ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΔΩΔΕΚΑΤΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Η δράση συνεχίζεται

Υπήρξαν άνθρωποι που εργάστηκαν κάτω από τις εντολές της Λέλας Καραγιάννη χωρίς ποτέ να την γνωρίσουν προσωπικά και άλλοι που δεν ήξεραν πως ο «Αρχηγός» της οργάνωσης ήταν γυναίκα, όπως ο Ζήσιμος Παρτίδος, γόνος διπλωματικού υπαλλήλου της Ελληνικής πρεσβείας στο Βελιγκράδι.

Ο Παρτίδος που μιλούσε άπταιστα τα γερμανικά, επείσθη από στενό συνεργάτη της Λέλας και κατ' εντολήν της δέχτηκε να φορέσει την γερμανική στολή και να εργαστεί ως διερμηνέας, αποκλειστικά και μόνο για να μπορέσει να αποσπάει πληροφορίες και να υποκλέψει μυστικά έγγραφα και χάρτες που τα προόριζε για τον Αρχηγό του, που όταν αργότερα γνώρισε διαπίστωσε με κατάπληξή του ότι ήταν γυναίκα.

Ο Ζήσιμος Παρτίδος υπήρξε για την Λέλα Καραγιάννη ένας από τους πλέον πολύτιμους συνεργάτες σε θέση <<«κλειδί», όπως άλλωστε και ο αξιωματικός της Κομμαντατούρ Φριτς Λίντερ, ο Ηλίας Σκηνίτης, η Μαρίχεν Γκλόκερ, ο Φρέντυ Μάγιερ, η Γκρέτα Ζαφειροπούλου και τόσοι άλλοι αφανείς ήρωες που η προσφορά τους στον αγώνα για την Ελευθερία υπήρξε ανεκτίμητη. Οι άνθρωποι αυτοί, διακινδύνευσαν τη ζωή τους ανά πάσα στιγμή γιατί ήταν ευάλωτοι από δύο διαφορετικούς παράγοντες.

Πρώτον από τους γερμανόφιλους Βουλγάρους που μιλούσαν άπταιστα τα ελληνικά και διείσδυαν στις δημόσιες υπηρεσίες και σε εργοστάσια για να εντοπίσουν αντιστασιακούς και δεύτερον από κατασκόπους της Μεραρχίας Μπράντενμπεργκ (Bradenburg). Ένα τάγμα από αυτήν την μεραρχία με διοικητή τον λοχαγό Φρειδερίκο (Φριτς) Χόλμαν είχε αποσπαστεί στην Ελλάδα μυστικά, για να διαλύσει με δόλιο τρόπο τις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης στα βουνά και στις πόλεις.

Εφαρμόζοντας δύο συντονισμένες μεθόδους, προσποιούντο, άλλοτε πως είναι αντάρτες και εισχωρούσαν μέσα στις αντιστασιακές ομάδες για να προκαλέσουν διχόνοια και να χτυπήσουν εκ των έσω. Άλλοτε πάλι, φορώντας στολές του Συμμαχικού Στρατού και παριστάνοντας Άγγλους αξιωματικούς διείσδυαν στις αντιστασιακές οργανώσεις της πόλης και παγίδευαν τους αγωνιστές της Σιωπηλής Στρατιάς. Χειρότεροι απ' όλους βέβαια ήταν οι Έλληνες προδότες που δυστυχώς συνεργάζονταν με τους κατακτητές.

Η Λέλα Καραγιάννη είχε επίγνωση του τι συνέβαινε και επαγρυπνούσε για την ασφάλεια των δικών της ανθρώπων. Είχε καταφέρει σχεδόν μέχρι το τέλος να κρατήσει την Οργάνωσή της στεγανή από προδότες και καταδότες και παράλληλα να προστατεύσει από αυτόν τον κίνδυνο, μέλη των άλλων Οργανώσεων, χάρη στις πληροφορίες που είχε, για επικείμενες συλλήψεις. Πολυμήχανη και διορατική καθώς ήταν, κινείτο πάντοτε μεθοδικά και είχε έτοιμες τις εναλλακτικές της λύσεις για κάθε απρόβλεπτο κίνδυνο.

Σε περιπτώσεις που ήθελε να αποκρύψει την ταυτότητά της και να παρακολουθήσει τις κινήσεις ανθρώπων που υποψιαζόταν ή ακόμα και συναντήσεις συνεργατών της με τρίτα πρόσωπα που η ίδια ρύθμιζε, μεταμφιεζόταν και άλλαζε τελείως το παρουσιαστικό της. Χρησιμοποιούσε διάφορα αξεσουάρ όπως περούκες, καπέλα, γυαλιά και διάφορες ενδυμασίες. Εμφανιζόταν άλλοτε σαν ανήμπορη και μάλλον πτωχή κυρία κρατώντας ένα μπαστούνι στο χέρι και φορώντας παλαιά ρούχα και φθαρμένα καπέλα, άλλοτε πάλι σαν μοντέρνα καλοντυμένη νεαρή γυναίκα που έπινε το τσάι της σε κοσμικό ζαχαροπλαστείο και ανέμελα ξεφύλλιζε το περιοδικό της, αλλά στην πραγματικότητα παρακολουθούσε λέξη προς λέξη τη συζήτηση στο διπλανό τραπέζι.

Ο κατασκοπευτικός ρόλος της γινόταν πιο απαιτητικός και περίπλοκος όταν αναγκαστικά εμφανιζόταν σε κοσμικές δεξιώσεις και συγκεντρώσεις, προσποιούμενη και πάλι την ανέμελη κοσμοπολίτισσα. Επεδίωκε μ' αυτόν τον τρόπο να κάνει χρήσιμες γνωριμίες και να υποκλέψει πληροφορίες από Γερμανούς αξιωματικούς, που δεν έλειπαν από τα σαλόνια της Αθηναίικής Ελίτ, όπου ήταν μεν προσκεκλημένοι αλλά όχι πάντοτε ευπρόσδεκτοι. 

Αρκετοί επώνυμοι Αθηναίοι προκειμένου να συμβάλλουν στο μυστικό πόλεμο, άνοιγαν τα σπίτια τους και προσκαλούσαν υψηλά ιστάμενους αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων υπήρχαν πολλοί αντιφρονούντες που ήθελαν να ψυχαγωγηθούν και να γίνουν αποδεκτοί ως καλεσμένοι και όχι ως βάρβαροι κατακτητές. Σ' αυτό το πλαίσιο, παρασύρονταν συναισθηματικά, έπιναν πολύ και μιλούσαν ακόμα περισσότερο. Αυτές ήταν οι στιγμές που περίμεναν οι αγωνιστές της Σιωπηλής Στρατιάς κυρίως οι γυναίκες.

Ο ρόλος τους ήταν ριψοκίνδυνος, αλλά εξυπηρετείτο ο Μεγάλος σκοπός. Αυτές ήταν και οι στιγμές που η Λέλα Καραγιάννη περίμενε. Πίνοντας το ποτό της και χαμογελώντας γοητευτικά κινείτο ανάμεσα στις συντροφιές των καλεσμένων. Τα μάτια της όμως και όλες οι αισθήσεις της βρίσκονταν σε εγρήγορση καταγράφοντας λεπτομερώς όλα όσα λέγονταν και συνέβαιναν γύρω της.

Όσοι από τους οικοδεσπότες ήσαν μέσα στο παιγνίδι ευνοούσαν όσο μπορούσαν την κατάσταση και τα ποτήρια των Γερμανών ξεχείλιζαν, άδειαζαν και ξαναγέμιζαν με σαμπάνια. Είναι απίστευτο το πόσο πολλές, σημαντικές και πολύτιμες πληροφορίες κατάφερνε να συγκεντρώσει η Λέλα Καραγιάννη από αυτί σε αυτί. Ονόματα προδοτών, διπλών κατασκόπων, δοσίλογων έρχονταν στην επιφάνεια. Σχέδια για μετακινήσεις του εχθρού, συλλήψεις και εκτελέσεις πατριωτών. Επίσης, αποτελέσματα ανακρίσεων και αντιστασιακών που δεν άντεξαν τα βασανιστήρια και μίλησαν, αποκαλύπτοντας ονόματα συνεργατών τους.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 85-87.

