ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΥΛΩΝ

Τί αψεγάδιαστη ιλαροτραγωδία και τούτη! Ο ασθενής, κανονικός Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίος, αφού νοσηλεύθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο των Ιεροσολύμων και,αφού δέχθηκε την ''εν Χριστώ επίσκεψη'' του νυν πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεοφίλου, ξαναεγκλείστηκε και πάλι στο σπίτι-φυλακή του! Οκτώ χρόνια τώρα φυλακισμένος και αθωομένος απ' όλα τα δικαστήρια του Ισραήλ συνεχίζει να παραμένει αγωνιζόμενος κεκλεισμένων των θυρών.

Η επίσκεψη στο νοσοκομείο Χαντάσα του πατριάρχη Θεοφίλου δεν ήταν τίποτ΄άλλο από μια τυπικά διπλωματική κίνηση για εσωτερική και εξωτερική κατανάλωση, μια κίνηση αδιάψευστης υποκρισίας και αλγεινής, φαντασμαγορικής εντύπωσης. Μετά την αναχώρηση από το νοσοκομείο, ο πατριάρχης Ειρηναίος κατευθύνθηκε και πάλι στην κεκλεισμένη κατοικία του, την στιγμή κατά την οποία του μετεφέρθη και πάλι η εντολή του πατριάρχη Θεοφίλου να μην τον βλέπει ουδείς. Ακόμα και η αδελφή του ασθενούντος πατριάρχη που τον συνόδευσε, της επετράπη να τον δει μόνο για μισή ώρα και έπειτα να αναχωρήσει!...

Είναι πασίδηλο, πως από τότε που ανετράπη ο κεκλεισμένος πατριάρχης Ειρηναίος από μια ελληνοεβραική εκκλησιαστική και κυβερνητική συνομωσία, όπου ενεπλάκησαν η Μοσάντ, η ΕΥΠ, η κυβέρνηση Παπανδρέου και το οικουμενικό πατριαρχείο, το πατριαρχείο Ιεροσολύμων έγινε έρμαιο της οικουμενιστικής ιδεοληψίας των αιρετικών αποστατών του Φαναρίου. Ο πατριάρχης Ειρηναίος, μη αρεστός στο εβραικό λόμπυ εξαιτίας των φιλικών του σχέσων με τους Παλαιστινίους, αλλά και μη αποδεκτός από τους έκπτωτους συγκρητιστές της Πόλης ανατράπηκε, ''καθαιρέθηκε'' στις τάξεις των μοναχών και, αφού επέλεξε τον αγώνα από την φυγή, κλειδώθηκε φρουρούμενος οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Και τίθεται για πολλοστή φορά το ερώτημα ξανά και ξανά: Γιατί δεν αποκαθίσταται στην νόμιμη πατριαρχική του θέση ο κεκλεισμένος πατριάρχης, αφού οι λόγοι για τους οποίους καθαιρέθηκε,δεν υφίστανται πια; Πού βρίσκεται ο εκκλησιαστικά διοικητικός του προιστάμενος κ. Βαρθολομαίος; Η αγαπολογική διακονία του τελευταίου για το περιβάλλον που αποθνήσκει, ο φιλάνθρωπος αποτροπιασμός του για τα θύματα στο Μπατακλάν του Παρισιού και οι διαθρησκειακές συμπροσευχές του με όλο το αιρετικό γιουσουρούμ του Π.Σ.Ε εξαντλούνται εκεί; Δεν υπάρχει καμμία οικουμενιστική... ευαισθησία για έναν άνθρωπο που διανύει ήδη το 76ο έτος της ζωής του και είδε τον κόσμο έπειτα από οκτώ χρόνια;

Έγραφε η ''Καθημερινή'' της 25-5-2005: ''H Πανορθόδοξος Σύνοδος, που συνήλθε χθες στο Φανάρι, αποφάσισε την διαγραφή του ονόματος του κ. Ειρηναίου από τα Ορθόδοξα Δίπτυχα. Αυτό σημαίνει ότι ο κ. Ειρηναίος δεν αναγνωρίζεται και δεν μνημονεύεται πλέον ως Προκαθήμενος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων από καμία Ορθόδοξη Εκκλησία. «Είμαι ο κανονικός Πατριάρχης Ιεροσολύμων», δήλωσε ο κ. Ειρηναίος καθώς αποχωρούσε από το Φανάρι. «Είναι Πατριάρχης πρώην Ιεροσολύμων» δήλωνε λίγο αργότερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, πλαισιωμένος από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρο,τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Χριστόδουλο, τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο καθώς και τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών''.

Αλλά, όπως συμβαίνει πάντα, όπως η φυσική -της του Θεού-νομοτέλεια ορίζει, έτσι και ο ηλικιωμένος και ασθενής πατριάρχης κάποια στιγμή θα αποβιώσει. Και τότε -ομοθυμαδόν- θα τον επισκεφθούν στην... νεκρώσιμη ακολουθία που θα τελεστεί, όλοι οι νυν αποστασιοποιημένοι πατρίκιοι της αυλής. Και θα απαγγείλλουν και διθυραμβικά λογύδρια και εμπνευσμένους λόγους και έτσι όμορφα, αγγελικά πλασμένα θα αποχωρήσουν. Όπως πάντα κάνουν οι φυγόπονοι και οι ευθυνόφοβοι!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική (Κούλα την φώναζαν),

παντρεμένη με τον Δημήτριο,

ψαρά στο επάγγελμα.

Ήταν και οι δυο πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι.

Όταν η Βασιλική ήταν νέα, την ημέρα των Θεοφανείων «είδε τους ουρανούς 

ανεωγμένους» 

και τούς Αγγέλους τού Θεού να ψάλλουν!...

Γι’ αυτό έλεγε: «Αυτή την ήμερα μη φεύγεις από την εκκλησία, έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί». Το σπίτι πού κατοικούσαν ήταν ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο, Όταν έβρεχε γέμιζε νερό πού έφθανε τα είκοσι εκατοστά. Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα “γκιούμι” άδειαζαν το νερό. Τον χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδες για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά. Αλλά μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σπίτι η καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά.

Η θεία Χάρι τούς φύλαγε και δεν αρρώσταιναν. Είχαν στο σπίτι τους μία εικόνα της Παναγίας θαυματουργή, μπρος στην οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι και εκεί έκαναν τις προσευχές και τις μετάνοιές τους. Στην Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές και εορτές. Όταν εκοιμήθη ό Δημήτριος, η σύζυγος του Βασιλική άρχιζε να μοιράζει τα υπάρχοντά της. Κράτησε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα έδωσε ελεημοσύνη. Άδειασε το σπίτι της. Γύριζε με το Ευαγγέλιο στη μασχάλη και το διάβαζε ευκαίρως – ακαίρως με πολλή ευλάβεια.

Από την σύνταξή της κρατούσε ένα μικρό μέρος για τις ανάγκες της και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς. Την ρωτούσε ο γιός της, τί τα κάνει τα χρήματα, και αυτή απαντούσε: «Τα ξόδεψα, παιδί μου». Μία Κυριακή πήγε κατά τη συνήθεια της στην Εκκλησία και κοινώνησε. Όταν επέστρεψε και έφθασε έξω από το σπίτι της κατάλαβε ότι έφθασε το τέλος της. Εκεί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού γονάτισε, έκανε τον σταυρό της και φώναξε τη νύφη της πού έμενε δίπλα, λέγοντας της, ότι πεθαίνει.

Και έτσι γονατιστή και σταυροκοπημένη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο, τον οποίον τόσο αγάπησε εκ νεότητας της και τήρησε πιστά τις εντολές Του. Εκοιμήθη περίπου το έτος 1970. Όταν έγινε γνωστή η κοίμησή της γέμισε το σπίτι της φτωχούς ανθρώπους. Ό ένας έλεγε: «έμενα μου έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ’ την», ό άλλος έλεγε: «μού έδωσε πιάτα», ό άλλος «ποτήρια», ό άλλος «χρήματα». Έτσι αποκαλύφθηκε μετά την κοίμηση της πού πήγαιναν τα πράγματα και τα χρήματα της.

Όσο ζούσε την επισκεπτόταν ή αδελφή της Γεωργία με τον εγγονό της.

Ή συμβουλή της ήταν:

«Να διαβάζεις, παιδί μου, Ευαγγέλιο.

Αυτό είναι το καλό το βιβλίο»!

Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο ''Άπαντα Ορθοδοξίας''

Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΑ ΚΡΥΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ

Βαρύς χειμῶνας πλάκωσε καί οἱ χωρικοί, κλεισμένοι τά βράδια στά σπίτια τους,

μαζεύονται ὅλοι γῦρο στή φωτιά.

Ἐκεινη τή νύκτα ὁ ἄνεμος ἐβούϊζε πιό ἄγρια ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Στό σπίτι τοῦ γέρο - Φώτη

 ἡ γωνιά ἄναβε ὁλόφλογη καί ἔχυνε σ’ ὅλο τό δωμάτιο εὐχάριστη πύρα.

Ὅλοι τοῦ σπιτιοῦ ἦσαν καθισμένοι γῦρο στή φωτιά.

Ἡ Γιώργαινα ράβει ἕνα φορεματάκι τοῦ παιδιοῦ,ἡ Χρυσάνθη γνέθει, ὁ Γιώργης πυρώνει τὰ χέρια του καὶ ὁ γέρος συνδαυλίζει τὴ φωτιά. Ὁ Δημήτρης, ποὺ τοῦ ἀρέσουν τὰ μαντέματα, ἀρχίζει πρῶτος, γιὰ νὰ παρακινηθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Ἀπὸ ἐκεῖ τὰ μαθαίνει καὶ τὰ λέγει καὶ στὰ ἄλλα τσοπανόπουλα καὶ τοὺς παίρνει ἕνα σωρὸ «κάστρα». —Ἀπόψε θὰ σᾶς εἰπῶ μαντέματα, ποὺ δὲν θὰ τὰ εὕρῃ κανένας, τοὺς λέγει. 

