π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (10ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 77-81.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΜΥΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΜΑΣ

ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ - ΟΜΙΛΙΑ Α'

Το ότι το Πνεύμα φανερώνεται υπό μορφή περιστεράς μας παραπέμπει σε ένα ακόμη χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης, στο τέλος του Κατακλυσμού, όπου το έλεος του Θεού, η θεία συγνώμη, φανερώνεται με το περιστέρι που έστειλε ο Νώε και το οποίο επέστρεψε μεταφέροντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς (Γεν. η' 11).
Το περιστέρι είναι το σύμφωνο της συμφιλίωσης του Θεού με την ανθρωπότητα. Και το περιστέρι που υπερίπταται πάνω από τα νερά του Ιορδάνη, πάνω από την κεφαλή του Ιησού κατά το Βάπτισμα, φανερώνει ότι όλος ο κατακλυσμός της αμαρτίας κατ' ουσίαν έχει εν δυνάμει τελειώσει, και ότι διά του Χριστού, διά του θανάτου και της Αναστάσεώς Του, η αμαρτία θα νικηθεί, ότι διά του Χριστού και εν Αυτώ τω Χριστώ ο Πατήρ συγχωρεί την ανθρωπότητα.
Πράγματι, δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι το Άγιο Πνεύμα φανερώνεται έτσι, με τη μορφή της περιστεράς, διότι αυτό μας θυμίζει πολλά. Στη συνέχεια, η ίδια η κατάδυση του Χριστού στο ποτάμι και η έξοδός Του από αυτό μας παραπέμπουν κατ' αρχάς στη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, στο πέρασμα εκείνο του Ισραήλ καθώς απελευθερώνεται από τη δουλεία του Φαραώ, τύπο του πνευματικού Φαραώ, δηλαδή του διαβόλου. Διαβαίνοντας την Ερυθρά θάλασσα ο Ισραήλ, δραπετεύει από τη σκλαβιά, όπως εμείς οι χριστιανοί διά του Βαπτίσματος δραπετεύουμε από τη δουλεία στους δαίμονες, για να μπούμε στην ελευθερία των τέκνων του Θεού. Μετά όμως από την Ερυθρά θάλασσα ο Ισραήλ έπρεπε να διασχίσει την έρημο' και αυτό θα το ξαναζήσει ο Χριστός, διότι, μετά από λίγες μέρες, το Πνεύμα θα Τον οδηγήσει στην έρημο, για να αντιμετωπέσει εκεί τον Σατανά, για να αντιπαρατεθεί προ αυτόν «ανακεκαλυμμένω προσώπω» (Β' Κορ. γ' 18) επί σαράντα μέρες' αυτές με τη σειρά τους μας θυμίζουν τα σαράντα χρόνια που πέρασε ο Ισραήλ στην έρημο, υφιστάμενος ποικίλους πειρασμούς.
Για μας, οι σαράντα ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που θα έρθουν σύντομα, θα αποτελούν υπόμνηση εκείνων των σαράντα ημερών που πέρασε ο Χριστός στην έρημο. Το βάπτισμα του Χριστού στον Ιορδάνη μας θυμίζει και τη διάβαση του ποταμού αυτού από τον λαό του Ισραήλ, στο τέλος της σαραντάχρονης περιπλάνησής του στην έρημο από τον Ιησού του Ναυή, το όνομα του οποίου συμπίτει με το όνομα του Κυρίου μας. Ο Ιησούς του Ναυή οδηγούσε τον λαό διά μέσου του Ιορδάνη, ο οποίος είχε θαυματουργικά στεγνώσει, όπως έγινε και με την Ερυθρά θάλασσα, τούτη τη φορά όμως για να μπορέσουν να μπουν στη Γη της Επαγγελίας. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Χριστός με το βάπτισμά του μας παίρνει να μπούμε μαζί Του, πίσω Του, «εν αυτώ» (Ιω. α' 4, Α΄Ιω. δ' 13, 15-16) στην πραγματική γη της Επαγγελίας, που δεν είναι άλλη από τους ουρανούς' έτσι, σ' αυτήν ακριβώς την σκηνή του βαπτίσματος του Χριστού βλέπουμε τους ουρανούς να ανοίγουν.
Αυτό καθόλου δεν στερείται σημασίας: δείχνει ότι μπορούμε τώρα, ακολουθώντας τον Χριστό, τον αληθινό μας Μωυσή, τον αληθινό μας Ιησού, να μπούμε στην αληθινή υπεσχημένη γη που είναι η Βασιλεία Του και στην οποία ήδη εισερχόμαστε διά του βαπτίσματός μας, τη μυστηριακή σημασία του οποίου πρέπει να ξαναζούμε σε όλη τη διάρκεια της χριστιανικής μας ζωής, προσδοκώντας την αποκάλυψη της ουράνιας ζωής.
Ο μεγάλος ορθόδοξος συγγραφέας Νικόλαος Καβάσιλας, τον 14ο αιώνα, επέμενε πολύ στην ωφέλεια που αποκομίζουν οι οι Χριστιανοί όταν μελετούν τα κείμενα της ακολουθίας του Αγίου Βαπτίσματος' μας αποκαλύπτουν αυτό που είμαστε και ταυτόχρονα αυτό που οφείλουμε να γίνουμε' αυτό ήδη είμαστε εν δυνάμει και αυτό που οφείλουμε να γινόμαστε συνεχώς, με διαρκώς αυξανόμενη πληρότητα, σε όλη τη διάρκεια της χριστιανικής μας ζωής.
Η εορτή λοιπόν των Θεοφανείων μας καλεί να σκεπτόμαστε συνέχεια το βάπτισμα που λάβαμε, να συλλογιζόμαστε πάντα το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού το οποίο δεχθήκαμε, το δώρο που μας κάνει υιούς Θεού, που μας μπολιάζει στο Αναστημένο, στο ένδοξο Σώμα Του, στο Σώμα αυτό που αγίαζε τα ύδατα, αλλά και που εκχύνει εφ' ημάς, όσο ζούμε εδώ στη γη, ποταμούς χάριτος. Διότι κάθε Χάρις, κάθε μετοχή στη θεία ζωή προσέρχεται από την αγία και ένδοξη θεανδρική υπόσταση του Χριστού.

Όλα αυτά πρέπει να διακρίνουμε στην εορτή των Θεοφανείων και σ' όλα αυτά τα λειτουργικά κείμενα, τα τόσο λαμπρά, τόσο πλούσια που ποτέ δεν θα κατορθώσουμε να έχουμε διεισδύσει αρκετά μέσα τους.

Και τότε ο Πατήρ θα μπορεί να σκύψει πάνω μας και να πει και για μας: «ούτός έστιν ο υιός μου ο αγαπητός» (Ματθ. γ' 17).

Καθένας μας πρέπει να γίνει εν τω Μονογενεί Υιώ εξ υιοθεσίας υιός του Πατρός όχι κατά τρόπο νομικό και εξωτερικό, αλλά κατά κάποιο τρόπο βαθύτατα αληθινό διά της όντως μετοχής στη θεία ζωής.

Ας υλοποιούνται όλα αυτά όλο και πληρέστερα στη ζωή μας, καθώς θα συνεργαζόμαστε με τη θεία Χάρι που δεχθήκαμε κατά το βάπτισμά μας! Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω γίω Πνεύματι, νυν και αεί κι εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 77-81.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (9ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 73-77.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΜΥΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΜΑΣ

ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ - ΟΜΙΛΙΑ Α'