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Μυστικός Πόλεμος

Donald Stott

Την Άνοιξη του 1943 η Λέλα Καραγιάννη γνωρίζεται και συνδέεται με τον αρχηγό της Συμμαχικής αποστολής, Νεοζηλανδό ταγματάρχη Ντον Στοττ (Donald Stott). Συνδετικός κρίκος για αυτή τη γνωριμία υπήρξε ο Άγγελος Έβερτ.
Ο Στοττ, ένας θαρραλέος και ριψοκίνδυνος άνδρας του Σώματος Καταδρομών, δρούσε με την ομάδα του στα βουνά μεταξύ Αττικής και Βοιωτίας και συμμετείχε σε σημαντικές αποστολές δολιοφθοράς, όπως η ανατίναξη της Γέφυρας του Ασωπού. Από τον υπασπιστή και διερμηνέα του Νίκο Κυρτάτο, ο Στοττ μαθαίνει λεπτομέρειες για τη δράση της Λέλας, της θρυλικής «Μπουμπουλίνας» και τη στενή συνεργασία της με το Συμμαχικό Επιτελείο ως μέλος της S.O.E., όπως άλλωστε ήταν και ο ίδιος.
Θέλει να γνωρίσει την Λέλα Καραγιάννη προσωπικά και ο Κυρτάτος ρυθμίζει την πρώτη τους συνάντηση. Ο Στοττ ζητά από την Λέλα να φυγαδεύσει δύο Αμερικανούς πιλότους που είχε στην αποστολή του. Εκείνη, αναλαμβάνει αμέσως την υπόθεση και έκτοτε συνεργάζεται στενά μαζί του, δίδοντάς του σημαντικές πληροφορίες, εφόδια και πυρομαχικά. Στη συνάντηση με τον Στοττ και τον Κυρτάτο, η Λέλα ζήτησε από τους δύο άνδρες να πάρουν κοντά τους τον γιο της Γιώργο Καραγιάννη για προστασία και επίβλεψη, διότι ήταν ατίθασος, δεν τηρούσε τις εντολές της και κυκλοφορούσε τις νύχτες κρυφά στην πόλη.
Με τον Κυρτάτο, η Λέλα έστελνε συχνά στο γιο της αυστηρά μηνύματα και τον προειδοποιούσε να μην πλησιάσει το σπίτι τους γιατί παρακολουθείτο και οι Γερμανοί τον είχαν επικηρύξει και τον αναζητούσαν να τον συλλάβουν. «Θα μας πάρεις όλους στο λαιμό σου. Σκέψου τ' αδέλφια σου και τα όσα θα επακολουθήσουν εάν σε πιάσουν». Ο Stott και ο Κυρτάτος πράγματι φρόντισαν τον Γιώργο και οι τρεις άνδρες έκαναν παρέα και έγιναν φίλοι.
Ο Κυρτάτος, που ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος, υπήρξε αφανής ήρωας της Αντίστασης και η οικογένειά του συνεργάστηκε με την Λέλα Καραγιάννη στον τομέα των αποκρύψεων. Ένα γενναίο παλληκάρι που αξίζει να αναφερθεί το όνομά του, ήταν ο Γιώργος Ρεμούνδος μέλος της αποστολής του Stott και του Κυρτάτου. Υπήρξε συνεργάτης της Λέλας Καραγιάννη και στενός φίλος του γιου της Βύρωνα. Τα δύο αυτά παλληκάρια έφεραν εις πέρας μαζί διάφορες αποστολές που τους ανέθετε η Λέλα Καραγιάννη, όπως παρακολουθήσεις καταδοτών, μεταφορά αόπλων, πυρομαχικών και λοιπών υλικών.

Συνοπτικές αναφορές σε σημαντικά γεγονότα

Από τις αρχές του 1942 ως τον Ιούλιο του 1944, πριν η Λέλα Καραγιάννη συλληφθεί για δεύτερη φορά, η δράση της εξελίχθηκε θυελλώδης και εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. Καθώς συνεχίζει τις διάφορες αποστολές με αποκρύψεις και φυγαδεύσεις εντείνει και επεκτείνει τη συνεργασία της με όλες τις Αντιστασιακές Οργανώσεις της πόλης και του βουνού.
Το λεγόμενο τότε «Αντάρτικο» ήταν ήδη στο φόρτε του. Συνεργάζεται στενά με τον αρχηγό του ΕΔΕΣ, Στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα στον οποίο στέλνει μερικούς από τους ανθρώπους που φυγαδεύει, ανάμεσά τους και Εβραίους που καδιώκονταν. Επίσης τον ενισχύει με πολεμοφόδια και του δίνει σημαντικές πληροφορίες για τις μετακινήσεις γερμανικών στρατευμάτων στην ύπαιθρο και τους καταυλισμούς τους. Στελέχη του Ζέρβα υπήρξαν και μέλη της Οργάνωσης «Απόλλων», όπως ο πιστός συνεργάτης Ευθύμιος Μπάρδης και ο υπέροχος άνθρωπος και ήρωας Μανώλης Λίτινας που εκτελέστηκε μαζί της.
Τα σώματά τους αφού περισυλλέχθηκαν από τον τόπο της εκτελέσεως, μεταφέρθηκαν με φορτηγό στο προαύλιο του Γ' Νεκτροταφείου Κοκκινιάς όπου στοιβάχτηκαν. Ήταν συγκινητικό το θέαμα, για όσους το πρωτοαντίκρισαν και είδαν το σώμα του Λίτινα γερμένο πάνω στης Λέλας σαν η «μάννα» να κρατά στην αγκαλιά τον γιο της.
Με την οργάνωση «Απόλλων» η «Μπουμπουλίνα» της Λέλας Καραγιάννη είχε τη στενότερη συνεργασία. Οι δύο οργανώσεις μοιράστηκαν από κοινού έμπειρους και θαρραλέους συνεργάτες με στρατιωτική προϋπηρεσία που ειδικεύονταν στις δολιοφθορές και έφεραν εις πέρας ριψοκίνδυνες αποστολές, βάσει των πληροφοριών που συνέλεγε το Δίκτυο της Λέλας Καραγιάννη. Τα περισσότερα πολεμοφόδια και πυρομαχικά με τα οποία η Λέλα Καραγιάννη προμήθευε και ενίσχυε άλλες οργανώσεις προήρχοντο κυρίως από υποκλοπές και εφόδους των ανθρώπων της σε γερμανικές αποθήκες.
Σχεδόν από την αρχή της Γερμανικής κατοχής και ενώ το Έθνος, φαινομενικά ενωμένο, μάχονταν για την απελευθέρωση, τα προεόρτια του εμφυλίου πολέμου γίνονταν αισθητά. Οι άγριες και αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα στις αντάρτικες ομάδες και η διχόνοια που επικρατούσε μεταξύ των αρχηγών τους, έθλιβαν την Λέλα Καραγιάννη που αγωνιούσε για το μέλλον της Πατρίδας. Το σκληρό και άγριο παιγνίδι που παίζεται ασυνείδητα και ανεύθυνα απ' αυτούς που το υποκινούν, είναι περισσότερο για πολιτική ισχύ και όχι για ιδεολογικούς λόγους.

