. Επιτέλους, βρίσκω μίαν αχυραποθήκη.

Ο αέρας κάνει τόση φασαρία, που δεν μπορώ ν' αποκοιμηθώ. Τον ακούω και συλλογίζομαι για το μέλλον της πατρίδας μου. Μαύρες σκέψεις με βασανίζουν. Με παρηγορεί μόνο η ακατάπαυστη επανάληψη της ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ τοῦ Θεού, ελέησόν με τόν αμαρτωλόν». Γύρω στα μεσάνυχτα, κάποιος κουνήθηκε βαριά δίπλα μου. —Ποιός εἶν᾿ ἐδῶ; φώναξα. Καμιά ἀπάντηση. Μόλις ἔφεξε, ἔψαξα κάθε γωνιά της αποθήκης. Δεν βρήκα κανένα σημάδι. Και μέχρι σήμερα αναρωτιέμαι: Με ποιον κοιμήθηκα τότε κάτω από την ίδια στέγη;

Ήταν θηρίο;

'Η άνθρωπος, που κρυβόταν σαν θηρίο;...

Σχεδόν σε κάθε χωριό βάπτιζα, στεφάνωνα, κήδευα...

Μέ δέχονταν παντού με χαρά καί αγάπη.

Τράβηξα, βέβαια, και χλευασμούς καί διωγμούς αρκετούς... αλλά κι αυτοί πολλές φορές 

έβγαιναν σε καλό —έκαναν θαύματα!

Να, λ.χ. τι έγινε στο χωριό Γορέλοβο:

Εκεί είχα οργανώσει πνευματικές συναντήσεις και συζητήσεις μέσα στο δάσος.

Δεν ήταν δύσκολο να το μυριστούν.

Μ' έπιασαν και μ' έκλεισαν στην φυλακή.

Αργά την νύχτα έρχεται ο κομισάριος. Γεροδεμένος άντρας, γίγαντας!

Ήταν στουπί στο μεθύσι.

Μόλις που κρατιόταν στα πόδια του. Τραυλίζοντας με πρόσταξε:

—Βήμα... εμπρός, μάρς! Πίσω μου!... Μ΄έφερε σε μία μεγάλη παράγκα.

Ήταν γεμάτη από «συντρόφους».

Όλοι μεθυσμένοι...

Σημείωση: Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο ''ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ'' του Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν. Από το 1921 ο νεαρός εμιγκρές άρχισε να δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια σε περιοδικά και εφημερίδες με το ψευδώνυμο Βόλγιν (επειδή ο μεγάλος ρωσικός ποταμός Βόλγας σχετιζόταν με τις παιδικές του αναμνήσεις). Το 1937 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα ονομαστήρια της γης» και τὸ 1938 «Το οδοιπορικό ραβδί». Η επιβολή του κομμουνιστικού καθεστῶτος και στην Εσθονία, μετά την κατάληψή της από τα σοβιετικά στρατεύματα (1940), τον αναγκάζει να σταματήσει την δημοσιογραφική-συγγραφική δραστηριότητά του. Ένα τρίτο βιβλίο του με τον τίτλο «Αρχαία πόλη», που από το 1939 ετοιμαζόταν να εκδοθεί, δεν θα δει τελικά το φως της δημοσιότητας.

Τον Μάιο του 1941, ενώ δουλεύει σε ναυπηγείο,συλλαμβάνεται από την μυστική αστυνομία και φυλακίζεται με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας. Λίγο αργότερα μεταφέρεται στο Κύρωφ (Βιάτκα), όπου δικάζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Εκτελέστηκε με τουφεκισμό στις 14 Δεκεμβρίου του 1941 σαν εχθρός του λαού...! Το πρώτο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει το αυτοτελές έργο του συγγραφέα «Το οδοιπορικό ραβδί». Πρόκειται για άτακτες ημερολογιακές σημειώσεις ενός αγνώστου ρώσου ιερέα, που ἔζησε στο πρώτο μισό τοῦ 20ού αιώνα,και που αποτύπωσε στο χαρτί βιώματα και γεγονότα της ζωής του,λίγο πρίν και μετά την οκτωβριανή επανάσταση!...Το δεύτερο μέρος περιέχει τέσσερα κείμενα-μαρτυρίες, όπου ο συγγραφέας περιγράφει, είτε προσωπικές μετεπαναστατικές εμπειρίες του, είτε άλλα περιστατικά,που πληροφορήθηκε από τους πρωταγωνιστές τους ή από αυτόπτες μάρτυρες -το τελευταίο μάλιστα, έχει γίνει πλατιά γνωστό εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο μέσα στην Ρωσία, αλλά κι έξω από τα σύνορά της. Γ.Δ.

Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν 

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