Η εορτή των Θεοφανείων έχει μέσα στο χριστιανικό λειτουργικό έτος σημασία τουλάχιστον ισάξια με εκείνη των Χριστουγέννων. Αυτό φαίνεται κατ' αρχάς από την ίδια τη λειτουργική δομή της εορτής. Προηγούνται οι Μεγάλες Ώρες, οι λεγόμενες Βασιλικές, κατά τη διάρκεια των οποίων διαβάζονται κείμενα από την Παλαιά Διαθήκη που προτυπώνουν τα βασικά θέματα της εορτής. Στη συνέχεια, η αγρυπνία μοιάζει με εκείνη των Χριστουγέννων.
Τα Χριστούγεννα ο Κύριός μας έρχεται ανάμεσά μας, αλλά έρχεται σχεδόν μυστικά, φανερώνεται στη Μητέρα Του, την Παρθένο Μαρία, στον Ιωσήφ, στους ποιμένες και στους Μάγους που προσέρχονται από την Ανατολή' όλα αυτά, όμως γίνονται με εξαιρετική διάκριση, σχεδόν μυστικά, θα μπορούσαμε να πούμε. Μόνο δύο ευαγγελιστές, ο Ματθαίος και ο Λουκάς, συνέλεξαν από τα χείλη της Θεοτόκου, του Ιωσήφ και των κοντινών τους ανθρώπων αναμνήσεις σχετικές με τους πρώτους αυτούς μήνες, τα πρώτα χρόνια του Κυρίου.
Σήμερα πρόκειται για την επίσημη φανέρωση, θα λέγαμε, του Χριστού (Ματθ. γ' 13-17). Εμφανίζεται όντως ως ο Σωτήρ, ο οποίος έρχεται ανάμεσά μας και φανερώνεται πλήρως στον λαό Του. Και υπάρχει ένα πρόσωπο το οποίο παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη φανέρωση αυτή: ο άγιος Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής. Είναι αυτός που εμφανίζεται σε όλα τα κείμενα που μας διηγούνται τη Βάπτιση του Χριστού' είναι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του οποίου τη σύναξη τιμούμε την επομένη των Θεοφανείων' είναι ο Ιωάννης, ο μεγαλύτερος των προφητών' διότι, αν οι προφήτες προανήγγειλαν ότι ο Χριστός θα ερχόταν, ο Ιωάννης αναγγέλλει ότι ο Χριστός είναι ήδη ενώπιόν μας. Μας τον δείχνει, μας Τον κατονομάζει και καλείται να Τον βαφτίσει ο ίδιος.
Στη διάρκεια των ιερών ακολουθιών των Θεοφανείων θαυμαστά τροπάρια προσπαθούν να εκφράσουν τα συναισθήματα του Βαπτιστού, την ταπείνωσή του και αυτό το ρίγος του θαυμασμού που τον διαπερνά ολόκληρο. Ο Χριστός λοιπόν έρχεται στον Ιορδάνη για να βαπτιστεί από τον Ιωάννη. Φανερώνεται ως αμαρτωλός μεταξύ αμαρτωλών, δείχνοντας με αυτό ότι αναδέχθηκε όλες τις αμαρτίες μας, πήρε πάνω Του την αμαρτία του κόσμου. Βέβαια, ο Χριστός δεν διέπραξε ποτέ την παραμικρή προσωπική αμαρτία' σήκωσε όμως πραγματικά στους ώμους Του την αμαρτία του κόσμου. Προσέλαβε την ανθρώπινη φύση με όλη την αμαρτωλότητά της, και αυτό θέλει να δείξει σήμερα, καθώς έρχεται να βαφτιστεί από το χέρι του Ιωάννη.
Όπως ο ίδιος λέει, έρχεται «πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. γ' 15). Η βάπτιση αυτή του Χριστού περιβάλλεται με μια πολύ ιδιαίτερη σημασία, διότι με τη συμβολική αυτή πράξη, την είσοδό Του στα νερά του ποταμού και την έξοδό Του από αυτά, ο Χριστός ήδη προαναγγέλλει τον θάνατο και την Ανάστασή Του. Αναλαμβάνει την αμαρτία του κόσμου, εισέρχεται στα ύδατα' αυτά, όμως, δεν είναι πια καταστροφικά όπως εκείνα του Κατακλυσμού, αλλά είναι τα νερά που μεταμορφώνονται σε ποταμούς του Παραδείσου, σε ζωογόνες πηγές των οποίων τη ζωοποιό χάρη θα λάβουν εν συνεχεία εκείνοι που διά του Βαπτίσματος θα βυθιστούν σ' αυτά.
Πράγματι, με τη Βάπτισή Του στον Ιορδάνη ο Χριστός εγκαθιδρύει το μυστήριο του Βαπτίσματος, τόσο ως προφητικό σημείο του θανάτου και της Αναστάσεώς Του, ως και ως μυστήριο διά του οποίου μετέχουμε κι εμείς στον θάνατο και στην Ανάστασή Του. Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε πόσο πολλές εικόνες και προτυπώσεις της Παλαιάς Διαθήκης μπορούμε να διακρίνουμε στη σκηνή αυτή της Βαπτίσεως. Και πρώτα - πρώτα βέβαια είναι ο ίδιος ο ποταμός Ιορδάνης, ο οποίος είναι μια δεύτερη Ερυθρά Θάλασσα που διασχίστηκε τότε θαυματουργικά. Είναι η φωνή του Πατρός η οποία ακούστηκε ήδη κατά τη Δημιουργία και έδωσε την εντολή «Γεννηθήτω!» για όσα πλάστηκαν κατά τις έξι εκείνες ημέρες, και η οποία σήμερα διακηρύσσει την καινή κτίση διά του Υιού Του του αγαπητού.

Και βλέπουμε και το Άγιο Πνεύμα να υπερίπταται με τη μορφή περιστεράς, πράγμα που μας παραπέμπει στις πρώτες εκείνες ημέρες της Δημιουργίας, διότι, όταν ο Πατήρ δημιουργούσε τον κόσμο, το Άγιο Πνεύμα ήταν παρόν. Το βιβλίο της Γενέσεως λέει πράγματι ότι «πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος» (Γεν. α' 2). Και σήμερα πάλι το Πνεύμα του Θεού υπερίπταται του Ιορδάνη υπό τη συμβολική μορφή περιστεράς, για να μαρτυρήσει ότι επιτελείται μια καινούργια κτίση διά του λόγου του Πατρός, αλλά και της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 73-77.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ»

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

...«Το μυστήριο των Χριστουγέννων μας προσανατολίζει προς το μυστήριο του Πάσχα: ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, ώστε, τριάντα χρόνια μετά, να σταυρωθεί και να αναστηθεί, να αναληφθεί στους ουρανούς και να μας στείλει το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής. Υπάρχει μια θαυμαστή ενότητα σε όλο αυτό το σχέδιο του Θεού, ο Οποίος από την κλήση του Αβραάμ μας οδηγεί μέχρι τη γέννηση της Εκκλησίας την Πεντηκοστή. Όλα τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του Χριστού, όπως μας τα διηγούνται οι Ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς -ο μεν άγιος Λουκάς, με περισσή φροντίδα για την ακρίβεια, ασφαλώς θα πληροφορήθηκε πολλά από τη Θεοτόκο και άλλους μάρτυρες των παιδικών χρόνων του Κυρίου, ο δε άγιος Ματθαίος θα πήρε ασφαλώς πολλές πληροφορίες κυρίως από την οικογένεια του Ιωσήφ -όλα λοιπόν τα γεγονότα αυτά, που επίσης μας στρέφουν προς το μυστήριο του θανάτου και της Αναστάσεώς Του, τα διατρέχουμε το ένα μετά το άλλο στη διάρκεια των ημερών που έρχονται. Η Γέννηση στη φάτνη, όπως εύγλωττα το περιγράφει, το παρουσιάζει η εικόνα της Αναστάσεως, μας παραπέμπει στον Χριστό εντός του τάφου, στον Χριστό περιτυλιγμένο όχι πια στα σπάργανα, αλλά στα οθόνια της ταφής. Οι μάγοι θυμίζουν όλα τα ειδωλολατρικά έθνη που θα κληθούν μια μέρα να ενωθούν με τον Ισραήλ, με το μικρό «κατάλειμμα», το υπόλοιπο του λαού αυτού που συμβολίζεται από τους ποιμένες, ώστε να συγκροτηθεί η Εκκλησία, ο νέος Ισραήλ, ο οποίος τοποθετείται ως συνέχεια ολοκλήρου του αρχαίου Ισραήλ, όλης της τόσο θαυμαστής ιστορίας της σωτηρίας. Θα πρέπει να μένουμε έκπληκτοι με τον τρόπο που κύλησε το σχέδιο του Θεού, ένα σχέδιο που φανερώνεται με μια εκπληκτική ενότητα διά μέσου των αιώνων. Δεν μπορούμε παρά να πούμε κι εμείς μαζί με τον Ψαλμωδό: «ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε' πάντα εν σοφία εποίησας» (Ψαλμ. ργ' [103] 24). Πράγματι, ο Κύριος έπλασε με σοφία όλη την δημιουργία και όλο το έργο αυτό δεν είχε άλλο σκοπό παρά αυτή τη νέα κτήση που εκπληρώνεται μπροστά στα μάτια μας σήμερα με την ανάγνωση αυτού του Ευαγγελίου, το οποίο μας διηγείται τη Γέννηση του Σωτήρος, του νέου αδάμ και σημείο εκκίνησης της καινής αυτής κτίσεως. Ταυτόχρονα όμως μαζί με το θάμβος μπροστά στο όλο έργο του Κυρίου που ολοκληρώθηκε εν χρόνω οφείλουμε να σκεφθούμε ότι τιμώντας το μέσα στη Θεία Λατρεία καθίσταται αληθινά επίκαιρο για μας. Η Γέννηση του Χριστού αυτές τις ημέρες των Χριστουγέννων ξαναγίνεται όσο ποτέ άλλοτε κάτι που συμβαίνει μέσα μας· πρέπει να υποδεχθούμε τον Χριστό στην καρδιά μας, για να μεταμορφωθούμε εν Αυτώ, για να εξαφανίζεται όλο και περισσότερο το εγώ μας, ο παλαιός εαυτός μας, για να ζει όλο και περισσότερο ο Χριστός μέσα μας. Καλούμαστε να γίνουμε ένα μαζί Του και να ξαναζήσουμε στην πνευματική μας ζωή το μυστήριο του Χριστού, όπως το θεωρούμε στα Ευαγγέλια. Οφείλουμε να ανοίξουμε την καρδιά μας, για να Τον δεχθεί μέσα, να υποδεχθούμε τη χάρη, τις άκτιστες ενέργειες του αναστημένου Χριστού, ο οποίος έρχεται να ανανεώσει μέσα μας το μυστήριο της Γεννήσεώς Του, ώστε όλη μας η ζωή να είναι μετοχή στο μυστήριο του θανάτου και της Αναστάσεώς Του». (σελ. 48-51 εκ του βιβλίου).