Η Λέλα Καραγιάννη γνώριζε προσωπικά πολλούς από αυτούς τους αρχηγούς, οι οποίοι την εκτιμούσαν και την σέβονταν για την ουσιαστική δράση της και είχε συνεργαστεί μαζί τους με κοινό στόχο την απελευθέρωση της πατρίδας από τον ζυγό της σκλαβιάς. Γι' αυτό και επιχείρησε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των αντιμαχομένων παρατάξεων και με ισχυρά συμφιλιωτικά μηνύματα προσπάθησε επανειλλημένα να κατευνάσει τα πνεύματα, θυμίζοντάς τους πως ήταν Έλληνες και ο εχθρός τους ήταν το Γ' Ράϊχ και όχι τα ομόαιμα αδέλφια τους.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 79-83.

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ»

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ)

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Μυστικός Πόλεμος

Αρχές του '42, ούτε καν ένας χρόνος δεν έχει περάσει από την είσοδο των κατακτητών στην χώρα και μερικές μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις που έχουν σχηματιστεί κάνουν θραύση με τις δολιοφθορές. Τα σχέδιά τους τολμηρά, αλλά όχι ιδιαίτερα προμελετημένα, ακολουθούνται από μεγάλη αιματοχυσία.
Η Λέλα Καραγιάννη γνωρίζει μερικούς από αυτούς τους τολμηρούς αντιστασιακούς αρχηγούς και πριν τη φυλάκισή της είχε συνεργαστεί μαζί τους, όταν ξεκίνησε με τη δική της ομάδα τις φυγαδεύσεις και τους βοήθησε κρύβοντας δικούς τους ανθρώπους. Σε αυτή τη φάση δεν θέλει ακόμα η ίδια να έρθει φανερά στο προσκήνιο και να αποκαλύψει το δικό της σχέδιο που απαιτεί απόλυτη μυστικότητα. Παραμένει ως συνήθως μεθοδική στις ενέργειές της μέχρι να σιγουρευτεί πως το σχέδιό της είναι εφικτό.
Προειδοποιεί τους αξιωματικούς της πως θα τους χρειαστεί γιατί ήρθε η ώρα να χτίσουν τον δικό τους <<Δούρειο Ίππο>>. <<Αν νομίζουν τα ναζιστικά θηρία πως οι Έλληνες έχουμε υποκύψει και ο πόλεμος έχει τελειώσει θα τους δώσουμε να καταλάβουν πως για μας ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει>>! Στόχος της είναι να διεισδύσει στα άδυτα του εχθρού και να τον πονέσει με το δικό του τρόπο. Καμία άλλη οργάνωση δεν εισχώρησε τόσο βαθιά μέσα στην ιταλο-γερμανική διοίκηση όσο της Λέλας Καραγιάννη. Η βαρβαρότητα των κατακτητών και η θηριωδία των SS είναι αισθητή πάνω στο λαό με σκληρά αντίποινα και πολλές άδικες, μαζικές δολοφονίες, που βέβαια εκείνοι αποκαλούν <<νόμιμες εκτελέσεις>>. Βλέπει την αιματοχυσία και η ψυχή της γεμίζει με ακράτητο θυμό και μίσος. Διατηρεί όμως την αυτοκυριαρχία της και προχωρεί το σχέδιό της.
Ανοίγει τον προσωπικό τηλεφωνικό της κατάλογο και επανασυνδέεται. Παλιές σημαντικές γνωριμίες της έρχονται στο προσκήνιο και οι άνθρωποι τους οποίους χρειάζεται για την ριψοκίνδυνη αυτή αποστολή γίνονται δικοί της. Τα μυστικά των Γερμανικών και Ιταλικών Ναυαρχείων και Φρουραρχείων έρχονται στα χέρια της. Άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά, αντιναζιστές και αντιφασίστες κλέβουν σχέδια και πληροφορίες για τις μετακινήσεις του εχθρού. Η Λέλα Καραγιάννη μεταδίδει σε χρόνο μηδέν τις πολύτιμες πληροφορίες στο Συμμαχικό Στρατηγείο με αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικές ζημιές κατά του Γ' Ράιχ. Ανατινάξεις αεροδρομίων, καταβυθίσεις υποβρυχίων και νηοπομπών που μετέφεραν πυρομαχικά, καύσιμα και τρόφιμα κυρίως στην Βόρειο Αφρική είναι αποτέλεσμα του έργου του δικτύου πληροφοριών της Λέλας Καραγιάννη.
Μεγάλο πλήγμα για τον εχθρό υπήρξε ο βομβαρδισμός και η πλήρης καταστροφή της αεροπορικής βάσεως του Τατοϊου. Η αποστολή αυτή καταστρώθηκε βάσει σχεδιαγράμματος που παρέδωσε στην Λέλα Καραγιάννη η Γερμανίδα συνεργάτης της Μαρίχεν Γκλόκερ (<<Σπίθα>>), η οποία εργαζόταν στο Γερμανικό Ναυαρχείο. Η Γκλόκερ είχε γεννηθεί στην Ελλάδα και ήταν παντρεμένη με Έλληνα, εμφανώς αντιναζίστρια, δέχτηκε να προσχωρήσει στην Οργάνωση <<Μπουμπουλίνα>>. Ανατινάξεις σε καταυλισμούς και μεγάλες αποθήκες πυρομαχικών, καυσίμων και εφοδίων στο Χασάνι (Ελληνικό) και στην Ελευσίνα, υπήρξαν δικό της έργο.
Μία από τις πρώτες σημαντικές αποστολές που ανέλαβε η Λέλα Καραγιάννη και που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, ήταν η περιβόητη απόδραση Άγγλων αιχμαλώτων από το στρατόπεδο της Κοκκινιάς, το καλοκαίρι του 1941. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι κυριολεκτικά τους <<απήγαγε>> μέσα από τα χέρια των Γερμανών, βάσει ενός ιδιοφυούς σχεδίου που κατέστρωσε και συντόνισε η ίδια και επισφράγισε εξ αρχής το εφευρετικό της δαιμόνιο. Για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτήν την αποστολή η Λέλα Κραγιάννη χρειαζόταν μια θαρραλέα γυναίκα που να μιλάει άπταιστα Γερμανικά.
Στην καλή της φίλη και συνεργάτιδα Γκρέτα Ζαφειροπούλου, βρήκε το κατάλληλο πρόσωπο. Η Γκρέτα ήταν Γερμανίδα και ζούσε από χρόνια στην Ελλάδα, παντρεμένη με Έλληνα. Υπό την καθοδήγηση της Λέλας, η Γκρέτα έψαξε και βρήκε έναν παλιό φίλο Γερμανό που υπηρετούσε στην Βέρμαχτ ως οδηγός ενός μεγάλου στρατιωτικού φορτηγού. Τον παρακάλεσε να την εξυπηρετήσει και να μεταφέρουν από την Κοκκινιά στην Αθήνα μερικούς μαστόρους που δήθεν της επισκεύαζαν ένα παλιό σπίτι που είχε κληρονομήσει. Πράγματι ένα βράδυ παρέλαβαν τους υποτίθεμενους εργάτες που δεν ήταν άλλοι από τους Άγγλους συμμάχους που μόλις είχαν δραπετεύσει από το απέναντι στρατόπεδο βάσει σχεδίου της.

Το φορτηγό του Χανς πέρασε ανενόχλητο απ' όλα τα μπλόκα και παρέδωσε στην Λέλα Καραγιάννη τους πρώτους εννέα Βρετανούς που κατάφεραν να αποδράσουν εκείνο το βράδυ, πάντα βάσει σχεδίου. Οι άνδρες αυτοί μεταφέρθηκαν σε δικό της κρησφύγετο και αργότερα η Λέλα τους φυγάδευσε στην Μέση Ανατολή.

Ανάμεσά τους ήταν δύο σημαίνοντες αξιωματικοί του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, ο Λοχαγός Τζων Άτκινσον και ο υπολοχαγός Ρύϋ Φάραν. Ο Φάραν πριν συλληφθεί, είχε δράσει στην Κρήτη. Αφ' ότου τον φυγάδευσε η Λέλα Καραγιάννη επέστρεψε εκεί την άνοιξη του 1944 και συνεργάστηκε με τους επίσης Βρετανούς: λοχαγό Στάνλεϋ Μος (Stanley Moss).