Ἀκοῦστε ἕνα: Τέσσερις στέκονται, δυὸ ἀκοῦνε, ἕνας σκάφτει, κι ἑνας θυμιατίζει. Τί εἶναι; Σκέπτονται ὅλοι, βάζουν μὲ τὸ νοῦ τους κάμποσα πράγματα, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ὑποψιάζεται πὼς εἶναι τὸ γουρούνι μὲ τὴν οὐρά του. —Εὕρετέ το λοιπόν! τοὺς πεισμώνει ὁ Δημήτρης. Καὶ ἐπειδὴ κανεὶς δὲν τὸ εὑρίσκει, τοῦ δίδουν ἀπὸ ἕνα «κάστρο» ὁ καθένας νὰ τοὺς τὸ εἰπῇ. Τέτοια δύσκολα μαντέματα μονάχα ὁ Γιώργης ἠξευρει ξαναλέγει ὁ Δημήτρης σὲ λίγο. Μὰ νὰ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ ἐγὼ ἕνα!... Καὶ αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς εἰπῶ τώρα, δὲν θὰ τὸ εὕρῃ κανείς σας. Ὅποιος τὸ ξέρει ἐδῶ θὰ φανῇ!... Μικρὴ - μικρὴ νοικοκυρὰ μεγάλη πίττα κάνει. Τί εἶναι; Καὶ αὐτὸ τοὺς τὸ εἶπε, γιατί, ὅσο καὶ ἄν ἐσκεφθηκαν, δὲν ἐπῆγε ὁ νοῦς των στὴ μέλισσα.

Ἐγὼ θὰ σοῦ εἰπῶ ἕνα, λέγει ὁ Γιώργης, καὶ νὰ σὲ ἰδῶ ἂν τὸ εὕρης. Το φίδι τρώει τὴ θάλασσα κι ἡ θάλασσα τὸ φίδι. Τί εἶναι; —Τὸ λυχνάρι μὲ τὸ φυτίλι, ἐπετάχθηκεν ὁ Δημήτρης. —Τὸ πέτυχες! τοῦ λέγει ὁ Γιώργης. Μὰ τώρα θὰ σοῦ εἰπῶ δύο, ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Νὰ ἰδοῦμε, θὰ τὰ εὕρῃς καὶ αὐτά; — Πές τα καὶ θὰ τὰ εὕρω! τοῦ ἀπαντᾷ. —Ἄκουσε λοιπὸν τὸ πρῶτο: Μιὰ κόρη λυγερὴ βῆμα - βῆμα περπατεῖ καὶ πίσω της πηναίνει, μιὰ γριὰ βλογιοκομμένη! Τί εἶναι; —Ἄκουσε τώρα καὶ τὸ δεύτερο: Ἔχω μιὰ προβατῖνα ἀπὸ τὸ λαιμὸ τὴ δένω κι ἀπὸ τὴν οὐρὰ τὴ σέρνω! Τί εἶναι; Ὁ Δημήτρης τὸν ἔβαλε καὶ τοῦ τὰ εἶπε πάλι καὶ πάλι, μὰ δὲν τὰ εὑρῆκε. Τότε καὶ οἱ ἄλλοι τοῦ ἔταξαν σπουδαῖα «κάστρα», γιὰ νὰ τοὺς τὰ φανερώσῃ. —Μὰ γιὰ σκεφθῆτε λιγάκι ἀκόμη! τοὺς λέγει. Ὁ κόσμος τὸ χρειάζεται ὅλη τὴν ὥρα!

Τούς ἐβασάνισε κάμποσο,

ἔπειτα τούς ἐμαρτύρησε πώς εἶναι ἡ βελόνα μέ τή δακτυλήθρα, πού ὁμοιάζει ὡσάν βλογιοκομμένη.

—Ἔ! φθάνει πιά τά «κάστρα»,

πού ἐπῆρες, Γεώργη εἶπεν ὁ γερο Φώτης· 

τώρα εἶναι καιρός νά σχολάσωμε.

Πηγή: ''Αναγνωστικό Δ΄Δημοτικού 1959''
Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο Ιωάννης Καποδίστριας
Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Γεώργιος Α. Μέγας

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εδώ και εβδομάδες, την πόρτα
παραμονεύουν τα βλέφαρά του,
το σώμα μες στην κλίνη του χαμένο,
η καρδιά του ψάχνει,στην πόρτα κρεμασμένη,
κανείς δε χτύπησε την πόρτα
ποθεί να δακρύσει
πόσο ευγενικό το κλάμα και πολύτιμο,
στο ποτάμι του ένα καράβι
τους αγαπημένους μου κουβαλάει.


Άλι Άχμαντ Σαίντ
Κορυφαίος χριστιανός ποιητής της Συρίας

Οι Γάλλοι θρηνούν τραγωδιακά τα τοξικά απόβλητα της Νέας Εποχής,

το απαχθές σενάριο της play station Τρομοκρατίας σε εφαρμογή για mobile προσκυνημένους και ανείπωπτους πολίτες.

Το ακριβοθώρητο σύνθημα του παγκόσμιου,σιωνιστικού παρακράτους 

''Τρομοκρατείστε με την Τρομοκρατία''

 επενδύει με αρχοντικά γαλαντόμικη διάθεση στον Φόβο και την Αντοχή 

του σύγχρονου, πολιορκούμενου πολίτη.

Ακόμα και η λέξη Πολίτης που ακούγεται όλο και περισσότερο από τα ευρωπαικά, ανιόντα καθεστώτα,

σε αντίθεση από την λέξη Άνθρωπος δηλώνει το άλογο αυτονόητο του εκφασισμού

 των ελεγχόμενων, υποταγμένων συνειδήσεων:

ο γήινος άνθρωπος μεταλλάσεται σε κωδικοποιημένο νούμερο της Microsoft,

σε καθεστωτικά φρουρούμενο Πολίτη,

σε μια εκμοντερνισμένη εκδοχή του ευρωπαίου Δούλου.

Ήταν τόσο ανείπωτα, παρά φύσιν αστεισμός να ακούς το εσπευσμένο διάγγελμα Ομπάμα για την εκατόμβη των νεκρών του Παρισιού, όσο το να βλέπεις τα αναίμακτα, κροκοδείλια δάκρυα του Τζωρτζ Μπους για τους θυσιαζόμενους Αμερικανούς των περίφημων Δίδυμων Πύργων. Τότε, που οι ΗΠΑ με την ''νομιμοποιημένη'' αφορμή της ισλαμικής τρομοκρατίας μεταβλήθηκαν-στρατηγικά-τεχνιέντως σε αστυνομοκρατούμενη ηγεμονία με την ψήφιση του νόμου Patriot Act, με την ''κατ' ανάγκην'' επέμβαση σε Ιράν και Αφγανιστάν και την μετατροπή σε μια νύχτα του Μπιλ Λάντεν από επιστήθιο φίλο σε δεινό και μονοσήμαντο εχθρό!

Γιατί το Παρίσι; Γιατι ο μακιαβελικός αντίκτυπος μιας πάνδημης, γενικευμένης, ''επικής'' τρομολαγνείας ανά τον κόσμο θα είχε περισσότερη ισχύ στην Γαλλία απ΄ότι στο Δουβλίνο. Γιατι οι Γάλλοι είχαν και την προηγούμενη αιτία για οργισμένη ''αντεκδίκηση'', εκείνη της προκλητικά αυτοδιαφημιζόμενης, σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo. Γιατι ο Γαλλογερμανικός ευρωπαικός άξονας χρειάζεται ανεπιφύλακτα μια κυοφορούμενη, παγκόσμια συμπάθεια, αφού έχει ξεπέσει ιταμά στα μάτια των κατοχικών πληβείων. Τέλος, γιατι το ισλαμικό χαλιφάτο -επιχορηγούμενος συνδαιτημώνας της αμερικανικής ηγεμονίας- έχει χρείαν ανάκτησης των δεδουλευμένων, μετά από την καθ΄όλα συντριπτική επέλαση της ρώσικης αρκούδας.

Ο θάνατος- πού΄ναι οι κάργες στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια- της πόλης του Φωτός επιδοτήθηκε εφάπαξ από τους διεθνείς οργανισμούς και τις παγκόσμιες ενώσεις, κοστολογήθηκε αρχοντικά στα επιχειρησιακά χρηματιστήρια της wall street και διατέθηκε τυποποιημένος με μεγάλη ημερομηνία σήψης. Οι σύγχρονες Δημοκρατίες της Ευρώπης -οι τρανές- δεν είναι τίποτ΄άλλο από αποικιακά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιθεροβαμμόντων δούλων, αιμοδιψείς, θαλασσόλυκοι κουρσάροι που, αφού απομύζησαν τον πλούτο της Αφρικής για να διατηρούνται φρέσκιες,πούλησαν τζάμπα πολιτισμό σε fun του ευρωπαικού ονείρου.

Ο πολιτισμός που διατέθηκε είναι ο χειραγωγισμός που επιλέχθηκε, χτισμένος αιώνες τώρα πάνω στα διαμελισμένα πτώματα των ιθαγενών κτιτόρων, που έπεσαν άδοξα από τις πειρατικές φρεγάτες του William Kidd και του κοκκινογένη Μπαρμπαρόσα. Οι νεκροί του Παρισιού -δεν είναι τίποτ΄άλλο- για τους απεργάζοντες διακινητές του Φόβου, από ''παράπλευρες απώλειες'', όπως τόσο κυνικά και ειδεχθέστατα είχε ομολογήσει κάποτε ο Δημήτρης Κουφοντίνας, αυτός ο διαβαθμισμένος πρακτορίσκος των παρακρατικών αρχών ανασφαλείας.