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (1ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (2ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (3ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (4ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (5ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (6ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (7ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (8ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (9ο ΜΕΡΟΣ)

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (8ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 58-64.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΟΜΙΛΙΑ Α'

Εξάλλου, αν οι ευαγγελικές διηγήσεις φωτίζοντας το παρελθόν αποκαλύπτουν την έννοια της όλης ιστορίας του Ισραήλ, δείχνοντας προς τα που έτεινε και τι προεικόνιζε, ταυτόχρονα φωτίζουν το μέλλον του κόσμου και μας αποκαλύπτουν ότι μέσα απ' όλες αυτές τις δοκιμασίες, όλες τις οδύνες, όλες τις δυσκολίες των καιρών που έρχονται, εντέλει θα ολοκληρωθεί το έργο της σωτηρίας μας, η οριστική έξοδός μας.
Η νέα αυτή έξοδος θα οδηγήσει όχι σε μια υλική Γη της Επαγγελίας, αλλά σε μια Βασιλεία που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου και της οποίας ο τόπος εδώ κάτω είναι η καρδιά του ανθρώπου. Η διαθήκη του Σινά και ο Μωσαϊκός νόμος βρήκαν την οριστική εκπλήρωσή τους στη νέα συνθήκη, την Καινή Διαθήκη, -διότι πλέον όλα είναι θεία δώρα- και σε ένα καινούργιο νόμο που δεν είναι πια γραμμένος πάνω σε πλίθινες πλάκες, αλλά στις σάρκινες καρδιές των ανθρώπων. Πρόκειται για μια συνθήκη η οποία, αν πειθαρχούμε στη χάρη, αν η ελευθερία μας αποδέχεται το δώρο αυτό του Θεού, μας προσφέρει το φως και τη δύναμη που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε εν πάση αληθεία τη θεία ζωή.
Να τι πρέπει να διακρίνουμε μέσα στα στα κείμενα που ορίζει η Εκκλησία να διαβάζουμε στη συγκεκριμένη περίοδο του λειτουργικού έτους. Πρέπει να τα ακούμε, να τα διαφυλάττουμε και να τα αφήνουμε να αντηχούν στις καρδιές μας, να επιτρέπουμε σ' αυτά να μας αφυπνίζουν, για να μπορούμε να ανταποκρινόμαστε και να αφηνόμαστε να μας μεταμορφώνει ο θείος λόγος κατ' εικόνα του του μονογενούς Υιού, δυνάμει του Παναγίου Πνεύματος, εις δόξαν Πατρός. Αμήν.

Ο άγιος Ιωσήφ

Στην Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα - Ομιλία Β'

Την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα η Εκκλησία μας μας προσκαλεί να τιμήσουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τον άγιο Ιωσήφ, λόγω του ρόλου που του ανήκει στα γεγονότα της Γεννήσεως και της παιδικής ηλικίας του Χριστού.
Ο άγιος Ιωσήφ πιθανώς δεν έχει το προφίλ που θα ταίριαζε στη συνείδηση πολλών χριστιανών. Ωστόσο, παίζει σημαντικό ρόλο μέσα στα Ευαγγέλια. Από την πλευρά μας, ο άγιος Ιωσήφ πρέπει να τιμάται για πολύ συγκεκριμένο λόγο. Πράγματι, αν υπάρχει σήμερα στο Άγιον Όρος μια μεγάλη πνευματική αναγέννηση, αυτή σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, που σήμερα ήδη τιμάται από πολλούς ως άγιος. Ο Γέροντας Ιωσήφ λοιπόν είχε μεγάλη ευλάβεια προς τον προστάτη άγιό του, τον άγιο Ιωσήφ, τον οποίο θεωρούσε προστάτη ειδικά των μοναχών, κυρίως των Αθωνιτών που είχαν αφιερωθεί στην ησυχαστική ζωή, σε μια ζωή μόνωσης και βαθιάς ένωσης με τον Θεό.
Όπως αντιλαμβανόμαστε και από το όνομά του, υπάρχει μια μυστική σύνδεση ανάμεσα στον άγιο Ιωσήφ και τον δίκαιο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης, κατά τον τρόπο που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αναπαρήγαγε τα χαρίσματα και τα πνευματικά δώρα του Ηλία. Υπάρχει ανάμεσά τους μια αντιστοιχία πνευματικών χαρισμάτων, η οποία θεμελιώνει την πνευματική αυτή συγγένεια. Από τη μια πλευρά ο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης έσωσε και την Αίγυπτο και τους αδελφούς του, τον λαό του Ισραήλ, με τη σοφία και τη διάκρισή του' δεν είδε όνειρα ο ίδιος, ήταν όμως προικισμένος με το χάρισμα της ερμηνείας ονείρων των ανθρώπων εκείνων που τον πλησίαζαν για να τον συμβουλευθούν.
Από την άλλη και ο Ιωσήφ της Καινής Διαθήκης, πληροφορούμενος από τα όνειρα, υπήρξε ο προστάτης της Αγίας Οικογένειας, προστάτης του διωκόμενου Χριστού, ο Οποίος υποχρεώθηκε να φύγει στην Αίγυπτο με τη μητέρα Του, την Υπεραγία Θεοτόκο και Παρθένο Μαρία. Και οι δύο αυτοί Ιωσήφ έχουν δεσμούς με την Αίγυπτο, τη χώρα αυτή που λίγο αργότερα θα γίνει το λίκνο του μοναχισμού. Την Αίγυπτο, όπου η ανάμνηση της εξορίας του Χριστού με τη μητέρα Του και τον Ιωσήφ παρέμεινε πάντοτε τόσο ζωντανή και συνδεδεμένη με τις ρίζες αυτού του μοναχισμού, αφού τα μοναστήρια εξαπλώθηκαν πολύ γρήγορα στους τόπους ακριβώς, όπου η παράδοση ήθελε να έχει κατοικήσει η Αγία Οικογένεια.
Είναι τόσες πολλές οι ομοιότητες ανάμεσα στο μοναστικό, ησυχαστικό ιδεώδες μας και στο πρόσωπο του αγίου Ιωσήφ! Και οφείλουμε ν τον επικαλούμαστε ως προστάτη των κοινοτήτων μας, ως τον άγιο που μπορεί να περιφρουρεί, να φροντίζει για τις ανάγκες μας, όλες τις υλικές ελλείψεις μας, που καμιά φορά νιώθουμε να μας πλήττουν σκληρά' αλλά και ως εκείνον ο οποίος έχει τη δυνατότητα να μας μυήσει στην εσωτερική ζωή, να μας βοηθήσει στην αναζήτηση του Θεού, στην αναζήτηση μιας βαθύτερης προσευχητικής ζωής. Ο άγιος Ιωσήφ παίζει έτσι διπλό ρόλο που δεν μπορούμε βεβαίως να υπογραμμίσουμε όσο του αξίζει, και ο οποίος ρόλος άλλη μια φορά είναι σε απόλυτη αρμονία με την πνευματική κληρονομιά του Αγίου Όρους, όπως την παραλάβαμε από τον γέροντα Αιμιλιανό και τον Πατέρα Εφραίμ Κατουνακιώτη, ο οποίος ήταν τόσο κοντά στον Ιωσήφ τον Ησυχαστή και τη συνοδεία του.

Είθε ο άγιος Ιωσήφ να προστατεύει τις αδελφότητές μας, να μας βοηθά να βρίσκουμε λύσεις στα υλικά προβλήματα της ζωής μας, και ταυτόχρονα να βοηθά να μη διασπάται ο νους μας. Και οι μέριμνες του κόσμου τούτου, αν και αναγκαίες, να μην καταπνίγουν μέσα μας την αναζήτηση του Θεού, τον βαθύ πόθο για ένωση μαζί Του διά της προσευχής, κατά το δυνατόν αδιαλείπτου, προσευχή που θα αποτελεί τον χυμό της πνευματικής μας ζωής και ανάσα της ψυχής μας. Είθε ο άγιος Ιωσήφ να μας φρουρεί και να μας προστατεύει. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 58-64.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (9ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 65-69.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΟΜΙΛΙΑ Α'

Την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα η Εκκλησία μας προσκαλεί να τιμήσουμε κατ' αρχάς τρεις αγίους οι οποίοι ήταν συγγενείς του Χριστού: τον προπάτορά Του Δαβίδ, τον άγιο Ιωσήφ και τον άγιο Ιάκωβο τον αδελφόθεο, αδελφό του Κυρίου. Ταυτόχρονα επειδή εφέτος η Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα συνέπεσε την 27η Δεκεμβρίου, εορτάζουμε σήμερα και τον διάκονο Στέφανο, τον πρώτο που ακολούθησε τον Χριστό στην οδό του Σταυρού και του μαρτυρίου.
Ο άγιος προφήτης Δαβίδ μας είναι πολύ αγαπητός, επειδή είναι ο ποιητής ενός μεγάλου μέρους των Ψαλμών. Οι Ψαλμοί αποτελούν την καρδιά της προσευχής της Εκκλησίας' με αυτούς τρεφόμαστε καθημερινά τόσο στη λατρευτική μας ζωή, όσο και στην ατομική μας προσευχή. Εξάλλου, ο Δαβίδ είναι το τέλειο παράδειγμα, το κατ' εξοχήν βιβλικό παράδειγμα συντριβής και μετανοίας. Αν η μετάνοια οφείλει να κατέχει μία τόσο κεντρική θέση στην πνευματική μας ζωή, είναι επειδή, όπως το λέει και ο Δαβίδ, «η θυσία που ευχαριστεί τον Θεό είναι η συντετριμμένη και τεταπεινωμένη καρδιά». Ο 50ός Ψαλμός, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο αποτελεί την επιτομή όλων των Ψαλμών, ή τουλάχιστον των Ψαλμών της μετανοίας, εκφράζει ωραία πως πρέπει να είναι η ψυχή του μοναχού, της μοναχής και κάθε πιστού χριστιανού.
Είναι θεμελιώδες στην πνευματική μας ζωή να νιώθουμε συνεχώς πόσο το ίδιον θέλημά μας, ο εγωισμός μας, η φιλαυτία μας γίνονται ένα τείχος ανάμεσα στον Θεό και σ' εμάς, πόσο μας αποκλείουν από τον αληθινό Παράδεισο, από τον Ναό του Κυρίου, από την οικειότητα που θα θέλαμε να έχουμε μαζί Του' τείχος διαχωριστικό γίνεται η προσκόλληση στον εαυτό μας, στο θέλημά μας, στο εγώ μας, στον εγωισμό μας. Και ο Δαβίδ στο 50ό Ψαλμό μας δίνει το κλειδί που μας επιτρέπει να διαβούμε αυτό το τείχος, το κλειδί να ξεφύγουμε από αυτό τον εγκλεισμό στον εγωιστικό εαυτό μας: τη μετάνοια.
Ο άγιος Ιωσήφ πάλι αποτελεί ασφαλώς το τέλειο υπόδειγμα της ταπεινοφροσύνης και της αυταπάρνησης. Ο άγιος Ιωσήφ δεν υπάρχει, θα λέγαμε, στα Ευαγγέλια. Βρίσκεται εκεί απλώς και μόνο για να υποδεχθεί στις διάφορες περιστάσεις τον λόγο του αγγέλου και αμέσως να τον θέσει σε εφαρμογή, χωρίς να υψώσει τη φωνή, χωρίς να πει το παραμικρό, να διατυπώσει έστω ένα ερώτημα. Γνωρίζετε ότι στο Άγιον Όρος ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια για τον άγιο Ιωσήφ, τον θεωρούσε κατ' εξοχήν διδάσκαλο, κατ' εξοχήν προστάτη της ησυχαστικής προσευχής, της καρδιακής προσευχής, της εσωτερικής σιωπής ενώπιον του Θεού. Γι' αυτό. ο άγιος Ιωσήφ πρέπει να έχει και στη δική μας πνευματική ζωή ιδιαίτερη θέση.
Τιμούμε, επίσης σήμερα και τον άγιο Ιάκωβο, αδελφό του Κυρίου, πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων, πρώτο συγγραφέα Θείας Λειτουργίας. Μέσω αυτού του χαρακτηριστικού του συνδέεται με τον Δαβίδ. Αν ο Δαβίδ υπήρξε κάποτε ο πρωτεργάτης της λειτουργίας του Ναού, ο άγιος Ιάκωβος Ιεροσολύμων είναι ο συγγραφέας της πρώτης γνωστής Θείας Λειτουργίας, από την οποία εξάλλου απορρέει κατά κάποιο τρόπο η λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, καθώς και εκείνη του Μεγάλου Βασιλείου. Τον άγιο Ιάκωβο συνήθως τον αναπαριστούμε μέσα στο ιερό των εκκλησιών να λειτουργεί ή μάλλον να συλλειτουργεί. Ο άγιος Ιάκωβος ήταν ο προεστώς της Ιουδαιο-χριστιανικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ, η οποία αποτελούσε τον ζωντανό σύνδεσμο ανάμεσα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, το κατ' εξοχήν «μικρό υπόλοιπο» χάρη στο οποίο ο νέος λαός, η Εκκλησία που προέκυψε από τα έθνη, μπολιάστηκε σ' αυτή τη ρίζα και τον κορμό, που ήταν ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη και η μικρά αλυσίδα των Πατριαρχών, των βασιλέων και των προφητών του Ισραήλ.
Τέλος γιορτάζουμε σήμερα και τον άγιο Στέφανο, τον πρώτο μάρτυρα, τον τέλειο αυτό μιμητή του Χριστού. Όπως ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας ο θεοφόρος, που εορτάσαμε πριν από μερικές ημέρες και ο οποίος έλεγε: «Όταν με θρυμματίσουν τα δόντια των θηρίων, τότε θα είμαι αληθινός μαθητής του Χριστού», έτσι και ο άγιος Στέφανος αποτελεί την τέλεια εικόνα του μαθητή του Χριστού: Τον ακολούθησε στη θυσία Του μέχρι τον θάνατο. Επίσης πριν πεθάνει, είδε τον Χριστό καθήμενο εκ δεξιών του Θεού, αυτό το όραμα της θείας δόξας. Γιατί, αν πρέπει να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέχρι τον Σταυρό, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Σταυρός είναι το τέρμα, το όριο, το τέλος. Αντιθέτως διά μέσου του Σταυρού μπορούμε να διακρίνουμε τη δόξα του Θεού.
Ο άγιος διάκονος Στέφανος είναι, έτσι, ένα τέλειο πρότυπο της μοναστικής μας ζωής υπό διπλή έννοια: αφενός της ασκήσεως, του πνευματικού αγώνα, της αντίστασης κατά των πειρασμών και όλων των εσωτερικών δοκιμασιών που μπορεί να αποτελούν και μαρτύριο' και αφετέρου της θείας θεωρίας μέσα στο θάμβος της δόξας του Θεού, δόξα η οποία διαφαίνεται μέσα από τις Γραφές, μέσα από τα γεγονότα, μέσα απ' το πρόσωπο των αδελφών μας, δι' όλων των πραγμάτων.

Μακάρι να μπορέσουμε κι εμείς ν' ακολουθήσουμε το παράδειγμα όλων αυτών των αγίων και μαζί τους, με τις μεσιτείες τους, να έχουμε καρδιά συντετριμμένη από την μετάνοια, να ζούμε μαζί τους την βαθιά εσωτερική ζωή με πρότυπο τον Ιωσήφ, να συνειδητοποιούμε τον σύνδεσμό μας με τον λαό αυτό των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης. Μαζί δε με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο να ακολουθούμε τον Χριστό στην οδό του Σταυρού και στον δρόμο της θεωρίας, του θάμβους ενώπιον της λαμπρότητος του Θεού' Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, στον Οποίο ανήκει η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 65-69.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (7ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 55-58.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΟΜΙΛΙΑ Α'

Στα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του Κυρίου, στα οποία μας διηγούνται οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς, και κυρίως σ' εκείνα που διαβάζουμε στο σημερινό Ευαγγέλιο (Ματθ. β' 13-23) τούτη την Κυριακή, κατά την οποία η Εκκλησία μας προσκαλεί να θυμηθούμε ταυτόχρονα τον βασιλέα Δαβίδ, τον μνήστορα Ιωσήφ και τον άγιο Ιάκωβο, αδελφό του Κυρίου, βλέπουμε πόσες φορές η Καινή Διαθήκη αναφέρεται στην Παλαιά, για να διαβάσει εκεί προτυπώσεις του Χριστού.
Ήδη από τις πρώτες αυτές στιγμές της επίγειας ζωής του Χριστού, διαφαίνεται κατά τρόπο υπαινικτικό, -αλλά ως ήδη παρόν- το αναμενόμενο και θεμελιώδες για τη σωτηρία μας μυστήριο του Σταυρού. Με τη φυγή Του στην Αίγυπτο και την επιστροφή Του στη γη του Ισραήλ ο Κύριος προτυπώνει και αναγγέλλει ότι, διά του πασχαλίου μυστηρίου του θανάτου και της Αναστάσεώς Του, πρόκειται ο Ίδιος να εκπληρώσει ό,τι προτύπωνε ο αρχαίος Ισραήλ διά της παραμονής του στην Αίγυπτο και της εξόδου του προς τη Γη της Επαγγελίας.
Όλη η ιστορία του Ισραήλ είναι μια ιστορία σωτηρίας, μια ιστορία που φτάνει στο αποκορύφωμά της με την υπέρτατη έξοδο του νέου Ισραήλ, δηλαδή του Σώματος του Χριστού -του ίδιου του θεανθρώπου Χριστού μαζί με την ενωμένη με Αυτόν ανθρωπότητα- από την Αίγυπτο της παρούσης ζωής, από την επίγεια αιχμαλωσία κατά την οποία υποκείμεθα σε όλες τις συνέπειες της αμαρτίας, στην αληθινή Γη της Επαγγελίας στην ουράνια Ιερουσαλήμ, την οποία έχουμε ήδη αποκτήσει διά του βαπτίσματος και η οποία θα αποκαλυφθεί στο πλήρωμά της κατά την εσχάτη ημέρα.
Θα είναι η μεσσιανική έξοδος, έξοδος οριστική, στην οποία ήδη ανήγγειλαν τόσο ο προφήτης Ησαΐας, όσο και πολλά άλλα προφητικά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Στις διηγήσεις αυτές της παιδικής ηλικίας βλέπουμε το παιδίον Ιησού να περιβάλλεται από την Υπεραγία Θεοτόκο μητέρα Του, τον Ιωσήφ, τους ποιμένες, τους Μάγους, τον πρεσβύτη Συμεών και την Άννα, οι οποίοι Το αναγνωρίζουν, ενώ ο Ηρώδης, ο οποίος αντιπροσωπεύσει την εξουσία του Ισραήλ, Το διώκει. Αυτό φανερώνει ότι οι πτωχοί θα είναι εκείνοι που θα Τον υποδεχθούν και όχι εκείνοι που διακρίνονταν λόγω φυλής, λόγω του ότι ανήκαν στο έθνος του Ισραήλ, τιμώμενοι και εκτιμώμενοι εκεί.
Τη Βασιλεία δεν θα κληρονομήσουν σάρκα και αίμα, αλλά οι πτωχοί τω πνεύματι, όπως θα διακηρύξει ο Κύριος στους Μακαρισμούς (βλ. Ματθ. ε' 3, Λουκ. ς' 20). Αυτοί θα πάρουν θέση στη μακρά σειρά των θεοσεβών εκείνων που εξέφραζαν μέσα στους Ψαλμούς τη δέηση, την απόγνωση, την ακλόνητη εμπιστοσύνη τους, τον αίνο και το θάμβος τους ενώπιον των δωρεών του Θεού, και οι οποίοι ήταν ήδη οι πτωχοί τω πνεύματι. Αυτοί Τον υποδέχονται, αυτοί Τον αναδέχονται. Οι Μάγοι που ήρθαν απ' την Ανατολή προτυπώνουν τους εξ εθνών που μεταστράφηκαν και θα προσέλθουν μαζί με τους πτωχούς, με αυτό το «υπόλοιπο» του Ισραήλ, όπως είχαν προαναγγείλει και οι προφήτες. Ανακαλούνται, έτσι, όλες οι διαστάσεις του μυστηρίου της σωτηρίας μας.
Ο διωγμός του Ηρώδη και η σφαγή των αγίων νηπίων μας βοηθούν ήδη να διακρίνουμε εκείνο τον άλλο διωγμό που εκίνησαν κατά του Χριστού, ως άλλος Ηρώδης, οι Αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Διωγμός, ο οποίος θα καταλήξει στα Πάθη, με τα οποία όλως ιδιαιτέρως συνδέονται οι μάρτυρες όλων των αιώνων -ο οποίος όμως θα αποτελέσει για όλα τα μέλη του Χριστού και την οδό της Αναστάσεως. Ακούγοντας ή διαβάζοντας τις διηγήσεις αυτές, πρέπει να φέρνουμε στο νου όλο αυτό το παρελθόν, αλλά και το μέλλον. Μας δίνουν το κλειδί όλης της προ Χριστού ιστορίας. Μας δείχνουν πως πρέπει να μελετούμε την Παλαιά Διαθήκη' να μη βλέπουμε εκεί μόνο τη θέσπιση ενός νόμου που δεν πρέπει πλέον να τηρείται κατά το γράμμα του, επειδή τώρα ναι μεν δεν καταργείται, συμπληρώνεται όμως εν Χριστώ.