Οι τρεις άνδρες με επιστολή του Συμμαχικού επιτελείου και βάσει σχεδίου το οποίο κατέστρωσε ο Φέρμορ, κατάφεραν να απαγάγουν για αντιπερισπασμό, τον Γερμανό Διοικητή της Κρήτης, Στρατηγό Χάνιριχ Κράιπε (Heinrich Kreipe). Το ιστορικό αυτό γεγονός θεωρήθηκε μεγάλο κατόρθωμα και ένδειξη υπεροχής και σθένους των Συμμάχων και γελοιοποίησε τους Γερμανούς.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 74-78.

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΤΟΝ)

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Μυστικός Πόλεμος

Μέσω αυτών των διασυνδέσεων η Λέλα Καραγιάννη φυγάδευσε στα βουνά τον γιο της Γιώργο, ο οποίος είχε συλληφθεί με το γνωστό επεισόδιο John Wilson και αφού κρατήθηκε τότε δύο νύχτες στις φυλακές Αβέρωφ μεταφέρθηκε για ανάκριση στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, απ' όπου κατάφερε να διαφύγει σώος, ανοίγοντας μία αφύλαχτη πόρτα και με μόνη απώλεια δύο ισχυρά χαστούκια που δέχτηκε στο πρόσωπο. Ευτυχώς γι' αυτόν, στάθηκε τυχερός, γιατί ποτέ δεν βασανίστηκε όπως ο αδελφός του Βύρων και τα άλλα αδέλφια του.
Κατά τον ίδιο τρόπο η Λέλα Καραγιάννη φυγάδευσε στα βουνά πολλούς Εβραίους και πολλούς Έλληνες που ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα και να ενωθούν είτε με τους Άγγλους είτε με τις άλλες Ελληνικές Αντιστασιακές Οργανώσεις του βουνού. Από την αρχή της Γερμανικής Κατοχής έγινε αισθητό το λυπηρό γεγονός πως η Αθήνα ήταν γεμάτη από δοσίλογους και προδότες που καραδοκούσαν.
Η Λέλα Καραγιάννη, αν και επαγρυπνούσε, δέχτηκε το πρώτο χτύπημα όταν ένα από τα τα κρησφύγετά της προδόθηκε και οι καλοί φίλοι και συνεργάτες της συνελήφθησαν. Σπεύδει αμέσως και αδειάζει όλα τα σπίτια που έκρυβε συμμάχους και τους μεταφέρει σε άλλες διευθύνσεις. Ήταν ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι που αναγκάστηκε να παίξει πολλές φορές. Το δεύτερο χτύπημα ήρθε ισχυρότερο για την ίδια και τον σύζυγό της όταν οι καραμπινιέροι εισέβαλλαν στο σπίτι τους και άρχισαν εξονυχιστική έρευνα. Δυστυχώς σε μία προσπάθειά της να βοηθήσει δύο Αυστραλούς έπεσε θύμα προδοσίας απ' αυτούς που τους φύλαγαν και άρχισαν και άρχισαν να την εκβιάζουν για χρήματα.
Δύο φρικτά υποκείμενα εκ των οποίων ο ένας δικάστηκε μεταπολεμικά ως προδότης, αλλά για τη Λέλα Καραγιάννη ήταν πλέον αργά. Η οικογένειά της δεν επεδίωξε την καταδίκη του από μεγαλοψυχία για τα παιδιά του.
Ο επικεφαλής αξιωματικός των καραμπινιέρων ονόματι Τζίμυ Καλλάρα ήταν ελληνικής καταγωγής από τους παππούδες του και εμφανώς αντιφασίστας. Στην έρευνα που πραγματοποιεί ο Καλλάρα στο σπίτι της Λέλας, ενώ βρίσκει ενοχοποιητικά στοιχεία και ταυτότητες σε ένα συρτάρι, τις βάζει κρυφά από τους δικούς του στην τσέπη του. Αναγκαστικά βέβαια συλλαμβάνει τη Λέλα, αφού είχε αυτή την εντολή, φεύγοντας όμως, ψιθυρίζει με τρόπο στην κόρη της, Ηλέκτρα, να είναι στο μέλλον όλοι τους προσεκτικοί.
Οι γυναίκες του σπιτιού, τρέμοντας από ανακούφιση πλέον, ευχαριστούν τον Θεό που οι Ιταλοί δεν έψαξαν καλά στο υπόγειο. Σε μία κρύπτη πίσω από ένα παλιό έπιπλο κρυβόταν τυλιγμένος σε ένα χαλί ο νεαρός Εβραίος Λέων Γαβριηλίδης, φίλος των παιδιών της. Στη συνέχεια η Λέλα, αφού του εξασφάλισε ταυτότητα, τον φυγάδευσε στο βουνό.
Με επιστολή του προς την YAD VASHEM, ο Λέων Γαβριηλίδης συνέβαλε στην αναγνώριση της Λέλας Καραγιάννη ως ευεργέτιδας των καταδιωκομένων Εβραίων. Όταν το ζεύγος Καραγιάννη συνελήφθη, η Λέλα και ο Νίκος οδηγήθηκαν χωριστά στις φυλακές Αβέρωφ, όπου κρατήθηκαν για πολλούς μήνες. Η Λέλα για να απαλλάξει τον σύζυγό της από τις ευθύνες δηλώνει το πατρικό της όνομα <<Μινοπούλου>> και ισχυρίζεται πως είναι σε διάσταση με τον σύζυγό της τα δύο τελευταία χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους η κόρη τους Ιωάννα και ο γιος τους Βύρων φρόντισαν την οικογενειακή επιχείρηση. Μαζί με τα αδέλφια τους Ηλέκτρα και Νέλσονα, καθώς και μερικά μέλη της Οργάνωσης συνέχισαν τα συσσίτια και την φροντίδα όσων συμμάχων είχαν ακόμα υπό την επίβλεψή τους. Η Λέλα Καραγιάννη, τους έξι μήνες της φυλάκισής της όχι μόνο δεν πτοήθηκε, αλλά καλλιέργησε νέες διασυνδέσεις που την βοήθησαν να διοικήσει την Οργάνωσή της και να κρατήσει άμεση επαφή με τα παιδιά της και τους συνεργάτες της. Κατάφερε να επιστρατεύσει και να χρησιμοποιήσει τους ίδιους τους φύλακες, οι οποίοι αποδείχτηκαν καλοί πατριώτες και πρόθυμοι να μεταφέρουν τα μηνύματά της. Παράλληλα της έδιναν πληροφορίες για όσα άκουγαν από άλλους φυλακισμένους και την ενημέρωναν για όλα τα γεγονότα και τις εξελίξεις τους που συνέβαιναν μέσα στις φυλακές.

Ενώ ο Νίκος Καραγιάννης αφέθηκε ελεύθερος δύο περίπου μήνες μετά τη σύλληψή του, η Λέλα Καραγιάννη περνάει από Ιταλικό Στρατοδικείο και απαλλάσσεται λόγω ελείψεως επαρκών στοιχείων, τον Μάρτιο του 1942. Ο στρατοδίκης ονόματι Λουϊτζι Μαρτορέλι (Louigi Mertoreli) και ο δημόσιος κατήγορος ταγματάρχης Περικόνε (Pericone), πιθανώς αντιφασίστες, υπήρξαν μαζί της επιεικείς. Ίσως να τους επηρέασε ευμενώς και η μαρτυρία του Τζίμυ Καλλάρα. Οι πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει από τους άλλους φυλακισμένους αντιστασιακούς της φαίνονται τώρα χρήσιμες και της δίνουν την πλήρη εικόνα των όσων συμβαίνουν παρασκηνιακά.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 71-74.