Επιπλέον γίνεται πασιφανές έκδηλη η κατασκευασμένη -όσο και συσκευασμένη στην τιμή του ενός- ισλαμική τρομοκρατία, που μισθοδοτήθηκε με μυρωδάτα, αμερικάνικα δολάρια, για να πουληθεί αργότερα σε ρώσικα, υποβαθμισμένα ρούβλια. Το χαλιφάτο -που στρατολογεί αφιδώς νεόκοπους τρόφιμους δημόσιων ψυχιατρείων-είναι η καλύτερη αιτία παγκόσμιου πολέμου, η ιδανική αφορμή εφαρμογής της πολιτείας του Αντιχρίστου. Ο κόσμος μαντρώνεται διεθνώς σε μαντεμένια στάνη και περιμένει -έτσι απλά- τον επίχειρο τσοπάνο.

Κεντρική Ιδέα: Όσο θα υπάρχουν φυλακές,

θα υπάρχουν και παραθύρια για να μπαίνει ήλιος.

Η πνευματική ελευθερία του αγωνιζομένου χριστιανού δεν υφαρπάζεται,

δεν κονιορτοποιείται και δεν εκμηδενίζεται από κανένα συστηματικό καθεστώς 

και καμμιά επελαύνουσα, ανοική ηγεμονία.

H αυθεντικά βιώσιμη ελευθερία του ανθρώπου διηθείται αποκλειστικά 

μέσα από την ασκητική της Πίστης 

και την παρακλητική της Προσευχής.

Ο Χριστιανός είναι αναμμένη λαμπάδα που σιγοκαίει ολημερίς και το φυτίλι του 

θα σβήσει μόνο, όταν μετατρέπεται σε θεατρικά ιλαρό θεατή των όλων,

σε απόκοσμο relax παρατηρητή των γεγονότων.

Η βιωματική λατρεία των μυστηρίων του Θεού θα φέρει το έλεος στον κόσμο,

ο πόλεμος προπορεύεται μπροστά μας,

ιδού η ευκαιρία για τους κραταιούς αθλητές Κυρίου να τον μετατρέψουν 

σε πανηγύρι πνευματικής χαράς και ορθόδοξης,

αιματηρής ομολογίας!

Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ

Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα 

θερίζει δάση ολόκληρα,κι εκατοντάδες άντρες αφανίζει.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Χρειάζεται οδηγό. 

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.

Πετάει πιο γρήγορα απ΄ τον άνεμο,κι απ΄ τον ελέφαντα

σηκώνει βάρος πιο πολύ.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Χρειάζεται πιλότο.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ. 

Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Ξέρει να σκέφτεται.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΜΟΥ

Αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Η εἴδησις εἶναι πολὺ ἀνησυχητική: «Τὰ ποσοστὰ τῶν αὐκτονιῶν αὐξήθηκαν ραγδαῖα σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸ 2007 ὡς τὸ 2009»,«κατὰ 17% στὴν ῾Ελλάδα καὶ κατὰ 13% στὴν ᾿Ιρλανδία». «Οἱ ἐπιστήμονες συσχετίζουν τὴν τάση μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση». «Καὶ οἱ αὐτοκτονίες εἶναι μόνο ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ προβλήματα τῆς ψυχικῆς ὑγείας».῾Η «κηρυγματολογία» καὶ «προφητολογία» στὴν κρίσιμη αὐτὴ στιγμή,ὅπως καὶ πάντοτε,δὲν προσφέρει τίποτε,παρὰ μόνο ἀγχώδεις ψευδαισθήσεις. 'Ο προφητικὸς καὶ παρακλητικὸς Λόγος τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας καὶ τὸ χαρισματικὸ ῏Ηθος Της ἂς δείξουν καὶ τώρα τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν κρίσι.

† ὁ ᾿Ω.Κ. 

Βαθειὰ εἶναι ἡ κρίση ποὺ περνᾶμε. Δὲν εἶναι μόνο οἰκονομική. Εἶναι καὶ κοινωνικὴ καὶ πνευματική. Κυριαρχεῖ ὁ φόβος καὶ ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ μέλλον. Γι᾿ αὐτὸ ἁπλώνεται ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀπόγνωση. Αὐξάνουν τὰ κρούσματα τῶν ψυχικῶν παθήσεων ἀκόμα καὶ οἱ αὐτοκτονίες. Ζοῦμε ἔντονα τὰ φάσμα μιᾶς τρομοκρατίας, μὲ τὴν ἀνεργία καὶ τὴ φτώχια νὰ μαστίζει πολλούς.

Ο λαὸς ζητεῖ στηρίγματα, διεξόδους. ῞Ενα φῶς ἐλπίδας, κάποια συμπαράσταση, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ὀρθοποδήσει. Οἱ κυβερνῶντες της χώρα ἀποδείχθηκαν ἀδύναμοι νὰ δώσουν λύσεις. Εἶναι οἱ ἴδιοι ρίζα τοῦ προβλήματος.

Παρήγορη φωνὴ ἀκούγεται ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων. Εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ προφήτη ᾿Ησαΐα:« Παρακαλεῖτε, παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, ἱερεῖς λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν ῾Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αὐτήν» (῾Ησ. μ´ 1-2). Σὲ πολλὲς δύσκολες στιγμὲς τοῦ ἔθνους μας, ἡ ᾿Εκκλησία στάθηκε κοντὰ στὸν πόνο καὶ στὶς ἀνάγκες τοῦ λαοῦ. Φέρει τὸ φῶς τῆς δικῆς της παρουσίας. Γεννᾶ στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων τὴν ἐμπιστοσύνη στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Βλέπει τοὺς ἀνθρώπους ὄχι σὰν νούμερα, ἀλλὰ ὡς πρόσωπα σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους. Βοηθεῖ σὲ ἀνασυγκρότηση τῆς προσωπικότητας, λύνοντας τὰ προβλήματά τους,μὲ ἀγάπη καὶ στοργή. 'Η παρηγοριὰ καὶ ἡ ἐνίσχυση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ῾Ιερεῖς καὶ τοὺς ᾿Επισκόπους δὲν πρέπει νὰ εἶναι μόνο λόγια, ἀλλὰ πράξεις καὶ ἔργα, φροντίδα πατρικὴ γιὰ τὰ συγκεκριμένα προβλήματα. Νὰ κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις, μελετημένες μὲ τὴ συμμετοχὴ ἀνθρώπων, ποὺ διαθέτουν πείρα καὶ γνώση καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι καιρὸς κατάλληλος ἡ ᾿Εκκλησία νὰ πρωτοστατήσει καὶ νὰ γίνει ὁδηγὸς τοῦ λαοῦ. Νὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους νὰ ἐφαρμόσουν προγράμματα ποὺ θὰ ἀνακουφίσουν τὸν πόνο καὶ τὴν δυστυχία τῶν ἀνθρώπων. Κυρίως ὅμως ἡ ᾿Εκκλησία νὰ δώσει πνεῦμα καὶ ζωή, νὰ ἐμψυχώσει καὶ νὰ τονώσει τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα στὴν πρόνοια καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Στὶς σύγχρονες ἀναζητήσεις νὰ εἶναι παροῦσα μὲ εὐθύνη καὶ λόγο προφητικό, ποὺ θὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὲς πύρινες γεμάτες ἀγάπη, ποὺ διανυκτερεύουν μπροστὰ στὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ,ἕτοιμες νὰ διακινδυνεύσουν, νὰ ἐλέγξουν καὶ νὰ θυσιαστοῦν. ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι μάνα τῶν πιστῶν. Δὲν μπορεῖ νὰ μὴ ματώνει ὅταν τὰ παιδιά της ὑποφέρουν. «Καιρὸς τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ».

Αναδημοσίευση από το περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''

Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ

Διηγήθηκαν για τον Αββά Μακάριο τον Μεγάλο, ότι περπατώντας κάποια φορά στην έρημο, βρήκε παραπεταμένο πάνω στο χώμα ένα κρανίο νεκρού.

Το κούνησε λίγο με το φοινικένιο ραβδί του λέγοντάς του: «Σύ, ποιος είσαι; Αποκρίσου με». Το κρανίο του μίλησε και είπε: «Εγώ ήμουν αρχιερέας των ειδωλολατρών που παρέμειναν σ΄αυτόν τον τόπο, κι εσύ είσαι ο Αββάς Μακάριος που έχεις μέσα σου το άγιο Πνεύμα. Όποια ώρα λοιπόν σπλαχνίζεσαι αυτούς που είναι στην κόλαση, παρηγορούνται λίγο».

Τον ρωτάει ο Αββάς Μακάριος: «Και τι λογής παρηγοριά έχουν;». Και απαντά το κρανίο: «Όση είναι η απόσταση μεταξύ ουρανού και γης, τόση είναι η φωτιά κάτω από μας. Καθώς λοιπόν στεκόμαστε μέσα στη φωτιά από το κεφάλι ως τα πόδια, δεν είναι δυνατόν ο ένας να δει το πρόσωπο του άλλου,γιατί η ράχη του ενός είναι κολλημένη στη ράχη του άλλου. Όταν όμως προσεύχεσαι για μας, βλέπει εν μέρει ο ένας το πρόσωπο του άλλου».