Προπάντων μας δείχνουν οι διηγήσεις αυτές να θεωρούμε την ιστορία της σωτηρίας ως μια ιστορία παιδαγωγίας, στη διάρκεια της οποίας ο Θεός οδηγεί σταδιακά τον λαό Του στο να διευρύνει την καθαρά επίγεια και εθνικιστική αντίληψη του προορισμού του σε παγκόσμια και πνευματική, για να προετοιμαστεί για την έλευση του Χριστού και την αιώνια ζωή.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 55-58.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (6ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 47-53.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Από σήμερα μπαίνουμε αληθινά μπαίνουμε αληθινά στο μυστήριο των Χριστουγέννων. Η σημερινή ακολουθία κρύβει μεγάλους θησαυρούς. Αφενός μας θυμίζει όλα όσα προηγήθηκαν, όλο αυτό το σχέδιο του Θεού που οδήγησε στη Γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ. Το απλό γεγονός ότι γεννήθηκε στη Βηθλεέμ (με την ευκαιρία της απογραφής που είχε διατάξει ο ηγεμών της Ιουδαίας) φανερώνει σαφώς την ιδιότητά Του ως υιού Δαυίδ, κληρονόμου όλων αυτών των γενεών που προηγήθηκαν, όλων αυτών των βασιλέων του Ισραήλ, όλων αυτών των Πατριαρχών οι οποίοι από Αβραάμ οριοθετούσαν το σχέδιο του Θεού διά μέσου των αιώνων, το σχέδιο αυτό που έπρεπε να καταλήξει στη Γέννηση του θείου Βρέφους στη φάτνη της Βηθλεέμ.
Ταυτόχρονα, τιμούμε την εορτή αυτή ημέρα Κυριακή –όπως Κυριακή και κάθε Κυριακή του χρόνου– τιμούμε και την Ανάσταση του Κυρίου. Αυτό μας θυμίζει ότι το μυστήριο των Χριστουγέννων μας προσανατολίζει προς το μυστήριο του Πάσχα: ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, ώστε, τριάντα χρόνια μετά, να σταυρωθεί και να αναστηθεί, να αναληφθεί στους ουρανούς και να μας στείλει το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής.
Υπάρχει μια θαυμαστή ενότητα σε όλο αυτό το σχέδιο του Θεού, ο Οποίος από την κλήση του Αβραάμ μας οδηγεί μέχρι τη γέννηση της Εκκλησίας την Πεντηκοστή. Όλα τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του Χριστού, όπως μας τα διηγούνται οι Ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς -ο μεν άγιος Λουκάς, με περισσή φροντίδα για την ακρίβεια, ασφαλώς θα πληροφορήθηκε πολλά από τη Θεοτόκο και άλλους μάρτυρες των παιδικών χρόνων του Κυρίου, ο δε άγιος Ματθαίος θα πήρε ασφαλώς πολλές πληροφορίες κυρίως από την οικογένεια του Ιωσήφ -όλα λοιπόν τα γεγονότα αυτά, που επίσης μας στρέφουν προς το μυστήριο του θανάτου και της Αναστάσεώς Του, τα διατρέχουμε το ένα μετά το άλλο στη διάρκεια των ημερών που έρχονται.
Η Γέννηση στη φάτνη, όπως εύγλωττα το περιγράφει, το παρουσιάζει η εικόνα της Αναστάσεως, μας παραπέμπει στον Χριστό εντός του τάφου, στον Χριστό περιτυλιγμένο όχι πια στα σπάργανα, αλλά στα οθόνια της ταφής. Οι μάγοι θυμίζουν όλα τα ειδωλολατρικά έθνη που θα κληθούν μια μέρα να ενωθούν με τον Ισραήλ, με το μικρό «κατάλειμμα», το υπόλοιπο του λαού αυτού που συμβολίζεται από τους ποιμένες, ώστε να συγκροτηθεί η Εκκλησία, ο νέος Ισραήλ, ο οποίος τοποθετείται ως συνέχεια ολοκλήρου του αρχαίου Ισραήλ, όλης της τόσο θαυμαστής ιστορίας της σωτηρίας.
Θα πρέπει να μένουμε έκπληκτοι με τον τρόπο που κύλησε το σχέδιο του Θεού, ένα σχέδιο που φανερώνεται με μια εκπληκτική ενότητα διά μέσου των αιώνων. Δεν μπορούμε παρά να πούμε κι εμείς μαζί με τον Ψαλμωδό: «ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε' πάντα εν σοφία εποίησας» (Ψαλμ. ργ' [103] 24). Πράγματι, ο Κύριος έπλασε με σοφία όλη την δημιουργία και όλο το έργο αυτό δεν είχε άλλο σκοπό παρά αυτή τη νέα κτήση που εκπληρώνεται μπροστά στα μάτια μας σήμερα με την ανάγνωση αυτού του Ευαγγελίου, το οποίο μας διηγείται τη Γέννηση του Σωτήρος, του νέου αδάμ και σημείο εκκίνησης της καινής αυτής κτίσεως.
Ταυτόχρονα όμως μαζί με το θάμβος μπροστά στο όλο έργο του Κυρίου που ολοκληρώθηκε εν χρόνω οφείλουμε να σκεφθούμε ότι τιμώντας το μέσα στη Θεία Λατρεία καθίσταται αληθινά επίκαιρο για μας. Η Γέννηση του Χριστού αυτές τις ημέρες των Χριστουγέννων ξαναγίνεται όσο ποτέ άλλοτε κάτι που συμβαίνει μέσα μας· πρέπει να υποδεχθούμε τον Χριστό στην καρδιά μας, για να μεταμορφωθούμε εν Αυτώ, για να εξαφανίζεται όλο και περισσότερο το εγώ μας, ο παλαιός εαυτός μας, για να ζει όλο και περισσότερο ο Χριστός μέσα μας. Καλούμαστε να γίνουμε ένα μαζί Του και να ξαναζήσουμε στην πνευματική μας ζωή το μυστήριο του Χριστού, όπως το θεωρούμε στα Ευαγγέλια.
Οφείλουμε να ανοίξουμε την καρδιά μας, για να Τον δεχθεί μέσα, να υποδεχθούμε τη χάρη, τις άκτιστες ενέργειες του αναστημένου Χριστού, ο οποίος έρχεται να ανανεώσει μέσα μας το μυστήριο της Γεννήσεώς Του, ώστε όλη μας η ζωή να είναι μετοχή στο μυστήριο του θανάτου και της Αναστάσεώς Του.
Ποτέ δεν θα έχουμε αρκετή επίγνωση του γεγονότος ότι όλη μας η ζωή οφείλει να γίνει, κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου, η ζωή του Χριστού μέσα μας. Πρέπει όλο και περισσότερο να μπορούμε να λέμε μαζί του: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Μακάρι την πρωτοβουλία στη ζωή μας να μην την παίρνει το εγώ, ούτε το θέλημά μας, αλλά να παραμένουμε εκεί εντελώς διαθέσιμοι, εντελώς διαυγείς στην εν Χριστώ ζωή, στην παρουσία εκείνη που πρέπει να ακτινοβολεί σε όλο μας το είναι.
Τις μέρες αυτές των Χριστουγέννων ας μελετήσουμε όλα τα γεγονότα της Γεννήσεως του Χριστού και της παιδικής Του ηλικίας· όλα αυτά δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσουν στο να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα πως πρέπει να προσπαθούμε να τα βιώνουμε μέσα μας. Αν ο Χριστός φανερώνεται ως παιδί, το γεγονός αυτό έχει βαθύτερη σημασία. Δεν σημαίνει μόνο ότι έπρεπε απλά να γεννηθεί κατ’ αυτό τον τρόπο, ως παιδί, για να μπορέσει μετά να μεγαλώσει, να γίνει ενήλικας, να ζήσει, να πεθάνει, να αναστηθεί για χάρη μας.