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Μυστικός Πόλεμος

Η Λέλα Καραγιάννη γνωρίζει καλά πως το έργο που έχει αναλάβει είναι δύσκολο και περίπλοκο. Η επιχείρηση των αποκρύψεων και των φυγαδεύσεων απαιτεί άριστο σχεδιασμό, μεγάλη σύνεση και ακριβή συντονισμό. Αντιλαμβάνεται επίσης πως είναι απαραίτητο να αναδιοργανώσει το σύστημα που λειτουργεί η Οργάνωση με ένα πιο αποτελεσματικό που θα βασίζεται σε ένα στρατηγικό σχέδιο με μαθηματικές προδιαγραφές, βάσει του οποίου θα γίνεται στο εξής η κατανομή των ευθυνών.

Με τη βοήθεια της κόρης της Ιωάννας, που σπούδαζε Καλές Τέχνες και του φίλου τους Δημητρίου Ματαράγκα, καθηγητή Μαθηματικών, η ιδέα της χαράζεται σε χαρτί και δημιουργείται ένα σχεδιάγραμμα στο οποίο καθορίζονται οι στόχοι που επιδιώκονται κατά σειρά προτεραιότητας. Χωρίζει τους συνεργάτες της σε μικρές ομάδες και ανάλογα με την ηλικία, τις ιδιότητες και τις ικανότητές τους, τους αναθέτει συγκεκριμένες ενέργειες και υπευθυνότητες σύμφωνα με το νέο σχεδιάγραμμα.
Η μικρή ομάδα Καραγιάννη αρχίζει πλέον να διαμορφώνεται σε μία οργάνωση με βαρύτητα, μεγάλες ευθύνες και συγκεκριμένους σκοπούς. Τα πράγματα τώρα εξελίσσονται ραγδαία και η Λέλα Καραγιάννη βλέποντας τον αριθμό των φυγάδων να αυξάνεται και τα περιθώρια του χρόνου να στενεύουν καταστρώνει το πρώτο σχέδιο φυγάδευσης. Οι νεαροί Άγγλοι ήδη αισθάνονται σαν ζώα παγιδευμένα σε κλουβί. Είναι ατίθασοι. Το αίμα τους βράζει και θέλουν να ξεφύγουν και να βγουν έξω.
Η Λέλα βλέπει την ανυπομονησία τους και ανησυχεί γιατί ο κίνδυνος παραμονεύει από παντού. Επειδή τα κοκκινόξανθα μαλλιά τους και τα γαλανά μάτια τους θα αποτελούσαν αμέσως στόχο, η Λέλα επιστρατεύει δύο φίλους κομμωτές, αξιόπιστα πρόσωπα, που αναλαμβάνουν την μεταμόρφωσή τους. Τα ξανθά τους μαλλιά και τα μουστάκια τους, όσοι είχαν, γίνονται τώρα σκούρα καστανά. Τους προμηθεύει επίσης μεγάλα γυαλιά ηλίου για να καλύπτουν τα μάτια τους όταν θα τους μετακινούσε. Νοικιάζει παράλληλα δύο μεγάλες μονοκατοικίες στην περιοχή της (στην οδό Ρόδου και στην οδό Φυλής). όπου μεταφέρει και συγκεντρώνει τους περισσότερους αξιωματικούς.
Αυτοί την παρακαλούν να τους βρει, αν ήταν δυνατόν, έναν ασύρματο, με σκοπό να επικοινωνήσουν με το Συμμαχικό Στρατηγείο στη Μέση Ανατολή, για να πάρουν εντολές και να συντονιστούν. Η Λέλα Καραγιάννη έρχεται αμέσως σε επαφή με τον Γεώργιο Ιβάνωφ, τον Ελληνοπολωνό σαμποτέρ, έναν πολύ γενναίο και ικανό άνδρα, με τον οποίο συνεργάζεται και του ζητά τη χάρη. Την επομένη κιόλας ημέρα ο Ιβάνωφ, βάζοντας σε εφαρμογή μια φαεινή ιδέα και οδηγώντας μια νεκροφόρα, μεταφέρει μέσα σε φέρετρο τη συνεργάτιδά του, φοιτήτρια της Χημείας, Γαβριέλα Δημ. Μυλονοπούλου στα πόδια της οποίας κρύβει έναν ασύρματο που τον παραδίδει στο σπίτι της Λέλας.
Οι γείτονες αναστατωμένοι και νομίζοντας πως κάποιος είχε πεθάνει, έρχονται να δουν τί συμβαίνει. Η Λέλα Καραγιάννη τους καθησυχάζει λέγοντας πως ο οδηγός έκανε λάθος την διεύθυνση. Δύο από τους Βρετανούς που ήξεραν να χειρίζονται τον ασύρματο, καταφέρνουν να έρθουν σε επικοινωνία με το Συμμαχικό Στρατηγείο και αυτό αναπτερώνει το ηθικό τους. Ανάμεσά τους επιλέγονται οι πρώτοι που πρέπει να φτάσουν στο Κάιρο, που ήταν ο τελικός τους προορισμός.
Όταν το σπίτι της άρχισε να παρακολουθείται, η Λέλα Καραγιάννη παρέδωσε τον ασύρματο στον συνεργάτη της υπολοχαγό Γεώργιο Κουτρουμπέλη για να συνεχίσει την επικοινωνία και τη μετάδοση πληροφοριών. Το σημαντικότερο σκέλος αυτής της επιχείρησης ήταν να εξασφαλίσει το μεταφορικό μέσον. Συγχρόνως με όλες αυτές τις ενέργειες η Λέλα Καραγιάννη κάνει διαπραγματεύσεις με γνωστούς της θαρραλέους καπεταναίους και μισθώνει τα καίκια τους.
Εκείνο που απομένει, εξίσου σημαντικό, είναι να εξασφαλίσει ταυτότητες. Το ζεύγος Καραγιάννη γνωριζόταν φιλικά με τον Διευθυντή της Αστυνομίας Αθηνών Άγγελο Έβερτ, ο οποίος ήταν θαυμαστής της Λέλας, γοητευμένος από την προσωπικότητά της. Η Λέλα Κραγιάννη ήξερε πως ο Έβερτ ήταν πατριώτης και συνεργαζόταν στενά με τους συμμάχους. Επιδιώκει αμέσως να συναντηθεί μαζί του και ζητά τη βοήθειά του. Εκείνος δέχεται πρόθυμα να της την προσφέρει και δίνει αμέσως εντολή στον Διευθυντή του Ζ' Αστυνομικού Τμήματος Γεώργιο Καρβέλα και τον υπαστυνόμο Γεώργιο Μικρούλη, που ήταν δικοί του άνθρωποι, να εκδίδουν ταυτότητες και να εξυπηρετούν γενικά τη Λέλα Καραγιάννη με ό,τι πιστοποιητικά και έγγραφα θα χρειαζόταν.

Όταν η πρώτη αποστολή φυγάδευσης ολοκληρώθηκε και οι Βρετανοί έφτασαν σώοι στο Κάιρο, έδωσαν πληροφορίες για την ηρωική δράση της Λέλας Καραγιάννη κι της έπλεξαν το εγκώμιο. Το Συμμαχικό Στρατηγείο έδειξε ενδιαφέρον για τη συμμετοχή της στον αγώνα και θαύμασαν το γεγονός ότι ήταν γυναίκα. Εκτιμώντας τις ικανότητές της και θέλοντας να διατηρήσει επαφή μαζί της, την χαρακτήρισε πολύτιμη συνεργάτιδα και της απέστειλε μέσω του BBC ευχαριστήριο μήνυμα με το συνθηματικό <<Jackson-Jackson, ευχαριστούμε το άρωμα>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 67-70.