Έκλαψε τότε ο Γέροντας και είπε: «Αλίμονο στην ημέρα που γεννήθηκε ο άνθρωπος, εάν αυτή είναι η παρηγοριά της κόλασης». Τον ξαναρωτάει ο Γέροντας: «Υπάρχει άλλο χειρότερο βάσανο απ΄αυτό;». Και λέει το κρανίο: «Το μεγαλύτερο βάσανο είναι κάτω από μας».

Και ποιοι είναι σ΄αυτό;» ρωτά ο Γέροντας. «Εμείς -απαντά το κρανίο- πού δεν γνωρίσαμε τον Θεό, βρίσκουμε έστω λίγο έλεος. Εκείνοι όμως που γνώρισαν τον Θεό και τον αρνήθηκαν και δεν έκαναν το θέλημά του, αυτοί είναι που βρίσκονται κάτω από μας».

Μετά απ΄αυτά πήρε ο Γέροντας το κρανίο του, το έθαψε στη γη και συνέχισε τον δρόμο του...

Μεγάλο Γεροντικόν

Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα

 να διαλέξει το διάδοχό του.

Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του,

αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.

Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε.

"Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα.

Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας".

Οι νέοι ξαφνιάστηκαν!

Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε.

"Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο.

Θέλω να τον φυτέψετε,

να τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ μετά ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι έχει φυτρώσει απ' αυτόν τον ένα σπόρο.

Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!". Ένα αγόρι που λεγόταν Λίνγκ, ήταν εκεί, εκείνη την ημέρα και όπως όλοι οι άλλοι, πήρε κι αυτός ένα σπόρο. Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη. Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα κι αυτός φύτεψε το σπόρο και τον πότισε προσεχτικά. Του άρεσε να τον ποτίζει κάθε μέρα και να παρακολουθεί να δει αν είχε φυτρώσει. Υστερα από τρεις εβδομάδες περίπου, μερικοί από τους άλλους νέους, άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και για τα φυτά που άρχισαν να μεγαλώνουν.

Ο Λίνγκ συνέχισε να παρακολουθεί το σπόρο του, αλλά τίποτα δεν φύτρωσε ποτέ. Πέρασαν τρεις εβδομάδες, τέσσερις εβδομάδες, πέντε εβδομάδες κι ακόμα τίποτα. Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν με ενθουσιασμό για τα φυτά τους, ο Λίνγκ όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος. Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν φύτρωσε τίποτα στη γλάστρα του Λίνγκ. Άρχισε να πιστεύει ότι είχε σκοτώσει το σπόρο του. Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά, αυτός όμως τίποτα. Όμως ο Λίνγκ δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του. Απλά περίμενε να φυτρώσει ο σπόρος του. Τελικά πέρασε ένας χρόνος και όλοι οι νέοι του βασιλείου έφεραν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Λίνγκ είπε στη μητέρα του ότι δεν θα πήγαινε μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει.

Και επειδή ήταν τίμιος με ό,τι συνέβη και παρ' όλο που αισθανόταν αδιαθεσία στο στομάχι, παραδέχτηκε ότι η μητέρα του είχε δίκιο. Πήγε λοιπόν την άδεια γλάστρα του στο παλάτι. Όταν έφτασε εκεί ο Λίνγκ έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που καλλιέργησαν οι άλλοι νέοι. Ήταν όμορφα σε όλα τα σχήματα και μεγέθη. Ο Λίνγκ ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα και πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν. "Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο". Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας, εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους. Ο Λίνγκ προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας. "Τι μεγάλα φυτά, δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε!", είπε ο αυτοκράτορας."

Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί σαν ο επόμενος αυτοκράτορας"!Ξαφνικά διέκρινε το Λίνγκ με την άδεια του γλάστρα, στο πίσω μέρος της αίθουσας. Διέταξε αμέσως τους φρουρούς του να τον φέρουν μπροστά του. Ο Λίνγκ ήταν κατατρομαγμένος. "Ο αυτοκράτορας γνωρίζει ότι είμαι αποτυχημένος", είπε."Ίσως θα πρέπει να με σκοτώσει". Όταν ο Λίνγκ ήλθε μπροστά ο αυτοκράτορας τον ρώτησε, πώς λέγεται. "Λέγομαι Λίνγκ" απάντησε. Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν. Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι. Κοίταξε τον Λίνγκ και κατόπιν ανάγγειλε στο πλήθος, "Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας! Το όνομά του είναι Λίνγκ"!Ο Λίνγκ δεν μπόρεσε να το πιστέψει. Δεν μπόρεσε ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει! Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας; 

Τότε ο αυτοκράτορας είπε:"Πριν ένα χρόνο, σαν σήμερα, έδωσα στον καθένα από σας εδώ ένα σπόρο. Σας είπα να πάρετε το σπόρο, να τον φυτέψετε, να τον ποτίσετε και να μου τον φέρετε πίσω σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους, που δεν θα φύτρωναν. Όλοι σας, εκτός από τον Λίνγκ, μου έχετε φέρει δέντρα και φυτά και λουλούδια. Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν, αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ' έναν άλλο. Ο Λίνγκ ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο. Γι' αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας!...

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.
Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.
Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.
Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.
Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.
Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.
Αν σπείρεις συγχώρηση, θα θερίσεις συμφιλίωση.
Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.
Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση.
Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.
Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.
Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.
Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή.
Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία.
Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.
Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.
Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.
Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.
Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες.
Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές.

Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα.

Αυτό θα καθορίσει, τι θα θερίσεις αύριο...

Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο ''ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ''
Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΝΑΣ

Διηγήθηκε ένας Γέροντας, ότι κάποιος αδελφός ήθελε να φύγει για να μονάσει, αλλά τον εμπόδιζε η ίδια η μητέρα του. Αυτός όμως δεν παραιτούνταν από τον σκοπό του και έλεγε: «Θέλω να σώσω την ψυχή μου».

Η μητέρα του, αν και προσπάθησε πολύ να τον εμποδίσει, δεν τα κατάφερε και τελικά υποχώρησε στην επιθυμία της. Έφυγε λοιπόν, έγινε και μοναχός, αλλά ξόδεψε τη ζωή του με αμέλεια.

Κάποτε πέθανε η μητέρα του και μετά από ένα χρονικό διάστημα συνέβη να αρρωστήσει κι αυτός πολύ βαριά και κάποια στιγμή ήρθε σε έκσταση και αρπάχθηκε στην κρίση, κι εκεί βρήκε τη μητέρα του ανάμεσα στους κατάδικους.

Εκείνη λοιπόν, μόλις τον είδε, έκπληκτη του λέει: «Τι συμβαίνει, παιδί μου; Και σύ καταδικάσθηκες να΄ρθεις στον τόπο αυτό; Και, πού πήγαν τα λόγια που έλεγες; Θέλω να σώσω την ψυχή μου;». Ντροπιάστηκε βέβαια μ΄αυτά που άκουσε και στεκόταν καταλυπημένος μη μπορώντας να της δώσει καμιά απάντηση. Οικονόμησε όμως ο φιλάνθρωπος Θεός και μετά το όραμα αυτό ανέλαβε από την ασθένειά του.

Και επειδή σκέφθηκε, ότι από τον Θεό του έγινε μια τέτοια επίσκεψη, έγινε έγκλειστος και φρόντιζε για τη σωτηρία του, μετανοώντας και κλαίοντας για όσα μές στην αμέλειά του έκανε πιο μπροστά. Και τόσο μεγάλη ήταν η κατάνυξή του, ώστε πολλοί τον παρακαλούσαν να υποχωρήσει λίγο, μήπως και πάθει κάποια ζημιά από το υπερβολικό κλάμα.

Αυτός, όμως δεν παρηγοριόταν με τίποτε και έλεγε: «Εάν δεν μπόρεσα να αντέξω τον εξευτελισμό από τη μητέρα μου, πώς θα τον σηκώσω κατά την ημέρα της κρίσεως;...

Μεγάλο Γεροντικόν

ΛΑΜΠΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΣ ΕΙΔΟΣ ΕΩΣΦΟΡΟΥ

Έλεγε, πως πολλές φορές φαίνονται, όπως φανέρωσε ο Κύριος τον διάβολο εις τον Ιώβ,

λέγοντας του:

«Λάμπουν τα μάτια του ως είδος εωσφόρου—σαν ήλιος χαραυγής.

Από το στόμα του πηδούν λαμπάδες αναμμένες κι' εκσφενδονίζονται φωτιάς κομμάτια,

απ' τα ρουθούνια του βγαίνει καπνός,

όπως από καμίνι που σιγοκαίγεται με -πυρακτωμένα κάρβουνα.

Είναι η ψυχή του θράκα αναμμένη και φλόγα βγαίνει απ' το στόμα του» Ιώβ Μα, 9-12.

Έτσι εμφανιζόμενος ο άρχοντας των δαιμόνων φοβερίζει,

όπως προείπα,

γιατί καυχιέται για μεγάλα πράγματα ο πανούργος, όπως τον απέδειξε ο Κύριος και πάλι στον Ιώβ, λέγοντας:

«Θωρεί το σίδερο για άχυρο και το χαλκό σαν σάπιο ξύλο και θεωρεί τη θάλασσα σαν φιαλίδιο του με αρωματάκι,

πως έχει στην ιδιοκτησία του σαν λάφυρα τα Τάρταρα της Αβύσσου και την ίδια την Άβυσσο τη λογαριάζει για περίπατο του».

Πρώτα, λοιπόν, ας ξέρουμε, ότι οι δαίμονες, όχι γιατί λέγονται δαίμονες,

έτσι κι' έγιναν.

Διότι ο Θεός δεν έκαμε τίποτα κακό.

Καλοί πλάσθηκαν κι' αυτοί.