Ήδη ο Χριστός, και ως παιδί μας φανερώνει το πρόσωπο του Πατρός. Υπάρχει εδώ μυστήριο ανεξιχνίαστο. Ο Θεός μας αποκαλύπτεται με την ταπεινή αυτή μορφή, για να μας δείξει ότι ο ίδιος ο αιώνιος Πατήρ δεν κατέχει δύναμη συνθλιπτική, δεν είναι ο Θεός που πλάθει η ανθρώπινη φαντασία, αλλά είναι προπάντων τέλεια ταπείνωση, επειδή είναι το απόλυτο αγαθό, αφού είναι αφ' εαυτού τέλεια ταπεινός. «Ο Θεός αγάπη εστί» (Α' Ιω, δ' 8, 16), μας λέει ο ευαγγελιστής' και αυτό σημαίνει ότι το μυστήριο αυτό της παιδικής ηλικίας πραγματοποιείται κατά μυστικό τρόπω εν τω Πατρί, ότι το πνεύμα της παιδικότητας που ο Χριστός έρχεται να μας διδάξει, γεννώμενος στη φάτνη της Βηθλεέμ, είναι κάτι διά του οποίου μιμούμαστε τον ίδιο τον ουράνιο Πατέρα μας.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται παράδοξα, φωτίζουν, όμως, με εξαιρετικό τρόπο τί είναι η θεία φύση, αυτό που είναι αφ' εαυτού Του ο Θεός, το πρόσωπο του Πατρός, το οποίο ο Χριστός ήρθε να μας φανερώσει. Τις διάφορες πτυχές αυτού του προσώπου, θα τολμούσα να πω, μας τις αποκαλύπτει μέσω των διαφόρων μυστηρίων της δικής Του ζωής. «Ο εωρακώς εμέ εώρακε τον πατέρα» (Ιω. ιδ' [14] 9), θα πει. Και άρα, μπορούμε ήδη, βλέποντας το παιδίον Ιησού εντός της φάτνης, να βλέπουμε τον Πατέρα. Ναι, όποιος βλέπει τον Χριστό, ταπεινός βρέφος στη φάτνη, βλέπει ήδη τον Πατέρα!
Όλο αυτό το μυστήριο της ταπεινώσεως, της πτωχείας, της προσφοράς του Εαυτού Του διδάσκει τους ανθρώπους με υπερβατικό τρόπο, με τρόπο που δεν μπορούμε βεβαίως επαρκώς να εκφράσουμε, ο οποίος όμως διανοίγεται σαν παράθυρο που μας επιτρέπει και από εδώ ακόμη να αισθανόμαστε θάμβος ενώπιον όσων μπορούμε να αντιληφθούμε.
Είθε, λοιπόν, κατά την περίοδο αυτή των Χριστουγέννων να αντηχούν στην καρδιά μας όλα αυτά τα θαυμαστά κείμενα των Ευαγγελίων και να μας μεταμορφώσουν με το φως που εκπέμπουν. Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 47-53.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (5ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 40-45.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Όλοι οι Πατέρες, όλοι οι άγιοι διέτρεξαν και μελέτησαν την Παλαιά Διαθήκη με αγάπη και όλοι αναγνώρισαν αυτούς τους δικαίους, όλους τους αγίους της, ως πραγματικούς πατέρες και αδελφούς τους εν Χριστώ, τον Οποίο προσδοκούσαν και τον Οποίο εμείς σήμερα γνωρίζουμε.
Όπως έλεγε ένας μεγάλος Γάλλος συγγραφέας στον οποίο μου αρέσει να αναφέρομαι, ο Charles Peguy, αυτό που κάνει τον Χριστιανισμό δεν είναι η αγιότητα της ζωής του, δεν είναι η ηθική του τελειότητα, αλλά το να ανήκει σε ένα λαό, σ' αυτόν τον λαό που είναι το Σώμα του Χριστού' και ο λαός αυτός αποτελείται από αγίους, δικαίους και αμαρτωλούς. Εμάς τους αμαρτωλούς παίρνουν λες από το χέρι οι άγιοι και μας οδηγούν να ακολουθούμε μαζί τους τον Χριστό προς τον παράδεισο και την αιώνια ζωή.
Στο πλήθος αυτό των αγίων ανήκουν και οι άγιοι και οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, και μας συνεπαίρνουν μαζί τους. Για μας, η αιώνια ζωή αρχίζει ήδη από εδώ κάτω, όταν είμαστε αληθινά μέλη του λαού αυτού, όντως ενσωματωμένα σ' αυτόν. Η γενεαλογία του Χριστού, που μόλις διαβάσαμε, αυτό μας βοηθά να διακρίνουμε. Το ανάγνωσμα αυτό, που μας φαίνεται ανιαρό, είναι τόσο ωραίο στην πραγματικότητα και συνάμα τόσο παρηγορητικό για μας, στον βαθμό που μας δείχνει ότι ήδη ο λαός αυτός της Παλαιάς Διαθήκης συνίστατο και από αγίους και από αμαρτωλούς.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που απαριθμούνται, ανάμεσα στις γυναίκες που αναφέρονται στη γενεαλογία αυτή δεν λείπουν οι αμαρτωλοί και οι αμαρτωλές. Και όμως όλη αυτή η αλυσίδα οδηγούσε στον Χριστό. Υπάρχει ωστόσο στην αλυσίδα αυτή και ένας σημαντικός αριθμός αληθινών αγίων, τους οποίους τιμούμε εξίσου με τους αγίους της σημερινής Εκκλησίας, επειδή με τον τρόπο τους -έναν τρόπο ακόμη αινιγματικό αλλά πραγματικό- πίστεψαν στον Χριστό, σώθηκαν με την πίστη τους στον λόγο του Θεού και στην υπόσχεση του Μεσσία αυτού που θα ερχόταν.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας -έχω στον νου μου, για παράδειγμα, τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων- αρέσκονταν να εντρυφούν στην επίγεια ζωή των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης: του Αβραάμ, των Πατριαρχών και τόσων άλλων, επειδή, παρόλο που δεν είχαν ακόμη το πλήρες φως, όπως θα αποκαλυπτόταν εν Χριστώ, υπάκουσαν αληθινά στον λόγο του Θεού, είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στον λόγο αυτό, και είναι για μας, όπως και οι άγιοι της Καινής Διαθήκης και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας, και πρότυπα και μεσίτες. Ας αγαπούμε να μελετούμε τα κείμενα αυτά των Πατέρων, τα οποία μας επιτρέπουν να συλλαμβάνουμε όλο το βάθος, όλο τον πλούτο της Παλαιάς Διαθήκης, που είναι δικός μας, είναι πράγματι ένα με την ιστορία της Εκκλησίας μας.
Σήμερα ακούμε κάποιες ομάδες που ενδιαφέρονται για την προώθηση της ιουδαιο-χριστιανικής φιλίας να λένε συχνά: «ας αφήσουμε την Παλαιά Διαθήκη στους Εβραίους, κι εμείς, οι Χριστιανοί, ας περιοριστούμε στην Καινή Διαθήκη». Όχι! Να αγαπούμε βέβαια τους Εβραίους, αλλά να μην ξεπερνούμε τα όρια, να μην αποκρύπτουμε, με την πρόφαση του διαλόγου, τη χριστιανική μας ταυτότητα. Αυτό θα σήμαινε ότι κάνουμε και πάλι το ίδιο λάθος, το οποίο από την αρχή, από τον δεύτερο αιώνα, οι Πατέρες είχαν ήδη αποκηρύξει. Για μας τους Χριστιανούς η Εκκλησία του Χριστού, τόσο αυτή εδώ στη γη, όσο και η ουράνια, η μόνη που θα μείνει πεπληρωμένη μετά την Παρουσία, είναι συνδεδεμένη με όλη την Παλαιά Διαθήκη, με όλους αυτούς τους Προπάτορες, τους Πατριάρχες, τους βασιλείς και τους δικαίους που μόλις αναφέραμε στη γενεαλογία του Χριστού, όπως το άνθος κι ο καρπός είναι ενωμένα με τον μίσχο και την ρίζα απ' όπου βλαστάνουν.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει πραγματικά να προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού την ενότητα των δύο Διαθηκών, την οποία ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου -ήδη από τα τέλη του δευτέρου αιώνα- υπερασπιζόταν τόσο έντονα ενάντια στους Γερμανούς που ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ρήγμα ανάμεσα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ολόκληρη η Αγία Γραφή είναι δική μας, ολόκληρη μας προσφέρει μαθήματα, μας προσφέρει πρότυπα. Ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη μας βοηθά να καταλάβουμε το μυστήριο του Χριστού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας την χρησιμοποιούσαν συνεχώς, για να βοηθήσουν τους πιστούς να καταλάβουν τί επετέλεσε για χάρη μας ο Χριστός.