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Μυστικός Πόλεμος

Η πολύπλοκη και ριψοκίνδυνη δράση της Λέλας Καραγιάννη είμαι μια ιστορία συναρπαστική και δύσκολο να αποδοθεί με ακρίβεια σε όλη της την έκταση. Τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο 1941-1944 και με τα οποία συνδέθηκε η Λέλα Καραγιάννη και η δράση της Αντιστασιακής Οργάνωσης <<Μπουμπουλίνα>> απαιτούν από μόνα τους αποκλειστικά μία ολόκληρη έκδοση.
Όμως, μια περιληπτική αναφορά με την ανάλογη έμφαση σε συγκεκριμένα περιστατικά, όχι απαραιτήτως στην χρονολογική τους σειρά, θα συμπληρώσουν σ' αυτό το αφιέρωμα την εικόνα ηρωίδας. Αρχές Μαϊου του 1941 η Λέλα Καραγιάννη ξεκίνησε τη δράση της μέσα στο ίδιο της το σπίτι και η ιστορία της άρχισε να γράφεται ανεξίτηλα. Με πρώτους βοηθούς και συνεργάτες τα έξι μεγαλύτερα παιδιά της, τους τρεις οικογενειακούς γιατρούς και μερικούς εκλεκτούς φίλους της απολύτου εμπιστοσύνης, ίδρυσε τη Σιωπηλή Στρατιά της.
Έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη της ευθύνης της απέναντι στην οικογένειά της και στους ανθρώπους που την εμπιστεύτηκαν με την ζωή τους, η Λέλα Καραγιάννη ίδρυσε, με πυρήνα την πρώτη της ομάδα, μια Αντιστασιακή Οργάνωση που την ονόμασε <<Μπουμπουλίνα>>, χρησιμοποιώντας το πατρικό όνομα της μητέρας της.
Η Οργάνωση αυτή ειδικεύτηκε και έδρασε στους τομείς των Φυγαδεύσεων, Πληροφοριών και Δολιοφθορών. Αποτελείτο από 100 επίλεκτα μέλη, άντρες και γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα (δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς, στρατιωτικούς και απλούς επαγγελματίες). Ήταν άνθρωποι με ιδανικά, αποφασισμένοι να αγωνιστούν και να θυσιαστούν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Στη μορφή της Λέλας Καραγιάννη βρήκαν την ηγέτιδα που αναζητούσαν και την Οργάνωση μέσα από τις τάξεις της οποίας θα δρούσαν.
Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά της ως επικεφαλής, η Λέλα Καραγιάννη γνωρίζει πως πρέπει εξ' αρχής να επιβληθεί και να θέσει τους κανόνες και τους όρους της για την επίτευξη του σκοπού, τη λειτουργικότητα της Οργάνωσης, καθώς και την ασφάλεια όλων. Συγκαλεί κατ' αρχάς τους συνεργάτες της με σκοπό να τους ενημερώσει, να τους δώσει μία κατεύθυνση και παράλληλα να τους μυήσει στο πνεύμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Για λόγους ασφαλείας τους χωρίζει σε μικρές ομάδες ανά δύο ή τρία άτομα αποφεύγοντας σκοπίμως μα τους συστήσει όλους μεταξύ τους.
Ακόμα και η ίδια για να προστατεύσει την οικογένειά της, αντί για το επώνυμο του συζύγου της χρησιμοποιεί το όνομα της γιαγιάς της και γίνεται γνωστή ως Ελένη Μπούμπουλη. Η μέθοδος και ο τρόπος που ακολουθούσε υπήρξαν ιδιοφυείς και αποτελεσματικοί. <<Ο αγώνας μας δεν έχει μέτωπο, μόνο στόχους>>, τους λέει. <<Για να πετύχουμε τους στόχους μας χρειάζεται πειθαρχία, απόλυτη μυστικότητα και σύνεση. Πρέπει να χτυπήσουμε τον εχθρό με τα δικά του όπλα, εκ των έσω. Θα φτιάξουμε το δικό μας Δούρρειο Ίππο>>.
Το έργο της Λέλας Καραγιάννη, υπήρξε στην αρχή καθαρά ανθρωπιστικό. Με τη βοήθεια των συνεργατών της επιδόθηκε στην συστηματική ανεύρεση και περίθαλψη αξιωματικών και οπλιτών των Συμμαχικών Δυνάμεων: Αγγλίας, Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας που είχαν αποκοπεί από τις μονάδες τους και είχαν αποκλειστεί στην πόλη και στα περίχωρα αναζητώντας απελπισμένα τρόπους επιβίωσης και διαφυγής. Έργο ριψοκίνδυνο και πολυέξοδο που απαιτούσε θάρρος και αποφασιστικότητα.
Η Λέλα Καραγιάννη διαθέτοντας και τα δύο, ψάχνει και βρίσκει τις λύσεις. Πρώτη της ενέργεια ήταν να εξασφαλίσει αμέσως καταλύματα. Στην αρχή απευθύνεται σε μερικές στενές φίλες και φίλους που κατοικούσαν στην ίδια περιοχή και πρόθυμα δέχτηκαν να βοηθήσουν και να κρύψουν στα σπίτια τους, τους πρώτους συμμάχους που είχε περισυλλέξει.
Η γνωστή μας Σωσώ Κανδύλη, η κυρία Βεατρίκη Ζρεκ, η Νίκη Χωμενίδου, η ηθοποιός Μαρίκα Κρεββατά, ο γιατρός Παύλος Βακατάτσης και μερικοί άλλοι πατριώτες της απολύτου εμπιστοσύνης της, σπεύδουν να βοηθήσουν και γίνονται αμέσως μέλη της ομάδας της. Η Λέλα Καραγιάννη εξ αρχής τους διαβεβαιώνει πως εκείνη θα είναι υπεύθυνη για τα έξοδα της διατροφής τους, για τον ρουχισμό, την ιατρική περίθαλψη, ακόμα και για τα τσιγάρα τους.
<<Αυτά τα εγγλεζάκια δεν τα προφταίνω! Καπνίζουν σαν φουγάρα>>!, λέει στον άντρα της σκεπτική για τα επιπλέον έξοδα. Ο Νίκος Καραγιάννης με ένα τηλεφώνημα στον καλό του φίλο Καπνοβιομήχανο Στράτο Παπαστράτο της εξασφαλίζει αμέσως κούτες από τσιγάρα.
Ένας επίσης καλός φίλος και πατριώτης, ο Γεώργιος Αβέρωφ, γόνος της μεγάλης οικογενείας των Ευεργετών του Έθνους, μόλις πληροφορήθηκε εχέμυθα από το Νίκο Καραγιάννη τις δραστηριότητες της συζύγου του, προσφέρεται κι εκείνος να συμβάλλει στην Οργάνωση με διάφορους τρόπους. Το ίδιο και ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο μετέπειτα Πρέσβης της Ελλάδος στο Λονδίνο.

Η Λέλα Καραγιάννη συνεργάζεται επίσης στενά με τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος Δαμασκηνό και την Ιωάννα Τσάτσου, οι οποίοι την βοήθησαν στις αποκρύψεις των συμμάχων ενώ παράλληλα οργανώνουν συσσίτια για τον λαό της Αθήνας και τα μικρά παιδιά που πεθαίνουν κατά χιλιάδες στους δρόμους από ασιτία. Ο χειμώνας του 1941 υπήρξε μία τραγική περίοδος πείνας κι εξαθλίωσης για τους Αθηναίους ως συνέπεια του αποκλεισμού της πόλης και της έλλειψης τροφίμων.

  

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. (63-67).