Επειδή όμως ξέπεσαν από το ουράνιο φρόνημα 

(από την αγαθή πνευματική προαίρεση)

 και του λοιπού κυλιούνται γύρω από τη γη 

(διαρκώς ασχολούνται περί τα γήινα),

τους μεν Έλληνες εξαπάτησαν με τις (μυθολογικές) φαντασίες των,

από φθόνο δε προς εμάς τους Χριστιανούς,

κινούν τα πάντα εναντίον μας,

θέλοντας να μας εμποδίσουν την άνοδό μας προς τους ουρανούς, για να μην ανεβούμε εμείς εκεί,

απ' όπου έπεσαν αυτοί.

Γι' αυτό, είναι ανάγκη πολλής προσευχής και ασκήσεως, ώστε ο καθένας, λαβαίνοντας δια του Αγίου Πνεύματος χάρισμα διακρίσεως πνευμάτων, να μπορέσει να γνωρίσει τις πανουργίες τους. Ποιοι π.χ. είναι λιγότερο φαύλοι, ποιοι είναι φαυλότεροι, σε τι επιτηδεύεται με ιδιαίτερη φροντίδα κι επιμέλεια και πως ανατρέπεται και διώχνεται ο καθένας τους. Γιατί είναι πολλές οι πανουργίες τους και τα κινήματα της επιβουλής των εναντίον μας. Ο μακάριος Παύλος κι' οι μαθητές του,τα είχαν μάθει τα τεχνάσματα αυτά και έλεγαν: «Διότι δεν αγνοούμε τα νοήματά του» (τις μηχανορραφίες του) Β` Κορ. Β, 11., εμείς δε οφείλομε, βάσει της πείρας που έχομε απ' αυτά, να διορθώνομε ο ένας του άλλου τις ζημιές, που τυχόν έπαθε απ' αυτούς. Γι' αυτό, λοιπόν, κι' εγώ, μιας κι' έχω μερική πείρα από αυτά, θα σας τα ειπώ, γιατί είστε τέκνα μου πνευματικά.

Λοιπόν, αν δουν οι δαίμονες και όλους τους άλλους, βέβαια, Χριστιανούς, μα περισσότερο τους μοναχούς, να δείχνουν φιλοπονία στην άσκηση και να προκόβουν, πρώτα μεν επιτίθενται και πειράζουν, βάζοντας αλλεπάλληλα εμπόδια στο δρόμο τους. Τέτοια διαβολικά σκάνδαλα είναι οι πονηρές σκέψεις —οι πονηροί διαλογισμοί. Αλλά δεν πρέπει εμείς να φοβόμαστε τις ύπουλες αυτές ενέργειές τους. Διότι, με προσευχές και νηστείες και με πίστη προς τον Κύριο, πέφτουν αμέσως μόνοι τους. Αλλά και αφού πέσουν, δεν παύουν, αλλά και πάλιν έρχονται πανούργα και δόλια. Όταν δεν κατορθώσουν στα φανερά να εξαπατήσουν την καρδιά με βρώμικους, μα ηδονικούς λογισμούς, επιτίθενται πάλιν με άλλον τρόπο. Πλάθουν φαντάσματα και προσπαθούν να μας εκφοβίσουν, υποκρινόμενοι διάφορες μορφές και εμφανίσεις. Μιμούνται γυναίκες, θηρία, ερπετά, και πλήθος στρατιωτών ή αλλάζουν τα μεγέθη των πραγμάτων. Αλλ' ούτε και τότε πρέπει να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά τους αυτά. Γιατί δεν είναι τίποτε και γρήγορα εξαφανίζονται, εάν μάλιστα ο καθένας μας οχυρώνει τον εαυτό του με την πίστη και το σημείον του Σταυρού.

Είναι και τολμηροί και πολύ αναιδείς,γιατί ακόμη κι' αν νικηθούν μ' αυτόν τον τρόπο και πάλιν επιτίθενται με άλλον τρόπο. Προσποιούνται ότι μαντεύουν και προλέγουν τα μέλλοντα και παρουσιάζονται ψηλοί ως τη στέγη και με φαρδιές πλάτες, ώστε όσους δεν μπορέσουν ν' απατήσουν με τους λογισμούς, μήπως τους παρασύρουν με τέτοιες τρομερές φαντασίες. Εάν όμως βρουν την ψυχή ασφαλισμένη στην πίστη και την ελπίδα της διανοίας, προσκαλούν του λοιπού τους αρχηγούς των. Έλεγε, πως πολλές φορές φαίνονται, όπως φανέρωσε ο Κύριος τον διάβολο εις τον Ιώβ, λέγοντας του: «Λάμπουν τα μάτια του ως είδος εωσφόρου —σαν ήλιος χαραυγής. Από το στόμα του πηδούν λαμπάδες αναμμένες κι' εκσφενδονίζονται φωτιάς κομμάτια, απ' τα ρουθούνια του βγαίνει καπνός, όπως από καμίνι που σιγοκαίγεται με -πυρακτωμένα κάρβουνα. Είναι η ψυχή του θράκα αναμμένη και φλόγα βγαίνει απ' το στόμα του» Ιώβ Μα, 9-12. Έτσι εμφανιζόμενος ο άρχοντας των δαιμόνων φοβερίζει, όπως προείπα, γιατί καυχιέται για μεγάλα πράγματα ο πανούργος, όπως τον απέδειξε ο Κύριος και πάλι στον Ιώβ, λέγοντας:

Θωρεί το σίδερο για άχυρο και το χαλκό σαν σάπιο ξύλο και θεωρεί τη θάλασσα σαν φιαλίδιο του με αρωματάκι, πως έχει στην ιδιοκτησία του σαν λάφυρα τα Τάρταρα της Αβύσσου και την ίδια την Άβυσσο τη λογαριάζει για περίπατο του». Ιώβ Μα, 18-24. Αλλά και μέσω του Προφήτου μας απεκάλυψε ο Κύριος τις πανουργίες του διαβόλου, λέγοντας πως :«Είπεν ο εχθρός: Αδιάκοπα θα το επιδιώξω και δεν μπορεί παρά να κυριέψω τον άνθρωπο».'Εξοδος Ιε, 9. Και με άλλον Προφήτη μας αποκαλύπτει πως μεγαλοκαυχιέται ο διάβολος, λέγοντας: «θα καταλάβω με το χέρι μου την οικουμένη όλη, σαν μια φωλιά πουλιού και θα τη σηκώσω όπως παίρνω τα εγκαταλειμμένα αυγά» Ησ. 1,14. Και γενικά, με τέτοια επιχειρήματα κομπάζουν και τέτοια υπόσχονται, για να απατήσουν τους θεοσεβείς. Αλλά εμείς και πάλιν οι πιστοί ούτε μ' αυτά πρέπει να φοβόμαστε τις φαντασίες του διαβόλου και να προσέχουμε τις φωνές του, γιατί ψεύδεται και δεν λέει ολωσδιόλου τίποτε το αληθινό. «Μη σε μέλει που, τέτοια λέγοντας, αποθρασύνεται τόσο, γιατί σύρεται σαν το θαλάσσιο κήτος (τον καρχαρία) με το αγκίστρι από τον Σωτήρα και του έχει βάλει γύρω στη μύτη χαλινάρια (γκέμια, καπίστρια), όπως στο κτήνος, είναι δεμένος απ' το ρουθούνι με κρίκους σαν τους δραπέτες κι' έχει στα χείλη περάσει δακτυλίδι (όπως στους ταύρους)».

Έχει δεθεί από τον Κύριο σαν (ασήμαντο) σπουργίτι,για να τον περιπαίζουμε εξευτελιστικά εμείς. Ακόμη, είναι ριγμένος κατά γης,κι' αυτός και όλα τα δαιμόνια της παρέας του, όπως τα φίδια κι' οι σκορπιοί, για να καταπατιούνται από μας τους χριστιανούς. Λουκ. 1,19 Γνώρισμα της αδυναμίας του αυτής είναι ότι εμείς τώρα, πολιτευόμαστε εναντίον του. Γιατί αν και δηλώνει πως αφανίζει τη θάλασσα και κατέχει την οικουμένη, να τώρα, που δεν μπορεί να εμποδίσει την ασκητική ζωή σας, ούτε κι' εμένα, που σας μιλάω εναντίον του. Ας μη προσέχομε λοιπόν σ' ότι λέει, γιατί ψεύδεται, μήτε και να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά του, μιας κι είναι ψεύτικα κι' αυτά. Γιατί δεν είναι φως αληθινό, αυτό που φαίνεται με τα τεχνάσματα αυτά, αλλά είναι μάλλον τα προοίμια και οι εικόνες του πυρός εκείνου, που Έχει προετοιμασθεί γι' αυτούς (στη Δευτέρα Παρουσία). Ακόμη γιατί προσπαθούν να εκφοβίζουν τους ανθρώπους μ' αυτά, για τα οποία μέλλουν να κατακριθούν. Έτσι φαίνονται και παρ' όλα αυτά εξαφανίζονται, χωρίς να βλάψουνε κανέναν από τους πιστούς, παίρνοντας μάλιστα τη μορφή του πυρός που μέλλει να τους δεχτή. Ούτε γι' αυτά λοιπόν, είναι σωστό να τους φοβούμεθα, διότι όλα τους τα τεχνάσματα για τίποτα δεν λογαριάζονται, από τη χάρη του Χριστού. Είναι και δόλιοι και έτοιμοι να μεταβάλλονται και μετασχηματίζονται σε όλα. Πολλές φορές κάνουν πως ψάλλουν μουσικά, χωρίς να φαίνονται και χρησιμοποιούν λέξεις από τις Γραφές.