Είθε το Άγιο Πνεύμα να μας φωτίζει στη μελέτη αυτή, διότι δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε τον Χριστό στην Αγία Γραφή, στην Παλαιά Διαθήκη, παρά μόνο με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Μιλάμε για «πνευματική μελέτη» των Γραφών. Μια τέτοια μελέτη δεν είναι ούτε ψυχαγωγική, ούτε βολική, αλλά μελέτη που μας αποκαλύπτει προς τα πού έτειναν όλα τα γεγονότα ου ο Θεός οικονόμησε για τον επίγειο Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη. Χάρη στον εσωτερικό φωτισμό του Αγίου Πνεύματος μπορούμε να δούμε και να καταλάβουμε πως όλα αυτά ανήγγελλαν, αναπαριστούσαν και προεικόνιζαν αυτό που ο Χριστός θα πραγματοποιούσε για μας.
Ένας ερμηνευτής ο οποίος είχε κατανοήσει την αλήθεια αυτή έφθασε να πει: «Η Παλαιά Διαθήκη έλεγε τί θα ήταν ο Χριστός, η Καινή Διαθήκη μας αποκαλύπτει ποιός είναι ο Χριστός». Στο φως της Παλαιάς Διαθήκης ακριβώς μπορούμε πράγματι να καταλάβουμε τί πέτυχε ο Χριστός για μας με τον θάνατο και την Ανάστασή Του.
Ας παρακαλέσουμε το Άγιο Πνεύμα να μας φωτίσει, να μας διδάξει να αγαπούμε να αγαπούμε με ευφροσύνη την Παλαιά Διαθήκη. Δόξα το Πατρί και τω Υιώ και το Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 40-45.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (4ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 37-40.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Οι δύο Κυριακές που προηγούνται της Γεννήσεως του Κυρίου αποτελούν λαμπρό πρόλογο της εορτής. Πράγματι, τις δύο αυτές Κυριακές τιμούμε όλους τους προγόνους του Κυρίου και τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτό μας φανερώνει πόσο το μυστήριο της σωτηρίας μας είναι ριζωμένο μέσα στην ιστορία, την ιστορία ενός λαού' ενός λαού που ξεκινά ως επίγειος, ως η πραγματικότητα εκείνη η καλά ριζωμένη στην ιστορία αυτού του κόσμου, στην ιστορία του λαού του Ισραήλ.
Ενός λαού που προήλθε από τον Αβραάμ και τους Πατριάρχες, και όλη η ιστορία του μέχρι τον Χριστό είναι διανθισμένη από θείες παρεμβάσεις. Όλη όμως αυτή η ιστορία του στην Παλαιά Διαθήκη ήταν ακριβώς μια προετοιμασία για την έλευση του Χριστού. Αν ο Θεός θέλησε να προηγηθεί της ελεύσεως του Σωτήρος αυτή η αγία ιστορία, η ιστορία ενός λαού, είναι επειδή κατά το σχέδιό Του η σωτηρία του ανθρώπου δεν είναι ατομική υπόθεση, κάτι που διαμείβεται απλώς μεταξύ του κάθε ανθρώπου και του Θεού.
Ο άνθρωπος δεν είναι ον μοναχικό. Το απολωλός πρόβατο που ο Καλός Ποιμήν βγήκε να αναζητήσει είναι η ανθρωπότητα ολόκληρη. Όταν διαβάζουμε τα πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως μέχρι την κλήση του Αβραάμ, βλέπουμε ότι, μετά το σφάλμα των πρώτων γονέων, η ιστορία αυτή διηγείται την αποδιοργάνωση της ανθρωπότητας που οφείλεται στην αμαρτία. Από τη στιγμή που παρήκουσαν τον Θεό και αποκόπηκαν από Αυτόν, οι άνθρωποι χωρίστηκαν και μεταξύ τους. Εισήλθαν στην πραγματικότητα οι διαιρέσεις, οι αντιπαλότητες, οι μάχες, το μίσος, τα εγκλήματα και αυτά κατέληξαν στον Κατακλυσμό και τον πύργο της Βαβέλ. Ολόκληρη η ανθρωπότητα βρέθηκε κατακερματισμένη.
Το επεισόδιο με τον πύργο της Βαβέλ δείχνει πόσο αυτή η διαίρεση της ανθρωπότητας είναι προϊόν αμαρτίας, καρπός υπερηφανείας, παρακολούθημα της επανάστασης του ανθρώπου κατά του Θεού. Μαζί όμως με την κλήση του Αβραάμ αρχίζει και κάτι εντελώς καινούργιο: Βεβαίως, αυτό δεν θα γίνει στην πληρότητά του παρά μόνο διά του Χριστού. Αλλά, αν ο Θεός θέλησε να εγγραφεί κατ' αυτόν τον τρόπο η σωτηρία μέσα στην ιστορία ενός επίγειου λαού, το θέλησε, διότι ακριβώς αυτό που επρόκειτο να επιτελέσει ο Χριστός είναι η σωτηρία ενός άλλου λαού, αρχαίου και νέου, που δεν ανήκει αποκλειστικά σε μια φυλή, σε ένα επίγειο έθνος; του λαού της Εκκλησίας.
Της Εκκλησίας που είναι το σώμα του Χριστού, η ανθρωπότητα επισυναγμένη, ανασυγκροτημένη εν Χριστώ διά του πυρός του Αγίου Πνεύματος, το οποίο εκχύθηκε κατά την Πεντηκοστή για να συγκεντρώσει όλους εν Χριστώ. Ο νέος όμως αυτός λαός δεν είναι ασύνδετος με τον παλαιό' αποτελεί τη συνέχειά του, είναι η κατάληξή του. Η μεγάλη αυτή ιστορική πορεία, που είναι, θα λέγαμε, η ιστορία του επίγειου σαρκικού Ισραήλ προετοίμασε την Εκκλησία.
Ολόκληρη η ιστορία του Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξε μια υπόσχεση, μια προεικόνιση και προτύπωση αυτού που ο Χριστός επρόκειτο να εκπληρώσει, και όλη αυτή η ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης αποτελεί μέρος της ιστορίας της Εκκλησίας' ήταν ήδη, θα μπορούσαμε να πούμε, η Εκκλησία προ της Εκκλησίας. Όλα τα επεισόδια της ιστορίας του Ισραήλ αποτελούν προτυπώσεις, όπως ο ίδιος ο Χριστός μας το είπε (βλ. Ιω. ε' 39, Λουκ. κδ' [24] 27) και όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος (βλ. Α' Κορ. ι' 6).

Ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη μιλά για τον Χριστό και για το λυτρωτικό Του έργο: ο νόμος, οι προφήτες, οι Ψαλμοί, όλα μιλούν ήδη για τον Χριστό με τρόπο ακόμα συνεσκιασμένο, κάπως θαμπό, όμως βαθύτατα αληθινό. Όλο το μυστήριο αυτής της ιστορίας αποκαλύφθηκε, φωτίσθηκε με τον ερχομό του Χριστού, με τον θάνατο και την Ανάστασή Του, και με την σύναξη όλων των μελών του Σώματός Του δι' Αγίου Πνεύματος. Υπάρχει μια βαθύτατη ενότητα μέσα σε όλη αυτή την ιστορία από τον Αβραάμ μέχρι την Πεντηκοστή και μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 37-40.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (3ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 33-36.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η πρόσκληση στο Δείπνο

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ

Κατά Ματθαίον KB' 2-14

«Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους,
καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν.
Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις
ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους. Οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὃς μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὃς δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ·
Οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν. Ακούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε. Τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι·
Πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους. Καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων.
Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου· καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη.
Τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοὶ, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.».

Όλο και όλο το διακύβευμα της ζωής μας εδώ κάτω είναι να γνωρίζουμε προς τα πού κλίνει η καρδιά μας. 'Αραγε, αυτό που νοηματοδοτεί τη ζωή μας είναι πράγματι οι αξίες της Βασιλείας του Θεού; Είναι η βαθιά ένωση με τον Θεό, τον Οποίο ο Χριστός ήρθε να μας γνωρίσει; Ή μήπως είμαστε υπερβολικά απασχολημένοι με τις επίγειες πραγματικότητες, οι οποίες δεν είναι εκ φύσεως κακές, γίνονται όμως τέτοιες από τη στιγμή που αποτελούν τον κύριο λόγο για τον οποίο ζούμε, από τη στιγμή που γίνονται η πρωταρχική μας έγνοια, ενώ η μέριμνα για τη Βασιλεία παίρνει δευτερεύουσα θέση στην καρδιά μας;
Επιθυμούμε να μετέχουμε σε κάποιες τελετές, να εκπληρώνουμε ορισμένες θρησκευτικές υποχρεώσεις' αλλά μήπως εν τέλει το ουσιώδες για μας είναι η επιτυχία στην επίγεια ζωή; Μήπως είναι το επάγγελμά μας, η δουλειά μας, η οικογενειακή μας ζωή; Μήπως τελικά όλα αυτά παίρνουν στην καρδιά μας προτεραιότητα έναντι της αιώνιας Βασιλείας, της αιώνιας ζωής, την οποία ο Χριστός ήρθε για να μας προσφέρει;
Δεν είναι μόνον οι μεγάλοι αμαρτωλοί που θα χάσουν τη Βασιλεία, δεν είναι μόνον αυτοί που διακινδυνεύουν να μην κερδίσουν την αιώνια ζωή. Είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι εκτίμησαν ότι κατά βάθος το ουσιώδες είναι η παρούσα ζωή, και όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή η μέριμνα να εκπληρώνουμε το θέλημα του Θεού, να προτιμούμε αυτό αντί για οτιδήποτε άλλο, η μέριμνα προπάντων να ζούμε εν προσευχή, ενωμένοι με τον Χριστό, έχουν μικρότερη σημασία έναντι της επιτυχίας μας στην επαγγελματική μας ζωή ή μιας καλής σύνταξης.
Στο βαθμό που οι επίγειες μέριμνές μας προηγούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μέσα μας έναντι της μέριμνας για τη Βασιλεία, είμαστε κι εμείς σαν τους αγενείς προσκεκλημένους, οι οποίοι δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κυρίου. Να, γιατί αυτό το ευαγγελικό ανάγνωσμα πρέπει να μας συγκλονίσει βαθιά. Ποιό είναι για μας το αληθινό νόημα της ζωής; Τί είναι για μας το καίριο και το θεμελιώδες; Εδώ βρίσκεται η ουσία. Και αυτό θα καθορίσει την αιώνια σωτηρία μας.
Ναι, μακάρι, προσδοκώντας τα Χριστούγεννα, να μπορέσουμε με την προετοιμασία που ορίζει η Εκκλησία -τα αναγνώσματα, όλων των ειδών τα θεόπνευστα κείμενα που εμπλουτίζουν τις ακολουθίες μας- να ετοιμαστούμε γι' αυτή την εορτή, να μπορέσουμε να ανοίξουμε την καρδιά μας, ώστε να υποδεχθεί χωρίς διάσπαση το δώρο αυτό του Θεού που θα μας προσφερθεί. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε αληθινά Χριστούγεννα, μόνο τότε δεν θα πρόκειται για κάτι απλώς εξωτερικό, μία απλή τυπικότητα ανάμεσα σε άλλες, αλλά θα αφορά ολόκληρη τη ζωή μας, τον ίδιο τον αιώνιο προορισμό μας. Ας είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την πρόσκληση στο δείπνο που μας απευθύνει ο Κύριός μας. Ας γίνουμε συνδαιτυμόνες της γαμήλιας αυτής τράπεζας, της τράπεζας των γάμων μας με τον Υιό του Θεού.
Τα Χριστούγεννα άλλη μια φορά στη ζωή μας, μας θυμίζουν το θαυμαστό σχέδιο του Θεού για μας: «Αυτός μας ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν» (Μ. Αθανασίου, Περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου, 54, P.G. 25, 192), «Άνθρωπος γαρ εγένετο ο Θεός και Θεός ο άνθρωπος» (Ι. Χρυσοστόμου, Ομιλία ΙΑ' Τιμ., α', P.G. 62, 555). Αυτή είναι η πρόσκληση που μας απευθύνεται. Δεχόμαστε να ανταποκριθούμε; Δεχόμαστε την πρόσκληση να θεωθούμε; Θα είναι αυτό από εδώ και μπρος το ουσιώδες, αυτό που θα δίνει νόημα σε όλη τη ζωή μας;