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟΝ)

 

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

'Ωρες απομόνωσης και μαρτυρίου

Αύγουστος του 1944

Πίσω στο σκοτεινό κελί της η Λέλα Καραγιάννη θυμάται τον John Wilson, το ξανθό παλικάρι από τη μακρινή Αυστραλία που ήρθε να πολεμήσει στο πλευρό τους. Ο άνθρωπος που στάθηκε η αφορμή για την μεγάλη αιτία να εκπληρώσει τη δική της αποστολή. Ένας ατίθασος άνδρας που πλήρωσε ακριβά το τίμημα της ανυπακοής του, αλλά και ένας πραγματικός ήρωας που θυσίασε τη ζωή του για να σώσει τη ζωή των παιδιών της.
Η σύλληψή του οδήγησε στη σύλληψη του Γιώργου, της Ιωάννας και της Ηλέκτρας στα τέλη Μάϊου 1941. Όταν όμως, τον έφεραν σε αντιπαράσταση με τις δύο κοπέλες αρνήθηκε πως τις γνωρίζει. Το ίδιο κι εκείνες.
Σοκαρισμένες από το ανατριχιαστικό θέαμα προσπαθούν να μείνουν ψύχραιμες. <<Πρώτη φορά τον βλέπουμε>>, λένε στον ανακριτή. Υποβασταζόμενος από τους βασανιστές του και παραμορφωμένος οικτρά από τα φρικτά βασανιστήρια, χωρίς δόντια, χωρίς νύχια προσπαθεί με το θολό του βλέμμα να τις καθησυχάσει και να τους πει νοερά το τελευταίο αντίο. Ξέρει πως τώρα μόνο ο θάνατος μπορεί να τον λυτρώσει.
<<Πρώτη φορά τις βλέπω>>, είπε και πάλι στον ανακριτή. Οι δήμιοι τον σέρνουν. Με τη τελευταία αυτή σκέψη η Λέλα ψιθυρίζει: <<Καημένε John, ο Θεός να σε αναπαύει...>>. Αναζητώντας προσωρινά καταφύγιο από τις θλιβερές αυτές εικόνες βυθίζεται και πάλι στο λήθαργό της.
Κτίριο Νο 14 Ο ήχος της σιδερένιας πόρτας ακούγεται ανατριχιαστικός καθώς ανοίγει. Έντρομες οι λίγες φυλακισμένες κοιτούν τον Σμίτσερ, το μονόφθαλμο Ούγγρο δεσμοφύλακα, έναν σκληρό σαδιστή, που δεν αφήνει ευκαιρία να μαστιγώνει με το βούρδουλά του τα σκεβρωμένα κορμιά τους. Το ίδιο και ο Κόβατς και ο Βαλεντίνο, τρία ανθρωπόμορφα τέρατα, ο ένας χειρότερος από τον άλλο.
Βλέπουν τώρα τον Σμίτσερ να σέρνει μέσα στο κελί τη Λέλα Καραγιάννη και να την κλωτσά με τις μπότες του. Στο χέρι του κρατά μια σιδερένια γροθιά και με όλη του τη δύναμη τη βυθίζει στο στέρνο της βασανισμένης γυναίκας και σπάει τα πλευρά της. Το μακάβριο ουρλιαχτό της διαπερνά την ακοή τους σαν κεραυνός. Το μακάβριο ουρλιαχτό της διαπερνά την ακοή τους σαν κεραυνός. Χαμογελώντας σαδιστικά την πετά στα πόδια τους σαν ένα κουφάρι διπλωμένο στα δύο και κλείνει την πόρτα.
<<Πάει η φτωχιά η Λέλα, σίγουρα ξεψύχησε, ήχος δεν βγαίνει από μέσα της>>, σκέπτονται οι γυναίκες. Πανικόβλητες μπροστά στο άψυχο παγωμένο κορμί, σκύβουν να δουν αν η καρδιά τους χτυπά και ψάχνουν το σφυγμό της. <<Μάλλον σα να είναι σε κώμα>>, ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Ψάχνουν και πάλι για ένα δείγμα ζωής. Ένας αδύναμος ήχος τους δίνει την ελπίδα πως ζει ακόμα.
Εκ των ενόντων συγκεντρώνουν λίγα ρουχαλάκια να τη σκεπάσουν και να την κρατήσουν ζεστή. Βρέχουν τα χείλη της με λίγο νερό και περιμένουν. Η νεότερη απ' όλες, μόλις 17 ετών, όμορφη σαν τριαντάφυλλο, ξεσπάει ασυγκράτητα σε λυγμούς. Κουρνιάζει δίπλα της στο πάτωμα και της χαδεύει απαλά το κεφάλι λέγοντας: <<Μανούλα γλυκιά, τί σου έκαναν οι άτιμοι>>>.
Ήταν η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, η νεότερη ηρωίδα της Αντίστασης, που έγραψε με τη θυσία της τη δική της αθάνατη ιστορία. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες σ' αυτό το ίδιο κελί ήταν η Λέλα Καραγιάννη, του την κρατούσε τις νύχτες στην αγκαλιά της σα μωρό, της σιγοτραγουδούσε και την παρηγορούσε για να της δώσει θάρρος και ελπίδα. Στο πρόσωπο της Ηρώς, η Λέλα έβλεπε τη μικρή της κόρη Νεφέλη, μόλις 16 ετών, κρατούμενη κι εκείνη στο διπλανό κτίριο, μαζί με τις μεγαλύτερες αδελφές της κι αναρωτιόταν η μάνα με τρόμο τί έμελλε να τους συμβεί.

Από την αγκαλιά της Λέλας, ένα μήνα ργότερα, άρπαξαν την Ηρώ οι δήμιοι για να την εκτελέσουν. Η Λέλα Καραγιάννη, ανήμπορη να κάνει κάτι περισσότερο για τη μικρή κοπέλα την κοίταξε στα μάτια έντονα και της είπε: <<Θάρρος Ηρώ μου! κράτα ψηλά το κεφάλι σου σαν υπερήφανη Ελληνίδα που είσαι>>. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου εκτελέστηκε με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά τρεις ημέρες πριν την εκτέλεση της Λέλας Καραγιάννη.

  

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. (59-61).

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟΝ)

Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

'Ωρες απομόνωσης και μαρτυρίου

Αύγουστος του 1944

Η Λέλα γέρνει το κεφάλι της στο παγωμένο τσιμεντένιο τοίχο του μικροσκοπικού κελιού της. Μάταιη η προσπάθειά της να στηριχθεί όρθια, να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και να ξεμουδιάσει τα άκρα της. Ο πόνος φρικτός και αβάσταχτος ξεσκίζει τα σωθικά της και την κρατά διπλωμένη στο βρωμερό υγρό πάτωμα. Διψά αφάνταστα, ψήνεται στον πυρετό, το στόμα της είναι ξερό και ματωμένο.

Το ρούχο της κουρελιασμένο και κολλημένο στο ξεσκισμένο από το βούρδουλα κορμί της, αυτό το ιερό κορμί της μάνας που έθρεψε τόσες ζωές. Είναι απίστευτο πώς ζει και αναπνέει... Πώς η ταλαίπωρη καρδιά της ακόμα πάλλεται από τέτοιο μαρτύριο. Είναι στιγμές που το σώμα της αναζητά τη λύτρωση, μα το πνεύμα της είναι δυνατό και φλέγεται για ζωή και λευτεριά. Αν και ελπίζει, κατά βάθος γνωρίζει πως το τέλος δεν είναι μακριά.

Η εικόνα των παιδιών της την κατακλύζει με πόνο. Λαχταρά να τα δει ζωντανά και ελεύθερα. Πόσο πολύ νοσταλγεί να τα σφίξει ένα ένα στην αγκαλιά της, να τους δώσει ελπίδα και κουράγιο και να τους θυμίσει και πάλι πως είναι Έλληνες και τίποτα δεν πρέπει να τους λυγίσει. Βογκά από πόνο και σκέφτεται: <<Θεέ μου, αυτά τα μαρτύρια ακόμα και ατσάλι μπορούν να λυγίσουν...>>.

Τα άκρα της παράλυτα από τα μεσαιωνικά βασανιστήρια. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες την είχαν κρεμασμένη από την τροχαλία και την χτυπούσαν οι βάρβαροι αλύπητα. Σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να χαλαρώσει τους ώμους και να κυκλοφορήσει το αίμα, σταυρώνει τα μουδιασμένα χέρια στο στήθος της, και με όλη τη δύναμη της ψυχής της προσεύχεται στο Θεό να βρει και πάλι το κουράγιο της.

Προσεύχεται για τα παιδιά της, για την πατρίδα της και για τους συνεργάτες της. Κλείνει τα μάτια της και αφήνει τα δάκρυά της να κυλήσουν, να ξεπλύνουν το ματωμένο της πρόσωπο και να καθαρίσουν το νου της. Έχει ανάγκη να εκτονωθεί και να σκεφτεί. Η μορφή του γιου της, του πολυαγαπημένου της Βύρωνα ζωντανεύει μπροστά της και η καρδιά της σπαράζει από πόνο. Ζει και πάλι τον φρικτό εφιάλτη, με το παιδί της να σέρνεται από τους δήμιους καταματωμένο, βασανισμένο και αδύναμο να περπατήσει.

Τα χέρια του κρέμονται παράλυτα από το μαρτύριο της τροχαλίας. Το πρόσωπό του μελανό και παραμορφωμένο από τα γρονθοκοπήματα. Το παντελόνι του κουρελιασμένο, αφήνει να φανούν τα πόδια του καμένα, πρησμένα και παράλυτα από το μαρτύριο της φάλαγγας. Διαβάζει στο βλέμμα του απελπισία και οργή, καθώς βλέπει κι εκείνος τη μητέρα του σε άθλια κατάσταση, χειρότερη από τη δική του. Μάννα και γιος σέρνονται στο πάτωμα από τους βασανιστές τους, που σκόπιμα τους φέρνουν αντικρυστά για να δει ο ένας την τραγική μορφή του άλλου.

Οι τύραννοι επιδιώκουν να σπάσουν το ηθικό των θυμάτων τους και να αποκαλύψουν τους συνεργάτες τους, αλλά δεν το καταφέρνουν κι αυτό τους εξοργίζει. Οι ματιές του γιου και της μάννας σταυρώνονται. Ο Βύρων κοιτά την μητέρα του με πόνο σα να ζητά συγνώμη που δεν μπορεί να την βοηθήσει. Η θολωμένη ματιά της Λέλας ξαφνικά ζωντανεύει και πετά σπίθες σαν να λέει: <<Κουράγιο παιδί μου: Ψηλά το κεφάλι σου, είσαι Έλληνας>>! Η τραγική γυναίκα βυθίζεται σε λήθαργο. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας δεν θυμάται πια πόσες ημέρες έχουν περάσει χωρίς να βάλει στο στόμα της μια μπουκιά ψωμί ή μια στάλα νερό.  Τιτάνια η πάλη ανάμεσα στο πνεύμα και στις φυσικές ανάγκες του σώματος.

Οι ώρες περνούν ατέλειωτες. Δεν έχει συναίσθηση του χρόνου. Μια άλλη μορφή, αχνή σαν οπτασία, εμφανίζεται τώρα μπροστά της: <<Ποιός να 'ναι αυτός αυτός, ο όμορφος ξανθός άντρας που της χαμογελά; Μήπως ο άγγελος που ήρθε να πάρει την ψυχή της να την λυτρώσει; Ξαφνικά η μορφή του αλλάζει. Βλέπει το στόμα του να ανοίγει και το αίμα να τρέχει ποτάμι στο πάτωμα. Θεέ μου, τί φρίκη, του λείπουν όλα του τα δόντια! Κοιτά τα χέρια του, τα δάχτυλά του αιμορραγούν! Θεέ μου, του λείπουν όλα του τα νύχια...>>.

Η Λέλα τινάζεται έντρομη. Ανοίγει τα μάτια της και συνειδητοποιεί την θλιβερή πραγματικότητα του σκοτεινού κελιού της. Νιώθει θυμό και επιπλήττει τον εαυτό της που τόλμησε να νιώσει προς στιγμή ευάλωτη. <<Όχι, δεν θα αφήσω ούτε τους εφιάλτες ούτε τον πόνο να με λυγίσουν! Θα τους φτιάξω εγώ τους Γερμαναράδες! Κουβέντα δεν θα πάρουν από το στόμα μου. Ας τους να κάνουν ό,τι θέλουν με το κορμί μου. Την ψυχή μου δεν πρόκειται να τους την πουλήσω. Είμαι Ελληνίδα, είμαι η Καραγιάννη, είμαι η Αρχηγός και έχω ευθύνες>>!

Μετά την επώδυνη αυτή κάθαρση της ψυχής και της σκέψης της καταφέρνει να ανασυγκροτηθεί. Με το νου της ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν, σ' εκείνο το Μαγιάτικο δειλινό του 1941 όταν το κάλεσμα που περίμενε τόσο καιρό ήρθε απρόσμενα μπροστά στην πόρτα της, σαν ξανθή οπτασία. Θυμάται τον εαυτό της να γέρνει στο περβάζι του παραθύρου ης τραπεζαρίας, για να ελέγξει την κίνηση του δρόμου. Περιμένει την μικρή της κόρη Νεφέλη να γυρίσει από το σπίτι της φίλης της. Σαν μάνα, πάντα ανησυχεί και θέλει να ξέρει ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονται τα παιδιά της. Σαν μάνα, πάντα ανησυχεί και θέλει να ξέρει ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονται τα παιδιά της.

Ο κίνδυνος παραμονεύει σε όλες τις γωνιές. Οι Γερμανοί στρατιώτες είναι βάναυσοι. <<Οι βάρβαροι Ούννοι πάτησαν τα ιερά μας χώματα>>, μονολογεί: <<Δεν πρέπει να τους αφήσουμε έτσι, κάτι πρέπει να κάνουμε το συντομότερο. Πρέπει να ενωθούμε όλοι σαν μια γροθιά καταπέλτη>>. Πηγαινοέρχεται στο παράθυρο. Βλέπει τώρα το γιο της Γιώργο να στρίβει από τη γωνία και να έρχεται προς το σπίτι. Η Ιωάννα και η Ηλέκτρα βρίσκονται ήδη μέσα από νωρίς. Υπέροχες κόρες. Μελετούν και παίζουν μαζί το πιάνο τους... quatre main. Η μουσική του Chopin την καλμάρει και καταλαγιάζει τις ανησυχίες της.

Ο Βύρων και ο Νέλσων βρίσκονται στο μαγαζί με τον πατέρα τους. Τους περιμένει όλους λίγο νωρίτερα. Η μικρή Ελενίτσα παίζει επάνω με τα παιχνίδια της. Ξαφνικά το κουδούνι χτυπά. Είναι η φίλη της, η Νίκη Χωμενίδου. Καλή κοπέλα και καλή ράφτρα. Ράβει τα φορέματα των κοριτσιών. Το σπίτι της είναι κοντά και συχνά σταματά να πιει μαζί της ένα καφεδάκι και να πουν τα δικά τους. Έτσι κι εκείνο το απόγευμα. Η Λέλα δείχνει λίγο ανήσυχη και εξακολουθεί να ρίχνει ματιές έξω από το παράθυρο.

<<Μα η Νεφελίτσα έχει γυρίσει>>, της λέει η Νίκη. <<Τί συμβαίνει, τί σε απασχολεί>>; <<Έλα και κοίταξε απέναντι στο οικόπεδο>>, λέει η Λέλα. <<Βλέπεις αυτόν τον άντρα που κρατιέται από τον στύλο του ηλεκτρικού; Κάτι δεν πάει καλά. Τρικλίζει σα να είναι μεθυσμένος, μπορεί και τραυματισμένος, δείχνει σα να πονά. Δεν μοιάζει για Έλληνας. Νομίζω πως είναι ξένος>>.

Πριν ακόμα τελειώσει τον συλλογισμό της, οι δύο γυναίκες βλέπουν τον άνθρωπο να σωριάζεται στο έδαφος. Η Λέλα φωνάζει τις κόρες της και τον γιο της. Τα τρία αδέλφια τρέχουν αμέσως απέναντι. Μεταφέρουν τον άνθρωπο στο σπίτι και τον ξαπλώνουν στο χωλ. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. (50-55).