Και μερικές φορές, όταν εμείς διαβάζουμε, ευθύς αυτοί επαναλαμβάνουν σαν ηχώ πολλές φορές τα ίδια που έχουν διαβαστεί. Και σαν κοιμόμαστε μας σηκώνουν για προσευχές. Κι' αυτό το κάνουν συνεχώς, ώστε σχεδόν δεν μας αφήνουν ούτε να κοιμηθούμε. Κάποτε-κάποτε, όταν μεταμορφώνονται σε μοναχούς, προσποιούνται να μιλούν σαν ευλαβείς, για να μας πλανήσουν με το σχήμα μας κι' έπειτα να τραβήξουν όπου θέλουν αυτούς που εξαπάτησαν. Αλλά δεν πρέπει να τους προσέχομε, έστω κι' αν μας ξυπνούν για προσευχή και αν μας συμβουλεύουν να μη τρώμε καθόλου ή αν προσποιούνται πως μας κατηγορούν και μας κοροϊδεύουν για κείνα που κάποτε μας έκαμαν συγκατάβαση. Διότι δεν τα κάνουν αυτά από ευλάβεια ή για την αλήθεια, αλλά για να φέρουν σε απελπισία τους ακέραιους και να ειπούν πως είναι ανώφελη η ασκητική ζωή,να κάμουν τους ανθρώπους να τη σιχαθούν, διότι δήθεν η μοναχική ζωή είναι φορτική και βαρύτατη και να εμποδίσουν όσους πολιτεύονται εναντίον τους. Ό Προφήτης Αββακούμ σταλμένος από τον Κύριο, κάτι τέτοιους δαίμονες ελεεινολογούσε, λέγοντας τα εξής: «Αλίμονο σ' εκείνον που ποτίζει τον πλησίον του με το ποτήρι της οργής του,που φέρνει θολερή καταστροφή».

Αβακούμ Β. Διότι τέτοια τεχνάσματα και ενθυμήματα μεταστρέφουν τον άνθρωπο που παίρνει το δρόμο για την αρετή. Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος και για τον εαυτό του, παρ' όλον ότι έλεγαν την αλήθεια οι δαίμονες (γιατί στ' αλήθεια το έλεγαν: Συ είσαι ο Υιός του Θεού), όμως τους φίμωνε και τους εμπόδιζε να το διαλαλούν, μήπως, καμιά φορά, μαζί με την αλήθεια, σπείρουν από πάνω και τη δική τους την κακία και για να μας συνηθίσει κι' εμάς, ποτέ να μην τους προσέχομε, έστω κι' αν φαίνονται πως λένε την αλήθεια. Διότι, ενώ έχομε τις Άγιες Γραφές και την ελευθερία από τον Σωτήρα, είναι απρεπές να διδασκώμεθα από το διάβολο, ο οποίος δεν φύλαξε το δικό του αξίωμα, που του όρισε ο Θεός, αλλά θέλησε άλλα άντ' άλλων.

Δια τούτο κι' όταν ακόμη λέει λέξεις από τις Γραφές τον εμποδίζει

 (ο Θεός) λέγοντας:

«Και στον αμαρτωλό είπε ο Θεός,

διατί διηγείσαι εσύ τα δικαιώματά μου (τους νόμους μου) και πιάνεις τη διαθήκη μου με το στόμα σου;».Ψαλμοί μθ 16.

Όλα τα κάνουν τα δαιμόνια και φωνάζουν και θορυβούν και υποκρίνονται 

και ταράζουν το περιβάλλον για ν' απατήσουν τους ακέραιους

 (τους σταθερούς στην πίστη).

Ακόμη κάνουν και χτύπους και γελούν ανόητα και σφυρίζουν.

Κι' αν δεν τους προσέχει κανείς,

αρχίζουν να κλαίνε και θρηνούν γιατί νικήθηκαν!

Άγιος Αντώνιος

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ.ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

Μέ ἐκκλησιαστική τάξη καί πάνδημο ἐνθουσιασμό 

ἡ ἐνθρόνιση τοῦ νέου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Γρηγορίου

Παρασκευή 24 {6} Οκτωβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο

Μὲ δάκρυα καὶ ἐνθουσιασμὸ ὑποδέχθηκαν καὶ καλωσόρισαν οἱ Θεσσαλονικεῖς τὸ νέο τους Μητροπολίτη, κ. Γρηγόριο, ἀπόψε τὸ ἀπόγευμα στὴν τελετὴ ἐνθρονίσεώς του, ἡ ὁποία τελέσθηκε στὸν Καθεδρικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν Θεσσαλονίκης. Κλῆρος καὶ λαὸς ὑποδέχθηκαν τὸν Σεβασμιώτατο κ. Γρηγόριο στὸ κεντρικὸ δρόμο πλησίον τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ, ὅπου σχηματίστηκε πομπὴ προπορευμένης τῆς Φιλαρμονικῆς Μπάντας τοῦ Παπαφείου, τῶν ἑξαπτέρυγων, τῶν λαβάρων, νέων ἐνδεδυμένων μὲ παραδοσιακὲς ἐνδυμασίες, τῶν ἱερέων, τῶν διακόνων, τῶν Ἀρχιερέων Πειραιῶς καὶ Σαλαμίνος κ. Γεροντίου, Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ, Φιλίππων κ. Ἀμβροσίου, Μεθώνης κ. Ἀμβροσίου, Γαρδικίου κ. Κλήμεντος, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Χρυσοστόμου, ποὺ κατὰ τὸ διάστημα τῆς χηρείας τῆς Μητροπόλεως ἦταν ὁ τοποτηρητὴς κι ὁ ὁποῖος παρέδωσε τὴν Ἀρχιερατικὴ ράβδο στὸ νέο Ποιμενάρχη κ. Γρηγόριο καὶ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Καλλίνικος. Ο Θεοφιλέστατος Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης ανέγνωσε απ’ άμβωνος την Συνοδική Εγκύκλιο Καταστάσεως του νέου Μητροπολίτου. Στὸ τέλος τῆς τελετῆς ἐνθρονίσεως ἔγιναν προσφωνήσεις ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος Ἀθηνῶν κ. Καλλίνικο, τὸν Σεβασμιώτατο τοποτηρητὴ καὶ Ποιμενάρχη μας, κ. Χρυσόστομο, τὸν ἐκπρόσωπο τῶν κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης π. Ἀθανάσιο Ἀθανασιάδη καὶ τὸν Πρόεδρο τῆς θρησκευτικῆς κοινότητας Γ.Ο.Χ. Θεσσαλονίκης κ. Ἀθανάσιο Βαζακίδη. Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γρηγόριος ἐκφώνησε τὸν ἔνθρονιστηριό του λόγο. Ἀμέσως μετὰ ἀκολούθησε ὁ πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου χοροστατοῦντος τοῦ νέου Μητροπολίτου κ. Γρηγορίου. 

Τόν Δεσπότην καί Αρχιερέα ημών, Κύριε φύλαττε, εἰς πολλά ἔτη Δέσποτα!

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΓΛΥΚΕΡΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Ο σύγχρονος Άγος Γλυκέριος ο Ομολογητής της Ρουμανίας ανήκει στον χορό των Αγίων,

που αντιστάθηκαν στην Ημερολογιακή Καινοτομία,

φυλακίστηκε και βασανίστηκε άγρια από τα πολιτικά καθεστώτα της χώρας,

συνεργούσης και αυτής της επισήμου Ρουμανικής εκκλησίας.

Επί τη ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου

 ''Οι κατά Θεόν αγώνες και τα θαυμαστά παλαίσματα του Ομολογητού Ιεράρχου Αγίου Γλυκερίου εν Ρουμανία (1891-1985) 

από τον θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμη 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,

προβαίνουμε σε συνεχείς,

αποσπασματικές αναρτήσεις από το εν λόγω βιβλίο.

Μέσα από αυτό αναδύεται η εικόνα ενός επίκαιρου Ομολογητή της Πατερικής Παράδοσης,

που εκδιωγμένος επί χρόνια στις οπές της γης και στις φυλακές ενός ''Καίσαρα,'' 

κατέστησε σ' εμάς εμφανές, πως οι καρποί των πνευματικών αθλήσεων ''κόποις και βασάνοις κτώνται.'' 

Και,

όπως γράφει και ο συγγραφέας του βιβλίου:

 ''Ουσιαστικά προβαίνουμε σε μια διακριτική ''ξενάγηση'' στον ανθώνα μιας εκπληκτικής μαρτυρίας,

η οποία περιέχει πληθύν οδυνηρών,

αλλά και ενδόξων θαυμαστών στοιχείων και περιστατικών.'' 

Η ευχή και ευλογία του εν Αγίοις Πατρός ημών Γλυκερίου του εκ Ρουμανίας του Ομολογητή είη μετά πάντων ημών! 

Γ. Δ. Δ.

Όπως ἔχουμε ἤδη ἀναφέρει, ὁ Ἅγιος Γλυκέριος κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,

ἐν ὅσῳ διατελοῦσε σὲ ἀπόκρυψι σὲ ἐρημιτικὴ περιοχὴ στὸ δάσος τῆς Ρίσκα,

πλησίον τῆς Σλατιοάρας,

εἶδε ἕνα προφητικὸ ὅραμα μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Γαλακτίωνα Κορντοὺν τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας,

ὁ ὁποῖος σὲ ἕναν ὡραῖο Ναὸ διένειμε Εἰκόνες στοὺς πιστοὺς καὶ στὸν π. Γλυκέριο παρέδωσε ἕναν Σταυρό!

Πράγματι,τοῦτο ἦταν μία σαφὴς πρόρρησις γιὰ τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπακολουθοῦσαν.

Ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων ἦταν αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐπέλεξε ἡ Θεία Πρόνοια, γιὰ νὰ παραδώση στὸν Ἅγιο Γλυκέριο

 ὡς ἱερὰ Παρακαταθήκη τὸν Σταυρὸ τῆς Ἀποστολικῆς Χάριτος τῆς ἁγίας Ἀρχιερωσύνης

 καὶ τῆς Πρωθιεραρχίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων ἐπὶ μίαν ὁλόκληρον τριακονταετίαν.

Ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων Κορντοὺν ἐγεννήθη τὸ 1883 καὶ ἐσπούδασε στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία 

τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως στὴν προεπαναστατικὴ Ρωσία.

Δὲν ἦταν «δυτικοθρεμμένος», οὔτε ἀνῆκε στοὺς «μοντερνίζοντας» κληρικούς, τοὺς θαμπωμένους ἀπὸ τὰ «ἀγαθὰ» τῆς Ἑσπερίας.

Διεκρίνετο δὲ γιὰ τὴν εὐλάβεια, τὴν σοβαρότητα καὶ τὸν κατὰ Θεὸν ζῆλο του. Ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος καὶ ἐχειροθετήθη Ἀρχιμανδρίτης, τοποθετηθεὶς σὲ νευραλγικὴ θέσι στὴν Μητρόπολι Βλαχίας, στὰ μέσα τῆς δεύτερης δεκατετίας τοῦ Κ’ αἰ., ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Μητρόπολις ἐκείνη διατελοῦσε ὑπὸ Γερμανο-Βουλγαρικὴ κατοχὴ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σὲ «ἀνύποπτο» χρόνο, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1916, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων ἔγραψε μία δυναμικὴ ἐπιστολὴ στὸν γηραιὸ Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας Μητροπολίτη Κόνωνα, μέσῳ τῆς ὁποίας ἐδείκνυε τὸν ζῆλο καὶ τὴν εὐαισθησία του γιὰ τὸ προκῦψαν τότε Ἡμερολογιακὸ θέμα. Ἀποκαλύπτει μὲ παρρησία στὸν Μητροπολίτη τὸ ἄνομο σχέδιο τῆς γερμανικῆς δυνάμεως κατοχῆς νὰ ἐπιβάλῃ, μέσῳ κάποιων δοτῶν, τὴν χρῆσι τοῦ «Παπικοῦ Ἡμερολογίου» κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς πρώτης τοῦ ἔτους 1917. 

Στὴν σημαντικὴ ἐπιστολή του, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων θεωρεῖ ὅτι τὸ Ἡμερολογιακὸ θέμα δὲν συνιστᾶ ἐξ ἑαυτοῦ ἕνα δογματικὸ ζήτημα μὴ ἐπιδεχόμενο ἀλλαγή, ἀλλὰ μία ἔνδοξη Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοσι καὶ ἕνα Σημεῖο Πιστότητος εἰς Αὐτήν, ἔναντι μιᾶς Παπικῆς Καινoτομίας, ἡ ὁποία ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνη ἀποδεκτὴ κατ’ ἐκείνη τὴν κρίσιμη περίστασι, διότι θὰ ἐσήμαινε ἕνα θανάσιμο ἠθικὸ κτύπημα κατὰ τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ καὶ μία τεράστια ἐπιτυχία τῶν Παπικῶν, μὲ ἀπρόβλεπτες μελλοντικὲς συνέπειες.

Γιὰ τὸν λόγο δὲ τοῦτο, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων ἐκλιπαροῦσε τὸν Μητροπολίτη Κόνωνα νὰ ἀγωνισθῆ πάσῃ δυνάμει κατὰ τῆς Καινοτομίας, καὶ ἐδήλωνε ρητῶς τὴν ἀποφασιστικότητά του γιὰ τὴν ἕως θανάτου συμπαράταξί του στὸν ἀγῶνα αὐτό!... Εἶναι λοιπὸν σαφέστατα δηλωμένη καὶ καταγεγραμμένη ἡ ἀντιπαπικὴ καὶ ὁμολογιακὴ γραμμὴ καὶ στάσις τοῦ Γαλακτίωνος πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν Καινοτομιῶν στὴν ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Αὐτὸ ἔγινε ἀντιληπτὸ τότε καὶ ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς κατακτητές, οἱ ὁποῖοι τὸν ἔθεσαν ὑπὸ περιορισμὸν τὴν 18/31.1.1917 καὶ σὲ ἕνα ἐπίσημο κείμενό τους τῆς 27.7.1917 τὸν θεωροῦσαν «ἀκατάλληλο» γιὰ ἐκκλησιαστικὴ διακονία, διότι ἀντετάσσετο στὴν προώθησι καὶ ἐφαρμογὴ τῶν συμφερόντων τους.

Ἡ πορεία τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γαλακτίωνος βέβαια, μετὰ τὴν θλιβερὰ ἐφαρμογὴ τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας τὸ 1924, διῆλθε ἐντὸς τοῦ Πατριαρχείου, καίτοι ἐξέφραζε τὴν διαφωνία του ἔναντι τῆς Καινοτομίας καὶ τὴν συμπάθειά του ἔναντι τῶν διωκομένων πιστῶν τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου.

Τελικά, τὸ Πατριαρχεῖο ἐκτιμώντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ προσφορά του καὶ τὴν ποιμαντικὴ σοφία του, τὸν ἀνύψωσε στὴν Ἀρχιερωσύνη τὸ ἔτος 1935, διετέλεσε δὲ γιὰ κάποιο διάστημα Γραμματεὺς αὐτοῦ. Εἶναι μάλιστα ἀξιοσημείωτον, ὅτι ἦταν ὁ Πνευματικὸς τῆς Βασιλικῆς οἰκογενείας τῆς Ρουμανίας ἕως τῆς ἐκδιώξεως αὐτῆς ἀπὸ τὴν χώρα τὸ 1948. Δὲν εἶναι λοιπὸν τυχαῖο, ὅτι αὐτὸν προετοίμασε ἡ Θεία Χάρις γιὰ νὰ τεθῆ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ διωκομένου Ποιμνίου τοῦ Πατρίου!...

Μετὰ τὸν πόλεμο, ὅταν τὸ 1947 ἄρχισε ἡ περίοδος ἀνασυγκροτήσεως τοῦ Πατρίου στὴν χώρα, ὡς καὶ ἡ ἀκοικοδόμησις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σλατιοάρας, πραγματοποιήθηκαν καὶ οἱ πρῶτες ἐπαφὲς μὲ τὸν ἐπιφανῆ καὶ γνωστὸ γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ παραδοσιακότητά του Ἐπίσκοπο Γαλακτίωνα Κορντοὺν στὸ Βουκουρέστι ἀπὸ σημαίνοντα μέλη τῶν ἀκολούθων τὸ Πάτριον.

Ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων τοὺς ἐδέχθη μὲ τιμὴ καὶ χαρὰ καὶ ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία καὶ ἑτοιμότητά του νὰ τοὺς συμπαρασταθῆ καὶ βοηθήση στὸ ἔργο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὀργανώσεώς τους. Ὅμως, ἡ ἐπίσημη προσχώρησίς του ἀναβλήθηκε γιὰ εὐθετώτερο χρόνο, ἐν ἀναμονῇ ἀνεγέρσεως τῆς Μονῆς Σλατιοάρας, ὥστε ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης νὰ διαθέτη τὸ ἀπαραίτητο Κέντρο γιὰ τὴν ἐπιτέλεσι τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς του.

Πράγματι, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσι τοῦ Ἁγίου Γλυκερίου καὶ τῶν λοιπῶν φυλακισθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀθέους Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν τὸ 1954, οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν ἐκπλήρωσι τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος ἐντάθηκαν ἀπὸ μέρους τοῦ Ἁγίου καὶ τῶν συνεργατῶν του καὶ ἐν τέλει, χάριτι θείᾳ, ἐτελεσφόρησαν!

Εἰδικὴ ἀντιπροσωπία, ἀποτελουμένη ἀπὸ δύο Κληρικούς, τὸν π. Διονύσιο καὶ τὸν π. Εὐλόγιο, καὶ ἕναν λαϊκό, τὸν Ὀνούφριο Ὀνοφρέϊ (κατοπινὸ Μητροπολίτη Σίλβεστρο), Γραμματέα τῆς ἀπὸ τοῦ 1947 ἐχούσης τὸν ἐπίσημο τίτλο «Παραδοσιακὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς» τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου Ρουμανίας, μετέβη στὸ Βουκουρέστι γιὰ τὴν ἐπίσημη ὑποδοχὴ τοῦ Ἀρχιερέως.

Στὶς 21.5.1955 ἐκ. ἡμ., ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων, ἤδη τότε ἄγων τὸ 72ο ἔτος τῆς ἡλικίας του, προσῆλθε ἐπισήμως στὴν Μονὴ τῆς Σλατιοάρας κατὰ τὶς πρωϊνὲς ὧρες, ἐνῶ τὰ σήμαντρα τῆς Μονῆς ἠχοῦσαν χαρμοσύνως· ὁ π. Γλυκέριος ἐνδεδυμένος τὰ ἄμφιά του, τὸν ἀνέμενε γιὰ τὴν ὑποδοχὴ μὲ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, καὶ ἦσαν παρόντες ὁ Ἡγούμενος π. Δαυῒδ μὲ τὴν Ἀδελφότητα καὶ πλῆθος πιστῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ δάκρυα χαρᾶς ἀναφωνοῦσαν τὸ «Ἄξιος»!...