Βεβαίως, αυτό πρέπει να μεταφερθεί στη συγκεκριμένη πραγματικότητα του καθενός και από αυτή την άποψη η καθημερινότητά μας είτε στο μοναστήρι, είτε στην οικογένεια και στο επάγγελμα είναι σημαντική και απαιτεί να της αφιερώνουμε τις προσπάθειές μας. Όμως την ίδια στιγμή ο όλος μας προσανατολισμός οφείλει να έχει ως προτεραιότητα τη Βασιλεία του Θεού τόσο εδώ κάτω, όσο και αιωνίως. Αυτώ η δόξα, συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 33-36.

π. ΠΛΑΚΙΔΑ DESEILLE: «ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» (2ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 29-33.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η πρόσκληση στο Δείπνο

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ

«Ναι, μακάρι, προσδοκώντας τα Χριστούγεννα, να μπορέσουμε

με την προετοιμασία που ορίζει η Εκκλησία

-τα αναγνώσματα όλων των ειδών, τα θεόμπνευστα κείμενα που εμπλουτίζουν

τις κολουθίες μας- να ετοιμαστούμε γι' αυτή την εορτή,

να μπορέσουμε να ανοίξουμε την καρδιά μας,

ώστε να υποδεχθεί χωρίς διάσπαση το δώρο αυτό του Θεού

που θα μας προσφερθεί.

Μόνο τότε θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε τα αληθινά Χριστούγεννα».

Με το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή των προσκεκλημένων που βρήκαν δικαιολογίες για να μην παρευρεθούν (Λουκ. ιδ' [14] 16-24), η Εκκλησία επιθυμεί, δύο εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα, να μας θέσει ενώπιον του δράματος που συνέβη με τον ερχομό του Κυρίου μας στη γη, τη ανάμνηση του οποίου θα εορτάσουμε σε λίγες μέρες: «εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιω. α' 11).
Επί αιώνες ο Θεός προετοίμαζε την έλευση του Κυρίου με όλες τις παρεμβάσεις Του υπέρ του λαού του Ισραήλ. Επί αιώνες οι άνθρωποι του Θεού, οι προφήτες του Ισραήλ, είχαν αναγγείλει ότι θα έρθουν οι μεσσιανικές αυτές ημέρες, ο Μεσσίας που θα εγκαθιστούσε τη Βασιλεία του Θεού μέσα στις καρδιές. Εν συνεχεία, ο χρόνος της έλευσής Του ήρθε, και εκείνοι που μέσα στον λαό του Ισραήλ έπρεπε πρώτοι να Τον υποδεχθούν υπαναχώρησαν. Απέμειναν οι πτωχοί, αυτό το «κατάλειμμα», το υπόλοιπο του Ισραήλ που οι προφήτες είχαν προαναγγείλει, διότι ήδη από τότε οι πλούσιοι και όλοι εκείνοι που νόμιζαν ότι κατείχαν το κλειδί της γνώσεως του κόσμου, όλοι εκείνοι αποδείχθηκαν άπιστοι.
Γι' αυτό και οι προφήτες είχαν αναγγείλει ότι τελικά ο πραγματικός Ισραήλ θα ήταν το μικρό εκείνο υπόλοιπο που θα αποτελούνταν από τους πτωχούς, όλους εκείνους που είχαν ψυχή πτωχού και θα ήταν άρα ικανοί να υποδεχθούν τον Μεσσία, ο Οποίος δεν θα ερχόταν ως θριαμβευτής βασιλιάς, αλλά μέσα στην ταπείνωση και τη φτώχεια. Και οι Φαρισαίοι, οι διδάσκαλοι του νόμου, όλοι αυτοί οι οποίοι, έχοντας μελετήσει τον νόμο, όφειλαν να έχουν διαποτιστεί από αυτόν και να έχουν κατανοήσει το βαθύτερο νόημά του, ήταν προσκολλημένοι στην προσμονή ενός ένδοξου Μεσσία, ενός επίγειου θριάμβου, και όταν ο Χριστός ήρθε, αυτοί έκαναν πίσω.
Τον Κύριο υποδέχτηκαν η ταπεινή Παρθένος Μαρία, οι ποιμένες της Φάτνης, ο Ιωσήφ, ο Συμεών και η Άννα, και μετά, σε όλη τη διάρκεια της διακονίας Του, οι πτωχοί. Αλλά η αίθουσα του δείπνου δεν γέμισε' γι' αυτό και οι απόστολοι -και πρώτος απ' όλους ο απόστολος Παύλος- στράφηκαν προς τα ειδωλολατρικά έθνη και μάζεψαν όλους εκείνους τους εθνικούς που διψούσαν για την αλήθεια -όπως ο εκατόνταρχος Κορνήλιος- και συχνά είχαν καρδιά πτωχού, ικανή να δεχθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου.
Ναι, αυτό είναι το μεγάλο δράμα που παίχθηκε κατά την έλευση του Κυρίου μας στη γη: αυτή η άρνηση των προσκεκλημένων, η άρνηση αυτών που θα όφειλαν πρώτοι να υποδεχθούν τη βασιλεία του Θεού, οι οποίοι, όμως, δεν είχαν την απαραίτητη εσωτερική προδιάθεση, για να διεισδύσουν βαθιά στον λόγο του Θεού. Ασφαλώς, χρειαζόταν εσωτερική διαύγεια, απλότητα ψυχής, πτωχεία του πνεύματος, για να μπορέσουν να περάσουν από εκείνες τις μεσσιανικές ελπίδες, τις προφανώς μεγαλειώδεις, αλλά μόνο οι συμβολικές από τις οποίες ήταν γεμάτη η Παλαιά Διαθήκη, στην υποδοχή αυτού του ταπεινού και πτωχού Μεσσία.
Εκείνοι όμως οι οποίοι είχαν κάνει το πέρασμα αυτό και είχαν καταφέρει να αποκτήσουν μια ψυχή ταπεινή, εκείνοι μπόρεσαν να Τον αναγνωρίσουν και να Τον υποδεχθούν. Κλήθηκαν λοιπόν όλα τα ειδωλολατρικά έθνη να μπουν στην Εκκλησία, διότι η σωτηρία δεν αφορούσε ένα συγκεκριμένο επίγειο έθνος, αλλά ο Θεός ήθελε να συνάξει έναν αληθινά παγκόσμιο λαό: την Εκκλησία.
Ασφαλώς, αν ο Σωτήρας στην Παλαιά Διαθήκη είχε επιλέξει για τον εαυτό Του ένα λαό, το έκανε για να υπογραμμίσει καλύτερα ότι το σχέδιό Του δεν ήταν εντελώς να απευθυνθεί στον άνθρωπο ατομικά, αφήνοντάς τον στη μοναξιά του' ήθελε να μαζέψει όλους εκείνους που η αμαρτία είχε διασκορπίσει, διότι η αμαρτία, ουσιαστικά, κάνει έργο διαιρετικό και διασπαστικό. Τούτος όμως ο λαός, σε αντίθεση με άλλους, δεν ήταν απλώς ένας ένας επίγειος λαός' ήταν ο λαός όλων αυτών των ταπεινών, όλων αυτών των πτωχών που μπόρεσαν να δεχθούν το μήνυμα του Θεού στις καρδιές τους και να το κάνουν ν καρποφορήσει.
Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα προφανώς δεν έχει μόνον ιστορική και θεολογική σημασία, αλλά αφορά τον καθέναν μας, αφού καθένας μας καλείται να εισέλθει στη Βασιλεία. Η Γέννηση του Χριστού, που θα εορτάσουμε σε λίγες μέρες, πρέπει να συντελεστεί στην καρδιά όλων μας και το σημαντικό είναι να μη μας απομακρύνουν από αυτό οι πολλές επίγειες ασχολίες μας.

Το εντυπωσιακό σ' αυτή την παραβολή, όπως μας την διηγείται το Ευαγγέλιο σήμερα, είναι ότι αυτοί που αρνούνται να προσέλθουν, να ανταποκριθούν στην πρόσκληση στο δείπνο αυτό, δεν το κάνουν από κακή πρόθεση: αυτό που τους κάνει να απορρίπτουν την πρόσκληση είναι βέβαια κάποιοι επίγειοι λόγοι, που όμως δεν είναι κακοί αφ' εαυτών, δεν είναι αμαρτίες. Αλλά ακριβώς το σημαντικό για μας είναι να κάνουμε καλή επιλογή, να δώσουμε προτεραιότητα στη Βασιλεία του Θεού, στην υποδοχή του Σωτήρα στη ζωή μας.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου του
π. Πλακίδα Deseille:
«Είσοδος στο Μυστήριο των Μυστηρίων».
Εκδόσεις «Έαρ», Ιανουάριος 2019, σελ. 29-33.