Στὴν ἐπακολουθήσασα Θεία Λειτουργία, στὴν ὁποίαν προέστη ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης Γαλακτίων, προέβη στὴν χειροθεσία τοῦ π. Γλυκερίου εἰς Ἀρχιμανδρίτην, ἐπαινῶν μεγάλως τοὺς ἀγῶνας του καὶ τὴν πιστότητά του στὴν διατήρησι τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀνοθεύτου καὶ ἀκαινοτομήτου, πρὸς χαρὰν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ὁ σχολάζων τότε Ἀρχιερεὺς Γαλακτίων, ἤδη ἀπὸ τῆς 5/18.4.1955 διὰ ἐπισήμου κειμένου του, ἀπετειχίσθη ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας καὶ προέβη σὲ ἐπίσημη Διακήρυξι τοῦ ἱστορικοῦ διαβήματός του, διὰ τοῦ ὁποίου ἀνελάμβανε τὴν διαποίμανσι τοῦ Ποιμνίου τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, κατ’ αἴτησίν του,ὡς Μητροπολίτης αὐτοῦ.

Τὸ Διάβημα ἐκοινοποίησε διὰ δικαστικοῦ κλητῆρος στὸ Πατριαρχεῖο στὸ Βουκουρέστι καὶ τὸ ἀπέστειλε στοὺς Πατριάρχας Μόσχας Ἀλέξιο τὸν Α’ καὶ Σόφιας Κύριλλο, μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν συμφοιτητὴς στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως. Τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας, δρῶν ἀστραπιαία ὡς Καϊαφικὸν συνέδριον, ἔσπευσε νὰ διώξη, ἤτοι νὰ καθαιρέση τὸν Ὁμολογητὴ Ἱεράρχη, τὴν Μεγάλη Πέμπτη τοῦ ἔτους ἐκείνου!

Ὅταν ὅμως ὁ Θεὸς στεφανώνη καὶ ἐπικυρώνη, μάταια οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμη καὶ οἱ «δοτοὶ» ἐκκλησιαστικοί, ὑπόλογοι καὶ ὑπόδικοι γιὰ τὶς παρανομίες τους, ἐπιβάλλουν τὶς ἄδικες καὶ ὡς ἐκ τούτου ἄκυρες ποινές τους, πρὸς ἐκφοβισμὸν τοῦ Ποιμνίου καὶ ἱκανοποίησιν τῶν ἀθέων κρατούντων!... Η εντελώς ἀπρόσμενη αὐτὴ ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων, ἐξέπληξε καὶ κατετάραξε καὶ τοὺς Πατριαρχικοὺς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, καὶ τοὺς κυβερνῶντας κομμουνιστάς.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπεφασίσθη ἡ ἄμεσος σύλληψις τῶν πρωτεργατῶν Μητροπολίτου Γαλακτίωνος καὶ Ἀρχιμανδρίτου Γλυκερίου. Ὁπότε, ἐστάλη ἕνας πρωθιερεὺς τοῦ Πατριαρχείου στὴν Σλατιοάρα,ὡς δῆθεν ἀντιπρόσωπος τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων τοῦ Καθεστῶτος καὶ προσπάθησε νὰ τοὺς πείση, ὅτι ἦταν ἀνάγκη νὰ μεταβοῦν ἄμεσα στὸ Βουκουρέστι, γιὰ τὴν ἐπίσημη νομικὴ ἀναγνώρισί τους. Ἄν καὶ δὲν ἔγινε πιστευτός, Κλῆρος δὲ καὶ Λαὸς ἐκλιπαροῦσαν αὐτοὺς νὰ μὴ ὑποπέσουν στὴν παγίδα τῶν πατριαρχικῶν καὶ κυβερνώντων, αὐτοὶ τελικὰ μετέβησαν. 

Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ καταλήξουν δέσμιοι στὴν Ἀσφάλεια τοῦ Πλοεστίου, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ μὲν Μητροπολίτης Γαλακτίων ἐστάλη γιὰ περιορισμὸ στὴν Μονὴ Τσερνίκα, πλησίον τοῦ Βουκουρεστίου, μέχρι τὰ μέσα τοῦ 1956, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Μονὴ Καλνταρουσάνι,ὁ δὲ Ἀρχιμανδρίτης Γλυκέριος ἐστάλη στὴν περιοχὴ Μπαραγκάν,στὸ χωριὸ Ρατσιτοάσα,μὲ ἄλλους δεσμίους.

Ὁ Μητροπολίτης Γαλακτίων, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι μεταβαίνει γιὰ ἰατρικὲς ἐξετάσεις, ἠδύνατο νὰ χειροτονῆ μυστικά, σὲ Ἀγρυπνίες, Κληρικοὺς τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, εἴτε στὴν Μονὴ Κοπασένι, εἴτε στὸν Ναὸ τοῦ χωριοῦ Μοάρα Ντομνεάσκα, στὴν περιοχὴ τοῦ Βουκουρεστίου.

Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, μὴ διαβλέπων συνθῆκες ἐλευθερίας καὶ δυνατότητος συμπράξεως μὲ ἕτερο Ἀρχιερέα, ὁ Σεβασμιώτατος Γαλακτίων προέβη μόνος στὴν χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου Εὐλογίου (Ὄτσα) καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ Ἐπισκόπου Μεθοδίου (Μαρινάκε) ἐντὸς τοῦ 1956, ἐν ἀναμονῇ καταλλήλων συνθηκῶν γιὰ τὴν προαγωγὴ καὶ τοῦ ὑπεραξίου ἱεροῦ Γλυκερίου στὴν Ἀρχιερωσύνη.

Περὶ τῆς ἀναγκαίας ἐκείνης πράξεως, ἔγραφε ὀρθῶς ὁ μακαριστὸς Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυπριανὸς († 2013) τὸ 1980 τὰ ἑξῆς: «ἡ κατ’ ἀδήριτον ἀνάγκην ἀντικανονικὴ ἐνέργεια αὐτὴ ἔγινε βεβαίως κατ’ οἰκονομίαν, ἀλλ’ ὁπωσδήποτε τὸ δογματικῶς καὶ μυστηριακῶς ἔγκυρον τοῦ Μυστηρίου ἦτο ἀναμφισβήτητον», μὴ συγκρινόμενη μὲ τὴν ἀντικανονικὴ παρόμοια πρᾶξι τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τοῦ 1948 ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ χειροτονία εἰς Ἐπίσκοπον τοῦ Ἁγίου Γλυκερίου τελικά, ἡ ἄφιξις τοῦ Ἁγίου Γλυκερίου στὸ Βουκουρέστι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ τὸν εἶχαν ἐκτοπίσει ἔγινε τὴν 16/29.11.1956, τὴν δὲ ἑπομένη ἡμέρα, 17/30.11.1956, ὁ Μητροπολίτης Γαλακτίων μὲ τοὺς δύο ἤδη χειροτονηθέντας Ἀρχιερεῖς Εὐλόγιο καὶ Μεθόδιο προέβη στὴν χειροτονία τοῦ Ἁγίου εἰς Ἐπίσκοπον σὲ Ἀγρυπνία στὸν Ναὸ τοῦ χωρίου Μοάρα Ντομνεάσκα, πλησίον τοῦ Βουκουρεστίου. Ὁ Ἅγιος διήνυε τότε τὸ 65ο ἔτος τῆς ἡλικίας του.

Τὴν ἑπομένη κιόλας ἡμέρα, ὁ νέος Ἐπίσκοπος μετέβη ὁδικῶς στὴν Μονὴ τῆς Σλατιοάρας,

ὅπου πλέον παρέμεινε τὰ ἑπόμενα 29 ἔτη τῆς ζωῆς του,

χωρὶς νὰ ἐξέλθη παρὰ ἐλάχιστες μόνον φορές.

Ἀπειλήθηκε μὲ ἐξορίες καὶ κακώσεις ἀπὸ τοὺς ἀθεϊστάς, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε πλέον ὁ Θεὸς νὰ τοῦ κάνουν κάτι δυσάρεστο.

Ἀρκετὰ εἶχε δοκιμασθῆ καὶ βασανισθῆ.Τώρα,ὡς Ἀρχιερεὺς παρέμενε σὰν «πέτρα»,

σὰν σταθερὸς ἄξονας γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Πατρίου,

σὰν παράγων εἰρήνης καὶ σταθερότητος, πνευματικῆς προόδου καὶ καθοδηγήσεως.

Ἐν τῷ μεταξύ,

ὁ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης Γαλακτίων ἐτέθη καὶ πάλι ὑπὸ περιορισμὸν στὴν Μονὴ Καλνταρουσάνι,

ἀπὸ ὅπου μὲ χαριτωμένο καὶ ἐντυπωσιακὸ τέχνασμα «ἀπήχθη» (!) ἀπὸ πιστοὺς τοῦ Πατρίου 

καὶ μετεφέρθη στὴν Μονὴ τῆς Σλατιοάρας, ὅπου λόγῳ χειροτερεύσεως τῆς ὑγείας του ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες,

ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τὴν 5/17.7.1959,

προκειμένου νὰ ἀναπαυθῆ ἐκ τῶν κόπων του καὶ νὰ λάβη τὸν μισθὸν τῆς Ὁμολογίας

 του ἐν Οὐρανοῖς παρὰ τοῦ Δωρεοδότου Σωτῆρος μας Χριστοῦ.

Τὰ δὲ ὀστᾶ τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου του,ὅπως μαρτυροῦν οἱ Ἀδελφοὶ Ρουμᾶνοι στὴν Μονὴ τῆς Σλατιοάρας,

ἐκπέμπουν ἰσχυρὴ καὶ ἐντυπωσιακὴ εὐωδία, δεῖγμα τῆς θείας εὐαρεστήσεως καὶ εὐλογίας!

Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών